Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τουρκικές προκλήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τουρκικές προκλήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 27 Μαρτίου 2020
Μια πρέπουσα απάντηση στην "μαφία της λαθρομετανάστευσης"
Μια αποστομωτική απάντηση στον αμερικανοτραφή Χιλιανό Φελίπε Γκονζάλες Μοράλες της «Υπάτης Αρμοστείας για τους πρόσφυγες» σημαίνον στέλεχος (μαζί με το αφεντικό του, τον πρώην Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και νυν Γ.Γ. του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες) της διεθνούς πολυπλόκαμης μαφίας που διακινεί τους λαθρομετανάστες....
Αυθάδεις καταγγελίες κατά της Ελλάδας για τα κλειστά σύνορα στον Έβρο από τον Φελίπε Γκονζάλες Μοράλες της «Ύπατης Αρμοστείας για τους πρόσφυγες»
Γράφει ο Περικλής Νεάρχου, Πρέσβυς ε.τ.
Η "Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες", μαζί με τον Διεθνή Οργανισμό για την Μετανάστευση (ΔΟΜ), είναι δύο φορείς που πρωταγωνίστησαν για την δημιουργία μιας απαράδεκτης καταστάσεως στη χώρα μας, με τους υποτιθέμενους πρόσφυγες και τους παράνομους μετανάστες, αποκορύφωμα της οποίας είναι ο υβριδικός πόλεμος Ερντογάν στον Έβρο. Ακόμη και σήμερα, όταν έχει γίνει εξώφθαλμη σε όλους η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού από τον Τούρκο Πρόεδρο, για τους δικούς του προφανείς αλλά ανομολόγητους λόγους, ο παρουσιαζόμενος ως ειδικός εισηγητής του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των μεταναστών Φελίπε Γκονζάλες Μοράλες, ξιφουλκεί από τη Γενεύη κατά της Ελληνικής Κυβερνήσεως και την καταγγέλλει:
-για δήθεν παραβίαση του διεθνούς δικαίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα
– για δήθεν παράνομη αναστολή του δικαιώματος καταθέσεως αιτήματος για παροχή ασύλου,
– για δήθεν παραβίαση της απαγορεύσεως των συλλογικών απελάσεων και της αρχής της μη επαναπροωθήσεως.
Φελίπε Γκονζάλες Μοράλες
Καταγγέλει, ταυτόχρονα, την Ελλάδα για άσκηση δήθεν βίας κατά των μεταναστών από Έλληνες αξιωματικούς ασφαλείας και κάνει λόγο για θανάτους και τραυματισμούς, υιοθετώντας την τουρκική προπαγάνδα και τα τουρκικά κατασκευασμένα ψεύδη.
Αντιθέτως, δεν βλέπει τίποτε από όσα κάνουν οι υποτιθέμενοι κατατρεγμένοι πρόσφυγες στα σύνορα του Έβρου, καθοδηγούμενοι και υποστηριζόμενοι, απροκάλυπτα, από την Τουρκική Στρατοχωροφυλακή. Ο πολύς Φελιπε Γκονζάλες Μοράλες ζητά από την Ελλάδα ν’ ανοίξει τα σύνορα για να περάσουν οι μετανάστες, γιατί έχουν δήθεν το δικαίωμα, εφόσον όλοι κραδαίνουν προσχηματικά την αίτηση για την παροχή ασύλου. Τι σημασία έχει εάν αυτοί είναι 30.000 ή 40.000 και θα ακολουθηθούν από άλλους και άλλους, χωρίς τελειωμό, αφού έχουν πίσω τους τα ανεξάντλητα εκατομμύρια του Τρίτου Κόσμου.
Η κυριαρχία των εθνικών κρατών για τον κ.Μοράλες και τους άλλους γραφειοκράτες όμοιους του, είναι μια έννοια παρωχημένη. Δεν έχει καμία σημασία και δεν μπορεί δήθεν να τίθεται πάνω από τα ανθρώπινα δικαιώματα υπέρ των οποιων αυτός κόπτεται ότι μάχεται. Η Διεθνής όμως Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα έχει υπογραφεί κύριε Μοράλες από κυρίαρχα κράτη και είναι μια διακρατική σύμβαση. Δεν είναι πάνω από τα κράτη και την κυριαρχία τους. Δεν είναι δικαίωμα του καθενός να μεταναστεύει όπου θέλει, ερήμην της κυριαρχίας των κρατών, όπως, κακώς, διακηρύχθηκε υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με το Σύμφωνο του Μαρακές, το οποίο ενεκρίθη εξ υφαρπαγής, ερήμην των λαών, από ορισμένο αριθμό κυβερνήσεων. Τα ανθρώπινα δικαιώματα κατοχυρώνονται στο πλαίσιο μιας συντεταγμένης τάξεως και του νόμου που διέπει ένα δημοκρατικό κράτος, το οποίο και τα εγγυάται . Τα κράτη, όταν συνεργάζονται και υπογράφουν διεθνείς συμβάσεις, θέτουν και το πλαίσιο, μέσα στο οποίο προστατεύουν διεθνώς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Στις συμβάσεις αυτές καταγράφουν και την περίπτωση, κατά την οποίαν η κατάχρηση και η δημιουργία εκτάκτων συνθηκών, που απειλούν την εθνική ασφάλεια, είναι όρος για την αναστολή, για ορισμένο χρόνο ή επ’ αόριστον, των προνοιών ή ορισμένων προνοιών μιας συμβάσεως. Αυτό έπραξε και η Ελλάδα, όταν η εργαλειοποίηση των παρανόμων μεταναστών, που παρουσιάζονται ως δήθεν πρόσφυγες, δημιούργησε άμεση ασύμμετρη απειλή στη χώρα.
Το μέτρο αυτό θα έπρεπε να παρθεί πολύ ενωρίτερα, γιατί η κατάχρηση της ιδιότητας του πρόσφυγα και του ασύλου δεν είναι τωρινή. Συνεχίζεται από χρόνια. Οφείλετε να γνωρίζετε, κ.Μοράλες, τι προβλέπει ακριβώς η Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες. Πρόσφυγας είναι αυτός που φεύγει από μια εμπόλεμη χώρα, στην οποίαν απειλείται η ζωή του και καταφεύγει στην πρώτη ασφαλή γειτονική χώρα. Με ποια λογική παρουσιάζονται ως δήθεν πρόσφυγες παράνομοι μετανάστες από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, την Αλγερία, το Μαρόκο και 70 άλλες χώρες του κόσμου; Γιατί εσείς, ως Υπάτη Αρμοστεία, για τους πρόσφυγες, υπερθεματίζετε υπέρ του αμαλγάματος μεταξύ προσφύγων και παρανόμων μεταναστών και προπαγανδίζετε όλοι να γίνουν δεκτοί, όλοι να νομιμοποιηθούν, όλοι να ενταχθούν και κανένας να μην επαναπροωθηθεί;
Ασφαλώς, δική σας επικράτεια και πατρίδα είναι η διεθνής γραφειοκρατία την οποία υπηρετείτε. Οι λαοί όμως νοιάζονται και για την πατρίδα τους και για την κυριαρχία τους. Προσφέρετε πολύ κακή υπηρεσία στον διεθνή οργανισμό που αναφέρεστε, όταν ταυτίζετε τη δράση σας με την κατάχρηση των δικαιωμάτων, που έχουν θεσπιστεί για τους πραγματικούς πρόσφυγες και για τους νόμιμους μετανάστες και όταν ταυτίζεστε με ιδεολογήματα εθνικής αποδομήσεως και δήθεν πολυπολιτισμικής μεταλλάξεως των κοινωνιών, που διακηρύσσουν διάφορα διεθνή κέντρα του είδους που προωθεί ο γνωστός Σόρος.
Ευθύνη και δουλειά του ΟΗΕ και των Λειτουργών του είναι να συνεργάζεται στενά με τα κρατη και τις κυβερνήσεις τους και να ασκεί το ρόλο του αυστηρά μέσα στα πλαισια του Διεθνους δικαιου και του σεβασμού της κυριαρχίας του κράτους και όχι να γίνεται αντιφωνητής και προπαγανδιστής, στη συγκεκριμένη περίπτωση, του υβριδικού πολέμου, που διεξάγει ο τούρκος πρόεδρος κατά της Ελλάδος, με όπλο την παράνομη μετανάστευση.
