Το «πρωτόκολλο της Μόσχας» μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας

Το «πρωτόκολλο της Μόσχας» σηματοδοτεί την μεγαλύτερη ήττα του Ερντογάν στη Συρία

του Γιεβγένι Κρούτικωφ

Για πρώτη φορά τις τελευταίες μέρες, υπήρξε μια νηνεμία στα συριακά μέτωπα – πρόκειται για το άμεσο αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων μεταξύ των ηγετών της Ρωσίας και της Τουρκίας. Ποια είναι η κατάσταση στα μέτωπα που καθορίζει το πρωτόκολλο που υπεγράφη στο τέλος των διαπραγματεύσεων, τι δεν μπόρεσε να επιτύχει ο τουρκικός στρατός στη Συρία και γιατί έχει ο Άσαντ κάθε λόγο να χαίρεται;

Στη συριακή επαρχία Ιντλίμπ τέθηκε σε ισχύ εκεχειρία – σύμφωνα με το πρωτόκολλο Ρωσίας-Τουρκίας που υπεγράφη την προηγούμενη μέρα στη Μόσχα. Η ένταση των συγκρούσεων μειώθηκε δραματικά Πρωτίστως, επειδή η αεροπορία -τόσο η συριακή όσο και η ρωσική, και έως τώρα η τουρκική- καθώς και το πυροβολικό έπαψαν να επιχειρούν. Σποραδικές αψιμαχίες συνεχίζονται, ειδικά επειδή οι Σύριοι, οι Τούρκοι και περισσότερο οι τζιχαντιστές θα χρειαστούν χρόνο για να αντισταθμίσουν τις απώλειες και να συνειδητοποιήσουν την νέα πραγματικότητα.  

Και η νέα πραγματικότητα είναι ότι η χειμερινή εκστρατεία του 2019/2020 κατέληξε σε πλήρη νίκη για τις δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης με την υποστήριξη της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας. Τα νικηφόρα στρατιωτικά αποτελέσματα για τους Σύριους στην πραγματικότητα καταγράφονται στο λακωνικό «Πρωτόκολλο της Μόσχας», στο οποίο υπονοούνται περισσότερα απ’ ότι καταγράφεται στο έγγραφο.  

Πρώτον, οι πολυήμερες και αιματηρές μάχες για το Σαρακέμπ και τα περίχωρά του έληξαν με την επιβολή του κυβερνητικού ελέγχου στον αυτοκινητόδρομο Μ5 (Δαμασκός-Χάμα-Χαλέπι). Οι μαχητές έχασαν τη δυνατότητα ακόμη και της στρατιωτικής προσβολής στο δρόμο, για να μην πούμε για τη φυσική τους παρουσία. Οι δύο βασικές πόλεις της Συρίας έχουν τώρα σταθερή σύνδεση, γεγονός που αλλάζει θεμελιωδώς και την διάταξη των δυνάμεων. Ο αυτοκινητόδρομος Μ5 δεν αναφέρεται καν στο «πρωτόκολλο της Μόσχας». Στην ουσία παρέμεινε στον έλεγχο της Δαμασκού ως αποτέλεσμα των μαχών που διεξήχθησαν. Δηλαδή, ο κύριος και βασικός στόχος της χειμερινής στρατιωτικής εκστρατείας επιτεύχθηκε πλήρως.

Δεύτερον, σιωπηρά το πρωτόκολλο κατακυρώνει όλα τα αποτελέσματα της χειμερινής εκστρατείας. Όπως αναφέρεται στη δήλωση μετά τις συνομιλίες Πούτιν-Ερντογάν, αποφασίστηκε να παύσουν όλες οι εχθροπραξίες κατά μήκος της υφιστάμενης γραμμής αντιπαράθεσης. Δηλαδή η ζώνη αποκλιμάκωσης μειώθηκε κατά το ένα τρίτο. Ο αριθμός των απελευθερωμένων οικισμών προσεγγίζει τους 200. Η ίδια η πόλη της Ιντλίμπ σε ευθεία γραμμή είναι μόλις λίγο πάνω από 10 χιλιόμετρα. Ωστόσο, αρχικά, η τουρκική πλευρά απαίτησε από την Δαμασκό να επιστρέψει στην γραμμή των τουρκικών παρατηρητηρίων, δηλαδή να γυρίσει στην γραμμή μετώπου που υφίστατο τον Δεκέμβριο του 2019.

Τρίτον, η τουρκική πλευρά υποχρεούται να αποδεσμεύσει τον αυτοκινητόδρομο Μ4 και να οργανώσει κοινές περιπολίες με τη ρωσική στρατονομία, σύμφωνα με τους όρους που λειτουργούν και στο Κουρδιστάν. 

Ο αυτοκινητόδρομος Μ4 (και όχι ο Μ5) αναφέρεται άμεσα στο «Πρωτόκολλο της Μόσχας» και κατά μήκος του η τουρκική πλευρά, με τη συνδρομή της Ρωσίας αναλαμβάνει να οργανώσει μια αποστρατιωκοποιημένη ζώνη 6 χιλιομέτρων και από τις δυο πλευρές του δρόμου. Δηλαδή η 12 χιλιομέτρων «ζώνη ασφαλείας» θα πρέπει να κόψει την περιοχή στη μέση.

Η εμφάνιση του αυτοκινητόδρομου Μ4 στο κείμενο του ρωσοτουρκικού πρωτοκόλλου αποτέλεσε την μεγαλύτερη έκπληξη των αποτελεσμάτων των διαπραγματεύσεων μεταξύ του Ερντογάν και του Πούτιν. Πολλοί δεν πίστευαν στα μάτια τους και νόμιζαν ότι επρόκειτο για λάθος, αντί του σωστού Μ5. Ωστόσο, το κείμενο δηλώνει σαφώς ότι ο αυτοκινητόδρομος θα απελευθερωθεί σε όλο το μήκος του από τον οικισμό Trumba (2 χιλιόμετρα δυτικά της Σαρακέμπ) έως και την Ain al Havr, που βρίσκεται εντός της επαρχίας της Λατάκειας.

Ο αυτοκινητόδρομος Μ4 (Λατάκεια-Χαλέπι μέσω της Jisr ash-Shugur  και του Σαρακέμπ) ήταν ο δεύτερος κύριος στόχος της χειμερινής εκστρατείας του συριακού στρατού. Στην πραγματικότητα, ο στρατός του Άσαντ δεν τον πέτυχε, αλλά η γρήγορη προέλαση μέσω της κοιλάδας Al-Gaab έκανε αυτόν τον στόχο εφικτό. Ουσιαστικά η Τουρκία έπρεπε να ξεμπλοκάρει το δρόμο ακόμη και με τους όρους της συμφωνίας του Σότσι, αλλά δεν το έκανε. Τώρα απαιτείται να δημιουργηθεί ένας διάδρομος ασφαλείας 12 χιλιομέτρων. Δεδομένου ότι οι δυνάμεις της συριακής κυβέρνησης δεν έφθασαν στον αυτοκινητόδρομο Μ4 κατά τον χρόνο υπογραφής του πρωτοκόλλου, υθα μπορούσε νη υποχρέωση αυτή να αγνοηθεί. Αν ο αυτοκινητόδρομος M5 είναι ένα νόμιμο τρόπαιο, τότε το ξεκλείδωμα του M4 είναι μια διπλωματική νίκη.

Η αδύναμη θέση της τουρκικής πλευράς, με την οποία ο Ερντογάν δείχνει την αδύναμη θέση της τουρκικής πλευράς, με την οποία ο Ερντογάν ήρθε στη Μόσχα. Αν οι Τούρκοι είχαν την ευκαιρία να παραμείνουν στο Μ4, θα πολεμούσαν γι’ αυτό, όπως αν ήταν για την Κωνσταντινούπολη, αφού η απώλεια αυτής της διαδρομής σημαίνει μακροπρόθεσμα την πλήρη ήττα των τζιχαντιστών και των τουρκικών πληρεξούσιων μαχητών στην Ιντλίμπ. Επιπλέον, έχει τεθεί σαφής προθεσμία εντός της οποίας οι Τούρκοι πρέπει να καθαρίσουν το δρόμο και το διάδρομο των 12 χιλιομέτρων: η 15η Μαρτίου.  
Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι αύριο ή ακόμα και μετά τις 15 Μαρτίου, η κυκλοφορία κατά μήκος της M4 θα επαναληφθεί, τουλάχιστον για την μετακίνηση κομβόι. Η διαδρομή περνά μέσα από την μεγάλη πόλη Jisr al-Shugur, η οποία θεωρείται η ανεπίσημη πρωτεύουσα των συμμοριών των τζιχαντιστών, αποτελούμενες από μετανάστες καταγόμενους από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και άλλους ξένους εξτρεμιστές μαχητές. Η Tahrir al-Sham, στην οποία τυπικά οι εν λόγω μονάδες υπάγονται, δεν αναγνώρισε τις συμφωνίες της Μόσχας και την κατάπαυση του πυρός. Στα επιχειρησιακά σχέδια των κυβερνητικών στρατευμάτων η Jisr al-Shurgur προτάσσεται ως ο βασικότερος στόχος. Τώρα, έπειτα από την ανάκτηση του αυτοκινητόδρομου Μ5, ο έλεγχος της Μ4 έχασε την οικονομική και κοινωνική σημασία του, και παρέμεινε μόνο ως στρατιωτικός και πολιτικός στόχος.
Η Jisr al-Shugur ενοχλεί λόγω της παρουσίας όλων των ειδών “Μαχητών του Τουρκεστάν”, των Ουιγούρων και των τρομοκρατικών ομάδων από τον Καύκασο. Επιπλέον, το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Συρίας θεωρεί ότι ο αυτοκινητόδρομος Μ4 είναι μια φυσική γραμμή αμύνης, που αν καταληφθεί θα γίνει δυνατή η αρχή της εκκαθάρισης της πόλης της Ιντλίμπ. Εάν εφαρμοστεί πλήρως το “Πρωτόκολλο της Μόσχας” αυτό θα διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση επί του εδάφους και θα καθορίσει τις θέσεις και τους στόχους του συριακού στρατού.

