Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Σκοπιανός επικεφαλής ακραίας σωβινιστικής οργάνωσης στην Έδεσσα


Ο αρχηγός σκοπιανής οργάνωσης
Στράσκο Ουλούμτσεφ στην Έδεσσα

Στην Έδεσσα εντοπίστηκε ο αρχηγός της οργάνωσης "Εθνικό Παμμακεδονικό Συμβούλιο - Μακεδόνιον" (СeМакедонски Национален Совет – "Македониум" All-Macedonian National Council – "Makedonium") Στράσκο Ουλούμτσεφ και συγκεκριμένα στα Γραφεία της "Μακεδονικής (=Σκοπιανής) Εκπαιδευτικής και Πολιτιστικής Κίνησης Έδεσσας - Voden" να συνεδριάζει με την πρόεδρο της κίνησης Νατσουλίδου, τον γνωστό "παπα-Τσαρκνιά" και τον δημόσιο υπάλληλο του ελληνικού κράτους Καζία.


Η προαναφερθείσα οργάνωση του Ουλούμτσεφ έχει κατηγορηθεί ότι αποτελεί κατασκεύασμα του τέως πρωθυπουργού των Σκοπίων Νικ. Γκρούεφσκι, με παρακρατική δράση και σύμφωνα με πληροφορίες, μέλη της συμμετείχαν στην εισβολή οπαδών του Γκρούεφσκι στην σκοπιανή Βουλή και στους ξυλοδαρμούς δημοσιογράφων και βουλευτών τον περασμένο Απρίλιο.


Χαρακτηριστικό δείγμα της ισχύος που είχε αποκτήσει ο Ουλούμτσεφ είναι ότι ακόμη και πρόσφατα (4 Αυγούστου) καταγγέλλει με άρθρο του (υπάρχει εδώ: 
τον σημερινό πρωθυπουργό των Σκοπίων Ζόραν Ζάεφ ως προδότη και τον σημερινό πρόεδρο της Βουλής Ταλάτ Τζαφέρι ως αιμοσταγή δολοφόνο του "μακεδονικού λαού" για την επίσκεψη και τις συμφωνίες που υπέγραψαν στην Βουλγαρία και απαιτεί από τον Πρόεδρο των Σκοπίων Ιβάνωφ (μαριονέτα του Γκρούεφσκι) να βάλει ένα "τέλος σε όλα αυτά" με νόμιμο τρόπο (;) και "μία κίνηση" (πώς;).
Γράφει μεταξύ άλλων τα εξής χαριτωμένα:
"...Στο Σύμφωνο (Καλής Γειτονίας) που υπέγραψαν με την Βουλγαρία, αντέγραψαν την πρόβλεψη της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 με την Ελλάδα (άρθρο 6) με το οποίο εγκατέλειψαν κάθε ενδιαφέρον για την «μακεδονική» κοινότητα στην Ελλάδα. Τώρα, εγκαταλείπουμε κάθε ενδιαφέρον για τους «μακεδόνες» της Βουλγαρίας".
"...Οι «μακεδόνες» ζουν στην Βουλγαρία χωρίς δικαιώματα, δεν μπορούν ούτε καν την ταυτότητά τους να εκφράσουν".
"...«μακεδονία» ξύπνα! Αυτοί σχεδιάζουν την ταπείνωσή σου και να ξεπουλήσουν την ταυτότητά σου! Ξύπνα όσο είναι ακόμη καιρός! Με την σιωπή τους και την υπακοή των κομμάτων, πολλοί  απλώς διευκολύνουν την προδοτική Συμφωνία, απλώς διευκολύνουν εκείνους που έχουν στο πρόγραμμά τους την καταστροφή της «μακεδονίας»".
"Σας καλούμε όλους να διαδηλώσουμε, χωρίς κόμματα, χωρίς τον Σόρος, χωρίς τους ξένους σατράπες".
"Δεν θα εγκαταλείψουμε τους αδελφούς μας και τις αδελφές στην μακεδονία του Αιγαίου ή του Πιρίν, ποτέ δεν θα εγκαταλείψουμε τους μακεδόνες στην Αλβανία και Σερβία και οπουδήποτε στον κόσμο"
Και καταλήγει με απειλές:
"...όλοι αυτοί που παραμένουν σιωπηλοί και όλοι αυτοί που σκάβουν τους τάφους μας θα δουν τι σημαίνει ένα Σύμφωνο Καλής Γειτονίας".


