Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Η θλιβερή κατάληξη ενός εξωμότη…


Υπενθυμίζουμε ότι ένας από τους παππούδες του ανωτέρω εικονιζόμενου ήταν μακεδονομάχος από την περιοχή Φλώρινας ονόματι Γρούϊος.

ΔΕΕ

Η θλιβερή κατάληξη ενός εξωμότη…

Από συνέντευξη στην "Καθημερινή" του Αλή Αχμέτι, ο οποίος είναι πρόεδρος του συγκυβερνώντας αλβανικού κόμματος DUI των Σκοπίων.

[...]
Στις αρχές της εβδομάδας, το πρωτοδικείο των Σκοπίων απαγόρευσε την έξοδο του Νίκολα Γκρούεφσκι από τη χώρα και του αφαίρεσε το διαβατήριο ως ύποπτου διαφυγής στο εξωτερικό. Η ειδική εισαγγελία κατά της διαφθοράς είχε ασκήσει δίωξη εναντίον του –συνολικά διώκονται 94 άτομα, μεταξύ των οποίων και υπουργοί– με βαρύτατες κατηγορίες για το θέμα της υποκλοπής τηλεφωνικών συνδιαλέξεων 20.000 διακεκριμένων πολιτών, ζητώντας μάλιστα την προφυλάκισή του.

Ζητήσαμε από τον πρόεδρο του συγκυβερνώντας κόμματος DUI, κ. Αλί Αχμέτι να σχολιάσει τη δήλωση του νέου πρωθυπουργού κ. Ζάεφ, ότι δεν πρόκειται να χαριστεί στον Γκρούεφσκι αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα πάει φυλακή.

«Πρέπει να είμαστε πολύ φειδωλοί και επιφυλακτικοί σε τέτοιου είδους μηνύματα απειλών και δηλώσεων. Θα πρέπει να αφήσουμε την Δικαιοσύνη να πράξει. Τη δικαιοσύνη την απονέμει μόνο η Δικαιοσύνη και όχι η πολιτική. Ας κάνει η Δικαιοσύνη τη δουλειά της. Αφήσαμε χωρίς “ψωμί” τους εισαγγελείς και τους δικαστές. Οι εφημερίδες, οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, οι ιστοσελίδες, όλοι έχουν γίνει δικαστές και εισαγγελείς. Τα πολιτικά κόμματα επίσης. Τότε γιατί θέλουμε ένα κράτος δικαίου, γιατί θέλουμε ένα κράτος που να εφαρμόζεται ο νόμος; Εγώ έκανα μια πρόταση: Ν’ ανοίξουν όλοι οι δικαστικοί φάκελοι για όλους τους διοικητικούς υπαλλήλους και τους πολιτικούς από το 2002 μέχρι και το 2017 και αυτό ν’ αρχίσει από μένα».

Μια πιθανή καταδίκη και φυλάκιση του Γκρούεφσκι θεωρείται βέβαιο ότι θα πυροδοτήσει αντιδράσεις στους οπαδούς του και στα μέλη του κόμματός του VMRO DPMNE που εμφανίζονται ήδη πεπεισμένοι –το δήλωσε εξάλλου και ο ίδιος– ότι υφίσταται πολιτική δίωξη.

Σε μια τέτοια εξέλιξη, ένας νέος γύρος πολιτικής έντασης πρέπει να θεωρείται βέβαιος και ουδείς, τόσο στα Σκόπια όσο και διεθνώς, επιθυμεί κάτι τέτοιο.







Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Κύπρος: Το πραγματικό παρασκήνιο του Κραν Μοντανά


Ένα σημαντικό και αποκαλυπτικό άρθρο του πεπειραμένου Κύπριου δημοσιογράφου Μιχ. Ιγνατίου, που πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά.
ΔΕΕ

Η Κύπρος υποχώρησε, αλλά η Τουρκία 
απαιτούσε τα πάντα…


Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων για το Κυπριακό στο Κραν Μοντάνα της Ελβετίας, τα ξημερώματα της Παρασκευής 7 Ιουλίου, ακολούθησε η προσπάθεια της ισλαμικής Τουρκίας να επιρρίψει τις ευθύνες στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας. Ήταν μία αναμενόμενη κίνηση από την πλευρά της κατοχικής δύναμης, η οποία –και είναι από τις ελάχιστες φορές– βρίσκεται σε δυσάρεστη θέση. Ουσιαστικά, με τη συζήτηση για την ασφάλεια και της εγγυήσεις, τίθεται στο τραπέζι αυτό καθαυτό το μείζον θέμα της κατοχής. Διότι χωρίς την παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων της Τουρκίας στον κατεχόμενο βορρά, η κατοχή και το δράμα της Κύπρου τελειώνουν. Τόσο απλά; Θα αναρωτηθείτε. Και η απάντηση είναι «Ναι, τόσο απλά». 

Η Αθήνα και η Λευκωσία δικαιώθηκαν που επέμεναν σε αυτή τη στρατηγική, η οποία ξεκίνησε από τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκο Κοτζιά και υιοθετήθηκε αμέσως από τον Πρόεδρο της Κύπρου. Ήταν πολύ σημαντικό να υπάρξει επιμονή σε αυτή την πτυχή, της ασφάλειας και των εγγυήσεων, καθώς εκεί πονούσε η Τουρκία. Θεωρώ ότι είναι η καρδιά του προβλήματος χωρίς να μειώνω τη σημασία των υπολοίπων πτυχών του Κυπριακού, που είναι εξίσου σημαντικές. Όμως επιμένοντας στον τερματισμό των αναχρονιστικών εγγυήσεων, στην κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων και στην αποχώρηση του κατοχικού στρατού, το διπλωματικό παιγνίδι θα άλλαζε άρδην. Και άλλαξε… 

Μία πολύ μεγάλη επιτυχία για την Κύπρο και την Ελλάδα είναι ότι ενώπιον του κ. Αναστασιάδη και του κ. Κοτζιά, και ενώπιον των εκπροσώπων του ΟΗΕ και της φιλοτουρκικής Βρετανίας, ο «άνδρας ο πολλά βαρύς» υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου αποκάλυψε ότι η κατοχική δύναμη δεν θα αποχωρήσει ποτέ από την Κύπρο. Και ήταν η μόνη φορά που είπε την αλήθεια, διότι ακόμα και στις συζητήσεις του με τον Γενικό Γραμματέα παιγνίδια έπαιζε. Δεν υποχώρησε ούτε έναν πόντο από τις θέσεις του, και είπε και στους παρισταμένους στην, κάκιστα οργανωμένη, Διάσκεψη πως η αποχώρηση του τουρκικού στρατού από την Κύπρο και η κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων είναι ένα όνειρο. 