Τέταρτον, η διατήρηση των τουρκικών «παρατηρητηρίων» βαθιά στα μετόπισθεν των κυβερνητικών δυνάμεων χάνουν το νόημά τους. Ήδη το πρωί κυκλοφόρησαν φήμες ότι ορισμένα απ’ αυτά (συνολικά οκτώ) θα μπορούσαν απλώς να αποσυρθούν. Παρόλο που ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι θα διατηρηθούν όλα, θα πρέπει τελικά να τα αποσύρει, αφού οι θέσεις των Τούρκων είναι αποκλεισμένες και ο εφοδιασμός τους μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον με την βοήθεια της ρωσικής στρατονομίας. Οι Ρώσοι είναι έτοιμοι να μεταφέρουν στους Τούρκους νερό και πλιγούρι κάπου στο Murak, στην επαρχία της Χαμά, αλλά αυτό δεν μπορεί γίνεται αιωνίως. Κανείς δεν θα αγγίξει τους Τούρκους, αλλά πλέον δεν έχουν να κάνουν τίποτε εκεί που βρίσκονται.
Μέχρι τον περασμένο Δεκέμβριο, τα τουρκικά παρατηρητήρια κατέγραψαν τις αξιώσεις της Άγκυρας και τη “συμμετοχή” της στα στρατιωτικά γεγονότα, ακόμη και τις “εγγυήσεις” της Άγκυρας για την Ιντλίμπ. Τώρα αυτό ήδη αποτελεί παρελθόν. Ο Ερντογάν κέρδισε το δικαίωμα να απαντήσει στρατιωτικά εάν οι Σύριοι κτυπήσουν τουρκικές στρατιωτικές μονάδες, αλλά η πρακτική δείχνει ότι οι Σύριοι θα κτυπήσουν τουρκικές μονάδες, αλλά η πρακτική δείχνει ότι δεν είναι οι Σύριοι που επιτίθενται πρώτοι κατά των Τούρκων.
Η θέση ολόκληρης της μεραρχίας, την οποία έχουν στείλει οι Τούρκοι στην Ιντλίμπ, παραμένει αμφιλεγόμενη. Τίποτε δεν υπάρχει γι’ αυτό εγγράφως, αλλά ο Ερντογάν υπέγραψε τη φράση για την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Δηλαδή, νομικά, δεν έχει κανένα δικαίωμα να κρατήσει τόσα πολλά στρατεύματα στην Ιντλίμπ.
Εάν αξιολογήσουμε συνολικά το «Πρωτόκολλο της Μόσχας» σε στρατιωτικό επίπεδο σηματοδοτεί την ήττα και των μαχητών κάθε ιδεολογικής κατεύθυνσης και του τουρκικού στρατού. Η γραμμή του μετώπου είναι καθορισμένη στο μέγιστο σημείο της προέλασης του Συριακού Στρατού εντός της περιοχής (εκτός του οικισμού Nareb, αλλά αυτό είναι κάτι ιδιαίτερο) και η απεμπλοκή του αυτοκινητοδρόμου Μ4 αυξάνει το μέγεθος της νίκης σε σχέση με αυτά που κατακτήθηκαν στις μάχες. Η εκκένωση των τουρκικών παρατηρητηρίων στο εσωτερικό του συριακού εδάφους θα σημάνει επιπλέον την αποκατάσταση της κυριαρχίας σε ένα μέρος της κυριαρχίας της Συρίας εκεί που τον έλεγχο πρακτικά τον είχαν οι Τούρκοι.
Το μόνο που μπορεί να κάνει ο Ερντογάν είναι επιδεικτικά να μην κατονομάζει τον Μπασάρ Άσαντ με το όνομά του αλλά με την αφηρημένη λέξη «καθεστώς».
Επιπλέον, η τουρκική πλευρά θα αναγκαστεί να σταματήσει τις προβοκάτσιες στα ελληνικά σύνορα και να πάψει την αχαλίνωτη προπαγάνδα για τα «εκατομμύρια των προσφύγων». Γι’ αυτό, η ευρύτερη Ευρώπη θα έπρεπε να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μόσχα.

Είναι εντελώς λογικό να υποθέσουμε ότι η παρούσα κατάσταση στα μέτωπα -ο καθορισμός των συνοριακών θέσεων και η κατάπαυση του πυρός- έχει τη δυνατότητα να αντέξει μέχρι το καλοκαίρι. Ο συριακός στρατός αυτό το διάστημα θα μπορέσει να αναπληρώσει τις απώλειές του, θα επεξεργαστεί νέες τακτικές και θα αναπτύξει αντιαεροπορικά συστήματα στην πρώτη γραμμή.
Ακόμη δεν είναι σαφές πώς τα εκλαμβάνει όλα αυτά η Άγκυρα. Ο Ερντογάν θα πρέπει να καταβάλει πολλή προσπάθεια για να εξηγήσει στους ψηφοφόρους του τι συμβαίνει. Το Blitzkrieg στην Ιντλίμπ απέτυχε, όμως τις τελευταίες εβδομάδες είχαν ειπωθεί πολλά στην Άγκυρα, συμπεριλαμβανομένων των υποσχέσεων να «φθάσουμε στην Δαμασκό» και να εκδικηθούμε κάθε νεκρό Τούρκο στρατιώτη. Το μόνο που κατάφερε να επιτύχει η Άγκυρα, με τον μεγαλύτερο (μετά τον αμερικανικό) στρατό στο ΝΑΤΟ, ήταν να κρατήσει ένα πολύ μειωμένο κομμάτι της επαρχίας Ιντλίμπ.

Κάποιοι είδαν ένα τρολάρισμα του Ερντογάν από πλευράς της Ρωσίας για το ότι η αίθουσα του Κρεμλίνου, που έγιναν οι διαπραγματεύσεις, ήταν διακοσμημένη με ένα άγαλμα της Μεγάλης Αικατερίνης και με ένα πίνακα με σκηνή από τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1877-1878. Πρόκειται για καθαρή σύμπτωση, κανείς δεν σκέφθηκε τίποτε το τρομερά συμβολικό, αλλά και η τουρκική πλευρά μάλλον δεν έδωσε σε αυτό καμία σημασία. Αλλά το αποτέλεσμα μιλά από μόνο του: Το «Πρωτόκολλο της Μόσχας» εμπέδωσε εγγράφως την νίκη του συριακού στρατού στην χειμερινή εκστρατεία, η Ρωσία δεν μείωσε την υποστήριξή της στην Δαμασκό, και η Τουρκία υποχρεώθηκε να πάει σε πρόσθετες και σοβαρές υποχωρήσεις.

Πηγή: https://vz.ru/politics/2020/3/6/1027514.html

Ιστολόγιο Σωτήρη Δημόπουλου

Ο τορπιλλισμός της «Έλλης»

Τον Αύγουστο του 1940 ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κόντευε να συμπληρώσει ένα χρόνο. Η Ελλάδα, την οποία κυβερνούσε ο Ιωάννης Μεταξάς, μπορεί να τηρούσε ουδέτερη στάση, αλλά ήταν εμφανές ότι βρισκόταν στο πλευρό της Αγγλίας, που εκείνη την περίοδο δοκιμαζόταν σοβαρά από τις αεροπορικές επιθέσεις της «Λουφτβάφε». Η φασιστική Ιταλία, σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας, με τον ισχυρό στόλο της διεκδικούσε την πρωτοκαθεδρία στις θάλασσες της Μεσογείου από τη Μεγάλη Βρετανία. 

Η διαταγή για τον τορπιλισμό της «Έλλης», ενός ελαφρού καταδρομικού πλοίου («ευδρόμου» με την ορολογία του μεσοπολέμου), δόθηκε από την ιταλό διοικητή των Δωδεκανήσων Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι, ηγετικό στέλεχος του Φασιστικού Κόμματος της Ιταλίας και πρέπει (;) να ήταν σε γνώση του Ιταλού δικτάτορα Μπενίτο Μουσολίνι. Το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο» με διοικητή τον υποπλοίαρχο Τζουζέπε Αϊκάρντι ξεκίνησε από τη ναυτική βάση στο Παρθένι της Λέρου το βράδυ της 14ης Αυγούστου, με αποστολή να πλήξει εχθρικά πλοία στην Τήνο, τη Σύρο και στη συνέχεια να αποκλείσει τη Διώρυγα της Κορίνθου. 