(Πηγή: infognomonpolitics.gr/)
Ετικέτες
Λαθρομετανάστες,
Παγκοσμιοποίηση,
Τουρκικές προκλήσεις
Κυριακή 8 Μαρτίου 2020
Το «πρωτόκολλο της Μόσχας» μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας
Το «πρωτόκολλο
της Μόσχας» σηματοδοτεί την μεγαλύτερη ήττα του Ερντογάν στη Συρία
του Γιεβγένι Κρούτικωφ
Για πρώτη φορά τις τελευταίες μέρες, υπήρξε μια
νηνεμία στα συριακά μέτωπα – πρόκειται για το άμεσο αποτέλεσμα των
διαπραγματεύσεων μεταξύ των ηγετών της Ρωσίας και της Τουρκίας. Ποια είναι η κατάσταση στα μέτωπα που καθορίζει το
πρωτόκολλο που υπεγράφη στο τέλος των διαπραγματεύσεων, τι δεν μπόρεσε να
επιτύχει ο τουρκικός στρατός στη Συρία και γιατί έχει ο Άσαντ κάθε λόγο να
χαίρεται;
Στη
συριακή επαρχία Ιντλίμπ τέθηκε σε ισχύ εκεχειρία – σύμφωνα με το πρωτόκολλο
Ρωσίας-Τουρκίας που υπεγράφη την προηγούμενη μέρα στη Μόσχα. Η ένταση των
συγκρούσεων μειώθηκε δραματικά Πρωτίστως, επειδή η αεροπορία -τόσο η συριακή
όσο και η ρωσική, και έως τώρα η τουρκική- καθώς και το πυροβολικό έπαψαν να
επιχειρούν. Σποραδικές αψιμαχίες συνεχίζονται, ειδικά επειδή οι Σύριοι, οι
Τούρκοι και περισσότερο οι τζιχαντιστές θα χρειαστούν χρόνο για να
αντισταθμίσουν τις απώλειες και να συνειδητοποιήσουν την νέα
πραγματικότητα.
Και
η νέα πραγματικότητα είναι ότι η χειμερινή εκστρατεία του 2019/2020 κατέληξε σε
πλήρη νίκη για τις δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης με την υποστήριξη της
ρωσικής πολεμικής αεροπορίας. Τα νικηφόρα στρατιωτικά αποτελέσματα για τους
Σύριους στην πραγματικότητα καταγράφονται στο λακωνικό «Πρωτόκολλο της Μόσχας»,
στο οποίο υπονοούνται περισσότερα απ’ ότι καταγράφεται στο έγγραφο.
Πρώτον, οι πολυήμερες και αιματηρές μάχες για το Σαρακέμπ
και τα περίχωρά του έληξαν με την επιβολή του κυβερνητικού ελέγχου στον
αυτοκινητόδρομο Μ5 (Δαμασκός-Χάμα-Χαλέπι). Οι μαχητές έχασαν τη δυνατότητα
ακόμη και της στρατιωτικής προσβολής στο δρόμο, για να μην πούμε για τη φυσική
τους παρουσία. Οι δύο βασικές πόλεις της Συρίας έχουν τώρα σταθερή σύνδεση,
γεγονός που αλλάζει θεμελιωδώς και την διάταξη των δυνάμεων. Ο αυτοκινητόδρομος
Μ5 δεν αναφέρεται καν στο «πρωτόκολλο της Μόσχας». Στην ουσία παρέμεινε στον
έλεγχο της Δαμασκού ως αποτέλεσμα των μαχών που διεξήχθησαν. Δηλαδή, ο κύριος
και βασικός στόχος της χειμερινής στρατιωτικής εκστρατείας επιτεύχθηκε πλήρως.
Δεύτερον, σιωπηρά το πρωτόκολλο κατακυρώνει όλα τα
αποτελέσματα της χειμερινής εκστρατείας. Όπως αναφέρεται στη δήλωση μετά τις
συνομιλίες Πούτιν-Ερντογάν, αποφασίστηκε να παύσουν όλες οι εχθροπραξίες κατά
μήκος της υφιστάμενης γραμμής αντιπαράθεσης. Δηλαδή η ζώνη αποκλιμάκωσης
μειώθηκε κατά το ένα τρίτο. Ο αριθμός των απελευθερωμένων οικισμών προσεγγίζει
τους 200. Η ίδια η πόλη της Ιντλίμπ σε ευθεία γραμμή είναι μόλις λίγο πάνω από
10 χιλιόμετρα. Ωστόσο, αρχικά, η τουρκική πλευρά απαίτησε από την Δαμασκό να
επιστρέψει στην γραμμή των τουρκικών παρατηρητηρίων, δηλαδή να γυρίσει στην
γραμμή μετώπου που υφίστατο τον Δεκέμβριο του 2019.
Τρίτον, η τουρκική πλευρά υποχρεούται να
αποδεσμεύσει τον αυτοκινητόδρομο Μ4 και να οργανώσει κοινές περιπολίες με τη
ρωσική στρατονομία, σύμφωνα με τους όρους που λειτουργούν και στο Κουρδιστάν.
Ο
αυτοκινητόδρομος Μ4 (και όχι ο Μ5) αναφέρεται άμεσα στο «Πρωτόκολλο της Μόσχας»
και κατά μήκος του η τουρκική πλευρά, με τη συνδρομή της Ρωσίας αναλαμβάνει να
οργανώσει μια αποστρατιωκοποιημένη ζώνη 6 χιλιομέτρων και από τις δυο πλευρές
του δρόμου. Δηλαδή η 12 χιλιομέτρων «ζώνη ασφαλείας» θα πρέπει να κόψει την
περιοχή στη μέση.
Η
εμφάνιση του αυτοκινητόδρομου Μ4 στο κείμενο του ρωσοτουρκικού πρωτοκόλλου
αποτέλεσε την μεγαλύτερη έκπληξη των αποτελεσμάτων των διαπραγματεύσεων μεταξύ
του Ερντογάν και του Πούτιν. Πολλοί δεν πίστευαν στα μάτια τους και νόμιζαν ότι
επρόκειτο για λάθος, αντί του σωστού Μ5. Ωστόσο, το κείμενο δηλώνει σαφώς ότι ο
αυτοκινητόδρομος θα απελευθερωθεί σε όλο το μήκος του από τον
οικισμό Trumba (2 χιλιόμετρα δυτικά της Σαρακέμπ) έως και την Ain al Havr,
που βρίσκεται εντός της επαρχίας της Λατάκειας.
Ο αυτοκινητόδρομος Μ4 (Λατάκεια-Χαλέπι μέσω
της Jisr ash-Shugur και του Σαρακέμπ) ήταν ο δεύτερος
κύριος στόχος της χειμερινής
εκστρατείας του συριακού στρατού. Στην πραγματικότητα, ο στρατός του Άσαντ δεν
τον πέτυχε, αλλά η γρήγορη προέλαση μέσω της κοιλάδας Al-Gaab έκανε αυτόν τον
στόχο εφικτό. Ουσιαστικά η Τουρκία έπρεπε να ξεμπλοκάρει το δρόμο ακόμη και με
τους όρους της συμφωνίας του Σότσι, αλλά δεν το έκανε. Τώρα απαιτείται να
δημιουργηθεί ένας διάδρομος ασφαλείας 12 χιλιομέτρων. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις
της συριακής κυβέρνησης δεν έφθασαν στον αυτοκινητόδρομο Μ4 κατά τον χρόνο
υπογραφής του πρωτοκόλλου, υθα μπορούσε νη υποχρέωση αυτή να αγνοηθεί. Αν ο
αυτοκινητόδρομος M5 είναι ένα νόμιμο τρόπαιο, τότε το ξεκλείδωμα του M4 είναι
μια διπλωματική νίκη.