Άραγε η λαλίστη συνήθως κα Νατσουλίδου θα μπορέσει να εξηγήσει τι ακριβώς συζήτησαν με τον εν λόγω και γιατί δεν ανέφεραν τίποτε για την επίσκεψή του;

ΔΕΕ

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Συνταγματική αναθεώρηση στα κρυφά;


Η ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ 
ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ

του Χρήστου Μπίσδα  28-8-2017

Σύμφωνα με την θεωρία του δικαίου, το Σύνταγμα αποτελεί τον θεμελιώδη νόμο του κράτους, όταν βεβαίως αναφερόμαστε σε δημοκρατικά κράτη. Ως θεμελιώδης νόμος του κράτους, το Σύνταγμα ρυθμίζει άμεσα ή έμμεσα όλες τις πτυχές του δημοσίου αλλά και πολλές του ιδιωτικού βίου. Συνεπώς, οποιαδήποτε αναθεώρηση του εκάστοτε Συντάγματος οδηγεί σε αλλαγές στην λειτουργία του κράτους και στην ζωή των πολιτών.
Θα αναρωτιέστε γιατί κάνω αυτή την ανιαρή εισαγωγή. Πολύ απλά, διότι η Ελλάδα κινείται σε ρυθμούς αναθεώρησης του Συντάγματος αλλά λίγοι το έχουν αντιληφθεί. Ειδικότερα, στις 4 Σεπτεμβρίου 2017 λήγει η τελική φάση του διαλόγου για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που διεξήχθη μέσω της πλατφόρμας ηλεκτρονικής διαβούλευσης1. Εκτιμώ ότι η επερχόμενη αναθεώρηση, όποτε κι αν αυτή λάβει χώρα, θα αλλάξει ριζικά τον χαρακτήρα της Ελλάδας ως κράτους και ότι η αλλαγή αυτή δεν θα είναι προς το συμφέρον του Έθνους, αν κρίνω από τα ζητήματα που έθεσε σε δημόσια διαβούλευση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ2.
Μεταξύ των ερωτημάτων που τέθηκαν στην διαβούλευση είναι τα ακόλουθα δύο, που αφορούν την λειτουργία των πολιτικών κομμάτων:
- Θεωρείτε ότι θα πρέπει να ανατεθεί συνταγματικά αρμοδιότητα σε κάποιο ανώτατο δικαστήριο να απαγορεύει τη συμμετοχή στις εκλογές πολιτικού κόμματος που παραβιάζει τον ποινικό νόμο;
- Θεωρείτε ότι το Σύνταγμα θα πρέπει να θεσπίσει περιορισμούς και απαγορεύσεις αναφορικά με την οργάνωση και τις μορφές δράσης των κομμάτων;
Είναι προφανές ότι στόχος των κομμάτων του λεγόμενου  «συνταγματικού τόξου» είναι η απαγόρευση της λειτουργίας ή έστω ο περιορισμός της δράσης της Χρυσής Αυγής, που έχει ήδη υποστεί ποινικές διώξεις, αλλά και οποιουδήποτε πατριωτικού κόμματος δραστηριοποιείται σήμερα ή θα δραστηριοποιηθεί στο μέλλον. Ο κίνδυνος για τα πατριωτικά κόμματα είναι σοβαρός διότι δεν είναι καθόλου δύσκολο, όπως έχει αποδειχθεί επανειλημμένως, να ασκηθεί ποινική δίωξη κατά βουλευτών και στελεχών τους, αν αυτό θέλει το συνταγματικό τόξο...
Ακολούθως, τίθενται ερωτήματα σχετικά με την συμμετοχή αλλοδαπών στην πολιτική ζωή. Συγκεκριμένα, μας ρωτούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ:
- Θεωρείτε ότι το Σύνταγμα θα πρέπει:
α. Να προβλέψει τη δυνατότητα αναγνώρισης των δικαιωμάτων του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στους αλλοδαπούς υπό προϋποθέσεις σε όλες τις εκλογές (βουλευτικές, περιφερειακές, δημοτικές).
β. Να προβλέψει τη δυνατότητα αναγνώρισης των δικαιωμάτων του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι στους αλλοδαπούς υπό προϋποθέσεις μόνο στις δημοτικές εκλογές.
γ. Να μην αναγνωρίσει κανένα εκλογικό δικαίωμα στους αλλοδαπούς.
δ. Δεν ξέρω/δεν απαντώ.
Η σειρά με την οποία παρατίθενται οι δυνατές απαντήσεις υποδηλώνει την θέληση της κυβέρνησης να χορηγήσει όσο το δυνατόν περισσότερα πολιτικά δικαιώματα στους αλλοδαπούς. Με δεδομένο ότι πάρα πολλοί αλλοδαποί έχουν γίνει Έλληνες πολίτες με τους νόμους που κατά καιρούς ψηφίζονται, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η κυβέρνηση θέλει να παραχωρήσει πολιτικά δικαιώματα σε αλλοδαπούς που για οποιονδήποτε λόγο δεν έχουν γίνει Έλληνες πολίτες και μάλιστα χωρίς να διευκρινίζει αν αυτό θα αφορά μόνο τους νόμιμους ή και τους παράνομους αλλοδαπούς. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι απίθανο σε μερικά χρόνια να υπάρξουν λαθρομετανάστες βουλευτές, δήμαρχοι κλπ.
