Περί επαγγελματικού Στρατού και άλλων καινών δαιμονίων…

Περί επαγγελματικού Στρατού και άλλων καινών δαιμονίων…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Σύμφωνα με πληροφορίες και τις εκτιμήσεις μου, καθώς και τα προσωπικά μου βιώματα και εμπειρίες, ισχυρίζομαι ότι τις τελευταίες δεκαετίες γινόμαστε μάρτυρες μιας ολοένα και αυξανόμενης υποβάθμισης των Ε.Δ. της πατρίδας μας, τόσο σε επίπεδο ανθρωπίνου δυναμικού, όσο και από πλευράς υλικών και εξοπλισμού. 

Οι λόγοι και τα βαθύτερα αίτια είναι πολλά και εδώ θα αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Παλαιότερα οι αριστούχοι των ελληνικών σχολείων συνωστίζονταν, στην μεγάλη τους πλειονότητα, για να λάβουν μέρος στις εξετάσεις των Στρατιωτικών Σχολών (Ευελπίδων, Ικάρων και Ναυτικών Δοκίμων), ενώ οι λιγότερο καλοί στις Σχολές Υπαξιωματικών. 

Το «γιατί», θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο μιας ή περισσοτέρων κοινωνιολογικών Μελετών και δεν είναι του παρόντος. Αυτά ανήκουν στο Παρελθόν και σήμερα είναι πεποίθηση πολλών ότι οι τωρινές Ε.Δ. δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στην Αποστολή τους, παρά τις επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις των πολιτικάντηδων περί του αξιόμαχου του στρατεύματος. Έχω γίνει κατά καιρούς αποδέκτης επαναλαμβανόμενων πληροφοριών για συζητήσεις που ακούγονται συχνά τόσο μεταξύ οπλιτών, όσο και μεταξύ νεώτερων αξιωματικών και υπαξιωματικών, που υποστηρίζουν ότι ουδείς πολιτικός μπορεί να τους υποχρεώσει να πολεμήσουν (και πιθανόν να σκοτωθούν) εάν δεν τους εξηγήσει το γιατί πρέπει να εμπλακούμε σε πόλεμο για ξένα συμφέροντα. Βεβαίως, αυτές οι απόψεις εκπορεύονται και προπαγανδίζονται από μέλη και στελέχη ακροαριστερών οργανώσεων και αναρχοαυτόνομων κινήσεων, αλλά εάν συμβεί το απευκταίο, αγνοώ πόσοι τελικά θα συμφωνήσουν μαζί τους. 

Είναι διαπιστωμένο όμως από παλιά και παραδείγματα υπάρχουν αρκετά ότι Στρατοί που πρέπει να πεισθούν για να πολεμήσουν είναι ήδη μέτριοι Στρατοί. Βεβαίως, υπάρχουν και χειρότερα: Στρατοί που πρέπει να πεισθούν ότι η αιτία για την οποία πολεμούν είναι η «σωστή», οτιδήποτε και αν σημαίνει αυτό. Υπάρχουν και ακόμη χειρότερα: Στρατοί που πολεμούν μόνον όταν είναι σίγουροι ότι θα νικήσουν. Τέλος, υπάρχει και το τελευταίο σκαλοπάτι: Στρατοί που έχουν πεισθεί ότι είναι ανίκανοι να πολεμήσουν και ικανοί μόνον για συμμετοχή σε κατάσβεση πυρκαγιών, για βοήθεια σε πλημμυροπαθείς ή να οδηγούν λεωφορεία σε περίπτωση απεργιών. Θα προσθέταμε και Στρατοί που ασχολούνται με κατασκευή χοτ-σποτ και εξυπηρέτηση λαθρομεταναστών. 

Τα παραπάνω δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Παρόμοιες διαπιστώσεις και συζητήσεις γίνονται και σε άλλες χώρες με αποτέλεσμα να διατυπώνονται αναλύσεις και θεωρίες, κυρίως από νεοφιλελεύθερους κύκλους, ότι οι μεγάλοι Στρατοί που συγκροτούνται από νεοσύλλεκτους πολίτες, πλαισιούμενοι από μικρό αριθμό επαγγελματιών (Αξιωματικοί και Υπαξιωματικοί), ανήκουν οριστικά στο Παρελθόν, πέρα από το γεγονός ότι είναι και αντι-οικονομικοί. 