Και με βάση τα παραπάνω, που δεν επιδέχονται καμίας διάψευσης, τίθεται ένα σοβαρότατο θέμα που αφορά όσους ανόητους, δημοσιογράφους και πολιτικούς, έσπευσαν να υιοθετήσουν τα ψέματα της «πηγής» των Ηνωμένων Εθνών, η οποία περιέργως δεν κατηγόρησε αυτή τη φορά τον προσφιλή της στόχο, τον Νίκο Κοτζιά. Έστρεψε τα βέλη της εναντίον του Προέδρου Αναστασιάδη, τον οποίο έψεξε ότι δεν θέλει λύση. Θα πέσει ο ουρανός να μας κάψει, κύριε αξιωματούχε του ΟΗΕ. Για τον Νίκο Αναστασιάδη μιλάμε, που για να επιτύχει τη λύση κονιορτοποιεί και κόκκινες και κατακόκκινες γραμμές. 

Βέβαια, όπως μου έλεγε πραγματική πηγή των Ηνωμένων Εθνών: Αποκλείεις να μην έγινε η διαρροή και όλα αυτά να τα σκέφθηκε ο γνωστός αρρωστημένος εγκέφαλος, που πρακτορεύει τα συμφέροντα της Ύπατης Αρμοστείας; 

Όλα είναι πιθανά. Αλλά από τη στιγμή που ο κ. Έσπεν Μπαρθ Άιντε, ο οποίος «διέλυσε το σύμπαν» στην Ελβετία, δεν εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία να διορθώνει τα όσα κακόβουλα ειπώθηκαν εναντίον του κ. Αναστασιάδη, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε ότι έχει λερωμένη τη φωλιά του.
Και καλά ο γνωστός αρρωστημένος εγκέφαλος που πρακτορεύει τα βρετανικά συμφέροντα. Αυτός έχει λόγο να λοιδορήσει τις κυβερνήσεις της Κύπρου και της Ελλάδας. Αυτή είναι η δουλειά του. Να βρίζει και να απαιτεί από πρεσβείες να διώξουν δημοσιογράφους από τις χώρες τους.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι τι ζόρι τραβά ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ. Είπε, έκανε, έφτιαξε, δήλωσε τα μύρια εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας, υπογείως «έθαψε» και τον Νίκο Κοτζιά, αλλά ξέχασε ότι την ευθύνη, μα όλη την ευθύνη, φέρει η Τουρκία. Και την περασμένη Πέμπτη, μιλώντας στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών στην Ελλάδα, έβγαλε από το κάδρο τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, διότι ευρισκόμενος στην Αθήνα άκουσε τα εξ αμάξης από τους συνομιλητές του, οι οποίοι του είπαν να μην ξαναμιλήσει αρνητικά για τον κ. Κοτζιά. Αλλά επέμενε ότι φταίει ο κ. Αναστασιάδης. 

Η ανάλυση, που έκανε στους συνομιλητές του στην Αθήνα, ήταν παιδαριώδης. Έχει μπερδέψει τα πάντα στον εγκέφαλό του και τα έκανε βασικά σαλάτα, όταν είπε πως έκανε το ταξίδι στην ελληνική πρωτεύουσα για να προειδοποιήσει ότι «πάει σε πόλεμο» με τον Πρόεδρο της Κύπρου. Οι συνομιλητές του τον άκουσαν με το στόμα ανοικτό, διότι μέχρι πριν το Κραν Μοντάνα διαβεβαίωνε τους ελάχιστους που απέμειναν να τον ακούνε στην Αθήνα ότι στηρίζει τον κ. Αναστασιάδη. «Είναι υποκριτής», μου είπε ένας εξ αυτών που είχαν την υπομονή να τον ακούνε να πλατειάζει και να μη βγαίνει νόημα από τα λεγόμενά του. 

Προσέξτε: Για δυόμισι χρόνια πίεζε τον Αλέξη Τσίπρα και τους λίγους του ΣΥΡΙΖΑ που του βάζουν αφτί, για το πόσο ισχυρά υπέρ της ειρήνης είναι ο κ. Αναστασιάδης και επειδή ο τελευταίος δεν του έκανε το χατίρι να τα δεχθεί όλα, θυμήθηκε ακόμα και το ότι «κάποια σχέση είχε με το πραξικόπημα». Γελοία πράγματα. 

ΑΣ ΤΟ ΞΑΝΑΠΟΥΜΕ: Ο Πρόεδρος της Κύπρου πήρε ένα ρίσκο στην Ελβετία και κατέθεσε έγγραφο στο τραπέζι με τις υποχωρήσεις του. Φρικτό έγγραφο, για να είμαι απόλυτα σωστός… Αφού ακόμα και οι συνεργάτες του «πάγωσαν». Διότι οι υποχωρήσεις είναι οδυνηρές. Τόνισε βεβαίως ότι εάν δεν ανταποκριθεί η Τουρκία αποσύρει τα πάντα. Όμως άνοιξε τα χαρτιά του και οι πάντες γνωρίζουν την άμυνά του. Οι Τούρκοι τις απέρριψαν τις υποχωρήσεις του κ. Αναστασιάδη. Άρα, δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για το αδιέξοδο. Ούτε ο κ. Άιντε, ούτε το ΑΚΕΛ, ούτε οι Εγγλέζοι. Τους τα έδωσε, δεν τα πήραν, ό,τι έδωσε αποσύρθηκε. Άλλο το λάθος της κατάθεσης εγγράφου, άλλο οι ευθύνες για την κατάρρευση των συνομιλιών. Νομίζω έγινα κατανοητός και στους οπαδούς της όποιας λύσης, αλλά και στους δικούς μας που βλέπουν εφιάλτες…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Η δημοσιογραφική αποστολή στο Κραν Μοντάνα ήταν άψογη απ’ όλες τις πλευρές. Δημοσιογράφοι, με διαφορετικές θέσεις και απόψεις, συνεργαστήκαμε χωρίς κανένα πρόβλημα, σε δύσκολες συνθήκες – βεβαίως δεν πήγαμε σε πόλεμο. Αλλά στον 21ο αιώνα να μην υπάρχει διαδίκτυο, σε μία χώρα όπως η Ελβετία, δεν αντέχεται. Άπειρα ευχαριστώ στην πανταχού παρούσα Ριάνα – τι θα κάνουμε χωρίς το «αφεντικό», ειλικρινά δεν ξέρω. Ευχαριστίες στον κύριο κυβερνητικό εκπρόσωπο, Νίκο Χριστοδουλίδη, στον Βίκτωρα και τον εξαιρετικό Παντελή –αν και διαφωνούμε στο εθνικό θέμα–, στην κυπριακή πρεσβεία υπό τον πρέσβη κ. Κασουλίδη, στον εκπρόσωπο του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών, στην Έφη του ελληνικού γραφείου Τύπου. Και βεβαίως στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, που δεν αρνήθηκαν ποτέ να μας κάνουν δηλώσεις και να μας ενημερώσουν. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο κ. Άιντε επέλεξε το Κραν Μοντάνα για να δυσκολέψει τις ζωές όλων, και βασικά των εκπροσώπων των ΜΜΕ… 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Είναι και καθηγηταράς, τρομάρα του, εργαζόμενος για τη «Φρειδερίκη» – όχι τη μητέρα του Γλίξμπουργκ. Ανώνυμα βρίζει από το ανώνυμο μπλοκ του, επειδή θίξαμε τα ιερά και τα όσια του «κομμουνιστικού» κόμματος. Μαζί με τη «Μαρούλα», έσμιξαν τα μύρια ψυχολογικά τους προβλήματα και λοιδορούν ανθρώπους που επώνυμα γράφουν τη γνώμη τους. Δεν τους γνωρίζω. Τις παραπάνω περιγραφές τις άκουσα από φίλους τους. Βγέστε στο φως «ποντίκια» του διαδικτύου, αν τολμάτε, και υπογράψετε τα κείμενά σας, όπως κάνουμε εμείς…