Η
αδύναμη θέση της τουρκικής πλευράς, με την οποία ο Ερντογάν δείχνει την αδύναμη
θέση της τουρκικής πλευράς, με την οποία ο Ερντογάν ήρθε στη Μόσχα. Αν οι
Τούρκοι είχαν την ευκαιρία να παραμείνουν στο Μ4, θα πολεμούσαν γι’ αυτό, όπως
αν ήταν για την Κωνσταντινούπολη, αφού η απώλεια αυτής της διαδρομής σημαίνει
μακροπρόθεσμα την πλήρη ήττα των τζιχαντιστών και των τουρκικών πληρεξούσιων
μαχητών στην Ιντλίμπ. Επιπλέον, έχει τεθεί σαφής προθεσμία εντός της οποίας οι
Τούρκοι πρέπει να καθαρίσουν το δρόμο και το διάδρομο των 12 χιλιομέτρων: η
15η Μαρτίου.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο ή ακόμα και μετά τις 15 Μαρτίου, η κυκλοφορία κατά μήκος της M4 θα επαναληφθεί, τουλάχιστον για την μετακίνηση κομβόι. Η διαδρομή περνά μέσα από την μεγάλη πόλη Jisr al-Shugur, η οποία θεωρείται η ανεπίσημη πρωτεύουσα των συμμοριών των τζιχαντιστών, αποτελούμενες από μετανάστες καταγόμενους από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και άλλους ξένους εξτρεμιστές μαχητές. Η Tahrir al-Sham, στην οποία τυπικά οι εν λόγω μονάδες υπάγονται, δεν αναγνώρισε τις συμφωνίες της Μόσχας και την κατάπαυση του πυρός. Στα επιχειρησιακά σχέδια των κυβερνητικών στρατευμάτων η Jisr al-Shurgur προτάσσεται ως ο βασικότερος στόχος. Τώρα, έπειτα από την ανάκτηση του αυτοκινητόδρομου Μ5, ο έλεγχος της Μ4 έχασε την οικονομική και κοινωνική σημασία του, και παρέμεινε μόνο ως στρατιωτικός και πολιτικός στόχος.
Η Jisr al-Shugur ενοχλεί λόγω της παρουσίας όλων των ειδών “Μαχητών του Τουρκεστάν”, των Ουιγούρων και των τρομοκρατικών ομάδων από τον Καύκασο. Επιπλέον, το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Συρίας θεωρεί ότι ο αυτοκινητόδρομος Μ4 είναι μια φυσική γραμμή αμύνης, που αν καταληφθεί θα γίνει δυνατή η αρχή της εκκαθάρισης της πόλης της Ιντλίμπ. Εάν εφαρμοστεί πλήρως το “Πρωτόκολλο της Μόσχας” αυτό θα διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση επί του εδάφους και θα καθορίσει τις θέσεις και τους στόχους του συριακού στρατού.
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο ή ακόμα και μετά τις 15 Μαρτίου, η κυκλοφορία κατά μήκος της M4 θα επαναληφθεί, τουλάχιστον για την μετακίνηση κομβόι. Η διαδρομή περνά μέσα από την μεγάλη πόλη Jisr al-Shugur, η οποία θεωρείται η ανεπίσημη πρωτεύουσα των συμμοριών των τζιχαντιστών, αποτελούμενες από μετανάστες καταγόμενους από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και άλλους ξένους εξτρεμιστές μαχητές. Η Tahrir al-Sham, στην οποία τυπικά οι εν λόγω μονάδες υπάγονται, δεν αναγνώρισε τις συμφωνίες της Μόσχας και την κατάπαυση του πυρός. Στα επιχειρησιακά σχέδια των κυβερνητικών στρατευμάτων η Jisr al-Shurgur προτάσσεται ως ο βασικότερος στόχος. Τώρα, έπειτα από την ανάκτηση του αυτοκινητόδρομου Μ5, ο έλεγχος της Μ4 έχασε την οικονομική και κοινωνική σημασία του, και παρέμεινε μόνο ως στρατιωτικός και πολιτικός στόχος.
Η Jisr al-Shugur ενοχλεί λόγω της παρουσίας όλων των ειδών “Μαχητών του Τουρκεστάν”, των Ουιγούρων και των τρομοκρατικών ομάδων από τον Καύκασο. Επιπλέον, το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Συρίας θεωρεί ότι ο αυτοκινητόδρομος Μ4 είναι μια φυσική γραμμή αμύνης, που αν καταληφθεί θα γίνει δυνατή η αρχή της εκκαθάρισης της πόλης της Ιντλίμπ. Εάν εφαρμοστεί πλήρως το “Πρωτόκολλο της Μόσχας” αυτό θα διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση επί του εδάφους και θα καθορίσει τις θέσεις και τους στόχους του συριακού στρατού.
Τέταρτον, η διατήρηση των τουρκικών «παρατηρητηρίων» βαθιά στα μετόπισθεν των κυβερνητικών δυνάμεων χάνουν το νόημά τους. Ήδη το πρωί κυκλοφόρησαν φήμες ότι ορισμένα απ’ αυτά (συνολικά οκτώ) θα μπορούσαν απλώς να αποσυρθούν. Παρόλο που ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι θα διατηρηθούν όλα, θα πρέπει τελικά να τα αποσύρει, αφού οι θέσεις των Τούρκων είναι αποκλεισμένες και ο εφοδιασμός τους μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον με την βοήθεια της ρωσικής στρατονομίας. Οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να μεταφέρουν στους Τούρκους νερό και πλιγούρι κάπου στο Murak, στην επαρχία της Χαμά, αλλά αυτό δεν μπορεί γίνεται αιωνίως. Κανείς δεν θα αγγίξει τους Τούρκους, αλλά πλέον δεν έχουν να κάνουν τίποτε εκεί που βρίσκονται.
Μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο, τα τουρκικά παρατηρητήρια κατέγραψαν τις αξιώσεις της Άγκυρας και τη “συμμετοχή” της στα στρατιωτικά γεγονότα, ακόμη και τις “εγγυήσεις” της Άγκυρας για την Ιντλίμπ. Τώρα αυτό ήδη αποτελεί παρελθόν. Ο Ερντογάν κέρδισε το δικαίωμα να απαντήσει στρατιωτικά εάν οι Σύριοι κτυπήσουν τουρκικές στρατιωτικές μονάδες, αλλά η πρακτική δείχνει ότι οι Σύριοι θα κτυπήσουν τουρκικές μονάδες, αλλά η πρακτική δείχνει ότι δεν είναι οι Σύριοι που επιτίθενται πρώτοι κατά των Τούρκων.
Η θέση ολόκληρης της μεραρχίας, την οποία έχουν στείλει οι Τούρκοι στην Ιντλίμπ, παραμένει αμφιλεγόμενη. Τίποτε δεν υπάρχει γι’ αυτό εγγράφως, αλλά ο Ερντογάν υπέγραψε τη φράση για την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Δηλαδή, νομικά, δεν έχει κανένα δικαίωμα να κρατήσει τόσα πολλά στρατεύματα στην Ιντλίμπ.
Εάν αξιολογήσουμε συνολικά το «Πρωτόκολλο της Μόσχας» σε στρατιωτικό επίπεδο σηματοδοτεί την ήττα και των μαχητών κάθε ιδεολογικής κατεύθυνσης και του τουρκικού στρατού. Η γραμμή του μετώπου είναι καθορισμένη στο μέγιστο σημείο της προέλασης του Συριακού Στρατού εντός της περιοχής (εκτός του οικισμού Nareb, αλλά αυτό είναι κάτι ιδιαίτερο) και η απεμπλοκή του αυτοκινητοδρόμου Μ4 αυξάνει το μέγεθος της νίκης σε σχέση με αυτά που κατακτήθηκαν στις μάχες. Η εκκένωση των τουρκικών παρατηρητηρίων στο εσωτερικό του συριακού εδάφους θα σημάνει επιπλέον την αποκατάσταση της κυριαρχίας σε ένα μέρος της κυριαρχίας της Συρίας εκεί που τον έλεγχο πρακτικά τον είχαν οι Τούρκοι.
Το μόνο που μπορεί να κάνει ο Ερντογάν είναι επιδεικτικά να μην κατονομάζει τον Μπασάρ Άσαντ με το όνομά του αλλά με την αφηρημένη λέξη «καθεστώς».