Τις πρωινές ώρες της 15ης Αυγούστου το ιταλικό υποβρύχιο βρέθηκε έξω από το λιμάνι της Τήνου «εν καταδύσει», με σκοπό να τορπιλίσει τα επιβατικά πλοία «Έλση» και «Έσπερος», που μετέφεραν προσκυνητές, αλλά οι Ιταλοί τα θεωρούσαν οπλιταγωγά και συνεπώς εχθρικά. Από το περισκόπιο ο Αϊκάρντι είδε να καταφθάνει στο λιμάνι ένα πολεμικό και δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, όπως δήλωσε μετά τον πόλεμο. Επρόκειτο για το καταδρομικό «Έλλη», που κατέπλεε στην Τήνο για τις εορταστικές εκδηλώσεις της Μεγαλόχαρης.

Στις 8.25 π.μ., λίγη ώρα πριν από τη λιτάνευση της εικόνας της Παναγίας κι ενώ στην παραλία υπήρχε πολύς κόσμος, το «Ντελφίνο» έπληξε με τρεις τορπίλες το ελληνικό πολεμικό πλοίο. Η μία μόνο τορπίλη βρήκε στόχο, αλλά έπληξε καίρια το ελληνικό πλοίο στο μηχανοστάσιο και τις δεξαμενές πετρελαίου. Μία ώρα αργότερα, το «Έλλη» βυθίστηκε, παρά τις προσπάθειες του πληρώματος να το κρατήσουν στον αφρό. Οι άλλες δύο τορπίλες αστόχησαν και εξερράγησαν στην προκυμαία. Από την επίθεση του «Ντελφίνο» σκοτώθηκαν ένας υπαξιωματικός και οκτώ ναύτες του «Έλλη», ενώ οι τραυματίες ανήλθαν στους 24. Μία γυναίκα, που βρισκόταν στην παραλία, πέθανε από καρδιακή προσβολή μετά την έκρηξη της δεύτερη τορπίλης στην προκυμαία. 

Μετά την εκτέλεση της αποστολής του, το «Ντελφίνο» απομακρύνθηκε χωρίς να γίνει γνωστή η ταυτότητά του. Μετά από λίγες ώρες κατέπλευσε στη Σύρο, αλλά αναχώρησε αμέσως άπρακτο, καθώς δεν υπήρχε κανένα πλοίο στο λιμάνι του νησιού. Το «Ντελφίνο» επέστρεψε εσπευσμένως στη Λέρο με διαταγή των ιταλικών αρχών, ακυρώνοντας την αποστολή του στην Κόρινθο. Η επιχείρηση δεν φαίνεται να ήταν σε γνώση των πολιτικών αρχών της Ρώμης (πλην ίσως του Μουσολίνι). Ο υπουργός Εξωτερικών, Γκαλεάτσο Τσιάνο, έγραψε στα απομνημονεύματά του ότι η βύθιση του ελληνικού πλοίου οφείλεται στη θρασύτητα του Ντε Βέκι. 

Η έρευνα που διενήργησαν δύτες του Πολεμικού Ναυτικού, έδειξε ότι η τορπίλες ήταν ιταλικές και επομένως η επίθεση έγινε από ιταλικό υποβρύχιο. Η κυβέρνηση Μεταξά τήρησε απόλυτα μυστικό το πόρισμα της έρευνας, για να μην προκαλέσει την Ιταλία και διαταράξει την ουδετερότητα της Ελλάδας. Τελικά, δημοσιοποιήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1940, δύο ημέρες μετά την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας. Παρά ταύτα, από την πρώτη στιγμή η ελληνική κοινή γνώμη δεν είχε καμία αμφιβολία για την εθνικότητα του υποβρυχίου. 

Το 1950, στο πλαίσιο των πολεμικών επανορθώσεων, η Ιταλία παραχώρησε στην Ελλάδα το ελαφρύ καταδρομικό «Ευγένιος της Σαβοίας» (Eugenio Di Savoia), το οποίο μετονομάστηκε σε «Έλλη» τον Ιούνιο του 1951 και ύψωσε την ελληνική σημαία. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘50 το ναυάγιο του «Έλλη» ανελκύστηκε τμηματικά και πουλήθηκε για παλιοσίδερα (σκραπ). Το 1985 Έλληνες δύτες ανακάλυψαν στο βυθό της Τήνου τα απομεινάρια της ιταλικής τορπίλης που βύθισε το «Έλλη». Το εύρημα εκτίθεται στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιά.

https://www.sansimera.gr/articles/810

Σκοπιανός ψευδο-αλυτρωτισμός και οι σκοπιανές διεκδικήσεις

Σκοπιανός ψευδο-αλυτρωτισμός  

και οι  σκοπιανές διεκδικήσεις

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Μια έκφραση που ακούγεται συχνά από πολιτικούς και δημοσιογράφους στα «παράθυρα» διαφόρων καναλιών και σε κείμενα εφημερίδων είναι η απίστευτης επιπολαιότητας διατύπωση περί «αλυτρωτισμού» των Σκοπιανών, αντί του σωστού «ψευδο-αλυτρωτισμός». 

Επειδή κοντεύουμε να ξεχάσουμε την γλώσσα μας, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ότι «αλυτρωτισμός» (irredentism = ιρρεντεντισμός) είναι το εθνικο-πολιτικό εκείνο κίνημα σε μια χώρα, που αποσκοπεί να απελευθερώσει τους υπόδουλους ομοεθνείς του που ζουν σε κάποιο άλλο γειτονικό κράτος, αλλά και τα εδάφη που κατοικούν αυτοί. 

Ποιους λοιπόν «αλύτρωτους» προσπαθούν να απελευθερώσουν οι Σκοπιανοί; Τους Έλληνες της Μακεδονίας; Τους «εθνικά μακεδόνες» ψηφοφόρους κάποιου περίεργου φορέα, δηλ. 1000-1500 άτομα; Και σε ποια «αλύτρωτα» εδάφη αναφέρονται; Στην Θεσσαλονίκη, στην Κοζάνη, στην Καβάλα, στην Φλώρινα, στην Χαλκιδική ή κάπου αλλού; 

Αστειότητες βεβαίως, αλλά πρέπει να μη λησμονούμε τι ακριβώς υποκρύπτεται κάτω από τις ψευδο-αλυτρωτικές ανοησίες που προπαγανδίζουν συστηματικά οι μηχανισμοί του σκοπιανού κράτους.

Παραθέτουμε λοιπόν τον πολύ γνωστό (πλην ίσως των ελλήνων πολιτικάντηδων) χάρτη των σκοπιανών διεκδικήσεων, το κρυφό όνειρο των πανσλαβιστών κάθε κατηγορίας, για την ενιαία σλαβική Μακεδονία, η οποία περιλαμβάνει το σημερινό κράτος των Σκοπίων (Βαρντάρσκα Μακεντόνια=Μακεδονία του Αξιού), την ελληνική Μακεδονία (Εγκέϊσκα Μακεντόνια=Μακεδονία του Αιγαίου, όπως την αποκαλούν οι σκοπιανοί) και τμήμα της Βουλγαρίας (Πιρίνσκα Μακεντόνια=Μακεδονία του Πιρίν).

Ο ίδιος χάρτης στα αγγλικά που κυκλοφορεί 

στο διαδίκτυο και σε σκοπιανές ιστοσελίδες

Ακολουθεί για σύγκριση ο χάρτης με τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς (Ηρόδοτο, Θουκυδίδη και Στράβωνα), με την επεξήγηση ότι αναφέρονται στο κυρίως μακεδονικό βασίλειο, την κοιτίδα και πατρίδα των αρχαίων Μακεδόνων, ενός από τα ελληνικά φύλα της εποχής στα οποία διακρίνονταν οι Έλληνες στην αρχαιότητα (Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς κ.λπ.).

Παρατηρούμε ότι εντός των ορίων του σημερινού κράτους των Σκοπίων περιλαμβάνεται ένα ελάχιστο μόνον τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας και συγκεκριμένα μέρος της επαρχίας της Πελαγονίας (η περιοχή γύρω από το σημερινό Μοναστήρι, τα Βιτώλια) και τμήμα της αρχαίας μακεδονικής Παιονίας.

Ο χάρτης που ακολουθεί εμφανίζει το μακεδονικό βασίλειο με τις κατακτήσεις του Φιλίππου Β΄ και προφανώς διαφέρει από τον παραπάνω γιατί περιλαμβάνει και τους υποτελείς λαούς στους Μακεδόνες (Παίονες, Θράκες, Ιλλυριούς κ.λπ.). 

Παραθέτουμε τέλος και τον χάρτη με τις επαρχίες του αρχαίου μακεδονικού βασιλείου, που έχουμε ανεβάσει στο Διαδίκτυο πριν από πολλά χρόνια: 

Εάν λοιπόν οι σκοπιανοί επιθυμούν πραγματικά σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα, όπως παραμυθιάζουν εδώ και χρόνια τους διάφορους αδαείς υπουργούς και παρατρεχάμενους του Υπ. Εξωτερικών και τους ελληνόφωνους πολιτικάντηδες, που με μεγάλη προθυμία τα καταπίνουν αμάσητα, ας αφήσουν ήσυχο το όνομα της Μακεδονίας και ας αναζητήσουν ένα όνομα που τους ταιριάζει, όπως π.χ. αυτό που είχαν προπολεμικά δηλ. επαρχία του Βαρδάρη (=Αξιός) ή Βαρντάρσκα στα σλαβικά:

Εναλλακτικά, αν δεν τους αρέσει αυτό το όνομα, τους προτείνουμε ένα άλλο όνομα με το οποίο θα τιμήσουν και εκείνον τον αλήστου μνήμης οπερετικό αυτοδιόριστο στρατάρχη (!) ο οποίος εφηύρε και κατασκεύασε όλο αυτό το παραμύθι των «μακεδόνων» των Σκοπίων.