Πηγή: Το πραγματικό παρασκήνιο του Κραν Μοντανά: Η Κύπρος υποχώρησε, αλλά η Τουρκία απαιτούσε τα πάντα… 
http://mignatiou.com/2017/07/to-pragmatiko-paraskinio-tou-kran-montana-i-kipros-edose-stin-tourkia-pou-apetouse-ta-panta/




Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Γιόβανο, Γιόβανκε και η σκοπιανή προπαγάνδα

Το πανώ γράφει: "Η Θεσσαλονίκη θα γίνει ξανά 
η πρωτεύουσα της Μακεδονίας" 

Γιόβανο, Γιόβανκε και 
η σκοπιανή προπαγάνδα  

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης


Πριν μερικές μέρες είδα συμπτωματικά ένα βιντεάκι εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=g31Sa2C-l0A  με τον τίτλο:  «Jovano-Jovanke με Κώστα Νοβάκη στα Περδικκιώτικα 2017», όπου ο γνωστός σκοπιανολάγνος και προπαγανδιστής παρουσίασε το «λαογραφικό του έργο», το οποίο υποτίθεται ότι διασώζει την μουσική παράδοση των ντόπιων της Μακεδονίας. Τραγουδώντας όμως το συγκεκριμένο τραγούδι ξεσκεπάστηκε από μόνος του για το τι ακριβώς εννοεί αναφερόμενος σε «ντόπια τραγούδια». Αξίζει λοιπόν να ασχοληθούμε με αυτό το άσμα, αλλά και κάποιες άλλες λεπτομέρειες.

            Πρώτα-πρώτα να ενημερώσουμε ότι ο τίτλος «Jovano-Jovanke», είναι η κλητική πτώση του σλαβικού ονόματος «Γιοβάνα» (Ιωάννα, Γιάννα) –ονομαστική – και του υποκοριστικού «Γιοβάνκα» αντίστοιχα, οπότε ο τίτλος μεταφράζεται «Γιάννα-Γιαννούλα». Σε τι αναφέρεται; Υποτίθεται ότι είναι το τραγούδι ενός νέου προς την αγαπημένη του που τους χώρισαν οι δικοί της, αλλά χρησιμοποιείται και μεταφορικά. Τι λένε τα λόγια; Αναφέρουν τα εξής:

 

Kraj Vardarot sedish mori   Κάθεσαι δίπλα στον 

                                                   Βαρδάρη μωρέ
Belo platno belish,                  άσπρο σεντόνι πλένεις
Belo platno belish dusho,     άσπρο σεντόνι πλένεις 

                                                   ψυχή μου
Se na gore gledash                 όλο κοιτάς προς τα πάνω 

                                                                                    (πέρα)

Jovano, Jovanke,                  Γιάννα, Γιαννούλα
Jas tebe te cekam mori,       Εγώ εσένα σε περιμένω μωρέ
Doma da mi dojdesh,           να έρθεις σπίτι μου
A ti ne dojdash, dusho          και εσύ δεν έρχεσαι ψυχή μου
Srce moje Jovano...                καρδιά μου, Γιάννα

Jovano, Jovanke,                     Γιάννα, Γιαννούλα
Tvojata majka mori,                η μάνα σου μωρέ
Tebe ne te pushta,                    εσένα δεν σε στέλνει
Kaj mene da dojdesh, dusho  να έρθεις σε μένα ψυχή μου
Srce moje, Jovano                     καρδιά μου Γιάννα.

 

Από την γλώσσα του τραγουδιού φαίνεται καθαρά ότι ελάχιστη σχέση έχει με το γλωσσικό ιδίωμα των ντόπιων Μακεδόνων Ελλήνων. Το αρχικό τραγούδι είναι πολύ παλιό, αλλά «προσαρμόστηκε» στην σκοπιανή γλώσσα. Τέτοιες λαθροχειρίες αποτελούν καθημερινή πρακτική με αποτέλεσμα να αλλοιώνουν τα αυθεντικά τραγούδια όταν περιέχουν λέξεις ή ιδιωματισμούς που ανήκουν σε βουλγαρικές διαλέκτους. Η προέλευση πάντως του τραγουδιού πρέπει να είναι η περιοχή της Γευγελής. Και μια λεπτομέρεια που αξίζει να σημειωθεί: Πλάτνο δεν είναι ένα οποιοδήποτε σεντόνι, αλλά το νυφικό σεντόνι, με συγκεκριμένες πάντα διαστάσεις και ύφανση.

Τι εστί Νοβάκης; Προς ενημέρωση παραθέτω απόσπασμα από ένα παλιότερο  (27/3/2004) μακροσκελές κείμενο-υμνολόγιο του διαβόητου εθνοφοβικού Κωστόπουλου, γνωστού από τα άρθρα του ως Ιός, όχι βέβαια της χολέρας, αλλά της ομώνυμης στήλης στην αλήστου μνήμης αθηναϊκή εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»:


Τραγούδια -επιτέλους- με λόγια!

"Παραδοσιακά τραγούδια μιας άλλης Μακεδονίας που αποσιωπήθηκε"
 (Κώστας Φώτης, περιοδικό "Jazz & Τζάζ", 4/2003) 


 Υπό κανονικές συνθήκες, η είδηση δεν θα έπρεπε να αφορά τούτην εδώ τη στήλη. Αν μη τι άλλο, η κυκλοφορία μιας καινούριας συλλογής CD ανήκει στη θεματολογία του καλλιτεχνικού -κι όχι του κοινωνικοπολιτικού- ρεπορτάζ. Ας μας επιτραπεί, παρ' όλα αυτά, μια μικρή εξαίρεση. Ο λόγος είναι προφανής -και συνδέεται άμεσα με ένα από τα αγαπημένα θέματα του «Ιού»: τις αθέατες (και συνήθως λογοκριμένες) εγχώριες πτυχές του «ανύπαρκτου» Μακεδονικού. Η είδηση αφορά την πρόσφατη, πρώτη επίσημη κυκλοφορία -και διάθεση στο εμπόριο- παραδοσιακών σλαβομακεδονικών τραγουδιών από χωριά της Δυτικής και Κεντρικής ελληνικής Μακεδονίας. Αλλο ένα ταμπού της εθνικής μας ανασφάλειας ανήκει πλέον, απ' ό,τι φαίνεται, στο παρελθόν. […]

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο σήμερα. Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησαν (από τις Avlos Editions) τα παρακάτω τρία CD με μουσική και σλαβόφωνα τραγούδια από χωριά και πόλεις της ελληνικής Μακεδονίας:

*«Πουνούντα οτ Σόλουν» (Προσφορά από τη Θεσσαλονίκη). Δεκατρία τραγούδια (τα 7 με λόγια) από τα Κουφάλια, τη Γρίβα (Κρίβα) της Γουμένισσας, το Σαμάρι (Σάμαρ) της Εδεσσας, την Επισκοπή (Πισκόπια) της Νάουσας, την Παλιά Πέλλα (Πόστολ) και τον Αγ. Πέτρο (Πέτροβο) των Γιαννιτσών.