Επιπλέον, η τουρκική πλευρά θα αναγκαστεί να σταματήσει τις προβοκάτσιες στα ελληνικά σύνορα και να πάψει την αχαλίνωτη προπαγάνδα για τα «εκατομμύρια των προσφύγων». Γι’ αυτό, η ευρύτερη Ευρώπη θα έπρεπε να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μόσχα.
Είναι εντελώς λογικό να υποθέσουμε ότι η παρούσα κατάσταση στα μέτωπα -ο καθορισμός των συνοριακών θέσεων και η κατάπαυση του πυρός- έχει τη δυνατότητα να αντέξει μέχρι το καλοκαίρι. Ο συριακός στρατός αυτό το διάστημα θα μπορέσει να αναπληρώσει τις απώλειές του, θα επεξεργαστεί νέες τακτικές και θα αναπτύξει αντιαεροπορικά συστήματα στην πρώτη γραμμή.
Ακόμη δεν είναι σαφές πώς τα εκλαμβάνει όλα αυτά η Άγκυρα. Ο Ερντογάν θα πρέπει να καταβάλει πολλή προσπάθεια για να εξηγήσει στους ψηφοφόρους του τι συμβαίνει. Το Blitzkrieg στην Ιντλίμπ απέτυχε, όμως τις τελευταίες εβδομάδες είχαν ειπωθεί πολλά στην Άγκυρα, συμπεριλαμβανομένων των υποσχέσεων να «φθάσουμε στην Δαμασκό» και να εκδικηθούμε κάθε νεκρό Τούρκο στρατιώτη. Το μόνο που κατάφερε να επιτύχει η Άγκυρα, με τον μεγαλύτερο (μετά τον αμερικανικό) στρατό στο ΝΑΤΟ, ήταν να κρατήσει ένα πολύ μειωμένο κομμάτι της επαρχίας Ιντλίμπ.
Κάποιοι είδαν ένα τρολάρισμα του Ερντογάν από πλευράς της Ρωσίας για το ότι η αίθουσα του Κρεμλίνου, που έγιναν οι διαπραγματεύσεις, ήταν διακοσμημένη με ένα άγαλμα της Μεγάλης Αικατερίνης και με ένα πίνακα με σκηνή από τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1877-1878. Πρόκειται για καθαρή σύμπτωση, κανείς δεν σκέφθηκε τίποτε το τρομερά συμβολικό, αλλά και η τουρκική πλευρά μάλλον δεν έδωσε σε αυτό καμία σημασία. Αλλά το αποτέλεσμα μιλά από μόνο του: Το «Πρωτόκολλο της Μόσχας» εμπέδωσε εγγράφως την νίκη του συριακού στρατού στην χειμερινή εκστρατεία, η Ρωσία δεν μείωσε την υποστήριξή της στην Δαμασκό, και η Τουρκία υποχρεώθηκε να πάει σε πρόσθετες και σοβαρές υποχωρήσεις.
Ετικέτες
Εθνικές Διαμάχες,
Μ. Ανατολή,
Ρωσσία,
Τουρκία,
Τουρκικές προκλήσεις
Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2020
Μετά την Μακεδονία ετοιμαζεται και το ξεπούλημα του Αιγαίου;
Τρικυμία στα απόνερα
Γεώργιος Π. Μαλούχος
6 Φεβρουαρίου 2020
Δύο εξελίξεις έφερε ο ελληνικός περίπλους του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Oruc Reis». Η πρώτη είναι ότι ξαφνικά αναγγέλθηκε επανέναρξη της συζήτησης για τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης. Η δεύτερη είναι ότι επανήλθε η γνωστή καραμέλα: ο αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας μίλησε ξανά για συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο. Η εικόνα που δίνεται είναι ότι η κυβέρνηση έπεσε σε θαλασσοταραχή στα απόνερα του τουρκικού σκάφους: παρά τα όσα αντίθετα λέει, η πλεύση της μοιάζει τρικυμιώδης.
Την τελευταία φορά που επιχειρήθηκε επανέναρξη των συζητήσεων για τα ΜΟΕ δεν προχώρησαν καθώς οι Τούρκοι επιχείρησαν να θέσουν ζητήματα κυριαρχίας από το παράθυρο. Τι άλλαξε; Ή η Τουρκία έκανε πίσω, ή η Ελλάδα δέχεται τώρα να προχωρήσει σε κυριαρχικές συζητήσεις υπό τον μανδύα των ΜΟΕ. Ομως η Τουρκία δεν κάνει πίσω στο παραμικρό. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι λοιπόν δυνατόν τέτοιες επιτροπές να συνεδριάζουν, έστω και μιλώντας αποκλειστικά, ας υποθέσουμε, για ΜΟΕ, και, την ίδια ώρα το Αιγαίο να γίνεται σουρωτήρι, ή το «Oruc Reis» να κόβει βόλτες σε ύδατα που δεν θα έπρεπε;
Παρασυρμένο, υποτίθεται, από ανέμους που δεν έπνεαν, αλλά και που αν έπνεαν δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να το παρασύρουν; Καλό θα ήταν όσοι διακινούν τέτοιες γελοιότητες να θυμούνται ότι δεν μιλάμε για την ψαρόβαρκα της Μανταλένας. Αν πάλι υπάρχει η εκτίμηση ότι οι Τούρκοι πρόκειται να σεβαστούν τις συνεδριάσεις της επιτροπής και όσο αυτές διαρκούν να απέχουν από ενέργειες εις βάρος της ελληνικής κυριαρχίας, τότε, χαράς ευαγγέλια. Θα έχουμε βρει ξαφνικά τη λύση στα ελληνοτουρκικά: ας πάει μία επιτροπή, ας εγκατασταθεί στην Αγκυρα και ας συζητά για πάντα!
Σύμφωνα με τις κυβερνητικές διαρροές η Ελλάδα έχει θέσει τρεις στόχους σε αυτές τις συζητήσεις: Πρώτον, να παραμείνει το πλαίσιο ως προς το μορατόριουμ στρατιωτικών ασκήσεων. Δεύτερον, να μείνουν ανοικτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας και, τρίτον, να συνεχιστεί, όπως λένε, η «πολιτική αντιμετώπιση γεγονότων στρατιωτικής έντασης». Οι διαρροές πάνε ένα βήμα παραπέρα και βαφτίζουν την ελληνική επανάκαμψη στις συζητήσεις για τα ΜΟΕ ως «δώρο» του έλληνα υπουργού Αμυνας προς τον τούρκο ομόλογό του, στο πλαίσιο των επαφών τους στο ΝΑΤΟ. Αλλά, βάζουμε λέει, και έναν «όρο»: να υπάρξει αποχή από προκλητικές κινήσεις.
Εύκολα λοιπόν μπορεί κανείς να φανταστεί τον τούρκο υπουργό (και πρώην Α/ΓΕΕΘΑ) να διαβάζει γελοιότητες για αέρηδες και για άλλες «διαρροές» στις ενημερώσεις από την πρεσβεία της χώρας του στην Αθήνα και να γελάει με την καρδιά του. Οπως και όταν βλέπει να μεταφέρονται τηλεοπτικά διάφοροι φαιδροί κυβερνητικοί διάλογοι περί «ψυχραιμίας», που δεν συνάδουν με τους ρόλους εκείνων που τους κάνουν και που τους μεταφέρουν. Η εικόνα που έδωσε ο ίδιος ο υπουργός Αμυνας για τις συζητήσεις του με τον Μητσοτάκη για το «Oruc Reis» ήταν φαιδρή και παιδαριώδης. Ηταν δυστυχώς αξιοθρήνητη. Οπως και το μήνυμα που μεταφέρει.
Οι Τούρκοι έχουν κάνει τα πάντα, εκτός από το να επιτεθούν στρατιωτικά. Κάθε άλλο όπλο στη φαρέτρα της διπλωματίας όπως και της χρήσης των ενόπλων δυνάμεων ως διπλωματικού μοχλού πίεσης δεν το έχουν απλώς χρησιμοποιήσει, αλλά το έχουν εξαντλήσει. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να κατανοήσουμε τι μας λένε; Ή κατανοήσαμε και απλώς ο Ντόκος λέει την αλήθεια για τη στάση της Ελλάδας που δείχνει να περιδινείται, ως μη όφειλε, στα απόνερα του «Oruc Reis».