Δεν θα ασχοληθώ με αυτές τις «μπακαλίστικες» θεωρήσεις και υπολογισμούς περί «φθηνών» και «ακριβών» Στρατών, αλλά μπαίνω στον πειρασμό να υπενθυμίσω ότι στην αρχαία Ελλάδα ήταν ΔΙΚΑΙΩΜΑ του πολίτη και όχι υποχρέωσή του να στρατευθεί. Αυτό το δικαίωμα δεν το είχαν οι δούλοι και οι μέτοικοι, όσοι δηλ. στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων. 

Ως λύση οι προαναφερθέντες κύκλοι προτείνουν την αντικατάσταση των παραδοσιακού τύπου Στρατών με καθαρά «επαγγελματικό» Στρατό, ο οποίος θα μπορούσε σε περίπτωση πολεμικής σύγκρουσης να πλαισιωθεί ίσως από κάποιες βοηθητικές Μονάδες Εφέδρων. 

Αν λάβουμε υπ’ όψη ότι επαγγελματίες στρατιωτικοί (αξιωματικοί και υπαξιωματικοί) υπάρχουν σε όλους τους τακτικούς Στρατούς του πλανήτη, ο όρος «επαγγελματικοί» αναφέρεται προφανώς σε επαγγελματίες οπλίτες, δηλ. σε μισθοφόρους. 

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα ιδιαίτερα κατατοπιστικό άρθρο Ταξιάρχου ε.α. που αναλύει το θέμα, απαντώντας στις δηλώσεις του γνωστού και μη εξαιρετέου Π. Μπαλτάκου και το παραθέτω στην συνέχεια:

«Κατά τον κ. Παναγιώτη Μπαλτάκο η υποχρεωτική στράτευση είναι επικίνδυνος αναχρονισμός γιατί δεν έχει καμία λογική σε μια σύγχρονη  ευρωπαϊκή χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Αντί αυτής προτείνει την καθιέρωση της εθελοντικής στράτευσης ανδρών - γυναικών σε ποσοστό 50-50% για 34-36 μήνες, με μοριοδότηση μετά την απόλυση για προσλήψεις στο Δημόσιο (Στρατό, Αστυνομία κλπ.). Η πρόταση αυτή είναι βούτυρο στο ψωμί κάθε αντιδραστικής δύναμης και των "λυκοσυμμαχιών" αφού το ζητούμενο γι' αυτούς είναι να υλοποιήσουν τη δέσμευσή τους για συγκρότηση επαγγελματικού στρατού δηλαδή μισθοφόρων - πραιτωριανών των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, ενώ το τελευταίο που τους απασχολεί είναι η στρατιωτική θητεία των νέων μας.

Ο επαγγελματικός στρατός, αν υλοποιηθεί, θα κάνει τις Ένοπλες Δυνάμεις μία ιδιαιτέρως αντιδραστική δύναμη. Οι μισθοφόροι είναι ένα άθλιο ένοπλο σώμα τους οποίους το 356 π.Χ. ο ρητοροδιδάσκαλος Ισοκράτης χαρακτήριζε "κοινούς εχθρούς όλης της ανθρωπότητας".

Ο στρατός, ως επαγγελματικός θα μεταβληθεί σε έναν οργανισμό με δημοσιο-υπαλληλική νοοτροπία, θα γεμίσει με άτομα χωρίς επαγγελματικά προσόντα και χωρίς προοπτική με μοναδικό ιδανικό να υπηρετήσουν σε ΝΑΤΟικές θέσεις του εξωτερικού για το διπλό μισθό. Θα δημιουργηθεί έτσι μια νέα τάξη νέων συνταξιούχων που θα επιβαρύνει τα ταμεία του κράτους, δηλαδή το λαό, ενώ η μικρή σύνταξη, αν πάρουν, θα τους αναγκάσει να αναζητήσουν μετά την απόλυση δουλειά εκτός των ΕΔ  χωρίς ιδιαίτερα προσόντα.

Η κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης των νέων είναι κατεύθυνση προς τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ, προκειμένου να μετέχουν στις αποστολές επιβολής. Θέλουν έναν άλλο στρατό με προσωπικό εντελώς ξεκομμένο από το λαό. Θα λειτουργεί χωρίς εμπόδια ως διεθνής κατασταλτικός μηχανισμός εναντίον των λαών που αντιστέκονται. […] Αυτός είναι ο λόγος που δεν θέλουμε να μετέχουν στις αποστολές αυτές τα στρατευμένα μας παιδιά, αλλά και οι συνάδελφοί μας. Οι μισθοφόροι δεν έχουν ούτε γη ούτε πατρίδα και καμιά σχέση με την άμυνα της χώρας».      