Ομοίως, τίθενται ερωτήματα σχετικά με θρησκευτικά ζητήματα. Οι πολίτες καλούνται να απαντήσουν αν θέλουν να καταργηθεί ή να διατηρηθεί η διάταξη του Συντάγματος που προβλέπει αποκλειστικά θρησκευτικό όρκο για τον εκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αν θέλουν να καταργηθεί ή να διατηρηθεί η πρόβλεψη του Συντάγματος ότι μεταξύ άλλων βασικός σκοπός της παιδείας είναι και η ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης και αν θεωρούν ότι το Σύνταγμα πρέπει να εξακολουθεί να ρυθμίζει το καταρχήν καθεστώς διοίκησης της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Ιησού. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε καθαρά κοσμικό κράτος αποβάλλοντας οποιαδήποτε μορφή σύνδεσης με την Εκκλησία.
Τέλος, τίθεται το ερώτημα αν τα κοινωνικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα για τους Έλληνες θα πρέπει να αναγνωριστούν για όσους διαμένουν στην χώρα μας. Το “για όσους διαμένουν στην χώρα μας” αναφέρεται προφανώς σε αλλοδαπούς χωρίς να γίνεται διάκριση μεταξύ των νομίμως και των παρανόμως διαμενόντων στην χώρα.
Στα ανωτέρω ερωτήματα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα προσθέσω ένα βασικό ερώτημα: Ποιά είναι η απάντηση των Πατριωτών; Στην ηλεκτρονική διαβούλευση μπορούσε να συμμετάσχει οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, δηλαδή όχι μόνο οι απλοί Έλληνες πολίτες αλλά και πολιτικά κόμματα, σύλλογοι, εταιρείες κλπ. Η δυνατότητα αυτή δεν θα υπάρχει μετά από τι 4 Σεπτεμβρίου 2017. Εφόσον τέθηκαν τόσο σοβαρά ζητήματα υπό διαβούλευση, γιατί μέχρι τώρα δεν ακούστηκε η φωνή των Πατριωτών; Πρωτίστως η Χρυσή Αυγή, που θίγεται από τις διατάξεις περί της απαγόρευσης λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων, θα έπρεπε να έχει δημοσιοποιήσει την αντίθεσή της. Κι αν δεν ήθελε να συμμετάσχει σε μία στημένη καθεστωτική διαβούλευση, θα έπρεπε να ενημερώσει τον ελληνικό λαό με οποιονδήποτε άλλον τρόπο. Εκτός αν συμφωνεί ρητά ή σιωπηρά να τεθεί υπό απαγόρευση...
Το ίδιο ισχύει για όλους τους άλλους πατριωτικούς φορείς και σχηματισμούς (συλλόγους, ενώσεις κλπ). Δυστυχώς, για άλλη μια φορά φάνηκε ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Ο πατριωτικός χώρος πάσχει από αδυναμία παραγωγής πολιτικών θέσεων εντός στενών χρονικών ορίων, δεν διαθέτει τα αντανακλαστικά και τα μέσα να αντιταχθεί στα σχέδια των αντιπάλων του Έθνους.
Περίεργη σιγή υπάρχει και από πλευράς της επίσημης Εκκλησίας, σαν να μην ενδιαφέρεται για το αν η παιδεία θα πρέπει να έχει ως σκοπό την ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης. Κάποτε ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος συγκέντρωνε υπογραφές για να μην καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Γιατί τώρα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν παροτρύνει το ποίμνιό του να συμμετάσχει στην διαβούλευση καταψηφίζοντας τις προτεινόμενες αλλαγές που θίγουν την Εκκλησία;
Η στάση των άμεσα ενδιαφερομένων και θιγομένων από την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι περίεργη και οδηγεί σε δεύτερες σκέψεις όσους παρακολουθούν τον δημόσιο βίο. Όταν θα έχει ήδη αναθεωρηθεί το Σύνταγμα, όταν οι αλλοδαποί θα έχουν αποκτήσει πολιτικά δικαιώματα, όταν θα έχει απαγορευθεί η πολιτική δράση των εθνικιστών, όταν θα έχει καταργηθεί η θρησκευτική εκπαίδευση τότε ίσως κάποιοι αποφασίσουυν να αντιδράσουν, αλλά θα είναι πλέον αργά. Τότε κανείς Πατριώτης δεν θα δικαιούται να ισχυριστεί ότι ξαφνιάστηκε, διότι οι αλλαγές που θα έχουν επέλθει ήταν προβλέψιμες ήδη από την εποχή της διαβούλευσης. Όσο και να διαμαρτυρόμαστε εκ των υστέρων οι συνειδητοί Πατριώτες για τις αλλαγές στην ζωή μας, οι αντίπαλοί μας θα έχουν την δικαιολογία ότι αυτά που εφαρμόζουν τα έθεσαν σε διαβούλευση με τον λαό, από την οποία διαβούλευση οι Πατριώτες απείχαν.
Οι ημέρες που απομένουν μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου 2017 για να αντιδράσουμε είναι ελάχιστες. Θα ξυπνήσουν οι ταγοί του Πατριωτικού χώρου ή θα οδηγηθούμε σαν αρνιά στο σφαγείο του πολυπολιτισμού;