Τότε όμως, όλα τα άλλα που έλεγε ο Μητσοτάκης ήταν απλώς λόγια του αέρα: τα πήρε και τα σήκωσε. Οπως το… «Oruc Reis».
Ετικέτες
Ενδοτισμός,
Πολιτική ανικανότητα,
Τουρκικές προκλήσεις
Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2020
Η Τουρκία πήγε στη Λιβύη για να πάρει το Αιγαίο
Γεώργιος Π. Μαλούχος
Αντί να φύγει από τη Λιβύη, ο Ερντογάν έφυγε τελικά από τη διάσκεψη για τη Λιβύη όπου είχε προσέλθει λέγοντας: «Είμαστε αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα της πολιτικής, της διπλωματίας αλλά και τη στρατιωτική μας δύναμης σε θέματα που αφορούν τη Συρία, τη Μεσόγειο και τη Λιβύη».
Η απαράδεκτη για την Ελλάδα αμιγώς νεοαποικιακή αυτή διάσκεψη που οργάνωσε η Γερμανία απέτυχε. Οπως ήταν φυσικό. Και θα έπρεπε να είχε προκαλέσει μείζονα κρίση στις ελληνογερμανικές σχέσεις, κάτι που δεν συνέβη. Ομως αυτή η σαφώς εχθρική συμπεριφορά της Γερμανίας ίσως έχει και την καλή της πλευρά: ίσως αναγκάσει επιτέλους κάποιους στην Αθήνα να αντιληφθούν όσα συστηματικά και υποκριτικά κάνουν ό,τι δεν βλέπουν. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις σχέσεις με το Βερολίνο, μα κυρίως τους πραγματικούς κινδύνους μπροστά στους οποίους βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα και τα παραμύθια για το τι θα κάνει η ΕΕ όταν αυτοί εκδηλωθούν. Οπως είχε και ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ για τα Ιμια, όταν εκείνος ξενυχτούσε στα τηλέφωνα, οι Ευρωπαίοι κοιμόντουσαν.
Τώρα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.
Πρώτον, η απειλή είναι πολύ πιο σύνθετη, πολύ πιο εκτενής και η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας σε σχέση με τότε πολύ σημαντικά αναβαθμισμένη.
Δεύτερον, τώρα οι Ευρωπαίοι δεν κοιμούνται.
Αντίθετα, στο μέτρο που η Ευρώπη είναι πλέον ακολούθημα της Γερμανίας, διευκολύνουν και νομιμοποιούν τον Ερντογάν, ό,τι κι αν λένε περί του αντιθέτου. Αυτό οδηγεί άμεσα στο συμπέρασμα ότι τη στιγμή της κρίσης η Ευρώπη του Βερολίνου όχι απλώς δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει την Ελλάδα και την κυριαρχία της ως δικό της θέμα, αλλά, αντιθέτως, θα επιχειρήσει να επιβάλει την προσφυγή σε συνθηκολόγηση για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις τις Αγκυρας. Αυτό εξελίσσεται. Και η διάσκεψη του Βερολίνου ήταν ουσιαστικά το πρώτο στάδιο μιας τέτοιας πορείας. Στην Ευρώπη η μόνη δύναμη που θα αντιταχθεί σε αυτή την πολιτική είναι η Γαλλία. Και αυτή είναι και η μεγάλη ελπίδα της Ελλάδας στο πλαίσιο του πολιτικά σαθρού «κοινού» οικοδομήματος.
Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει πλέον να τα θεωρεί αυτά δεδομένα, αν τουλάχιστον διδάχθηκε κάτι από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Συνεπώς, εκείνο που οφείλει να πράξει είναι να μην επιτρέψει σε κανέναν να θεωρεί την Ελλάδα δεδομένη. Αν η χώρα υποχωρήσει έναντι της Τουρκίας, θα διαπράξει το βαρύτερο σφάλμα που μπορεί μια ελληνική κυβέρνηση να διαπράξει: από τέτοια υποχώρηση δεν υπάρχει επιστροφή. Και αν συμβεί, η επόμενη αντίστοιχη διάσκεψη δεν θα είναι πια για τη Λιβύη, αλλά για τον καθορισμό των όρων συρρίκνωσης της Ελλάδας από την Τουρκία.
Ο τούρκος πρόεδρος, που ξεκαθαρίζει ότι οι δυνάμεις της χώρας του δεν αποχωρούν από τη Λιβύη, θέλει να εξασφαλίσει την ελληνική υποχώρηση στο Αιγαίο μέσω της συμφωνίας του με τη χώρα. Δεν το κρύβει. Το φωνάζει: «Η Τουρκία θα συνεχίσει να είναι στη Λιβύη μέχρι τα δικαιώματά της στη Μεσόγειο να αναγνωριστούν και η νόμιμη κυβέρνηση των Λιβύων, με τους ισχυρούς δεσμούς των 500 χρόνων με τη χώρα μας, είναι ασφαλής» είπε προχθές στην Κωνσταντινούπολη. Και η αναγνώριση αυτή τον ενδιαφέρει διπλά: θέλει να περισώσει το σύμφωνο που υπέγραψε και να αποκτήσει προτεκτοράτο. Πόσο πιο φωναχτά μπορεί να το πει;
Η Τουρκία δεν θα φύγει από τη Λιβύη. Οικοδομεί με ταχύτητα μια νέα αυτοκρατορία από εκεί μέχρι τη Συρία. Πήγε εκεί αφενός για να μπει στα πετρέλαια της χώρας και αφετέρου, κυρίως, για να πάρει το Αιγαίο. Δυστυχώς, η Γερμανία και η Ευρώπη είναι απολύτως έτοιμες να της το «δώσουν», όπως της έδωσαν τα πάντα μέχρι τώρα. Εμείς;
Ετικέτες
Ενδοτισμός,
Τουρκία,
Τουρκικές προκλήσεις
Πέμπτη 28 Νοεμβρίου 2019
Οι αυταπάτες της συνεκμετάλλευσης
Γεώργιος Π. Μαλούχος 28 Νοεμβρίου 2019
Οι τροχιοδεικτικές βολές που έπεσαν προ ημερών για τη συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με την Τουρκία από τον αναπληρωτή σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας Θάνο Ντόκο εγείρουν ένα ζήτημα που σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται πειστικά με τηλεοπτικές προσπάθειες του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Δένδια να τις απαλύνει. Όσο κι αν το νεότευκτο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας πολύ δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί ως όργανο με οποιαδήποτε σημασία έστω και σε αμιγώς συμβουλευτικό επίπεδο, τέτοιες τοποθετήσεις θα ήταν αδύνατο να γίνουν χωρίς να εκφράζουν την κυβέρνηση. Τις χρεώνεται.
Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δυστυχώς πρέπει να θεωρείται περίπου δεδομένο ότι έρχεται μια τέτοια συζήτηση. Η Τουρκία ωθεί προς τα εκεί όσο ποτέ, η Ελλάδα αισθάνεται αδύναμη να την τερματίσει πειστικά και οριστικά, πολλοί ξένοι με σημασία την καλοβλέπουν, ενώ και εντός Ελλάδας (και, κυρίως, εντός κυβέρνησης, μα και αντιπολίτευσης) δεν είναι λίγοι εκείνοι που τη θεωρούν όχι απλώς «αναγκαστικό» μονόδρομο, αλλά κάτι περισσότερο: πιστεύουν ότι αυτή είναι σωστό, παραγωγικό να γίνει. Είναι όμως πράγματι έτσι;
Για να απαντήσει κανείς πρέπει πρώτα να ορίσει τι σημαίνει συνεκμετάλλευση, που πολλοί πιστεύουν ότι όχι μόνο θα μας λύσει τα προβλήματα με τους Τούρκους, αλλά και θα εγκαινιάσει μια νέα εποχή προσοδοφόρου οικονομικής δραστηριότητας για τη χώρα. Η λέξη από μόνη της δεν λέει αρκετά. Πριν από όλα δεν αποκαλύπτει τη νομική της βάση: για να γίνει, η Ελλάδα πρέπει να αποποιηθεί οριστικά κυριαρχικά δικαιώματα που πηγάζουν από τη Συνθήκη της Λωζάννης, κάτι που διακηρυγμένα αποτελεί πάγιο εθνικό στόχο της Τουρκίας. Πρέπει δηλαδή να αναθεωρηθεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η Λωζάννη.