Είναι νομίζω περιττό να προσθέσω περισσότερα επιχειρήματα για την «περίεργη» αυτή πρόταση Μπαλτάκου. Μια «γεύση» με πλήθος αρνητικές εμπειρίες είχαμε εξ άλλου με τον περιβόητο θεσμό των ΕΠΟΠ που «πάγωσε» από το 2010. Απλώς θα ήθελα να επισημάνω ότι εάν ο ελληνικός λαός εκχωρήσει την υπεράσπιση της εθνικής του ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας σε μισθοφόρους και αρνηθεί να πολεμήσει ο ίδιος για την χώρα του, είναι προφανές ότι αυτός ο Στρατός θα καταλήξει έρμαιο του κάθε πλειοδότη, εσωτερικού ή εξωτερικού. Θα είναι τότε ο λαός αυτός άξιος της μοίρας του και των επιλογών του… 

ΔΕΕ

Τουρκική εισβολή στη Συρία και η διαχρονική ηγεμονία της ανοησίας στην Ελλάδα

Οι τουρκικές δικαιολογίες

Η επιχείρηση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία είναι μια εξέλιξη εξαιρετικά διδακτική για την Ελλάδα. Βοηθάει ακόμα και τους πιο θετικά προδιατεθειμένους απέναντι στη χώρα του Ερντογάν να αντιληφθούν – επιτέλους – τη φύση του καθεστώτος και της ίδιας της χώρας με την οποία η γεωγραφία έχει καταδικάσει την Ελλάδα να ζει μαζί και όχι μόνο…

Αρχικά θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει, ότι τις δυο τελευταίες μέρες η τουρκική δραστηριότητα στο Αιγαίο είναι σχεδόν μηδενική. Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο και μόνο πράγματα: Είτε η Τουρκία αισθάνεται απόλυτα εξασφαλισμένη από Δυσμάς και έχει στρέψει δικαιολογημένα την προσοχή της στο νέο μέτωπο που άνοιξε, είτε η στρατιωτική ισχύς της είναι υπερεκτιμημένη και οι πραγματικές δυνατότητες εφαρμογής δογμάτων όπως αυτά περί δυόμιση… και βάλε μετώπων, έχουν μόνο επικοινωνιακή χρησιμότητα.

Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι η Τουρκία κάνει τα πάντα για να πείσει και τους πλέον “τουρκολάγνους” πολιτικούς αυτής της χώρας, ότι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για διπλωματική διευθέτηση προβλημάτων με τους γείτονες. Το μόνο που κάνει είναι να χρησιμοποιεί τον στρατιωτικό καταναγκασμό για να εισπράξει τη μερίδα του λέοντος, σε μια διαπραγμάτευση “με το πιστόλι του αντιπάλου στον κρόταφο”, από την οποία θα εξέλθει εάν έχει λάβει τη μερίδα του λέοντος.

Με απλά λόγια και αυτό αφορά τους πολιτικούς και στην Ελλάδα και την Κύπρο, η “εξημέρωση του θηρίου” είναι απλώς αδύνατη και όποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί αν υπάρξει μια ορθολογική διαπραγμάτευση είτε για το Κυπριακό και την κυπριακή ΑΟΖ είτε για τα ελληνοτουρκικά, φαίνεται πως είναι είτε διεθνολογικά “περιορισμένης ευθύνης” είτε ανθελληνικά υστερόβουλος.

Είναι εκπληκτικό να μη μπορούμε να δούμε ως κοινωνία και πολιτική ελίτ, ότι απέναντι έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια χώρα που αδιαφορεί παντελώς για το ότι το σύνολο της διεθνούς κοινότητας βρίσκεται απέναντί της. Εάν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει, καμία χώρα δεν συντάσσεται με τα ναζιστικής εμπνεύσεως επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας, ενώ η διεθνής κοινότητα παρουσιάζεται ανίκανη να την ελέγξει.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε παρατεταμένη νιρβάνα παρακμής

Οι ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι βαρύτατες, καθώς οι ενέργειες της Τουρκίας δεν στρέφονται εναντίον του Ελληνισμού, Ελλάδας και Κύπρου δηλαδή, αλλά εναντίον της ίδιας! Εναντίον ζωτικών της συμφερόντων, όπως για παράδειγμα η ενεργειακή της ασφάλεια!