ΔΕΕ

Εγκρίθηκε τελικώς ο Νόμος για την αλβανική γλώσσα

Εγκρίθηκε από την σκοπιανή Βουλή 

ο Νόμος για την αλβανική γλώσσα 

εν μέσω συμπλοκών…

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Ψηφίσθηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία την Τετάρτη 14 Μαρτίου 2018 για δεύτερη φορά, ο έντονα αμφισβητούμενος Νόμος για την επίσημη χρήση της αλβανικής γλώσσας στο σκοπιανό κράτος. 

Ο Νόμος είχε εγκριθεί για πρώτη φορά τον περασμένο Ιανουάριο, αλλά μετά από λίγες μέρες, ο Πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκι Ιβάνωφ (μαριονέτα του Γκρούεφσκι) πρόβαλλε βέτο με τον ίδιο ισχυρισμό που υποστηρίζει και η αντιπολίτευση (το ΒΜΡΟ του Γκρούεφσκι) ότι είναι αντισυνταγματικός. Σύμφωνα με το σκοπιανό Σύνταγμα ο Πρόεδρος της χώρας δεν μπορεί να προβάλει βέτο για τον ίδιο Νόμο για δεύτερη φορά. Η μόνη δυνατότητα να ακυρωθεί ο συγκεκριμένος Νόμος είναι η προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας, κάτι που θεωρείται πρακτικά ιδιαίτερα δύσκολο. 

Υπενθυμίζουμε ότι ο προηγούμενος Νόμος αναγνώριζε την χρήση της αλβανικής γλώσσας μόνον σε περιοχές που οι κάτοικοι αλβανικής καταγωγής ξεπερνούσαν το 20%, ενώ τώρα αποτελεί πλέον την δεύτερη επίσημη γλώσσα των Σκοπίων παράλληλα με την κατασκευασμένη το 1945 σκοπιανή γλώσσα. 

Η συνεδρίαση της Βουλής υπήρξε ταραχώδης λόγω των επεισοδίων που προκάλεσαν οι βουλευτές του ΒΜΡΟ με αποκορύφωμα την συμπλοκή μεταξύ του αλβανικής καταγωγής Προέδρου της Βουλής Ταλάτ Τζαφέρι (Talat Xhaferi) και Νίκολα Γκρούεφσκι που διακόπηκε με την παρέμβαση των ανδρών ασφαλείας της Βουλής, οι οποίοι χώρισαν τους συμπλεκόμενους και απομάκρυναν εκτός αίθουσας τον Γκρούεφσκι. 

Το ουσιαστικό ζήτημα και η πολιτική προέκταση αυτής της απόφασης επιβεβαιώνει τις μεθοδεύσεις και τις καλά σχεδιασμένες κινήσεις της αλβανικής πλευράς για την επίτευξη του τελικού στόχου: Την συνδιοίκηση του σκοπιανού κράτους.

  ΔΕΕ

Θρήνος και οδυρμός στα Σκόπια: Χάθηκε η "μεγάλη μακεδονία"

Θρηνεί και οδύρεται ο αρθογράφος Πάντε Κολεμισέφσκι της παλαιότερης εφημερίδας και κάποτε ημιεπίσημου οργάνου του ΚΚ των Σκοπίων, της Nova Makedonija, για την "απώλεια του ονείρου για μια ενωμένη μακεδονία". Το άρθρο είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό και για άλλες καταστάσεις.

ΔΕΕ

Δηλαδή, θα πούμε αντίο 

στο Πιρίν και στο Αιγαίο;

Πρέπει η «Μακεδονία» να υποταχθεί στην σκληρή πραγματικότητα που δεν την ευνοεί; Θα αλλάξει το Σύνταγμά της με όλους τους κινδύνους που κρύβονται πίσω από την αλλαγή;

Αλλά, το μεγάλο ερώτημα είναι εάν αντί του Σόλουν, του Κουκούς, του Βόντεν και του Λέριν, θα αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε επίσημα μόνο ελληνικά τοπωνύμια: δηλαδή, Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Έδεσσα και Φλώρινα;

Σε τι θα πρέπει οι πολίτες μας να είναι έτοιμοι από την υπογραφή των συμφωνιών με τη Βουλγαρία και την Ελλάδα;

Πρώτον, 

είναι αναμφισβήτητο ότι η «Δημοκρατία της Μακεδονίας» θα λάβει ένα νέο όνομα που θα συμφωνηθεί και από τις δύο πλευρές, με την ανιδιοτελή βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ, που πρόκειται για ένα ήδη συμφωνημένο όνομα.

Η νέα ονομασία θα είναι για ευρύτερη διεθνή χρήση προς όλους και για όλα- erga omnes. Η τρέχουσα άποψη είναι ότι δεν θα αλλάξει το σύνταγμά μας γιατί αποτελεί κόκκινη γραμμή, αν και η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτές οι κόκκινες γραμμές έχουν ξεθωριάσει. 

Το δίλημμα παραμένει ανοικτό αν είναι δυνατόν για μια τόσο δραματική αλλαγή στο όνομα, να μην αλλάξει το Σύνταγμα του κράτους.

Σύμφωνα με ορισμένες ερμηνείες και αξιώσεις, η χώρα μας μπορεί να διασφαλίσει ότι το Σύνταγμα δεν θα αλλάξει, σύμφωνα με άλλους, είναι αδύνατον το νέο όνομα να μην υποδηλώνει μια σειρά αλλαγών, τόσο στο Σύνταγμα όσο και σε μια σειρά νόμων.

Η υπόθεση είναι ότι στο παιχνίδι μπορεί να παρουσιασθεί ένας διπλός τύπος- ένα όνομα για εξωτερική χρήση και ένα εγχώριο, αλλά οι περισσότερες πηγές λένε ότι αυτό είναι απαράδεκτο για την Ελλάδα.

Δεύτερον, 

θεωρείται ιστορικά και συναισθηματικά μια θαμμένη ιστορία, στους αιώνες των αιώνων, αφού το όνειρό μας για μια ενωμένη Μακεδονία, η συγχώνευση δηλαδή των τριών τμημάτων, του Βαρδάρη, του Πιρίν και της Μακεδονίας του Αιγαίου και αυτή τη φορά θεωρείται ως μια σοβαρή λανθασμένη αντίληψη (εξέλιξη), για την οποία άνθρωποι σάπισαν στις φυλακές.

Τρίτον,

έρχεται το τέλος του συνθήματος «Σολούν ε νας» [η Θεσσαλονίκη είναι δική μας], που από τις φαντασιώσεις πολιτικών κερδοσκόπων και πολιτικών είχε αναστηθεί (το σλόγκαν) κατά τη διάρκεια της ανεξαρτησίας μας, μάλλον έφερε βλάβη παρά όφελος.

Τέταρτον, 

η συμφωνία με την Ελλάδα, εκτός από την αντιμετώπιση και οριστική παύση των ιστορικών συνεπειών του εμφυλίου πολέμου και την έξοδο των «Μακεδόνων» (Σλάβων) από την Μακεδονία του Αιγαίου, θα υπάρξει ένα πιθανόν ζήτημα, το οποίο δεν είναι γνωστό πως θα λυθεί και για το οποίο από την πλευρά μας κανείς δεν άνοιξε.

Δεν σχετίζεται με το όνομα, όσο με τη γλώσσα και την ταυτότητα και με τα πράγματα που προκύπτουν από αυτό. Με βαριά καρδιά μπορεί να ειπωθεί ότι η γλώσσα δεν είναι πρόβλημα σε γενικές γραμμές, ούτε το όνομα σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα θα είναι πως θα καθορισθούν τα πραγματικά τοπωνύμια, οι πόλεις και τα χωριά. 

Για παράδειγμα, στα σχολεία μας, σε όλες τις επίσημες ομιλίες, σε όλες τις εφημερίδες της χώρας μας, στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο και σε όλα τα γραπτά κείμενα, τα μέρη και οι τοποθεσίες στην Ελλάδα θα πρέπει να καθορίζονται με σλαβικά ή ελληνικά ονόματα; 

Θα έχουμε το δικαίωμα το Σόλουν να το λέμε Σόλουν ή να την λέμε Θεσσαλονίκη, το Κουκούς να το λέμε Κουκούς ή ως Κιλκίς, το Βόντεν ως Έδεσσα, το Λέριν ως Φλώρινα; 

Το ίδιο ισχύει και τα τα τοπωνύμια στα οποία γεννήθηκαν χιλιάδες Σλάβοι, τώρα πολίτες μας, ή απόγονοί τους, ή βρίσκονται στη διασπορά. 

Θα απαγορευθεί η εγγραφή του όρου «Μακεδονία του Αιγαίου» και θα χρησιμοποιείται με την τοπολογία ‘Βόρεια Ελλάδα’, ή θα υπάρξει λύση να γράφονται και τα δύο ονόματα και το ένα σε παρένθεση; 

Αναμφισβήτητα, το νέο πολιτικό δόγμα στα Βαλκάνια είναι να αφεθεί το παρελθόν στην ιστορία και όλα τα βλέμματα να στραφούν προς το μέλλον. 

Είναι, επίσης, αναμφίβολο ότι η πραγματικότητα είναι από την πλευρά του ισχυρότερου. 