Αλλιώς δεν γίνεται. Αυτό σημαίνει ότι το περίπου σύνολο του καθεστώτος που αυτή ορίζει θα τεθεί τελικά στην πράξη σε νέα διαπραγμάτευση. Ουδείς μπορεί να εγγυηθεί στην Ελλάδα ότι από τη στιγμή που η Λωζάννη μπει στο τραπέζι, αυτό θα αφορά μόνον ή, ακόμα και κυρίως, τους ενεργειακούς πόρους και η διαπραγμάτευση δεν θα επεκταθεί de facto και σε άλλα ζητήματα. Οποιος πιστεύει ότι η Τουρκία θα προσέλθει σε μια τέτοια αναθεωρητική διάσκεψη και θα αυτοπεριοριστεί σε μια… «τίμια» κλειστή διαπραγμάτευση για κάποιο ποσοστό συνεκμετάλλευσης, πολύ απλά, είναι εκτός πάσης πραγματικότητας.
Αυτό είναι αδύνατον να συμβεί. Αν η Τουρκία εξασφαλίσει ότι η Ελλάδα κάθεται στο τραπέζι, δεν πρόκειται να σηκωθεί από αυτό χωρίς να έχει πετύχει μια καθολική ανατροπή του status quo. Η διαμόρφωση των όρων της συνεκμετάλλευσης, από τη στιγμή που η Ελλάδα δεχθεί μια τέτοια διαπραγμάτευση, θα καταστεί ένας εκβιαστικός ατέρμων εφιάλτης χωρίς διέξοδο.
Όποιοι φαντάζονται εύκολες και σύντομες καθαρές διαπραγματεύσεις με σκοπό να «καθαρίσει» το τοπίο και να ανταλλάξουμε όρκους αιώνιας πίστης με την Αγκυρα υπογράφοντας συμφωνίες και κόβοντας κορδέλες σε τρυπάνια, τρέφουν εξωπραγματικές απατηλές ελπίδες. Η Τουρκία, όποτε νιώθει ισχυρή, δεν κάνει τέτοιου είδους συμφωνίες. Με κανέναν. Ούτε καν με τις μεγάλες δυνάμεις. Απαιτεί την πλήρη υποταγή της άλλης πλευράς στη θέλησή της. Η φενάκη της συνεκμετάλλευσης θα αποδειχθεί πολύ πικρή. Η δουλειά της κυβέρνησης δεν είναι να προστρέξει σε κάτι που μοιάζει με «λύση», ενώ δεν είναι παρά βέβαιη οδός απώλειας κυριαρχίας. Δουλειά της είναι να φροντίσει να μη χρειαστεί να φτάσουμε ποτέ εκεί.
Πέμπτη 17 Οκτωβρίου 2019
Νεο-Οθωμανικά παραληρήματα
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης
Με
ημερομηνία 14 Οκτωβρίου 2019 και ώρα 08.07 ο Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας Χουλουσί
Ακάρ στην σελίδα του στο fb (εδώ: https://www.facebook.com/MSB.HulusiAkar/photos/a.2147050598899855/2453150721623173/?type=3) δημοσίευσε χάρτη των τουρκικών διεκδικήσεων σε
εδάφη γειτονικών χωρών (Ελλάδα, ολόκληρη την Κύπρο, Βουλγαρία, Συρία, Ιράκ,
Γεωργία, Αρμενία, καθώς και κάποια μικρά τμήματα από Ιράν και Αζερμπαϊτζάν) που
πρέπει να περιληφθούν στο τουρκικό κράτος, με το κουτοπόνηρο σχόλιο: «Εμείς δεν
έχουμε τα μάτια μας στο έδαφος κανενός, αλλά θα βγάλουμε το μάτι σε εκείνους
που (υπο)βλέπουν το δικό μας έδαφος».
Kimsenin toprağında gözümüz yok ama toprağımıza göz dikenin gözünü çıkarırız.
#MilliSavunmaBakanıHulusiAkar
#MilliSavunmaBakanıHulusiAkar
We
have no eyes on anyone's land, but we take out the eye of those who look at our
land.
#MilliSavunmaBakanıHulusiAkar
#MilliSavunmaBakanıHulusiAkar
Μερικές
ώρες πριν, στην ίδια σελίδα, σε ένα ξέσπασμα σωβινιστικού παραληρήματος είχε
αναρτήσει έναν άλλο χάρτη, όπου εμφανίζονταν οι τουρκικές «Ηνωμένες Πολιτείες»
από την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ολόκληρη σχεδόν την Βουλγαρία, την βόρεια Ελλάδα και
την Ήπειρο, μέχρι τις τουρκόφωνες χώρες της κεντρικής Ασίας και την δυτική Κίνα
(Ουϊγούροι) και από την ΝΑ Ρωσία (η υπόλοιπη διαλύεται σε μικρά κρατίδια!)
μέχρι το Ιράκ και μεγάλο τμήμα του Ιράν, συμπεριλαμβάνοντας και την Ουγγαρία! Η
νεκρανάσταση των ξεπερασμένων θεωριών του Παντουρκισμού και Παντουρανισμού των
αρχών του περασμένου αιώνα.
(Türkiye Cumhuriyeti çatısında; Türkiye - Azerbaycan -
Macaristan-Nahcivan - Pakistan-Türkmenistan-Özbekistan-Tacikistan-Kirgizistan -
Kazakistan-Mogolistan Birleşik Devletler olucak.. MSB Hulusi Akar
On the roof of the republic of turkey; Turkey - Azerbaijan - Hungary-Nakhchivan - Pakistan-Uzbekistan-Uzbekistan-Uzbekistan - Kazakhstan-Mongolia will be the United States..
MSB Hulusi Akar )
Πριν
σπεύσουν οι διάφοροι τουρκολάγνοι πολιτικάντηδες και οι παρατρεχάμενοί τους να
υποβαθμίσουν τα παραπάνω με φαιδρότητες του τύπου «και ο Καμμένος έκανε τα
ίδια» τους υπενθυμίζουμε ότι ο πρώην ΥΠΕΘΑ μπορεί να έκανε διάφορες γελοιότητες,
άλλου όμως επιπέδου, που σε ουδεμία περίπτωση μπορούν να συγκριθούν με την
σοβαρότητα και την προκλητικότητα των αναρτήσεων του Ακάρ.
Επί
τέλους ας συνειδητοποιήσει το πολιτικό μας σύστημα ότι η Τουρκία ΔΕΝ ΜΠΛΟΦΑΡΕΙ
και αυτό το επιβεβαίωσε όχι κάποιος τυχαίος, αλλά ο πρώην Αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε
σχετικό αναλυτικό και τεκμηριωμένο άρθρο του με αφορμή τα γεγονότα στην Συρία που
αναρτήθηκε εδώ: https://www.newsbreak.gr/amyna/kostarakos-gia-toyrkia-giati-na-pisteyoyme-oti-tha-sevastei-ta-synora-tis-me-tin-ellada/?fbclid=IwAR382sLCkyjDtEElFCTLHEEKwWHz4tW2oO6RLcCctUWyj9Q5o2v9VIarBH4.
Όπως απέδειξαν οι πρόσφατες εξελίξεις, ουδείς
πρόκειται να μας βοηθήσει εάν εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε αποφασισμένοι να
αντιταχθούμε αποτελεσματικά και ουσιαστικά στις ορέξεις του Νεοσουλτάνου. Οι
επισημάνσεις έγκριτου δημοσιογράφου σε βαρυσήμαντο και καυστικότατο άρθρο του
(εδώ: https://www.in.gr/2019/10/17/apopsi/koutoponiroi-kai-epikindynoi-politikantides/?fbclid=IwAR0aqEjjZ7V8nPDd5GOD61oN3uP_MCdAQtLnKRM0aOKdvFhpTH5Ivp9BTL0) αναφέρουν
χαρακτηριστικά τα εξής:
«…Το «δόγμα» ότι η ΕΕ θα «κάνει ντα» την Τουρκία αν αυτή προσβάλει την κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου είναι ακόμα και σήμερα η κυρίαρχη πολιτική απάντηση έναντι της τουρκικής απειλής...