Και μια ολόκληρη Ένωση ψελλίζει την αντίθεσή της, με τον Γερμανό υπουργό Εσωτερικών όμως, συνοδευόμενο από τον Έλληνα Επίτροπο, αρμόδιο για θέματα μετανάστευσης, να πηγαίνουν στην Άγκυρα κάνοντας τεμενάδες και υποσχόμενοι περισσότερο χρήμα για τον καταφανέστατα υπέρμαχο του ναζιστικού “ζωτικού χώρου” που κυβερνά την Τουρκία! Πόσο πιο χαμηλά!

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μια μοναδική ευκαιρία να πραγματοποιήσει μια ηχηρή επίδειξη ισχύος και αποτροπής απέναντι στην Τουρκία και να της θυμίσει την εξάρτηση που έχει από το διμερές εμπόριο. Η Ένωση οφείλει να απειλήσει άμεσα την Τουρκία με πλήρη διακοπή των οικονομικών σχέσεων εάν συνεχίσει.

Κι επειδή τις τελευταίες ώρες ο στριμωγμένος Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να καταστρέψει την τουρκική οικονομία (σ.σ. θα τα κατάφερνε κι από μόνος του ο “οικονομολόγος” Ερντογάν), η Ευρώπη θα πρέπει αν αναλογιστεί εάν είναι σοφή η στάση της να κρύβεται ουσιαστικά πίσω από τις ΗΠΑ.

Για ποιον λόγο να χαθεί ξανά μια ευκαιρία να νιώσει στο “πετσί” του ο Ερντογάν την ευρωπαϊκή αποτρεπτική ισχύ; Όχι τη στρατιωτική αποτροπή, αλλά αυτή που συνδέεται με την οικονομία που καθορίζει τα περιθώρια κινήσεων όλων…

Επίσης, να δηλώσει έτοιμη να στείλει ακόμα και στρατιωτική αεροναυτική δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, καλώντας να συμμετάσχουν σε αυτή και χώρες οι οποίες διατηρούν πολύ καλές σχέσεις με αυτή και προσβλέπουν στην εμβάθυνση των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα, όπως για παράδειγμα η Αίγυπτος και το Ισραήλ.

Για πόσο θα ανέχονται τους ταπεινωτικούς εκβιασμούς του ενός ηγέτη ισλαμοφασιστικής νοοτροπίας; Στην περίπτωση του κατευνασμού του Χίτλερ, η ναζιστική Γερμανία διέθετε συμμάχους, όπως αποδείχθηκε και αργότερα. Στην περίπτωση της Τουρκίας, δεν υπάρχει επισήμως ούτε μία χώρα που να έχει ταχθεί υπέρ της!

Κακοποίηση του διεθνούς δικαίου και κοροϊδία της Τουρκίας προς τη διεθνή κοινότητα

Είναι εκπληκτική η σιωπή ή απλά η έμμεση καταδίκη της κακοποίησης κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου από την Τουρκία! Όσον αφορά το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, η Τουρκία θέλει να επιβάλει τη δική της ιδιοτελή ερμηνεία και να στερήσει από τις κατοικημένες και με οικονομική δραστηριότητα νήσους τις θαλάσσιες ζώνες.

Πριν από λίγες ώρες ήρθε και το “κερασάκι στην τούρτα”: Τούρκοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, έφθασαν σε σημείο της απόλυτης κοροϊδίας απέναντι στη διεθνή κοινότητα, λέγοντας ξεδιάντροπα ότι η εισβολή απέναντι σε ένα κυρίαρχο κράτος, όπως η Συρία, καλύπτεται και αυτή από το διεθνές δίκαιο!

Έναντι αυτής της κατάστασης, η διεθνής κοινότητα είτε παρακολουθεί αποσβολωμένη, είτε περιορίζεται σε… εκκλήσεις και προτροπές στην Τουρκία να αποχωρήσει από τη Συρία, λες και υπάρχει καμία περίπτωση να το πράξει, όταν δεν καταβάλει κανένα κόστος!

Κοροϊδεύει τους πάντες ότι θα “καθαρίσει” αυτή το θέμα των μαχητών του ISIS, ενώ ήταν αυτή που χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε συμμάχους τους, ενώ και οι οι ίδιοι οι μαχητές του δεν αντιμετώπιζαν και κάποια ιδιαίτερη πίεση από την πλευρά των τουρκικών συνόρων!

Σαν να μην έφτανε αυτό, επιτίθεται στο Κομπάνι, σύμβολο του αγώνα κατά του ISIS, ενώ όταν οι Κούρδοι μάχονταν να μην πέσει στα χέρια των εγκληματιών του Ισλαμικού Κράτους, οι Τούρκοι που κόπτονται σήμερα για τους τζιχαντιστές, παρακολουθούσαν με τα κιάλια από τα σύνορα, χωρίς να ρίχνουν ούτε για δείγμα κάποια βολή πυροβολικού κατά των θέσεών τους.