*«Ραζβίλα γκόρα ζέλενα» (Πράσινο δάσος). Δώδεκα τραγούδια (τα 7 με λόγια) από τα Κουφάλια, τη Γρίβα, το Πολύπετρο (Κοσίνοβο) του Κιλκίς, τη Γαρέφη (Σημ. ΔΕΕ: Η Γαρέφη!) (Τσερνέσοβο) της Αριδαίας, τη Ζέρβη και την Αρνισσα (Οστροβο) της Εδεσσας.

*«Μπέλο πόλε ντο μπέλοτο μόρε» (Λευκός κάμπος πλάι σε θάλασσα λευκή). Δώδεκα τραγούδια (τα 9 με λόγια) από τα Κουφάλια, τα Γιαννιτσά, την Έδεσσα, τη Γρίβα, την Καρυδιά (Τέοβο) της Εδεσσας, την Καστανερή (Μπαρόβιτσα) του Κιλκίς και τη Χαλκηδόνα (Ιλιτζίεβο) της Θεσσαλονίκης.

Και τα τρία CD είναι έργο του ίδιου ανθρώπου. Όχι επαγγελματία μουσικού, αλλά ενός ντόπιου οδοντογιατρού από τα Κουφάλια των Γιαννιτσών, του Κώστα Νοβάκη. Παθιασμένος ερευνητής, συγκέντρωσε μέσα στην τελευταία δεκαετία τη μουσική και τους στίχους εκατοντάδων σλαβόφωνων παραδοσιακών τραγουδιών, τα περισσότερα από τα οποία προορίζονταν να ξεχαστούν, ηχογραφώντας ηλικιωμένους -ως επί το πλείστον- γνώστες των τραγουδιών σε μια έκταση από τη Φλώρινα μέχρι τα πρόθυρα της Θεσσαλονίκης. Ο ίδιος τραγουδά και τα περισσότερα απ' όσα περιέχονται στα τρία CD -το πρώτο από τα οποία είχε κυκλοφορήσει, πειραματικά, μεταξύ γνωστών και φίλων εδώ και δυο χρόνια. Το αποτέλεσμα ήταν ενθαρρυντικό κι αποφάσισε να προχωρήσει στην «κανονική» έκδοσή τους. Βασική ορχήστρα είναι αυτή της οικογένειας Ζόρα, ενώ σε ορισμένα τραγούδια συμμετέχουν επίσης ένας ακορντεονίστας από τη Γευγελή κι ένας κλαρινίστας από τη Βογδάντσα της ΠΓΔΜ. […]




Ας δούμε τώρα τα ενδιαφέροντα σχόλια από μια συζήτηση στο Διαδίκτυο σχετικά με το παραπάνω κείμενο του Ιού:


...Διαβάζοντας αυτά ...αλλά και τα υπόλοιπα που λέει ο Κωστας Νοβάκης, ως άσχετος κομπιουτεράς και εγώ, απευθύνθηκα στην wiki για περαιτέρω λεπτομερειες...:D http://en.wikipedia.org/wiki/Kostas_Novakis
..."The music is typical of the Greek province of Macedonia....
....Χτυπάω το πρώτο audio sample της wiki .... λοιπόν για να ακούσω μουσική από την "ελληνική επαρχία της Μακεδονίας", με τους "απαγορευμένους" στίχους που κατέγραψε ο Νοβάκης.
....Η μουσική του οποίου είναι ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ άλλου προϋπάρχοντος Σκοπιανού τραγουδιού... 
Aleksandar-Sarievski---Bog-da-ubiet-Debrani https://www.youtube.com/watch?v=Lfds51gjyMk

...Το οποίο έχει διαφορετικούς στίχους.. Ποιο είναι το αυθεντικό; Του Νοβάκη ή των Σκοπιανών; Δεν το "διέσωσαν" όπως έπρεπε οι Σκοπιανοί και το κατέγραψε αυθεντικότερα ο Νοβάκης; :D
... Το δευτερο audio ... θα έπρεπε να είναι το Σουλεϊμάνοβο ...

...Η μελωδία που τραγουδάει ο Νοβάκης είναι όντως το Σουλεϊμάνοβο όπως χορεύεται μέχρι και σήμερα, η εισαγωγή όμως (με τα Βουλγάρικα ακκορντεόνια ) παραπέμπει στο …δημοφιλές Κομιτατζίδικο ... που αναφέρεται στα Μπίτολα (Μοναστήρι ) της FYROM ...

..Ως πρός το τρίτο τον "Μητσο τον Βοεβοδα", πού να ξέρω ο φουκαράς από που προήλθε, αρκούμαι μόνο να υποθέσω ότι μάλλον εννοεί τον "Μήτσο τον Κομιτατζή", διότι Βοεβόδας επί Τουρκοκρατίας ήταν τίτλος αντίστοιχος του Πασά, ο οποίος ασκούσε διοικητικά καθήκοντα, ...ενώ πριν την Οθωμανική κατάκτηση στις Σλαβικές γλώσσες σήμαινε " αυτός που ηγείται ...πολεμιστών "....( βλέπε Σερβική επαρχία της Βοϊβοντίνας ).
...Θεωρώ την καταγραφή της μουσικής παράδοσης πολύ σημαντικό πράγμα. Οποιαδήποτε πρόσθεση ξένου στοιχείου καθιστά αυτομάτως την προσπάθεια καταγραφής ΑΝΕΝΕΡΓΗ. Πολύ περισσότερο όταν αναφερόμαστε σε ένα αποτέλεσμα που δημιουργεί στον ακροατή που δεν έχει υπόψη του το πρωτογενές υλικό της παράδοσης της Μακεδονίας μας, την εντύπωση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ και ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΙΑΣ με στοιχεία φερμένα από έξω. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση εκ της Σκοπιανής φάμπρικας που μέχρι και το "Τσιφτετέλι Τούρκικο" του Καζαντζίδη το έχει βαπτίσει ...Μακεδονικό. 