2 goo.gl/EjU7MA



Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Αμετανόητοι οι Σκοπιανοί....


ΥΠΕΞ πΓΔΜ στο Spiegel: 
Δεν θα απεμπολήσουμε 
την "μακεδονική" μας ταυτότητα


Ξεκάθαρο μήνυμα ότι η χώρα του δεν πρόκειται να απεμπολήσει την "μακεδονική της ταυτότητα" απέστειλε ο υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων Νικολά Ντιμιτρόφ.

Συγκεκριμένα, μιλώντας στο γερμανικό περιοδικό Spiegel και όπως μεταδίδει το protothema.gr, ο Ντιμιτρόφ δήλωσε, αναφερόμενος εμμέσως πλην σαφώς στην Ελλάδα: "Δεν επιθυμούμε ένα νέο γύρο ανταλλαγής κατηγοριών"."Θα πρέπει να μπορούμε να είμαστε, αυτό που είμαστε- "Μακεδόνες". Δε ζητάμε κάτι που δεν μας ανήκει, αλλά δεν μπορεί να περιμένει κανείς από εμάς να απαρνηθούμε την ψυχή και τις αξίες μας", συνέχισε.

Ο υπουργός εξωτερικών των Σκοπίων φτάνει μάλιστα στο σημείο να εκτοξεύει και έμμεσες απειλές προς την Ελλάδα εάν συνεχίσει να μπλοκάρει την είσοδο της χώρας του στους ευρωατλαντικούς θεσμούς λέγοντας χαρακτηριστικά: "Είναι μια ριψοκίνδυνη στρατηγική, να εμποδίζει κανείς μια χώρα"

Οι δηλώσεις του Σκοπιανού υπουργού φιλοξενούνται σε ένα άρθρο, το οποίο ουσιαστικά "φορτώνει" στην Ελλάδα όλα τα προβλήματα που συνάντησε η χώρα στην προσπάθεια της να προσεγγίσει την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.

Παρά το γεγονός ότι η γερμανική εφημερίδα μιλά για την αρχαία Disneyland που δημιούργησε ο Νικολά Γκρούεφσκι σημειώνει ότι η νέα κυβέρνηση προσπαθεί να εκδημοκρατίσει τη χώρα και ότι αυτή η προσπάθεια τορπιλίζεται διαρκώς από την Ελλάδα.

Σύμφωνα με το Spiegel, η διαμάχη για την ονομασία έχει παραλύσει τις εξελίξεις στη "Μακεδονία" για περισσότερο από 25 χρόνια και ότι οι αντιρρήσεις της Αθήνας για την ονομασία της πΓΔΜ ήταν αυτές που συνέβαλαν στη λαϊκιστική - εθνικιστική - αυταρχική παρέκκλιση της! 

Το δημοσίευμα του Spiegel, σύμφωνα με το protothema.gr, στην προσπάθειά του να στηρίξει την πολιτική των Σκοπίων φτάνει μάλιστα στο σημείο να επικρίνει τις Ελληνίδες αθλήτριες του βόλεϊ που αποχώρησαν από αγώνα στα Σκόπια γιατί οι "μακεδόνισσες" όπως χαρακτηριστικά τις αναφέρει φορούσαν φανέλες με το όνομα "Μακεδονία". Στο πλαίσιο αυτό μάλιστα το Spiegel ειρωνεύεται και τον Έλληνα Πρόεδρο ο οποίος όπως αναφέρει σχετικά στο δημοσίευμα τις υποδέχθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο ως ηρωίδες.



Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατί έπρεπε να πεθάνει ο Καντάφι;


Ο φρικτός θάνατος του Καντάφι...

του Βέρνερ Ρουφ * 
από το Άρδην τ. 107-8 που κυκλοφορεί


Τον Δεκέμβριο του 2007, ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί υποδέχτηκε με μεγάλη λαμπρότητα στο Παρίσι τον Μουαμάρ Καντάφι: μια τεράστια έκταση μπροστά στα Ηλύσια Πεδία εκκενώθηκε, έτσι ώστε ο Λίβυος δεσπότης να μπορέσει να στήσει τη «λαογραφική» σκηνή της ερήμου στην καρδιά του Παρισιού. Στα ΜΜΕ παρουσιάστηκε μια φαινομενικά άθραυστη φιλία μεταξύ ανδρών, που θεμελιώθηκε κατόπιν με μια πολύ εγκάρδια επίσκεψη του Σαρκοζί στη Τρίπολη. 
Σχεδόν 4 χρόνια αργότερα, η Γαλλία μετατράπηκε σε ακραίο υποστηρικτή του πολέμου κατά του Λίβυου ηγέτη: Στις 16/2/2011 ξεκίνησε η εξέγερση στη Βεγγάζη. Ήδη, στις 10 Μαρτίου, ο Σαρκοζί υποδέχτηκε στο Παρίσι εκπροσώπους του «Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου» που είχε σχηματιστεί στη Βεγγάζη, και το ανεγνώρισε ως τον μοναδικό εκπρόσωπο του λαού της Λιβύης, αν και τα περισσότερα μέλη του ήταν άγνωστα, ενώ ήταν άγνωστο και το ποιον εκπροσωπούσαν. Την ίδια στιγμή, η Γαλλία προσπάθησε να πάρει εντολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη, κάτι που απέρριψαν τα υπόλοιπα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ. Παράλληλα, κάλεσε το ΝΑΤΟ να επέμβει, το οποίο όμως απέρριψε, με το επιχείρημα ότι για κάτι τέτοιο χρειαζόταν μια απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς και την πρόσκληση από την περιφερειακή οργάνωση του Αραβικού Συνδέσμου. Αμέσως, στις 11 Μαρτίου, ο Αραβικός Σύνδεσμος, που κυριαρχούνταν από τις χώρες του Κόλπου, παρείχε την απαραίτητη απόφαση. Χωρίς χρονοτριβή, στις 17 Μαρτίου, μετά την έγκριση του ψηφίσματος 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η οποία θέσπισε μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, η Γαλλία ξεκίνησε (μαζί με τη Μ. Βρετανία) τον μαζικό βομβαρδισμό λιβυκών στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Στις 20 Οκτωβρίου, ο Καντάφι συνελήφθη και σκοτώθηκε.


Σίγουρα θα ήταν υπεραπλουστευμένο να πιστέψει κανείς ότι ο Σαρκοζί ήθελε με τον παραμερισμό του Καντάφι, να σβήσει τα ίχνη των 50 εκατομμυρίων δολαρίων που φέρεται να έλαβε από αυτόν για την εκλογική του εκστρατεία για την προεδρία. Επίσης, η Λιβύη ήταν παραδοσιακά ένας σημαντικός εισαγωγέας όπλων από τη Γαλλία. Μόνο κατά τα έτη 2005-2009, τα κράτη μέλη της ΕΕ προμήθευσαν τη Λιβύη με όπλα αξίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου ευρώ. Στην κορυφή των εξαγωγέων βρίσκονταν η Ιταλία με 287 εκατομμύρια, στη δεύτερη θέση η Γαλλία, η οποία ήδη στη δεκαετία του 1970 είχε παραδώσει 110 πολεμικά αεροσκάφη Μιράζ στη Λιβύη, με 210 εκατομμύρια, ακολουθούμενη από τη Βρετανία με 119 εκατομμύρια και τη Γερμανία με 83 εκατομμύρια. Στοιχεία για τα προηγούμενα χρόνια δεν είναι διαθέσιμα, καθώς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ επέβαλε, από το 1986 έως το 2004, εμπάργκο στις εξαγωγές όπλων προς τη Λιβύη.