Πώς να πλήξουν τους συμμάχους τους! Άρα και σήμερα, ισχυριζόμενοι ότι θα τους ελέγξουν, θέλουν να τους αποσπάσουν από τα χέρια των Κούρδων για να τους αφήσουν ελεύθερους και προφανώς αυτοί θα συνεχίσουν ελεύθεροι τις “θεάρεστες” πράξεις. Στη Συρία ή σε κάποια μεγαλούπολη της Δύσης.

Θα αναδιοργανωθούν και εμείς θα κάτσουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις, ενδεχομένως σκεπτόμενοι πόσο εγκληματικές είναι οι ενέργειες του επικίνδυνου για τη διεθνή ασφάλεια, λόγω ισχυρότατων ενδείξεων “αστάθειας” υπαγορευμένης ή ψυχογενούς, Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.

Ο οποίος δεν θα μπορούσε να “καρφωθεί” χειρότερα ανακοινώνοντας ότι οι αμερικανικές δυνάμεις, αποχωρώντας πήραν και ορισμένους από τους πιο επικίνδυνους τρομοκράτες μαζί τους. Γιατί τους πήραν αν όντως πίστευαν ότι η Τουρκία μπαίνει στη Συρία για να τους εξουδετερώσει; Καλά που το Κογκρέσο στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και διασώζει την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή την τιμή των ΗΠΑ στον κόσμο…

Κατά τα άλλα… restart στα ελληνοτουρκικά

Αυτό το θέατρο του παραλόγου πρέπει να σταματήσει και η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ευγενικές και καθυστερημένες διατυπώσεις καταδίκης. Οφείλει να πει τα πράγματα με το όνομά τους στην ΕΕ, θέτοντας τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους.

Για να το κάνουμε όμως αυτό, θα έπρεπε πρώτα να έχουμε συναίσθηση πόσο γελοίες και αφελείς είναι προσεγγίσεις περί “restart” στα ελληνοτουρκικά. Όταν ο Ερντογάν αποδεικνύει καθημερινά ότι είναι αδίστακτος, διακηρύσσοντας ότι στόχος του είναι να κερδίσει εδάφη… διότι αλλιώς θα χάσει εδάφη, στο μυαλό έρχεται η προσδοκία των Σοβιετικών και του Στάλιν να αποφύγουν περιπέτειες, υπογράφοντας το σύμφωνο μη επίθεσης (Ρίμπεντροπ-Μολότοφ).

Όπως αυτό το Σύμφωνο δεν απέτρεψε την εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων στη Ρωσία, καλά θα κάνουν και οι Έλληνες υπεύθυνοι να πάψουν να έχουν ψευδαισθήσεις, ότι η Τουρκία του Ερντογάν δεν θα στραφεί εναντίον της Ελλάδας όταν έρθει η ώρα, επειδή χαριεντιζόμενοι… έκαναν restart, χωρίς φυσικά η Άγκυρα να υποχωρήσει κατ’ ελάχιστον στις διεκδικήσεις της.

Μαζί ας αναλογιστούμε πόσο εγκληματήσαμε κατά της πατρίδας μας, αφήνοντας τις Ένοπλες Δυνάμεις και τους τρεις Κλάδους επί μια δεκαετία χωρίς υποστήριξη, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σήμερα τρομερά προβλήματα, πολυδάπανα στην επίλυσή τους.

Ωστόσο, ακόμα και σήμερα υπάρχουν πρόσωπα που όχι μόνο δε βλέπουν την ανάγκη αποκατάστασης της αποτρεπτικής  ισχύος της χώρας, το μόνο με το οποίο ασχολείται ο Ερντογάν, αλλά επιθυμούν και περεταίρω μειώσεις στον προϋπολογισμό τους.

Κάποτε γράφαμε στερεοτυπικά, κινδυνεύοντας να γίνουμε γραφικοί, ότι οι στρατιωτικές ικανότητες παίρνουν χρόνια για να δημιουργηθούν, ενώ οι προθέσεις του όποιου αντιπάλου μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια νύχτα. Κανείς εκ των κρατούντων δεν έδινε σημασία. Μια στάση που λίγο πολύ αφορά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Δεν αποτελεί προνομιακό πεδίο κανενός.