[Σημ. ΔΕΕ: Stani Mome Da Zaigras - Macedonian Song

και εδώ το αυθεντικό τούρκικο kalenin bedenleri:


Εγώ θέλω να πιστεύω ότι ο Κώστας Νοβάκης, έπεσε θύμα των Σκοπιανών μουσικών και ενορχηστρωτών, που ως επί το πλείστον χρησιμοποίησε, οι οποίοι έφεραν μουσικά στοιχεία ΞΕΝΑ προς την παράδοση της Μακεδονίας μας. (δεν χρειάζεται πάντως να με ευχαριστήσει για τις επισημάνσεις μου, τις κάνω καλόπιστα :wink:
...Με αποτέλεσμα; ....Παραδοσιακοί χοροί και τραγούδια της Μακεδονίας μας, όπως τα " Παρδαλά Τσουράπια ", να γίνονται αγνώριστοι και ΑΔΥΝΑΤΟΝ να χορευτούν, κατάλληλοι δε μόνο για "ευήκοα ώτα" Σκοπιανών προπαγανδιστών της διασποράς που δεν γνωρίζουν ούτε να τα χορεύουν ούτε αποτελούσαν ποτέ μέρος της παράδοσής τους...
Sareni corapi https://www.youtube.com/watch?v=73RjI2z41LY  (Αυτό είναι το αυθεντικό με τον Γιώργο Ουρούμη – Σημ. ΔΕΕ)

 https://www.youtube.com/watch?v=FLC9Oz2iWM0 (Σκοπιανό)


Τέλος .... είπαμε καλή η "καταγραφή" των στίχων από τον Νοβάκη, αλλά όχι να βάζουμε στίχους και στον Λυτό (πουστσένο) ...Ο "Λεβέντικος" δεν χορευόταν ποτέ με λόγια ..είναι δύσκολος χορός.  Άμα βάλουμε έναν τραγουδιστή δίπλα στον κλαριντζή, τι να πρωτοκάνουν και οι καψεροί οι χορευτές! ...Αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες του ...Κουστουρίτσα ... :D
Iano Ianovitse  https://www.youtube.com/watch?v=MgtavQR2bC4 […]


Αυτά είχε γράψει στις 19 Φεβρουαρίου του 2008 ο μπλόγκερ kukos με τα οποία συμφωνώ απολύτως. (*)

Ιδιαίτερο πάντως ενδιαφέρον έχει το σχόλιο ενός Βούλγαρου στο βίντεο που εμφανίζει το Γιόβανο-Γιόβανκε ως ‘Μακεδονικό» τραγούδι, επιμένοντας ότι είναι γνήσιο βουλγάρικο. Αφού έπεσε το σχετικό κράξιμο από σκοπιανούς ο Βούλγαρος τους απάντησε τα εξής …χαριτωμένα:


Македонистките сърбоманчета лаят, лаят срещу нас, измислят си история, крадат нашата, а пък албанската шпага влиза все по-дълбоко в задния им двор. Днес шиптърските мангали ще убият 5ма християни, утре 500, накрая 5000. И тогава ще се обърнете към майка България за помощ, ама ще е вече късно, мили ми заблудени безродници...

[Οι Σερβομανείς Μακεδόνες (εννοεί τους Σκοπιανούς, κατά το ελληνομανείς/γκρεκομάνι – Σημ. ΔΕΕ) γαυγίζουν, γαυγίζουν σε μας, κατασκεύασαν Ιστορία, κλέβοντας την δική μας, αλλά το αλβανικό μαχαίρι μπήγεται όλο και πιο βαθιά στην πλάτη τους. Σήμερα τα αλβανικά σκυλιά θα δολοφονήσουν πέντε Χριστιανούς, αύριο 500 και στο τέλος 5000. Και τότε θα τρέξετε στην Μητέρα Βουλγαρία για βοήθεια, αλλά τότε θα είναι αργά, αγαπητοί παραπλανημένοι αδελφοί…].

Το θέμα όμως έχει και συνέχεια. Το 1961 το τραγούδι είχε ενσωματωθεί (για να προσδώσει ατμόσφαιρα εποχής) στην σκοπιανή προπαγανδιστική ταινία  «Solunskite atentatori» (Οι βομβιστές της Θεσσαλονίκης)1 με θέμα τις βομβιστικές επιθέσεις που συνέβησαν στην Θεσσαλονίκη μεταξύ 28-30 Απριλίου 1903 από Βούλγαρους, οι οποίοι στην ταινία μεταμορφώνονται σε νεαρούς διανοούμενους «Μακεδόνες» αγωνιστές! 2
_________________________

  1. https://www.youtube.com/watch?v=WtzSaU7QpRc
  2. Τον Απρίλιο του 1903 μια ομάδα Βουλγάρων αναρχικών, οι «Γκεμιτζήδες» (Βαρκάρηδες), απόφοιτοι του βουλγαρικού δευτεροβάθμιου σχολείου της Θεσσαλονίκης, οργάνωσε βομβιστικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη. Στις 28 Απριλίου, οι Γκεμιτζήδες κατέστρεψαν με δυναμίτιδα το γαλλικό επιβατηγό πλοίο «Γκουαλδακιβίρ» και τη νύκτα της 29 προς την 30 Απριλίου ανατίναξαν το κτίριο της Οθωμανικής Τράπεζας. με στόχο να προσελκύσουν την προσοχή των Μεγάλων Δυνάμεων στην οθωμανική καταπίεση στις περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης.

Φυσικά και οι Βούλγαροι έκαναν κάτι ανάλογο, σχετικά πρόσφατα, με προπαγανδιστικό βίντεο (εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=oqCqbd8-4Xc), που μας μεταφέρει στο 1917 και τις αιματηρές μάχες του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου στο μέτωπο της Δοϊράνης, όπου προβάλλεται ο ηρωϊσμός των Βουλγάρων στρατιωτών της 2ης Ταξιαρχίας πεζικού που πολέμησαν αντιμετωπίζοντας τις επιθέσεις 330.000 Άγγλων, Γάλλων και Σέρβων. Πρωταγωνιστεί και πάλι το εν λόγω τραγούδι, το οποίο, όπως μας υποδεικνύει έμμεσα ο αφηγητής, είναι καθαρά βουλγαρικό. 

Πιστεύω ότι οι αναγνώστες που δεν έχουν ασχοληθεί με αυτά τα θέματα, να πήραν μια ιδέα από το τι «παίζεται» με τα τραγούδια, τους χορούς και τις μουσικές στον χώρο της Μακεδονίας, αλλά και την ασύστολη προπαγάνδα επαγγελματιών «ντόπιων», οι οποίοι στηριζόμενοι στην άγνοια, ακόμη και την αδιαφορία του κόσμου στα ζητήματα αυτά, επιχειρούν να παρασύρουν κυρίως νεαρά άτομα στα παιχνίδια τους, προσποιούμενοι τους ενδιαφερόμενους για την διατήρηση της παράδοσης των ντόπιων, που αποδεικνύεται τελικά σκοπιανή! 

Το ακόμη χειρότερο με όλους αυτούς είναι ότι αλλοιώνουν και καταστρέφουν το ιδίωμα, τις τοπικές φορεσιές. τις μουσικές και τους χορούς των ντόπιων Μακεδόνων Ελλήνων, αντικαθιστώντας 'τα με σκοπιανά κακότεχνα υποκατάστατα, καταστρέφοντας την οπτική και ακουστική αισθητική τους και τελικά καταντούν ορισμένοι να χορεύουν σκοπιανά τσιφτετέλια στα πανηγύρια, τα οποία μάλιστα είναι τούρκικα, αλλά βαφτίστηκαν «μακεδονικά»!