Το αφρικανικό όνειρο του Καντάφι

Ο Καντάφι, από τότε που ανέλαβε την εξουσία, είχε δει στην πολιτική της ενοποίησης την ευκαιρία να μεγεθύνει την επιρροή των πρώην αποικιών (και ιδιαίτερα της Λιβύης!) στην παγκόσμια πολιτική. Μετά την αποτυχία πολλών προσπαθειών συγχώνευσης με αραβικές χώρες, στράφηκε, κατά τα τελευταία έτη, ιδιαίτερα στην Αφρική, κάνοντας κεντρική πλατφόρμα της πολιτικής του την Αφρικανική Ένωση. Συγχρόνως, χρησιμοποίησε με συνέπεια τους τεράστιους οικονομικούς πόρους της αραιοκατοικημένης χώρας του για τη στήριξη των φτωχών αφρικανικών «αδελφών».
Ένα συγκεκριμένο εργαλείο της πολιτικής για την Αφρική του Καντάφι ήταν το σχέδιο για έναν αφρικανικό δορυφόρο επικοινωνιών (AFSAT), το οποίο θα υλοποιούνταν από κοινού με τον Αφρικανικό Οργανισμό για Δορυφορικές Επικοινωνίες και θα χρηματοδοτούνταν κατά κύριο λόγο από τη Λιβύη. Σχέδιο που θα κόστιζε μόνο 400 εκατομμύρια δολάρια. Μέχρι τότε, τα κράτη της Αφρικής έπρεπε να πληρώνουν ετησίως το ποσό των 500 εκατομμυρίων δολαρίων για τη χρήση ενός ευρωπαϊκού δορυφόρου. Το μεγαλύτερο και σημαντικότερο πρόγραμμα όμως ήταν η υλοποίηση μιας αφρικανικής νομισματικής ένωσης, η οποία επρόκειτο να γίνει άμεσα: Από το 2011, θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί μέσω τριών θεσμικών οργάνων:

α) Ίδρυση της Αφρικανικής Τράπεζας Επενδύσεων, με έδρα τη Σύρτη (Λιβύη).

β) Δημιουργία ενός Αφρικανικού Νομισματικού Ταμείου, με έδρα τη Γιαουντέ (Καμερούν), με κεφάλαια ύψους 42 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

γ) Ίδρυση της Αφρικανικής Κεντρικής Τράπεζας στην Αμπούγια (Νιγηρία), για τη θέσπιση ενός αφρικανικού νομίσματος.

Για την κεφαλαιοποίηση αυτών των ιδρυμάτων θα χρησιμοποιούνταν τα περιουσιακά στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης, περίπου τριάντα δισεκατομμύρια δολάρια, τα οποία είχε παγώσει η κυβέρνηση Ομπάμα. Επίσης, γι ‘αυτό το γιγάντιο πρόγραμμα ήταν διαθέσιμοι και 144 τόνοι χρυσού, αξίας έξι δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς και τα αποθέματα αργύρου περίπου της ίδιας αξίας, που είχε συσσωρεύσει ο Καντάφι, όπως είχε αναφέρει το 2011 το BBC, επικαλούμενο στοιχεία του ΔΝΤ.

Στο Foreign Policy Journal, ο Χοφ διερεύνησε για ποιο λόγο η Δύση και ειδικότερα η Χίλαρι Κλίντον, επιδόθηκαν στην ανατροπή του Καντάφι. Μέχρι την παραμονή της υιοθέτησης του ψηφίσματος 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η κυβέρνηση των ΗΠΑ και ιδιαίτερα ο υπουργός Άμυνας, Ρόμπερτ Γκέιτς, ήταν κατά της ένοπλης επέμβασης. Όμως, η Χίλαρι Κλίντον και η πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σούζαν Ράις, κατάφεραν να μεταπείσουν τον Ομπάμα. Από την ανάλυση των μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προκύπτει ότι: Η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ αποδέχτηκε σιωπηρά ότι οι αντάρτες διαπράττουν εγκλήματα πολέμου, ότι οι Αμερικανοί στρατιωτικοί εκπαιδευτές θα αποσταλούν στη Λιβύη και ότι η Αλ Κάιντα θα συμπεριληφθεί στην αντιπολίτευση. Επίσης, υποστηρίχτηκαν οι ισχυρισμοί για το βιάγκρα και οι μαζικοί βιασμοί. Επιπλέον, κάποιοι ανησυχούσαν και για τα αποθέματα του Καντάφι σε χρυσό και ασήμι.