…Βούλγαροι και Έλληνες πολιτικοί και διπλωμάτες, μιλούν συχνά, για δίκαιες λύσεις στην αντιμετώπιση των σχέσεων. 

Πράγματι, τι θα ήταν δίκαιο; 

Θα ήταν καλύτερο για τη Βουλγαρία και την Ελλάδα να αναγνωρίσουν τη χώρα μας με το συνταγματικό της όνομα, να αναγνωρίσουν την ταυτότητα και την αυτονομία του «μακεδονικού» λαού, να αναγνωρίσουν τη γλώσσα και να επιβεβαιώσουμε ότι τα σημερινά σύνορα είναι καθοριστικά. 

Αυτός είναι ο ευκολότερος τρόπος για να επιλυθεί το μακεδονικό ζήτημα και όλα τα σχετικά με αυτό. Μετά θα μπορούσαν να επιλυθούν όλα, αλλά υπάρχει τίποτε που είναι δίκαιο στην πολιτική;

Από την εξαιρετική ιστοσελίδα http://www.echedoros-a.gr/2017/11/blog-post_73.html 

"Βαλκανικό Περισκόπιο" του Γιώργου Εχέδωρου.

Ουγγαρία: Η αναβίωση του Παντουρανισμού

Ουγγαρία: Η αναβίωση 

του Παντουρανισμού

Μετάφραση-απόδοση κειμένου Le beau Danube noir, par Evelyne Pieiller, Le Monde Diplo, Novembre 2016, 22-23 από τον Μανώλη Γ. Βαρδή.

Ποια είναι η ουγγρική εθνική ταυτότητα; Με αφετηρία τη δική τους ανάγνωση της ιστορίας τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας που τοποθετούνται στα δεξιά, την περιγράφουν με τον δικό τους τρόπο. Τα πολιτικά και κοινωνικά τους προγράμματα εμπνέονται από αυτήν για να προτείνουν ένα σύνολο από αρχές, που βρίσκουν την έκφρασή τους σε μία «αντι-κουλτούρα» - από συναυλίες ροκ μέχρι έφιππες διαδηλώσεις.

Κρανίο ξυρισμένο ή μακριά παντελόνια σε στυλ Κόναν ο Βάρβαρος, tee-shirt με γοτθικά μοτίβα, φυσιγγιοθήκες και δακτυλίδια με το κεφάλι του θανάτου, τατουάζ ζωγραφισμένα πάνω σε δικέφαλους, μία μπουκάλα μπύρα στο χέρι…οι «μεταλλάδες» δεν γνωρίζουν σύνορα. Ήταν μαζικά παρόντες, αυτό το απόγευμα στα μέσα Αυγούστου του 2016, σε ένα μικρό χωριό στη λίμνη Balaton, στην Ουγγαρία, για μία συναυλία που θα δινόταν σε ένα τεράστιο αμφιθέατρο. Όπως παντού. Με τη διαφορά ότι υπήρχαν περισσότερες οικογένειες απ’ ό,τι είναι συνηθισμένο και ότι τα tee-shirts απεικόνιζαν συχνά κάπως παράξενους με την πρώτη ματιά γεωγραφικούς χάρτες και αστεία γράμματα, που αργότερα θα ταυτοποιούσαμε ως ρουνική γραφή. Περίπου οκτακόσια άτομα ήταν μαζεμένα εδώ για να δουν ένα συγκρότημα του είδους της «πατριωτικής ροκ», σύμφωνα με την ουγγρική ονομασία: Karpatia. Στο φόντο της σκηνής η εικόνα του σκελετού ενός πουλιού, που θυμίζει έναν αετό εραλδικό, αλλά στην πραγματικότητα αναφέρεται στο turul, το μυθολογικό πτηνό που είχε συνοδέψει τους Μαγυάρους στην κατάκτηση των πεδιάδων του Δούναβη.

Το συγκρότημα φθάνει. Τα κλασικά: κιθάρες, μπάσο, ηλεκτρισμός. Τα τραγούδια είναι σύντομα, διασκεδαστικά. Ο Janos Petras, ο τραγουδιστής- μπασίστας, με κρανίο ξυρισμένο και πλούσιο μουστάκι, έχει τον αέρα ενός σταρ. Ο κιθαρίστας γυρνά την μακριά του κόμη. Το κοινό κάνει σπασμωδικά το σήμα του διαβόλου. Όλα είναι αναμενόμενα. Όλα εκτός από το γεγονός ότι ξαφνικά ξεδιπλώνονται σημαίες, φυλαγμένες για ποδοσφαιρικά παιχνίδια. Η πλειοψηφία αυτών είναι αινιγματική διότι δεν αντιστοιχούν στην εθνική σημαία. Μερικές της μοιάζουν, αλλά περισσότερο από τις κόκκινες, λευκές και πράσινες οριζόντιες λωρίδες, δύο άγγελοι με ένα οικόσημο φιγουράρουν στο κέντρο τους. Πρόκειται για την σημαία του βασιλείου της Ουγγαρίας.

Άλλες παρουσιάζουν διάφορες παραλλαγές γύρω από τις οριζόντιες λωρίδες, πράγμα που συνήθως προκαλεί ασφυξία στον πολίτη που δεν είναι οικείος με την ακροδεξιά. Διότι αυτά εδώ τα χρώματα, που αντιστοιχούν στη δυναστεία των Arpad, των ιδρυτών του βασιλείου, χρησιμοποιούνται από αυτούς που διατείνονται ότι είναι οι «αληθινοί Ούγγροι»· και βέβαια, είναι αυτές των Arrow Cross, ενός κινήματος που δημιουργήθηκε το 1939, ουγγρική μεταφορά του ναζισμού που όταν ανήλθε στην εξουσία μεταξύ του Οκτωβρίου του 1944 και Μαρτίου του 1945, συνεργάστηκε πολύ στενά για την εξόντωση των Εβραίων. Όμως οι πιο παράξενες σημαίες είναι αυτές που, γεμάτες δροσιά, μπλε με κίτρινο, σηκώνουν έναν ήλιο και ένα μισοφέγγαρο. Το μυστήριο θα παραμείνει μέχρι το τέλος της συναυλίας.

Η ατμόσφαιρα είναι ταυτόχρονα παιδική και με ένταση. Έχεις την καθαρή εντύπωση ότι ακούς πάντα το ίδιο τραγούδι, πολεμικό αλλά και χορευτικό, ακόμα και όταν η κιθάρα γλιστρά σε λυρικά σόλο. Στην πραγματικότητα, το κοινό κάνει το σόου, τραγουδώντας με φωνή τα ρεφραίν. Karpatia είναι ένα φαινόμενο. Ένα συγκρότημα υπερβολικά γνωστό, δημιουργήθηκε το 2003, και διακηρύσσει τη «δικαιοσύνη για την Ουγγαρία» - τίτλος ενός από τα άλμπουμ του. Αποκηρύσσει τη Συνθήκη του Trianon, η οποία στις 4 Ιουνίου του 1920, επισημοποίησε τον διαμελισμό του βασιλείου: η χώρα τότε απώλεσε περίπου τα δύο τρίτα του εδάφους της και τα τρία πέμπτα του πληθυσμού της.

Ο Janos Petras θυμάται στη σκηνή ένα τραγούδι που του το τραγουδούσε η μητέρα του, Η Μεγάλη Ουγγαρία, αυτή ήταν ο Παράδεισος, και το όνομα του συγκροτήματος είναι αυτό για να θυμίζει ότι και τα Καρπάθια ήταν κάποτε ουγγρικά. Ξαφνικά καταλαβαίνει κανείς κάποιες από τις παραστάσεις των tee-shirts των θεατών: παρουσιάζουν αυτήν την Ουγγαρία του άλλοτε. Και όταν όλο το κοινό, στο άκουσμα ενός τραγουδιού, σηκώνεται ταυτόχρονα και μένει παγωμένο σε όρθια στάση, νομίζει ότι το συγκρότημα παίζει τον εθνικό ύμνο. Λάθος. Παίζει τον ύμνο της Τρανσυλβανίας, μίας περιοχής στο κέντρο των Καρπαθίων της σημερινής Ρουμανίας. Ένας πλασματικός ύμνος, που προέρχεται από μία λαϊκή οπερέτα, αλλά που όλοι γνωρίζουν, ακόμα και αν δεν είναι φαν του Karpatia. Η περίφημη μπλε και κίτρινη σημαία είναι αυτή της χαμένης Τρανσυλβανίας.