Η ηγεμονία όμως των ανόητων και πολλαπλώς ιδεοληπτικών στην Ελλάδα, οδήγησε σε αμυντικές επενδύσεις μόνο μετά από εθνικές τραγωδίες τύπου Ιμίων, εξαιτίας της οργής του κόσμου για να ξεχάσουμε στη συνέχεια πολύ σύντομα, ότι η άμυνα είναι μια ακριβή υπόθεση και χρειάζεται όχι “εξάρσεις”, αλλά σχέδιο, συνέπεια και συνέχεια.

Ήρθε και η εποχή του φθηνού χρήματος και καταφέραμε να ρίξουμε “το καράβι έξω”, με αποτέλεσμα όλη αυτή την πλούσια εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας, που όμως έχει αφήσει βαθιές πληγές στο “σώμα” της χώρας μας. Το αν θα σοβαρευτούμε στις διεθνείς μας σχέσεις και στην άμυνά μας, δεν μπορούμε εμείς να το απαντήσουμε. Ίσως διότι δεν είμαστε διόλου αισιόδοξοι…

ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

https://www.defence-point.gr/news/toyrkiki-eisvoli-sti-syria-kai-i-diachroniki-igemonia-ton-anoiton-stin-ellada

Ελληνογαλλική Φιλία και Ελληνικοί Εξοπλισμοί

Του Ιωάννη Μάζη, Καθηγητή Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
15 Αυγούστου 2019

Ξαναέρχεται το «Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία»;

Στον κρίσιμο ρόλο των γαλλικών οπλικών συστημάτων στη διατήρηση του πλεονεκτήματος έναντι της Τουρκίας, καθώς και στις σημερινές στρατηγικές δυνατότητες στρατηγικής συνεργασίας της Ελλάδας με τη Γαλλία στον τομέα της άμυνας, εστιάζει ο καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Ιώαννη Μάζης.

Ο κ. Μάζης σημειώνει χαρακτηριστικά ότι «αποτελεί αναντίρρητο γεγονός ότι μεγάλο κομμάτι των ελληνικών αποτρεπτικών ικανοτήτων έναντι της Τουρκίας βασίστηκε σε γαλλικά οπλικά συστήματα και τις μοναδικές τους επιχειρησιακές δυνατότητες. Ήδη από το 1974 οι πυραυλάκατοι Combattante, εφοδιασμένοι με πυραύλους επιφανείας – επιφανείας Exocet καθιστούσαν τον τουρκικό στόλο έναν μεγάλο στόχο για το Πολεμικό Ναυτικό. Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα υπήρξε ο πρώτος εξαγωγικός πελάτης των Exocet, ο οποίος κατέστη μετά διεθνές best seller. Επίσης, από το 1975 και για μία δεκαετία περίπου, τα μαχητικά αεροσκάφη Mirage F1 προσέφεραν αναντίρρητη αεροπορική κυριαρχία στην Ελληνική Αεροπορία πάνω από το Αιγαίο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η υπογραφή της συμφωνίας για την προμήθεια των Mirage F1 έγινε στις αρχές του Καλοκαιριού του 1974. Οι παραδόσεις για την Ελληνική Αεροπορία προβλεπόταν για το Καλοκαίρι του 1978. Όμως, χάρη σε προσωπική παρέμβαση του Γάλλου Προέδρου Ζισκάρ Ντε Εσταίν κατόπιν αιτήματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, οι παραδόσεις στην Ελλάδα απέκτησαν προτεραιότητα και έτσι στα τέλη της Άνοιξης του 1975 η Ελληνική Αεροπορία ξεκίνησε να παραλαμβάνει μαχητικά τα οποία προορίζονταν για τη Γαλλική Αεροπορία. Έτσι, η Ελλάδα βρέθηκε εκείνη την εποχή με ένα από τα πιο προηγμένα μαχητικά αεροσκάφη παγκοσμίως με μοναδικές ικανότητες εναέριας μάχης».