Επίσης, τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου επιβεβαιώνουν ότι η Κλίντον γνώριζε ότι δεκάδες χιλιάδες Αφρικανοί εργαζόμενοι στη Λιβύη βασανίστηκαν από τους αντάρτες και δολοφονήθηκαν σε εθνοκαθάρσεις. Επιπλέον, εκφράστηκε σαφώς το κίνητρο της Γαλλίας. Ο Χοφ επικαλείται αποσπάσματα από τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου: «Αυτός ο χρυσός […] θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία ενός παναφρικανικού νομίσματος, το οποίο βασιζόταν στο λιβυκό χρυσό δηνάριο. Αυτό το σχέδιο [Καντάφι, WR] θα παρείχε στις γαλλόφωνες αφρικανικές χώρες μια εναλλακτική λύση ως προς το αφρικανικό γαλλικό φράγκο (CFA). «Με την καταστροφή της κρατικής υπόστασης της Λιβύης εξαφανίστηκε, χωρίς κανένα ίχνος, ο γιγαντιαίος θησαυρός σε χρυσό και ασήμι».
Η ισχύς της Γαλλίας στην Αφρική

Το φράγκο CFA, όπως ονομάζεται το έγκυρο νόμισμα στις πρώην γαλλικές αποικίες, είναι αποτέλεσμα της διάσκεψης του Μπρέτον Γουντς, στην οποία αναδιοργανώθηκε το 1944 το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα. Με τη δημιουργία μιας ειδικής νομισματικής ζώνης, της Communauté Financière d’Afrique (CFA), η Γαλλία κατόρθωσε να δέσει στο άρμα της τις πρώην αποικίες της: το φράγκο CFA στηρίζεται και ελέγχεται από την Κεντρική Τράπεζας της Γαλλίας, στην οποία έχει κατατεθεί το 85% των αποθεμάτων. Αποφάσεις σχετικά με την αλλαγή της ισοτιμίας λαμβάνονται στο Παρίσι χωρίς διαβούλευση με τους Αφρικανούς εταίρους, όπως κατά την υποτίμηση του φράγκου CFA το 1994. Εξασφαλισμένη είναι και η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων μεταξύ του γαλλικού φράγκου και του χώρου του φράγκου CFA.
Με τη δημιουργία της ευρωζώνης το σύστημα αυτό παρέμεινε: Η Γαλλία ήταν υποχρεωμένη απλώς να ενημερώνει την ΕΕ σχετικά με τις αλλαγές στις υφιστάμενες συμφωνίες. Θεωρητικά υπάρχουν δύο CFA, το φράγκο BCEAO, που περιλαμβάνει την πρώην γαλλική Δυτική Αφρική, δηλαδή τις χώρες του Μπενίν, Μπουρκίνα Φάσο, Ακτή Ελεφαντοστού, Γουινέα-Μπισάου, Μάλι, Νίγηρα, Σενεγάλη και Τόγκο, και το φράγκο BEAC, το οποίο εμπεριέχει την πρώην γαλλική Κεντρική Αφρική (Ισημερινή Γουινέα, Γκαμπόν, Καμερούν, Δημοκρατία του Κονγκό, Τσαντ και Κεντροαφρικανική Δημοκρατία). Αυτή η διάκριση δεν μεταβάλλει τη μετατρεψιμότητα των νομισμάτων. Στην πραγματικότητα, αυτό το σύστημα εγγυάται την απρόσκοπτη πρόσβαση της Γαλλίας στις αφρικανικές αγορές και έναν ασφαλή εφοδιασμό με φθηνές και στρατηγικά σημαντικές πρώτες ύλες (πετρέλαιο, ουράνιο, διαμάντια, χρυσό). Η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων διευκολύνει τον ανεμπόδιστο επαναπατρισμό των κερδών και του μαύρου χρήματος από τη διαφθορά.
Το καθεστώς του CFA αποτελεί σημαντική βάση για τη δημιουργία του λεγόμενου «Françafrique», δηλαδή του συστήματος λεηλασίας της Αφρικής, των εγκληματικών πρακτικών των γαλλικών ομίλων επιχειρήσεων (πλαισιωμένων από την πολιτική), που φθάνουν από τη διαφθορά μέχρι το λαθρεμπόριο όπλων και τις δολοφονίες. Η κυριαρχία της Γαλλίας εξασφαλίζεται μέσω στρατιωτικών βάσεων σε πολλές από τις πρώην αποικίες της, όπως το Τζιμπουτί, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκαμπόν, Καμερούν, Σενεγάλη, Τόγκο, Τσαντ, Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Οι συμφωνίες αυτές συνήθως προέρχονται από την εποχή της ανεξαρτησίας (1960), το περιεχόμενο των οποίων είναι ακόμη σε μεγάλο βαθμό μυστικό. Το ότι η Γαλλία χρησιμοποιεί τον στρατό της απλόχερα για να εξασφαλίζει την κυριαρχία της αποδεικνύεται από το γεγονός ότι από την εποχή της ανεξαρτησίας των χωρών αυτών, έγιναν περισσότερες από πενήντα στρατιωτικές επεμβάσεις – κατά μέσο όρο, δηλαδή, μία φορά τον χρόνο.