Θυρεός της Τρανσυλβανίας

Ο Janos Petras τραγουδά με τον ίδιο ζήλο την εξέγερση του 1956 για να υμνήσει το κουράγιο αυτών που αντιστάθηκαν στη «κομμουνιστική δικτατορία», και εορτάζει τους υπεύθυνους Arrow Cross, που στην πλειοψηφία τους εκτελέστηκαν για προδοσία από τον επελαύνοντα κόκκινο στρατό. Διότι ο Janos Petras εορτάζει μία αρχαϊκή Ουγγαρία, μία χώρα φασματικά «καθαρή», κατοικημένη από τους απογόνους πολεμιστών που πολεμούσαν για τη γη τους. Αφηγείται εθελοντικά ότι στη Βουδαπέστη κανένα κτίριο δεν ξεπερνά τα 96 μέτρα, για να θυμίσει το έτος 896 όταν η συνένωση των μαγυάρικων φύλων είχε νικήσει τους προγενέστερους και είχε εγκατασταθεί στη πεδιάδα του Δούναβη, στην Παννονία, σηματοδοτώντας την κατάκτηση- που στα ουγγρικά λέγεται «κατάκτηση της πατρίδας». Έχει σημασία να διαφυλαχθούν οι αρχαίες αξίες αυτού του λαού που «επιλέχθηκε», καθώς και τα σύμβολα της επιλογής αυτής: το turul αγάλματα του οποίου υπάρχουν παντού όπου υπάρχουν ουγγρικές μειονότητες σε Ρουμανία, Αυστρία και Ουκρανία· το ρουνικό αλφάβητο, που χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1850 σε κάποιες περιοχές και που το βρίσκουμε σήμερα σε πανό των ακροδεξιών δήμων· αλλά κυρίως η χριστιανική θρησκεία, που συνδέεται με τον Στέφανο τον Α΄ που δημιούργησε το 1000 το βασίλειο, και του οποίου θα γίνει ο προστάτης άγιος αργότερα.

Το συγκρότημα Karpatia δεν είναι το μόνο. Ο Romantikus Eroszak για παράδειγμα συμμετέχει σε αυτές τις αντιλήψεις. Και αυτός στη μουσική του διηγείται ένα είδος ιστορίας. «Το όνειρό μου είναι η Ουγγαρία που υπήρχε εδώ και αιώνες, ανεξάρτητη, δυνατή, διοικούμενη από τους Ούγγρους, και που λειτουργούσε με αυτό- κυβέρνηση». Το όνομα του συγκροτήματος «Ρομαντική Βία» είναι ενδεικτικό αυτής της κίνησης. Εάν αυτή η βία εδώ εμφανίζεται ξεκάθαρα ως ρήξη με μία υπάρχουσα τάξη, είναι ίσως κάπως δύσκολο να της αποδώσεις έναν ρομαντισμό. Όμως, φαίνεται ότι αυτός ο φρενετικός και χορευτικός εθνικισμός φέρει ένα ιδανικό. Στο φόντο της νοσταλγίας, αλλά με γλώσσα μοντέρνα, εκφράζει μία αναζήτηση ηρωισμού, μίας επιστροφής σε αρσενικές αξίες, ενώνοντας μία κοινωνία αδελφών.

«Μία χαρακτηριστική απουσία σε όλες τις προτάσεις: το κοινωνικό πρόβλημα. Και μία σχέση με την ιστορία που έχει την τάση να μην χαρακτηρίζει σαν «κατοχή» τίποτα άλλο παρά τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, και όχι αυτή των στρατιών του Ράιχ από τις αρχές του 1944, ξεχνώντας εντελώς τις δύο μεγάλες περιόδους κατά τις οποίες η χώρα κυριαρχήθηκε αρχικά από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και μετά από τη Βιέννη.

Η μανία «Trianon» δεν παύει να είναι γεμάτη από αντιφάσεις. Διότι είναι ο στρατηγός Miklos Horthy, αντιβασιλέας από το 1920 μέχρι το 1944, σύμμαχος του Άξονα, που επαναδιαπραγματεύθηκε τη Συμφωνία μαζί με τους Χίτλερ και Μουσολίνι, με σκοπό να «επανενσωματώσει» το 1940 ένα μέρος των εδαφών που είχαν περιέλθει στη Ρουμανία το 1918. Τα εδάφη αναδιανεμήθηκαν μετά τον πόλεμο, και κατά την κομμουνιστική περίοδο, κανείς δεν μιλούσε πλέον για Trianon. Όμως τα αυτοκόλλητα της Μεγάλης Ουγγαρίας (1867-1918) αφθονούν στο πίσω μέρος των αυτοκινήτων, οι ιδιοκτήτες των οποίων δεν ανήκουν αναγκαστικά στην άκρα δεξιά.

Αυτό που εκφράζεται επίσης σε αυτό το είδος τη διαδήλωση, είναι η απόρριψη μίας άλλης πιο πρόσφατης κατοχής, αυτής του καπιταλισμού. Η Μεγάλη Ουγγαρία θυμίζει τα χρόνια, φασματικά αλλά τόσο έντονα, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι η χώρα έχει βίαια υποφέρει από το «άνοιγμα» της στη Δύση. Ο συνασπισμός σοσιαλιστών- φιλελευθέρων στην εξουσία τα χρόνια της δεκαετίας του 1990 είχε ακολουθήσει χωρίς ανάσα τις απαιτήσεις του ΔΝΤ και είχε επιβάλλει μία σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία. Η ανεργία ανέβηκε στα ύψη και το έτος 2004, έτος εισόδου στην ΕΕ, το 80% των μεγάλων εταιρειών ήταν ξένων συμφερόντων, όπως και το 80% των τραπεζών. Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε τις τρανταχτές ιστορίες διαφθοράς, καταλαβαίνουμε ότι οι ελίτ της αριστεράς δημιούργησαν τα συναισθήματα της απαξίωσης και της μη εμπιστοσύνης, το ίδιο όπως και οι επαγγελίες της ευτυχίας που είχαν να κάνουν με την απελευθέρωση των αγορών.

Όταν το Fidesz, το κόμμα του Viktor Orban, μοιράζεται κοινά με τις φαντασιώσεις του Karpatia, αυτό βασίζεται σε αυτά τα συναισθήματα. Το 2010, κατά την επιστροφή στην εξουσία μετά από οκτώ χρόνια απουσίας, δεν αρκείται στο να διακηρύξει την 4η Ιουνίου, ημερομηνία της υπογραφής της Συνθήκης, «ημέρα της εθνικής συνοχής»: προσδιορίζει ότι αυτή η επέτειος ήθελε να ενισχύσει την «εθνική ταυτότητα». Περισσότερο: χορήγησε στις ουγγρικές μειονότητες που ζούσαν στις επαρχίες που κάποτε ανήκαν στη Μεγάλη Ουγγαρία την υπηκοότητα, μιλάμε για δύο με τρία εκατομμύρια άτομα. Δεν αρκείται στο να φλερτάρει με τον αλυτρωτισμό; υπόσχεται μία εθνικοποίηση της υπηκοότητας και υπόσχεται τη δημιουργία μίας «Ουγγρικής Ευρωζώνης», θυμίζοντας το όνειρο των Arrow Cross για τα «ενωμένα εδάφη της Ουγγαρίας». Προσθέτει σε αυτό το πάθος της «ουγγρικότητας» την άρνηση των ξένων (ευρωπαϊκών) νόμων, κηρύσσει τον «οικονομικό πατριωτισμό» και τον «αντι- φιλελευθερισμό». Διακηρύσσει επίσης έναν έντονο αντικομμουνισμό, που κάνει να κοκκινίζουν οι μάρτυρες της εξέγερσης της Βουδαπέστης του 1956….

Τίποτα λοιπόν το περίεργο όταν ο Janos Petras παρασημοφορείται από την κυβέρνηση Orban. Σε όλα αυτά επίσης το ότι είχε συνθέσει τον ύμνο μίας παραστρατιωτικής οργάνωσης που ιδρύθηκε το 2007, διαλύθηκε το 2009, τυπικά απαγορευμένη- αλλά τέλεια προστατευμένη. Αυτή η Magyar Garda, πρόεδρος της οποίας είναι ο Gabor Vona, ο αρχηγός του κόμματος της άκρας δεξιάς Jobbik, αφιερώνεται στην προστασία των παραδόσεων, της εθνικής κουλτούρας και του πληθυσμού. Έχει σαν σκοπό, σύμφωνα με το καταστατικό της, να «υπερασπίζεται φυσικά, πνευματικά και διανοητική την Ουγγαρία χωρίς άμυνα».

Το μετάλλιο που δόθηκε στον Janos Petras δηλώνει τέλεια την εγγύτητα μεταξύ Jobbik και Fidesz. Όμως οι τόνοι που δίνονται όσον αφορά στον προσδιορισμό της ουγγρικής ταυτότητας διαφέρουν κάπως. «Αγαπητοί απόγονοι του Αττίλα», έτσι ο Vona απευθύνεται στους εκλογείς του, που του έχουν δώσει 20,5% των ψήφων στις εκλογές του 2014. Το φεστιβάλ Kurultaj, του οποίου η πρώτη έκδοση έλαβε χώρα στο Καζακστάν το 2010, έχει σαν στόχο να ενώσει τους λεγόμενους απογόνους των Ούννων. Αυτό το Kurultaj, «φυλετική ένωση»- μετάφραση του αρχικού τουρκικού όρου- λαμβάνει χώρα εδώ και χρόνια, τον Αύγουστο, 120 χιλιόμετρα από τη Βουδαπέστη, κοντά στο Bugac, μέσα στη μεγάλη πεδιάδα- την puszta- και μαζεύει σε τρείς μέρες δώδεκα έθνη, είκοσι επτά εθνικές ομάδες και 250.000 θεατές για «το πιο μεγάλο παραδοσιακό γεγονός της Ευρώπης».

Ο αντιπρόεδρος της εθνικής αντιπροσωπείας πατρονάρει το γεγονός, που σύμφωνα με τα λόγια του έχει σαν σκοπό να αναπτύξει την έννοια της αδελφότητας ανάμεσα σε λαούς τουρκομογγολικής καταγωγής, των οποίων μέρος αποτελούν οι Ούννοι.