Συμπληρώνει δε ότι «στη δεκαετία του 80, στο πλαίσιο της περιβόητης Αγοράς του Αιώνα, η ΠΑ απέκτησε 40 μαχητικά αεροσκάφη Mirage 2000EG. Εξαιτίας της ελληνικής εμμονής σε ένα ραντάρ «πολλαπλών ρόλων» για το αεροσκάφος, επιλέχθηκε το προβληματικό ραντάρ RDM – 3, αντί για το εξειδικευμένο σε ρόλους αέρος – αέρος RDI που είχε επιλέξει η Γαλλική Αεροπορία για τα δικά της Mirage 2000C. Το RDI ήταν ένα από τα αξιόλογα ραντάρ για εναέρια μάχη εκείνον τον καιρό, περίπου ισάξιο του αμερικανικού APG – 63 που χρησιμοποιούσαν τα μαχητικά F – 15A/B και C και ανώτερο από το APG – 68 των F – 16. Ακόμη όμως και με το RDM – 3 τα Mirage 2000 είχαν σαφές πλεονέκτημα στην εναέρια μάχη έναντι των τουρκικών F – 16, όντας καλύτερες πλατφόρμες για μεσαία και μεγάλα ύψη και με μικρότερο στιγμιαίο ρυθμό στροφής αλλά και οπλισμένα με τον πύραυλο αέρος – αέρος για κλειστές αερομαχίες (WVR) R550 Magic – 2, ο οποίος ήταν ανώτερος από τις εκδόσεις L και M των αμερικανικών AIM – 9 Sidewinder, έχοντας μεταξύ των άλλων και πολύ μεγαλύτερες ικανότητες εγκλωβισμού του στόχου εκτός του διαμήκους άξονα του αεροσκάφους (HOB). Επίσης, το σύστημα αυτοπροστασίας ICMS 2000 Mk1 ήταν κατά πολύ ανώτερο του ASPIS Ι που εξόπλισε στα F – 16».

Ακολούθως ο κ. Μάζης αναφέρεται στην αγορά των βελτιωμένων Mirage 2000 – 5 Mk 2 στα τέλη της δεκαετίας του 90 που «προσέφερε στην Ελλάδα ένα μοναδικό πακέτο προβολής ισχύος στον αέρα, τη στεριά και τη θάλασσα που δεν είχε υπάρξει ξανά». «Κατ’ αρχάς, η αντικατάσταση του προβληματικού RDM με το RDY – 2, που ήταν ένα από τα καλύτερα ραντάρ αεροσκαφών στην εποχή του, προσέφερε νέες δυνατότητες στο αεροσκάφος, ενώ το σύστημα αυτοπροστασίας ICMS2000 Mk 5 ήταν ότι πιο επιτυχημένο έχει τοποθετηθεί σε ελληνικό μαχητικό», τονίζει.

«Όσον αφορά τις ικανότητες εναέριας μάχης, οι πύραυλοι MICA προσέφεραν πολύ μεγάλες δυνατότητες τόσο σε κοντινές όσο και αποστάσεις πέραν του οπτικού ορίζοντος (BVR). Αξίζει να επισημανθεί ότι οι πύραυλοι MICA έχουν ένα χαρακτηριστικό που δεν υπάρχει σε κάποιο άλλο ελληνικό όπλο αέρος – αέρος. Συγκεκριμένα, διατίθενται σε έκδοση μεγάλου βεληνεκούς, που φθάνει τα 70 χλμ, χρησιμοποιώντας όμως κεφαλή θερμικής απεικόνισης για τον εγκλωβισμό του στόχου και όχι μέσω καθοδήγησης ραντάρ. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι η παθητική μέθοδος εντοπισμού δεν προσφέρει κανένα περιθώριο προειδοποίησης, σε αντίθεση με την καθοδήγηση με ραντάρ που θα ενεργοποιούσε το δέκτη προειδοποίησης εγκλωβισμού από ραντάρ (RWR) του συστήματος αυτοπροστασίας του αεροσκάφους – στόχου. Το δεύτερο είναι πως ένας παρόμοιος πύραυλος μπορεί να αντιμετωπίσει τα αεροσκάφη stealth, όπως είναι το F – 35 ή το ρωσικό Sukhoi Su – 57. Ειδικά το F – 35 παρουσιάζει πολύ μεγάλο θερμικό ίχνος, μεγαλύτερο από αυτό των «κανονικών» αεροσκαφών, εξαιτίας του πολύ ισχυρού κινητήρα του και πιθανώς και λόγω της αεροδυναμικής τριβής (aerodynamic heating). Έτσι, στοχοποιείται πιο εύκολα από παρόμοια όπλα σε σχέση με τα «κανονικά» αεροσκάφη. Παρόμοιοι πύραυλοι, σε συνδυασμό με συστήματα υπέρυθρης έρευνας και ιχνηλάτησης (IRST), που μπορούν να τοποθετούνται και σε ατρακτίδια (pods) και να μεταφέρονται ως εξωτερικό φορτίο για τα μαχητικά, αποτελούν μεγάλη απειλή για τα μαχητικά stealth», εξηγεί.

Όσον αφορά στην αγορά των νέων Mirage 2000 – 5 ο κ. Μάζης εκτιμά ότι «επέτρεψε σε κάποια από τα παλαιότερα Mirage 2000 EG να εφοδιαστούν με πυραύλους αέρος – επιφανείας Exocet, μετατρεπόμενα σε στρατηγική απειλή για τον τουρκικό στόλο επιφανείας».

«Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η αγορά των Mirage 2000 – 5 συνδυάστηκε με την απόκτηση περίπου εκατό αεροεκτοξευόμενων πυραύλων cruise Scalp EG. Το επίσημο βεληνεκές των πυραύλων αυτών είναι 250 χλμ. Στην πραγματικότητα, όμως, όπως αναφέρει ο έγκυρος οίκος αμυντικών αξιολογήσεων Jane’s αλλά και άλλες πηγές, φθάνει ή και ξεπερνά τα 500 χλμ. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να προσβάλουν σχεδόν οποιοδήποτε σημείο της τουρκικής επικράτειας με σημειακή ακρίβεια που φθάνει το ένα μέτρο, ενώ εφοδιασμένα με τη διατρητική κεφαλή BROACH μπορούν να καταστρέψουν στόχους υψηλής προστασίας. Ο συνδυασμός μεγάλου βεληνεκούς, υψηλής ακρίβειας και μεγάλης καταστρεπτικής ικανότητας, καθιστούν τους Scalp EG όπλα στρατηγικών εφαρμογών. Επισημαίνεται ότι μόνο η Γαλλία προσέφερε όπλα τέτοιων δυνατοτήτων στην Ελλάδα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αρνηθεί επανειλημμένως να το πράξουν», σημειώνει.

«Εν κατακλείδι λοιπόν, σε αντίθεση με τα αμερικανικά ή άλλα δυτικοευρωπαϊκά ή ρωσικά οπλικά συστήματα, τα γαλλικά όπλα δεν προσέφεραν στην Ελλάδα κάποια ισορροπία έναντι της Τουρκίας αλλά σαφή υπεροπλία», επεσήμανε.

Ο κ. Μάζης υπογραμμίζει ότι «σήμερα βρισκόμαστε ενώπιον μιας νέας φάσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις πιθανώς πιο επικίνδυνης σε σχέση με το παρελθόν και χρειαζόμαστε άμεσα και επιτακτικά ενίσχυση των ελληνικών αποτρεπτικών ικανοτήτων, με τρόπο ώστε να εξασφαλίσουμε πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας ώστε να αδρανοποιήσουμε τον τουρκικό επεκτατισμό. Και η Γαλλία προσφέρει ξανά λύσεις στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, γαλλικές φρεγάτες εφοδιασμένες με πυραύλους αεράμυνας Aster 30 και με πυραύλους cruise Scalp Naval με βεληνεκές μεγαλύτερο των 1000 χλμ θα προσφέρουν στο Πολεμικό Ναυτικό δυνατότητες στρατηγικής κρούσης εις βάθος. Επίσης, η Ελλάδα μπορεί να συμμετάσχει στην προσπάθεια για το ευρωπαϊκό μαχητικό αεροσκάφος του μέλλοντος, της οποίας ηγείται η Γαλλία.

Συγκεκριμένα, στις 17 Ιουνίου 2019 κατά τη διάρκεια της αεροδιαστημικής έκθεσης Paris Air Show 2019 η γαλλική εταιρεία Dassault παρουσίασε το μαχητικό αεροσκάφος νέας γενεάς (NGF), το οποίο αναπτύσσει σε συνεργασία με την Airbus ως μέρος του ευρύτερου προγράμματος για το «μελλοντικό αεροπορικό σύστημα μάχης» (Future Combat Air System  / FCAS). Το αεροσκάφος θα επιχειρεί από κοινού με ένα μη επανδρωμένο μαχητικό (UCAV)». Και καταλήγει:

«Η Ελλάδα βρίσκεται ήδη με το ένα πόδι στο πολυπρόγραμμα αυτό ως συμπαραγωγός του μη επανδρωμένου μαχητικού (UCAV) Neuron, πάνω στο οποίο φαίνεται πως θα βασιστεί το ρομποτικό απάρτιο του νέου ευρωπαϊκού συστήματος εναέριας μάχης. Μένει λοιπόν να αποφασίσει αν θα ενταχθεί πλήρως, μετατρεπόμενη για πρώτη φορά στην ιστορία της από πελάτη σε παραγωγό και αποκτώντας πρόσβαση σε κρίσιμες τεχνολογίες και ικανότητες οι οποίες θα προσφέρουν στρατηγικό πλεονέκτημα έναντι της Τουρκίας στα χρόνια που έρχονται».

Πηγή: in.gr