Εάν αυτό δεν λέγεται ξεφτίλα, δεν ξέρω πώς αλλιώς μπορεί να ονομαστεί…

ΔΕΕ 16-7-2017


(*) Στο κείμενο του μπλόγκερ δεν έγιναν επεμβάσεις στην ορθογραφία, στους τόνους κλπ. Οι επισημάνσεις με κόκκινα είναι δικές μου.


Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Οι ρόμπες της Ρόμπου ή ο κύκλος των χαμένων εθνοφοβικών (3)


Οι ρόμπες της Ρόμπου ή ο κύκλος
των χαμένων εθνοφοβικών (3)
Η «μεταμοντέρνα» επίθεση στην συλλογική μας μνήμη συνεχίζεται…
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Το βιβλίο της Μαρίκας Ρόμπου δεν υπήρξε «κεραυνός εν αιθρία». Πριν από 20 ακριβώς χρόνια είχε κυκλοφορήσει ένα αναλόγου ποιότητας, επιπέδου και προπαγανδιστικής στόχευσης βιβλίο από κάποια απόφοιτη (1975) του κολλέγιου «Ανατόλια» Θεσσαλονίκης, και πτυχιούχου (1979) Χημείας (!) του Κολλεγίου Wooster στο Οχάϊο των ΗΠΑ, το οποίο έτυχε ανάλογης θριαμβευτικής υποδοχής και υμνολογίας, για το οποίο είχα γράψει τα εξής:

"Το 1997 κυκλοφόρησε από τις πανεπιστημιακές εκδόσεις του Πανεπιστημίου του Σικάγου ένα περίεργο βιβλίο, γραμμένο στα πλαίσια της «μεταμοντέρνας» ιστοριογραφίας, δηλαδή της στρατευμένης στην κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης και της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, νέας επιστημονικής ορθοδοξίας. Αναφέρομαι στο διαβόητο «ιστορικό έργο» κάποιας Αναστασίας Καρακασίδου με τον τίτλο “Fields of Wheat, Hills of Blood” («Χωράφια με σιτάρι, Λόφοι με αίμα»), University of Chicago 1997, το οποίο κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια και στα ελληνικά με τον τίτλο «Μακεδονικές Ιστορίες και Πάθη» («Οδυσσέας», Αθήνα 2000).



Όπως έχω γράψει σε σχετικό άρθρο (βλ. περιοδικό «Άρδην» τ. 66 - Αύγουστος-Οκτώβριος 2007): «…ήταν αναμενόμενο το ότι το συγκεκριμένο «έργο» προβλήθηκε και διαφημίστηκε από γνωστούς «προοδευτικούς», «αριστερούς» και «πολυπολιτισμικούς» κύκλους, ως το απαύγασμα της σύγχρονης ιστορικής ανάλυσης και επιστημονικότητας! Συμβαίνει να είμαι δίγλωσσος Έλληνας της Μακεδονίας και γνωρίζω καλά, όχι μόνον το ιδίωμα, αλλά και την ιστορία της ευρύτερης περιοχής από προφορικές παραδόσεις και μελέτη ιστορικών στοιχείων. Ομολογώ ότι έφριξα από τα λάθη, τις παρερμηνείες, τις σκόπιμες διαστρεβλώσεις και την «επιστημονική» μεθοδολογία αυτού του ψευδοϊστορικού «πονήματος». Ούτε λίγο ούτε πολύ η συγγραφεύς ισχυρίζεται ότι οι πληθυσμοί της Μακεδονίας είχαν ρευστή και ασαφή εθνική συνείδηση, γεγονός που εκμεταλλεύθηκαν οι Έλληνες και οι Βούλγαροι, για να τους επιβάλλουν εκ των υστέρων την ελληνική και βουλγαρική, κατά κύριο λόγο με την βοήθεια της Εκκλησίας τους (Πατριαρχική-Εξαρχική) και των σχολείων τους (ελληνικά-βουλγαρικά), αντίστοιχα…».
Όπως υποστηρίζει η κα Καρακασίδου, ο «μακεδονικός αγώνας» των αρχών του 20ου αιώνα δεν ήταν τίποτε άλλο από το αποκορύφωμα του ανταγωνισμού των ελληνικών και βουλγαρικών εθνικών ελίτ για την διεύρυνση των εμπορικών τους συμφερόντων στην Μακεδονία (ό.π. σελ. 197):
«…Αυτές οι προσπάθειες ελλήνων και πατριαρχικών αγωνιστών, που καθοδηγούνταν συνήθως από οικονομικά συμφέροντα, οράματα αλυτρωτισμού ή θρησκευτικό ζήλο, υπήρξαν καθοριστικές για το μετασχηματισμό ορισμένων χριστιανών κατοίκων της Μακεδονίας σε μαχητική ελληνική ομάδα…» (ό.π. σελ. 180-181).
«…τα εμπορικά οικονομικά συμφέροντα έδιναν το υπόβαθρο της σύγκρουσης για τη Μακεδονία…» (ό.π. σελ. 194).
«…οι πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα ήταν μια περίοδος έντονης οικοδόμησης έθνους στη Μακεδονία…» (ό.π. σελ. 198).
Επί πλέον η συγγραφέας απορρίπτει και διαγράφει μονοκονδυλιά όλους τους ξεπερασμένους και οπισθοδρομικούς, κατά την γνώμη της, Έλληνες ιστορικούς, τωρινούς και παλαιότερους, ισχυριζόμενη ότι:
«…Η ελληνική εθνική ιστοριογραφία απέτυχε γενικά να αντιμετωπίσει το κρίσιμο ζήτημα του πώς αναδείχτηκε αρχικά η ελληνική εθνική ή εθνοτική συνείδηση και με ποιο τρόπο μεταβιβάστηκε και αναπαράχθηκε μέσα στο χρόνο…» (ό.π. σελ. 170).
Όσο για το τι είναι αυτή η «εθνοτική» συνείδηση, σύμφωνα με τις μεταμοντέρνες σαπουνόφουσκες, είναι ένα προδρομικό στάδιο για την δημιουργία εθνικής συνείδησης. Όπως μάλιστα αναφέρει η ίδια στην Εισαγωγή: «…οι εθνοτικές ομάδες είναι βασικά ομάδες συμφερόντων…» (ό.π. σελ. 63).
Με άλλα λόγια η εθνική συνείδηση δεν είναι ένα πνευματικό γεγονός, αλλά ένα προϊόν οικονομικών διαδικασιών και αποτέλεσμα υλικών επιδιώξεων!
Επί πλέον όλη η φαιδρή επιχειρηματολογία των γνωστών εθνοφοβικών «προοδευτικών» κύκλων, που την λουστήκαμε κατά κόρον τον τελευταίο καιρό με αφορμή το βιβλίο «ιστορίας» της ΣΤ΄ Δημοτικού, είναι καταγεγραμμένη στο «πόνημα» αυτό (*). Έτσι, η εκτεταμένη αναφορά της συγγραφέως στον "πατριάρχη" του εθνομηδενισμού καθηγητή κ. Α. Λιάκο για την «βοήθειά» του (ό.π. Πρόλογος, σελ. 33) δεν με εξέπληξε.
______________________________
(
*) Όπως π.χ. ότι οι προύχοντες και ο ανώτερος κλήρος κατέφυγαν μετά την έκρηξη της επανάστασης του 1821 στην Τριπολιτσά «όπου βρήκαν καταφύγιο υπό την προστασία του τουρκικού στρατού (σελ. 164), ότι το Πατριαρχείο ήταν αντίθετο στον ελληνικό αγώνα για την ανεξαρτησία (σελ. 167), ότι Πατριαρχείο και Φαναριώτες αντιτάχθηκαν στην δημιουργία ανεξάρτητου Βασιλείου (σελ. 179), περί κρυφού σχολειού ως θρύλου (σελ. 186-189), ότι «ο εθνικισμός δημιουργεί τα έθνη» (σελ. 72), ότι ο εθνικισμός είναι μια «σκοτεινή, στοιχειώδης, απρόβλεπτη δύναμη αρχετυπικής φύσης, που απειλεί την γαλήνια ευταξία της πολιτισμένης ζωής (σελ. 173) και άπειρες τέτοιες μεταμοντέρνες και νεοταξίτικες ανοησίες.