Για να φτάσεις, πεζοπορείς για πολύ σε ένα μικρό δρόμο που διασχίζει ένα δάσος. Κοντά στην είσοδο Harley-Davidson. Είναι πιθανό ότι τα μέλη της Ένωσης των Goj Motorosok, με άλλα λόγια οι «μοτοσυκλετιστές Goy» [Goy στη γλώσσα γίντις σημαίνει τον «εθνικό», τον «μη εβραίο»), είναι εκεί. Γιατί «goys»; Μία πλάκα, απαντά ο ιδρυτής, που φέρει ένα κρεμαστό με τη Μεγάλη Ουγγαρία και φορά μία μπλούζα διακοσμημένη με την «αγία κορώνα» του Στέφανου του Α’. Η Ένωση προτείνει γύρους με μηχανές και μία αναμνηστική τουρνέ για το Trianon. Οι Goj Motorosok είναι διάσημοι και πολλές φορές αναζητούνται για να συνοδεύουν πολιτικά πρόσωπα.

Μπαίνουμε τελικά δωρεάν στον χώρο του φεστιβάλ υπό το σοβαρό βλέμμα ενός τεράστιου Αττίλα, του οποίου το πορτρέτο κυριαρχεί σε μία τεράστια πλατεία. Σκόνη και ζέστη- πρέπει να έχει 40 βαθμούς το καλοκαίρι. Παντού κυκλοφορούν ανάμεσα σε σκηνές με πολύχρωμα στρώματα και stands στα οποία μπορείς να αγοράσεις μογγολικά σουβενίρ και αρχαία τόξα, άνθρωποι με κολιέ, με μπρασελέ, με φυλαχτά, φορώντας κεντημένα γιλέκα, χιτώνες με ρώσικα κολάρα, μεγάλα λευκά παντελόνια, μακριά δερμάτινα παλτά, σκούφους με πέτρες, γούνες, μερικές φορές και πανοπλίες ή δέρματα ζώων. Τα μαλλιά συχνά μακριά, σκουλαρίκια, τατουάζ και μακριά μουστάκια. Λίγοι είναι αυτοί που είναι ντυμένοι «πολιτικά»: περπατάς ανάμεσα σε επαν-ανακαλύψεις των κατακτητών νομάδων. Οι γυναίκες φοράνε φολκλορικές φούστες ή ακολουθούν τη μόδα «Bocskai», από το όνομα του πρίγκιπα της Τρανσυλβανίας που ηγήθηκε της εξέγερσης κατά των Αψβούργων στις αρχές του 18ου αιώνα.

Ένας επαναλαμβανόμενος θόρυβος ακούγεται με κανονικότητα. Θα έλεγε κανείς για πυροβολισμούς. Δεν είναι παρά χτυπήματα από μαστίγιο. Ένα μαστίγιο πολύ μεγάλο, δύσκολο στον χειρισμό, πιο πολύ όπλο παρά όργανο, και είναι πολλοί που το τινάζουν με ρυθμικό τρόπο. Παντού αντηχήσεις, κυρίως ταμπούρλα.

Η σκηνή στην οποία δεσπόζει μία φωτογραφία του Ατατούρκ μοιάζει κλειστή. Σε μία άλλη, εκτίθενται τα πιο μεγάλα σκυλιά (ιρλανδικά) του κόσμου. Αλλά, σε μερικές δεν μπαίνει όποιος θέλει. Όταν παρουσιάζεσαι μπροστά σε κάποια απ’ αυτές που μοιάζουν να μαζεύουν τους θεατές, η τέντα ξαναπέφτει, και ο υπεύθυνος υποδοχής μας ζητά αυτό που θα πάμε να δούμε. Απαντάμε με κέφι ότι ακριβώς επειδή το αγνοούμε, θέλουμε να μπούμε. Απαντά ότι για αυτόν τον λόγο ακριβώς μας δίνεται η άδεια. Καλά…

Βλέπεις να κυκλοφορούν αρκετοί αστυνομικοί και άνθρωποι με μαύρα, των οποίων τα μόνα χρώματα είναι μία μπορντούρα κόκκινη-λευκή-πράσινη πάνω στο ένδυμά τους: θυμίζουν έντονα την Magya Garda. Οι σημαίες κυματίζουν παντού. Εδώ, υπάρχουν Ουϊγούροι, Τουρκμένοι, Τσουβάσοι, Τούρκοι, Κιργίζιοι, Γιακούτοι. Το θέαμα είναι για τον κόσμο, όμως ο κόσμος έχει έλθει για το πρόγραμμα του φεστιβάλ, της κεντρικής σκηνής του «πεδίου της μάχης»: ο κύκλος των σαμάνων με φόντο τα τύμπανα, οι ουγγρικές γκάιντες, οι μονομαχίες με τα ξίφη, οι έφιππες παραστάσεις. Χωρίς να ξεχνάμε τις διεθνείς συνεδρίες για τους ευρασιατικούς, νομαδικούς πολιτισμούς.

Διότι το Kurultaj είναι επικεντρωμένο στον «τουρανισμό»: ο όρος δηλώνει αρχικά την γλωσσική ομάδα της ουραλο- αλταϊκής (γλώσσες τουρκικές, ουγγρικές, φινλανδικές), ακολούθως μία πολιτική ιδεολογία η οποία διακηρύσσει την κυριαρχία των ομοιοτήτων ανάμεσα σε λαούς που κατάγονται από την κεντρική Ασία. Αυτό το ρεύμα άνθησε στον Μεσοπόλεμο και εμψύχωσε τον «ουγγαρισμό» των Arrow Cross - στην Τουρκία αντίστοιχο είναι ο Παντουρκισμός. Σήμερα, το Jobbik είναι ο κύριος αντιπρόσωπος.

[Σημ. ΔΕΕ: Η Γαλλίδα δημοσιογράφος προφανώς αγνοεί ότι σήμερα έχει απορριφθεί ο ξεπερασμένος όρος "ουραλο-αλταϊκή" διότι αποδείχθηκε ότι η Ουραλική οικογένεια γλωσσών (ουγγρο-φιλλανδικές) ουδεμία σχέση έχει με την Αλταϊκή οικογένεια (τουρκο-μογγολικές γλώσσες).]

Το να χαρακτηρίζεσαι ως απόγονος του Αττίλα, που ίδρυσε μία αυτοκρατορία στην κεντρική Ασία και στην κεντρική Ευρώπη τον 5ο αιώνα, και που πέθανε σε μία μάχη ενάντια στους Ρωμαίους, είναι ένας προσδιορισμός ταυτότητας ιδιαίτερος και κάπως διαφορετικός από αυτήν του Fidesz. Βέβαια, το νέο Σύνταγμα του 2011 που ήθελε ο Orban, περιγράφει το έθνος με όρους πολιτιστικούς. Αλλά η αγία κορώνα των Ούγγρων βασιλιάδων αναφέρεται ως έννοια ενότητας, ο χριστιανισμός και η οικογένεια είναι οι πυλώνες της κοινωνίας.

Το Jobbik (Κίνημα για μία καλύτερη Ουγγαρία), που προσδιορίζεται λιγότερο ως κόμμα και περισσότερο ως «κοινότητα», επικαλείται και αυτό τον χριστιανισμό. Όμως φαίνεται ότι οι εκλογείς του και η ιδιαίτερη κουλτούρα τους είναι νέο- παγανιστικές, με έφεση σε μία πνευματικότητα που συνδέεται με τις μαγικές δυνάμεις και τις αρχαίες εκδηλώσεις του πνεύματος. Ομοίως, απομακρύνεται από τη «Δύση» που πρόδωσε την Ουγγαρία με τη Συνθήκη του Trianon, για να πάει να βρει τους αρχαίους φυσικούς συμμάχους: τους ανθρώπους της Ασίας.

Ο ένας από τους τρεις ευρωβουλευτές του Jobbik υποστηρίζει μία «μεγάλη τουρανική συμμαχία» ανάμεσα στην Ουγγαρία και στα «κόκκινα χανάτα» της κεντρικής Ασίας, και το κόμμα προσκλήθηκε στην Τουρκία από το κόμμα του Ερντογάν. Το Jobbik διατηρεί εχθρότητα απέναντι στους Τσιγγάνους, όχι σαν τέτοιους, όπως προσδιορίζει το site του κόμματος, αλλά γιατί θα είναι θύματα κακών κοινωνικο- πολιτιστικών συνθηκών, κάνοντας επίθεση στη συλλογικότητα. Από την άλλη, δεν έχουν τίποτε κατά του Ισλάμ, «της τελευταίας ελπίδας της ανθρωπότητας μέσα στα σκοτάδια της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού».

Το να βαδίσεις προς μία «καλύτερη Ουγγαρία» περνά επίσης μέσα από την επιστροφή σε παραδόσεις περισσότερο ή λιγότερο επανεπινοημένες, γεμάτες αντίθεση στον «δυτικό» μοντερνισμό, εμβαπτισμένες σε μεσαιωνικά φαντάσματα, που βάζουν μπροστά την αρρενωπότητα, την αδελφότητα ανάμεσα στα μέλη του ίδιου στρατού, τον ηρωισμό, τη σύνδεση με τις πρωταρχικές δυνάμεις της φύσης. Γύρω απ’ ένα τραπέζι ενός bistrot που βρεθήκαμε μετά το σοκ Kurultaj, δύο Ούγγροι με τατουάζ αναλύθηκαν σε ένα έντονο εγκώμιο του θρυλικού betyar, του ληστή εκείνου που μοιάζει με τον Ρομπέν των Δασών. Ξάφριζε τους πλούσιους, απήγαγε τις γυναίκες αλλά τις σαγήνευε, πάνω στο άλογό του, ήταν ένας κατακτητής. Ληστής τιμής. Λοφίο, επιλογή της παρανομίας, δύναμη και δικαιοσύνη: τόσες αρετές για τους τουρανικούς ήρωες.