...Αν περιμένουμε να μας «σώσει» οποιοσδήποτε, ειδικά οι Βρυξέλλες, η καταστροφή θα έρθει σαν ώριμο φρούτο, ως νομοτέλεια. Τα «υπνωτικά» σενάρια που σερβίρονται καθημερινά τόσο ανεύθυνα από μέγα τμήμα του πολιτικού συστήματος, που δεν τολμά ούτε να ψελλίσει την αλήθεια, αντί να αποκρούουν, φέρνουν την καταστροφή ακόμα πιο κοντά…».
...Αν περιμένουμε να μας «σώσει» οποιοσδήποτε, ειδικά οι Βρυξέλλες, η καταστροφή θα έρθει σαν ώριμο φρούτο, ως νομοτέλεια. Τα «υπνωτικά» σενάρια που σερβίρονται καθημερινά τόσο ανεύθυνα από μέγα τμήμα του πολιτικού συστήματος, που δεν τολμά ούτε να ψελλίσει την αλήθεια, αντί να αποκρούουν, φέρνουν την καταστροφή ακόμα πιο κοντά…».
Η μάχη επομένως πρέπει να δοθεί σε πολλά μέτωπα,
πολιτικό, διπλωματικό, στρατιωτικό και ψυχολογικό αν δεν επιθυμούμε να
μετατραπούμε σε τουρκική επαρχία. Οι ανεύθυνες κυβερνήσεις των τελευταίων ετών
ελάχιστα έπραξαν προς την κατεύθυνση αυτήν, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Προειδοποιούμε
την σημερινή να αναλάβει επειγόντως πρωτοβουλίες θωράκισης της χώρας στην πράξη
και όχι στα λόγια, με αφορμή τα παραπάνω.
Διαφορετικά, μια νέα εθνική καταστροφή θα επιφέρει
πολύ σκληρές τιμωρίες στους υπαιτίους...
Δ.Ε.Ε.
Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2019
Τουρκική εισβολή στη Συρία και η διαχρονική ηγεμονία της ανοησίας στην Ελλάδα
Οι τουρκικές δικαιολογίες
Η επιχείρηση της Τουρκίας στη βόρεια Συρία είναι μια εξέλιξη εξαιρετικά διδακτική για την Ελλάδα. Βοηθάει ακόμα και τους πιο θετικά προδιατεθειμένους απέναντι στη χώρα του Ερντογάν να αντιληφθούν – επιτέλους – τη φύση του καθεστώτος και της ίδιας της χώρας με την οποία η γεωγραφία έχει καταδικάσει την Ελλάδα να ζει μαζί και όχι μόνο…
Αρχικά θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει, ότι τις δυο τελευταίες μέρες η τουρκική δραστηριότητα στο Αιγαίο είναι σχεδόν μηδενική. Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο και μόνο πράγματα: Είτε η Τουρκία αισθάνεται απόλυτα εξασφαλισμένη από Δυσμάς και έχει στρέψει δικαιολογημένα την προσοχή της στο νέο μέτωπο που άνοιξε, είτε η στρατιωτική ισχύς της είναι υπερεκτιμημένη και οι πραγματικές δυνατότητες εφαρμογής δογμάτων όπως αυτά περί δυόμιση… και βάλε μετώπων, έχουν μόνο επικοινωνιακή χρησιμότητα.
Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι η Τουρκία κάνει τα πάντα για να πείσει και τους πλέον “τουρκολάγνους” πολιτικούς αυτής της χώρας, ότι δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για διπλωματική διευθέτηση προβλημάτων με τους γείτονες. Το μόνο που κάνει είναι να χρησιμοποιεί τον στρατιωτικό καταναγκασμό για να εισπράξει τη μερίδα του λέοντος, σε μια διαπραγμάτευση “με το πιστόλι του αντιπάλου στον κρόταφο”, από την οποία θα εξέλθει εάν έχει λάβει τη μερίδα του λέοντος.
Με απλά λόγια και αυτό αφορά τους πολιτικούς και στην Ελλάδα και την Κύπρο, η “εξημέρωση του θηρίου” είναι απλώς αδύνατη και όποιος εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί αν υπάρξει μια ορθολογική διαπραγμάτευση είτε για το Κυπριακό και την κυπριακή ΑΟΖ είτε για τα ελληνοτουρκικά, φαίνεται πως είναι είτε διεθνολογικά “περιορισμένης ευθύνης” είτε ανθελληνικά υστερόβουλος.
Είναι εκπληκτικό να μη μπορούμε να δούμε ως κοινωνία και πολιτική ελίτ, ότι απέναντι έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια χώρα που αδιαφορεί παντελώς για το ότι το σύνολο της διεθνούς κοινότητας βρίσκεται απέναντί της. Εάν δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει, καμία χώρα δεν συντάσσεται με τα ναζιστικής εμπνεύσεως επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας, ενώ η διεθνής κοινότητα παρουσιάζεται ανίκανη να την ελέγξει.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε παρατεταμένη νιρβάνα παρακμής
Οι ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι βαρύτατες, καθώς οι ενέργειες της Τουρκίας δεν στρέφονται εναντίον του Ελληνισμού, Ελλάδας και Κύπρου δηλαδή, αλλά εναντίον της ίδιας! Εναντίον ζωτικών της συμφερόντων, όπως για παράδειγμα η ενεργειακή της ασφάλεια!
Και μια ολόκληρη Ένωση ψελλίζει την αντίθεσή της, με τον Γερμανό υπουργό Εσωτερικών όμως, συνοδευόμενο από τον Έλληνα Επίτροπο, αρμόδιο για θέματα μετανάστευσης, να πηγαίνουν στην Άγκυρα κάνοντας τεμενάδες και υποσχόμενοι περισσότερο χρήμα για τον καταφανέστατα υπέρμαχο του ναζιστικού “ζωτικού χώρου” που κυβερνά την Τουρκία! Πόσο πιο χαμηλά!
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μια μοναδική ευκαιρία να πραγματοποιήσει μια ηχηρή επίδειξη ισχύος και αποτροπής απέναντι στην Τουρκία και να της θυμίσει την εξάρτηση που έχει από το διμερές εμπόριο. Η Ένωση οφείλει να απειλήσει άμεσα την Τουρκία με πλήρη διακοπή των οικονομικών σχέσεων εάν συνεχίσει.
Κι επειδή τις τελευταίες ώρες ο στριμωγμένος Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να καταστρέψει την τουρκική οικονομία (σ.σ. θα τα κατάφερνε κι από μόνος του ο “οικονομολόγος” Ερντογάν), η Ευρώπη θα πρέπει αν αναλογιστεί εάν είναι σοφή η στάση της να κρύβεται ουσιαστικά πίσω από τις ΗΠΑ.
Για ποιον λόγο να χαθεί ξανά μια ευκαιρία να νιώσει στο “πετσί” του ο Ερντογάν την ευρωπαϊκή αποτρεπτική ισχύ; Όχι τη στρατιωτική αποτροπή, αλλά αυτή που συνδέεται με την οικονομία που καθορίζει τα περιθώρια κινήσεων όλων…
Επίσης, να δηλώσει έτοιμη να στείλει ακόμα και στρατιωτική αεροναυτική δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, καλώντας να συμμετάσχουν σε αυτή και χώρες οι οποίες διατηρούν πολύ καλές σχέσεις με αυτή και προσβλέπουν στην εμβάθυνση των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα, όπως για παράδειγμα η Αίγυπτος και το Ισραήλ.
Για πόσο θα ανέχονται τους ταπεινωτικούς εκβιασμούς του ενός ηγέτη ισλαμοφασιστικής νοοτροπίας; Στην περίπτωση του κατευνασμού του Χίτλερ, η ναζιστική Γερμανία διέθετε συμμάχους, όπως αποδείχθηκε και αργότερα. Στην περίπτωση της Τουρκίας, δεν υπάρχει επισήμως ούτε μία χώρα που να έχει ταχθεί υπέρ της!