Κάτω από το πρίσμα των πρόσφατων εξελίξεων μπορώ μάλιστα να ισχυριστώ ότι η «έρευνα» και το βιβλίο της Καρακασίδου (αναπληρώτριας καθηγήτριας πλέον στο Κολλέγιο Wellesley των Η.Π.Α.) απετέλεσε μια δοκιμή για τις αντιδράσεις και κυρίως τις αντιστάσεις της νεοελληνικής κοινωνίας στο οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης και της πνευματικής / πολιτισμικής πολτοποίησης των λαών, αλλά και των μεθόδων και των μέσων που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν..."


Η συχνή βιβλιογραφική αναφορά του πονήματος της Καρακασίδου στο βιβλίο της Ρόμπου, δεν μας εντυπωσίασε, μια και ήταν αναμενόμενη. Ίδιες στοχεύσεις, ίδιες ασυναρτησίες και ψευδο-επιστημονικά «κορακίστικα», ίδια αυθαίρετα συμπεράσματα, ίδιες πορείες, ίδια κέντρα. Και μια και αναφέρθηκα σε «αυθαίρετα συμπεράσματα» θα παραθέσουμε συγκεκριμένα παραδείγματα, ώστε να αποφύγουμε εύκολες κατηγορίες για εμπάθεια προς το νέο αστέρι του εθνοφοβικού Πανθέου.
Επιλέγω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τα πολυάριθμα που μπορεί να εντοπίσει ένας προσεκτικός και «υποψιασμένος» αναγνώστης. Στην σελίδα 296 του «Παραρτήματος Α» στο τέλος του βιβλίου γράφονται τα εξής απίθανα: «Οι ελληνικές πηγές, ανταποκρινόμενες στην επίσημη αναγνώριση ενός βουλγαρικού μιλλέτ από την Πύλη καθώς και την συνακόλουθη εσωτερική διάσπαση των σλαβόφωνων της Μακεδονίας κατά τον 19ο αιώνα, χρησιμοποίησαν τους όρους Ελληνοβούλγαροι (για τους Πατριαρχικούς) και Βουλγαροσλάβοι (για τους Εξαρχικούς) προκειμένου να αναφερθούν στις δύο διακριτές κατηγορίες γηγενών»! Αγνοώ από πού ξετρύπωσε αυτούς τους φαιδρούς όρους η συγγραφέας και κυρίως ποιες είναι αυτές οι «ελληνικές πηγές», στις οποίες αναφέρεται γενικά και αόριστα. Πώς τα τεκμηριώνει αυτά; Πότε και πού χρησιμοποιήθηκαν αυτοί οι όροι; Πρόκειται για κάποια επίσημα έγγραφα ή απλώς δημοσιογραφικές καταγραφές καφενειακών συζητήσεων του τύπου «δεξιότερα Κουροπάτκιν!»; Άγνωστον. Ισχυρίζομαι   λοιπόν ότι αυτοί οι ήκιστα σοβαροί «όροι» χρησιμοποιήθηκαν από κάποιον ημιμαθή γραφειοκράτη κάποιου Υπουργείου είτε ακόμη χειρότερα από κάποιον ανόητο πολιτικάντη προς επίδειξη γνώσεων και πρωτοτυπίας. Και τελικώς από ποιούς «υιοθετήθηκαν» αυτοί οι όροι, όπως αναφέρει αμέσως παρακάτω από το απόσπασμα που παρέθεσα και πώς αποδεικνύεται αυτή η «υιοθεσία»; Υπάρχει κάποιο κρατικό έγγραφο; Κάποιο επίσημο κείμενο; Κάποια δήλωση ή τοποθέτηση στην Βουλή ή στις εφημερίδες της εποχής; Τίποτε. Niente. Nada.
Προφανώς ο στόχος είναι η διακωμώδηση του ελλαδικού κράτους και της εθνικής πολιτικής (αποτυχημένης ή όχι είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση). Θα μπορούσε άραγε κάποιος σοβαρός επιστήμονας να περιγράψει μια πληθυσμιακή ομάδα Καθολικών με διαφορετική εθνικότητα ως «Γερμανοκινέζους», ή μια ομάδα Μουσουλμάνων ως «Γαλλοπακιστανούς»; Δεν θα γινόταν καταγέλαστος; Προς τι λοιπόν αυτό το άσχετο και ατεκμηρίωτο υποκεφάλαιο;
Τα επόμενα υποκεφάλαια ανήκουν στην ίδια κατηγορία και επίπεδο με την διαφορά ότι σε αυτά υπάρχουν κάποιες παραπομπές, όχι βέβαια σε αξιόπιστες έρευνες και συγγράμματα, αλλά στο βιβλίο του …Κωστόπουλου.
            Πρόκειται για το πολυδιαφημισμένο προπαγανδιστικό κατασκεύασμα του γνωστού «Ιού» της αλήστου μνήμης «Ελευθεροτυπίας» Τάσου Κωστόπουλου: «Η απαγορευμένη γλώσσα» (2000) που εξακολουθεί να αποτελεί το «λάβαρο» των σκοπιανολάγνων, αλλά και όλου του συρφετού των εθνομηδενιστών, αποτελώντας πια “must” για οποιαδήποτε και οποιονδήποτε ασχολείται με αυτά τα ζητήματα και κυρίως για εκείνες/εκείνους που κατέχονται από φοβικά σύνδρομα μήπως κατηγορηθούν ως «εθνικιστές», «ακροδεξιοί» ή «φασίστες» από τους ασκούντες, εδώ και δεκαετίες, ιδεολογική τρομοκρατία «νέο-αριστερούς» κάθε απόχρωσης και επιπέδου.  