Το σλόγκαν Jobbik «100% Ούγγροι» εμπεριέχει την απόρριψη της Δύσης, του φιλελευθερισμού, της υποταγής στην ΕΕ, για να βρεθεί και πάλι μία ταυτότητα, ουγγρική βέβαια αλλά βασισμένη στον ευρωασιατισμό, ζωντανή, αλληλέγγυα και πνευματική: το σύνολο συνθέτει επίσης ένα ρομαντικό ιδεώδες, φορέα αυθεντικότητας και ηθικής. «Δεν μπορούμε να σταματήσουμε το μέλλον», δηλώνει στη σελίδα του στο Facebook το Jobbik, κόμμα δημοφιλές στους νέους- 33% των σπουδαστών είναι εκλογείς του ή συμπαθούντες. Αυτό το μέλλον περνά, με τρόπο απρόσμενο, μέσα από την αποκατάσταση των δημοσίων υπηρεσιών και την έννοια του κοινού αγαθού, όπως επίσης και με την επέκταση των εθνικών πηγών «που περιλαμβάνουν την φυσική και πνευματική συνθήκη του έθνους, το πατριωτικό συναίσθημα και την αλληλεγγύη…., την τροφοδοσία με νερό πόσιμο και τις υποδομές των μεταφορών»

Οι «μεσαιωνισμοί» είναι λιγότερο έκφραση μίας ελπίδας να ξαναβρεθούν οι ρίζες μίας χώρας όσο η συμβολική απεικόνιση της αναζήτησης της προσωπικής και συλλογικής ακμής και ανάπτυξης. Για να πούμε την αλήθεια, αυτή η αναζήτηση ενός νοήματος για τη ζωή που δεν θα έχει να κάνει με τα χρήματα, την αγορά, μία αναζήτηση της εγγραφής του υποκειμένου σε έναν κόσμο σταθερό αλλά ανοιχτό στην «υπέρβαση», εξηγεί πιθανώς την επιτυχία μίας σειράς από παιχνίδια video, Και όπως η συμμετοχή στην χριστιανοσύνη κάποτε θεωρείτο ότι προέχει σε σχέση με άλλες συμμετοχής και τους δίνει νόημα, το Kurultaj και ο τουρανισμός εγκιβωτίζουν την «πατρίδα» σε ένα πιο ευρύ σύνολο, όπου τα σύνορα έχουν μικρότερη σημασία απ’ ό,τι έχει η κοινότητα.

Με άλλα λόγια, ο πατριώτης τείνει να διαλυθεί σε έναν υπερεθνικό λαό, με τον οποίον επιλέγει να ταυτισθεί. Οι επιλογές αυτού του είδους ρέπουν προς έναν αρχαϊσμό που παρουσιάζεται ως μέλλον, στο όνομα της εξύμνησης υπέρτερων αξιών- η πνευματικότητα, η υπεράσπιση των αδυνάτων, το ξεπέρασμα των προσωπικών ενδιαφερόντων- που ακυρώθηκαν από τον μοντερνισμό, που εκπροσωπείται ιδιαίτερα από τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό.

Μερικές απ’ αυτές τις επιλογές δεν βρίσκονται μόνο στην ταυτοτική δεξιά, αντιδραστική ή συντηρητική, αλλά μπορούν να βρεθούν και στο φαντασιακό κινημάτων που θεωρούνται προοδευτικά: μερικές ομάδες στην αναζήτηση ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, οι υποστηρικτές μίας πολιτισμικής ιδιαιτερότητας περισσότερο ή λιγότερο επαπειλούμενης που έχει σημασία να προστατεύσουν, οι θιασώτες μίας ηθικής αντίθετης στον ναρκισσισμό κα.

Στην Ουγγαρία αυτό το κάλεσμα σε επιστροφή σε ένα παρελθόν πηγή ευτυχισμένου μέλλοντος προβάλλεται και από δύο ανταγωνιστικά κόμματα. Οι διαφορές τους απασχολούν λιγότερο απ’ ό,τι οι συγκλίσεις τους: όταν ο Orban έδωσε παραγγελία για έναν ύμνο στους «μάρτυρες του 1956», αυτή δόθηκε σε έναν ρόκερ, συνθέτη και παραγωγό, τον Desmond Child, γεννημένο στην Αμερική από γονείς Ούγγρους και πρόσφατα με υπηκοότητα ουγγρική. Τον θυμόμαστε πιο αγριεμένο, όταν συνέθετε για τους εκκεντρικούς Alice Cooper και Kiss, και όχι για να διεγείρει την επιθυμία να «περπατήσουμε χέρι με χέρι στα αχνάρια των ηρώων». Όμως το πιο απίθανο είναι ότι το Fidesz, που στηρίζεται στην έννοια της οικογένειας άνδρας- γυναίκα, συμβιβάζεται με έναν ακτιβιστή ομοφυλόφιλο, παντρεμένο με έναν άνδρα.

Κοντά στη Βουδαπέστη, την ίδια ώρα λαμβάνει χώρα το φεστιβάλ του Sziget, πατροναρισμένο από την Pepsi και ένα από τα μεγαλύτερα ροκ φεστιβάλ της Ευρώπης. Τα εισιτήρια είναι απαγορευτικά. Οι Ούγγροι δεν θα πάνε καθόλου

ΤΕΛΟΣ

https://manolisgvardis.wordpress.com/2016/11/20/%CE%BF-%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%B7%CF%82-4/

Αλβανοί : «Προσωρινά κράτη» είναι το Κοσσυφοπέδιο και τα Σκόπια

Αλβανοί : «Προσωρινά κράτη» είναι 

το Κοσσυφοπέδιο και τα Σκόπια

Οκτώβριος 21, 2016.

«Η διεθνής κοινότητα, με τα κράτη αυτά, έχει δημιουργήσει ένα πείραμα, υποστηρίζοντας ότι οι δύο αυτές χώρες θα μπορέσουν να διατηρηθούν ως εθνικά κράτη στη διεθνή κοινότητα. Αλλά, το πείραμα έχει αποτύχει, διότι ούτε το Κοσσυφοπέδιο, ούτε και τα Σκόπια, μέχρι σήμερα δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν θεσμικές δομές», γράφει η αλβανική ‘Lajm’.

Έτσι, τα κράτη του Κοσσυφοπεδίου και της πΓΔΜ, αποτελούν μια προσωρινή λύση ή ένα αποτέλεσμα των έκτακτων μέτρων που ελήφθησαν από τη διεθνή κοινότητα (Ευρώπη και ΗΠΑ) για να σταματήσουν τις υφιστάμενες συγκρούσεις ή για την πρόληψη συγκρούσεων στο μέλλον.

Η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να προσπαθήσουν και πάλι με ένα σχέδιο 5 ή 10 ετών να αποδείξουν οριστικά εάν αυτές οι δύο χώρες μπορούν να κρατηθούν ως οντότητες. Αν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό και εάν η Ελλάδα συνεχίσει να αγνοεί την ύπαρξη της Ψευδομακεδονίας και η Σερβία το Κοσσυφοπέδιο, αν οι δύο αυτές χώρες δεν γίνουν δεκτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το Κοσσυφοπέδιο και η πΓΔΜ, τότε πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο μια ομοσπονδίας ή συνομοσπονδίας με την Αλβανία.

Η Ομοσπονδία ή Συνομοσπονδία, με αυτά τα τρία θέματα, είναι η βέλτιστη λύση για τα προβλήματα των Βαλκανίων, που είναι αρνητικά και αντικατοπτρίζονται στην Ευρώπη.

Η Ομοσπονδία/Συνομοσπονδία, μετά από ένα χρονικό διάστημα θα πρέπει να συγχωνευθεί σε μια ενιαία οντότητα. Μελλοντικά αυτή η ένωση μπορεί να έχει ένα οποιαδήποτε όνομα που θα απηχεί την ύπαρξη της και την ευημερία της και μπορεί να ζητήσει και κάθε είδους ένωση με την Ελλάδα.

Με την ενέργεια αυτή θα βελτιωθούν τα λάθη του Συνεδρίου του Βερολίνου και των Βερσαλλιών, και αυτό το πράγμα, την ίδια στιγμή, θα σηματοδοτήσει το τέλος των προβλημάτων στα Βαλκάνια.

Κατά συνέπεια, η οικονομία και η ασφάλεια θα ενισχυθούν στα Βαλκάνια και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη. 

Έτσι, θα αποφευχθεί ο κίνδυνος του παν-σλαβισμού, ο οποίος κατεδαφίστηκε με το Συνέδριο του Βερολίνου και από τότε, ιδιαίτερα πρόσφατα, ο κίνδυνος πάλι αρχίζει να εξαπλώνεται και να απειλεί την Ευρώπη.

Πηγή: Lajm

--

The Hellenic Information Team

               

  Το παρόν άρθρο μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από το  © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνον με αναφορά  της ενεργής ηλεκτρονικής διεύθυνσης  του ιστολογίουπαραγωγής- http://www.echedoros-a.gr