Κακοποίηση του διεθνούς δικαίου και κοροϊδία της Τουρκίας προς τη διεθνή κοινότητα
Είναι εκπληκτική η σιωπή ή απλά η έμμεση καταδίκη της κακοποίησης κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου από την Τουρκία! Όσον αφορά το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, η Τουρκία θέλει να επιβάλει τη δική της ιδιοτελή ερμηνεία και να στερήσει από τις κατοικημένες και με οικονομική δραστηριότητα νήσους τις θαλάσσιες ζώνες.
Πριν από λίγες ώρες ήρθε και το “κερασάκι στην τούρτα”: Τούρκοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, έφθασαν σε σημείο της απόλυτης κοροϊδίας απέναντι στη διεθνή κοινότητα, λέγοντας ξεδιάντροπα ότι η εισβολή απέναντι σε ένα κυρίαρχο κράτος, όπως η Συρία, καλύπτεται και αυτή από το διεθνές δίκαιο!
Έναντι αυτής της κατάστασης, η διεθνής κοινότητα είτε παρακολουθεί αποσβολωμένη, είτε περιορίζεται σε… εκκλήσεις και προτροπές στην Τουρκία να αποχωρήσει από τη Συρία, λες και υπάρχει καμία περίπτωση να το πράξει, όταν δεν καταβάλει κανένα κόστος!
Κοροϊδεύει τους πάντες ότι θα “καθαρίσει” αυτή το θέμα των μαχητών του ISIS, ενώ ήταν αυτή που χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε συμμάχους τους, ενώ και οι οι ίδιοι οι μαχητές του δεν αντιμετώπιζαν και κάποια ιδιαίτερη πίεση από την πλευρά των τουρκικών συνόρων!
Σαν να μην έφτανε αυτό, επιτίθεται στο Κομπάνι, σύμβολο του αγώνα κατά του ISIS, ενώ όταν οι Κούρδοι μάχονταν να μην πέσει στα χέρια των εγκληματιών του Ισλαμικού Κράτους, οι Τούρκοι που κόπτονται σήμερα για τους τζιχαντιστές, παρακολουθούσαν με τα κιάλια από τα σύνορα, χωρίς να ρίχνουν ούτε για δείγμα κάποια βολή πυροβολικού κατά των θέσεών τους.
Πώς να πλήξουν τους συμμάχους τους! Άρα και σήμερα, ισχυριζόμενοι ότι θα τους ελέγξουν, θέλουν να τους αποσπάσουν από τα χέρια των Κούρδων για να τους αφήσουν ελεύθερους και προφανώς αυτοί θα συνεχίσουν ελεύθεροι τις “θεάρεστες” πράξεις. Στη Συρία ή σε κάποια μεγαλούπολη της Δύσης.
Θα αναδιοργανωθούν και εμείς θα κάτσουμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις, ενδεχομένως σκεπτόμενοι πόσο εγκληματικές είναι οι ενέργειες του επικίνδυνου για τη διεθνή ασφάλεια, λόγω ισχυρότατων ενδείξεων “αστάθειας” υπαγορευμένης ή ψυχογενούς, Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Ο οποίος δεν θα μπορούσε να “καρφωθεί” χειρότερα ανακοινώνοντας ότι οι αμερικανικές δυνάμεις, αποχωρώντας πήραν και ορισμένους από τους πιο επικίνδυνους τρομοκράτες μαζί τους. Γιατί τους πήραν αν όντως πίστευαν ότι η Τουρκία μπαίνει στη Συρία για να τους εξουδετερώσει; Καλά που το Κογκρέσο στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και διασώζει την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή την τιμή των ΗΠΑ στον κόσμο…
Κατά τα άλλα… restart στα ελληνοτουρκικά
Αυτό το θέατρο του παραλόγου πρέπει να σταματήσει και η Ελλάδα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ευγενικές και καθυστερημένες διατυπώσεις καταδίκης. Οφείλει να πει τα πράγματα με το όνομά τους στην ΕΕ, θέτοντας τους πάντες ενώπιον των ευθυνών τους.
Για να το κάνουμε όμως αυτό, θα έπρεπε πρώτα να έχουμε συναίσθηση πόσο γελοίες και αφελείς είναι προσεγγίσεις περί “restart” στα ελληνοτουρκικά. Όταν ο Ερντογάν αποδεικνύει καθημερινά ότι είναι αδίστακτος, διακηρύσσοντας ότι στόχος του είναι να κερδίσει εδάφη… διότι αλλιώς θα χάσει εδάφη, στο μυαλό έρχεται η προσδοκία των Σοβιετικών και του Στάλιν να αποφύγουν περιπέτειες, υπογράφοντας το σύμφωνο μη επίθεσης (Ρίμπεντροπ-Μολότοφ).
Όπως αυτό το Σύμφωνο δεν απέτρεψε την εισβολή των ναζιστικών στρατευμάτων στη Ρωσία, καλά θα κάνουν και οι Έλληνες υπεύθυνοι να πάψουν να έχουν ψευδαισθήσεις, ότι η Τουρκία του Ερντογάν δεν θα στραφεί εναντίον της Ελλάδας όταν έρθει η ώρα, επειδή χαριεντιζόμενοι… έκαναν restart, χωρίς φυσικά η Άγκυρα να υποχωρήσει κατ’ ελάχιστον στις διεκδικήσεις της.
Μαζί ας αναλογιστούμε πόσο εγκληματήσαμε κατά της πατρίδας μας, αφήνοντας τις Ένοπλες Δυνάμεις και τους τρεις Κλάδους επί μια δεκαετία χωρίς υποστήριξη, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σήμερα τρομερά προβλήματα, πολυδάπανα στην επίλυσή τους.
Ωστόσο, ακόμα και σήμερα υπάρχουν πρόσωπα που όχι μόνο δε βλέπουν την ανάγκη αποκατάστασης της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας, το μόνο με το οποίο ασχολείται ο Ερντογάν, αλλά επιθυμούν και περεταίρω μειώσεις στον προϋπολογισμό τους.
Κάποτε γράφαμε στερεοτυπικά, κινδυνεύοντας να γίνουμε γραφικοί, ότι οι στρατιωτικές ικανότητες παίρνουν χρόνια για να δημιουργηθούν, ενώ οι προθέσεις του όποιου αντιπάλου μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια νύχτα. Κανείς εκ των κρατούντων δεν έδινε σημασία. Μια στάση που λίγο πολύ αφορά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Δεν αποτελεί προνομιακό πεδίο κανενός.
Η ηγεμονία όμως των ανόητων και πολλαπλώς ιδεοληπτικών στην Ελλάδα, οδήγησε σε αμυντικές επενδύσεις μόνο μετά από εθνικές τραγωδίες τύπου Ιμίων, εξαιτίας της οργής του κόσμου για να ξεχάσουμε στη συνέχεια πολύ σύντομα, ότι η άμυνα είναι μια ακριβή υπόθεση και χρειάζεται όχι “εξάρσεις”, αλλά σχέδιο, συνέπεια και συνέχεια.
Ήρθε και η εποχή του φθηνού χρήματος και καταφέραμε να ρίξουμε “το καράβι έξω”, με αποτέλεσμα όλη αυτή την πλούσια εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας, που όμως έχει αφήσει βαθιές πληγές στο “σώμα” της χώρας μας. Το αν θα σοβαρευτούμε στις διεθνείς μας σχέσεις και στην άμυνά μας, δεν μπορούμε εμείς να το απαντήσουμε. Ίσως διότι δεν είμαστε διόλου αισιόδοξοι…
ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
https://www.defence-point.gr/news/toyrkiki-eisvoli-sti-syria-kai-i-diachroniki-igemonia-ton-anoiton-stin-ellada
https://www.defence-point.gr/news/toyrkiki-eisvoli-sti-syria-kai-i-diachroniki-igemonia-ton-anoiton-stin-ellada
Ετικέτες
Εθνική Άμυνα,
Νεο-Οθωμανισμός,
Ραγιαδισμός,
Τουρκικές προκλήσεις
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)