Βεβαίως ανάλογες επιλεκτικές παραπομπές διανθίζουν ολόκληρο το βιβλίο, όπως στον αμφιλεγόμενο Λόριγκ Ντάνφορθ για τα …επιτεύγματα του οποίου υπάρχει το εξαιρετικό άρθρο της Μαρίας Τσοσκούνογλου (περιοδικό Άρδην τ. 67 – Δεκέμβριος 2007) με τίτλο: Ένας πολύ τυχερός άνθρωπος ή η λαμπρή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του Λ. Ντάνφορθ στην Ελλάδα, καθώς και περισσότερες λεπτομέρειες στο αφιέρωμα με τίτλο «Λόριγκ Ντάνφορθ: Ο ...εργολάβος των Σκοπίων» εδώ: 

       Εννοείται ότι δεν υπήρχε περίπτωση να λείπει και η επίσης γνωστή και μη εξαιρετέα Ολλανδέζα Βαν Μπουσχότεν, καθηγήτρια ελληνικού (!) πανεπιστημίου (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας), την οποία πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι για να υπονομεύει την χώρα μας και την εξωτερική της πολιτική.

         Τελικώς, το ατυχές αυτό πόνημα για τις «Επιτηρούμενες ζωές», όχι μόνον δεν πρόσφερε κάτι ουσιαστικό στην έρευνα, αλλά δημιούργησε και πολλές παρενέργειες όταν έγινε αντιληπτό από τους κατοίκους των περιοχών όπου «εκτελέστηκε» η έρευνα, οι οποίοι έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι αυτά που είχαν αναφέρει στις συνεντεύξεις αλλοιώθηκαν στην καλύτερη περίπτωση ή διαστρεβλώθηκαν στην χειρότερη.

Παραθέτω απόσπασμα επιστολής διαμαρτυρίας (18 Ιανουαρίου 2017) του τότε δημοδιδασκάλου στο χωριό Βαμβακόφυτο Σερρών κ. Γιώργου Καλίγκα όπου αναφέρονται τα εξής αποκαλυπτικά για το είδος της «έρευνας» που πραγματοποιήθηκε στις περιοχές της ανατολ. Μακεδονίας:
«…Εξεπλάγην όμως δυσάρεστα, και αυτός είναι ο λόγος  για τον οποίο γράφω αυτά, όταν είδα ότι εκεί υπάρχει αναφορά για  κάποιο γλωσσικό ιδίωμα, που χαρακτηρίζεται Σλαβομακεδόνικο, ότι η  χρήση του όρου ντόπιος γίνεται για προσδιορισμό μιας ιδιαίτερης  εθνοπολιτισμικής ομάδας, ότι τα σλάβικα ήταν η μητρική γλώσσα πολλών  κατοίκων κλπ, για την οποία αναφορά εγώ δεν ήμουν ενήμερος ότι θα  γινόταν,  και εάν ήμουν, δε θα συμφωνούσα να συμμετέχω στο πρόγραμμα  σας. Στο κάτω κάτω, δε σας χρωστάω τίποτα και ούτε επιτρέπω σε κανέναν  να κάνει παιχνίδια χρησιμοποιώντας εμένα. Και γιατί, παρακαλώ, δε με  ενημέρωσε κανείς σας για την ύπαρξη αυτών των ιστοσελίδων; Δε νομίζετε  ότι είχατε ηθική υποχρέωση να το κάνετε; […]       
Έρχεται στη συνέχεια και η κ Μαρίκα Ρόμπου – Λεβίδη με το βιβλίο που  εκδίδει το Μάιο του 2016 από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια» και που φέρει  τον τίτλο «Επιτηρούμενες Ζωές». Για τη συγγραφή του αντλεί στοιχεία  από το epth, αφού βρεθήκαμε στον ίδιο χώρο στις 24-2-2001. Στο βιβλίο  της αυτό, εκτός των άλλων, περιγράφει και έναν οργανοπαίκτη μας, που  δεν έχει πάει ούτε στο δημοτικό σχολείο και κάνει έναν σκληρό αγώνα  για την επιβίωσή του, με τρόπο υποτιμητικό θα έλεγα. Ακόμα,  διαβάζοντάς το κανείς, αποκομίζει την εντύπωση ότι, εμείς εδώ στις  παραμεθόριες περιοχές, έχουμε στήσει φάμπρικα και δεν κάνουμε κάτι  άλλο, εκτός από το να μεταφράζουμε τραγούδια από κάποια άλλη γλώσσα,  στην Ελληνική! Έλεος! Έχουμε πιο σοβαρά προβλήματα να ασχοληθούμε.  Και πώς έγινε κ Ρούμπου και δεν μπορέσατε να επικοινωνήσετε, όντας σε  ένα χωριό, με το δάσκαλο στον οποίο αναφέρεστε στη σελίδα 89, σημ. 30,  του βιβλίου σας- «Μόνο σε μια κοινότητα –το Βαμβακόφυτο Σερρών- η  μετάφραση κάποιων τραγουδιών αποδόθηκε από τους κατοίκους της σε άντρα  που ήταν δάσκαλος  στο τοπικό δημοτικό σχολείο»- και να ενημερωθείτε  από «πρώτο χέρι» γι αυτό που έγινε με τα τραγούδια μας; Ο Παπάς, ο  Πρόεδρος και ο δάσκαλος φαίνονται στο χωριό κι όποιον κι αν ρωτούσατε  θα σας βοηθούσε να τον βρείτε. Ή μήπως δε σας βόλευε να τον βρείτε;»  

        Όπως πληροφορούμαι η υπόθεση θα έχει και συνέχεια μια και οι κάτοικοι των χωριών έχουν ξεσηκωθεί και ετοιμάζονται για νομικές ενέργειες.

Στο «Δια ταύτα» λοιπόν η προσωπική μου τοποθέτηση είναι η εξής: Το βιβλίο αυτό απορρίπτεται «Επί της Αρχής, κατ’ άρθρον και επί του συνόλου». Όσο για την συγγραφέα η απάντησή μου είναι η ακόλουθη:  
«Αυτά τα ισοπεδωτικά ιδεολογήματα που παρήγαγε ο ξεπερασμένος μαρξιστικός διεθνισμός και παράγει ο νεοφιλελεύθερος παγκοσμιοποιητικός κοσμοπολιτισμός, είναι επικίνδυνα για κάθε ευνομούμενη Πολιτεία, από την σκοπιά της αναγκαίας κοινωνικής συνοχής και ομοψυχίας, αποτελούν δε αφηγήματα, που καλλιεργούν διχαστικές λογικές και εθνοτικά μίση. Δυστυχώς, όταν οι επιστήμες και οι επιστήμονες στρατεύονται σ’ αυτά ακυρώνουν και την όποια επιστήμη τους και τον εαυτό τους». 

Δ.Ε.Ε.