Το τέλος του Καντάφι

Γεγονός αναμφισβήτητο θα μπορούσε να είναι ότι η Γαλλία, μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία, υποστηριζόμενες μαζικά από τον Αραβικό Σύνδεσμο, που στο μεταξύ κυριαρχείται από τα κράτη του Κόλπου, δεν ήθελαν μόνο αυτόν τον πόλεμο, αλλά επίσης και μια αλλαγή καθεστώτος. Η αφρικανική πολιτική του Καντάφι, κυρίως η ιδέα της δημιουργίας ενός αφρικανικού νομίσματος, έκρυβαν τον κίνδυνο της καταστροφής της μεταποικιακής γαλλικής αυτοκρατορίας. Έτσι, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι χώρες της Αφρικής ήταν εκείνες που, μέχρι τελευταία, επέμειναν σε έναν πολιτικό διακανονισμό κατόπιν διαπραγματεύσεων:
Στις 10 Μαρτίου 2011, κι ενώ ο Νικολά Σαρκοζί, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ πίεζαν για μια στρατιωτική επέμβαση και επτά ημέρες πριν από την έκδοση της απόφασης 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας, η Αφρικανική Ένωση υπέβαλε ένα σχέδιο, το οποίο απαιτούσε την άμεση κατάπαυση του πυρός, τον διάλογο για μια «συναινετική μετάβαση» και μια δημοκρατική κρατική δομή. Ο Καντάφι είχε αποδεχτεί αυτό το σχέδιο, όπως και το ψήφισμα 1973, και κάλεσε στη Λιβύη παρατηρητές του ΟΗΕ να ελέγξουν την τήρηση της κατάπαυσης του πυρός. Αντί για την εκμετάλλευση αυτού του διπλωματικού ανοίγματος, ακολούθησαν οι βόμβες. Περίπου 2.000 πολιτοφυλακές ήταν καθ’ οδόν στη χώρα, από τις συμμορίες ληστών μέχρι και τον τακτικό στρατό, με χιλιάδες μαχητές, συμπεριλαμβανομένου και του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Ξένες δυνάμεις, όπως η Γαλλία, η Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες δρούσαν στη χώρα με ειδικές δυνάμεις. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αίγυπτος βομβάρδισαν με αεροσκάφη και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.




Χάος στη Λιβύη

Η διαχρονικά επισφαλής, μικρής διάρκειας, κρατική υπόσταση της Λιβύης έχει καταστραφεί. Στην Τρίπολη έχει την έδρα της μια «κυβέρνηση» υποστηριζόμενη από ισλαμικές-τζιχαντιστικές δυνάμεις, οι οποία δεν μπορεί να ασκήσει καμία κεντρική εξουσία. Αυτό ισχύει και για τη μη ισλαμική «κυβέρνηση» του Τομπρούκ, η οποία είχε αναγνωρισθεί από τη Δύση ως νόμιμη. Από τον Οκτώβριο του 2015, η ΕΕ και τα Ηνωμένα Έθνη προσπαθούν να δημιουργήσουν μια «κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης», η οποία όμως, συνήθως για λόγους ασφαλείας, συνεδριάζει σε ξενοδοχεία στην Τυνησία. Τέλος, στρατιωτικά και πολιτικά ενεργοποιείται ο στρατηγός Καλίφα Χαφτάρ, ένας, από το 1990, λιποτάκτης ανώτερος αξιωματικός του Καντάφι. Αυτός διοικεί τον «Εθνικό Λιβυκό Στρατό», που επισήμως τελεί υπό την κυβέρνηση Τομπρούκ, αλλά ντε φάκτο ακολουθεί τους δικούς του στόχους ή αυτούς του Χαφτάρ.

Μετά την καταστροφή του κράτους της Λιβύης, η χώρα βυθίζεται όλο και βαθύτερα στο χάος και τη βία. Οι τρομοκρατικές ένοπλες ομάδες επιβιώνουν με λεηλασίες, εκβιασμούς και τα έσοδα από την εξαγωγή του πετρελαίου, από τα οποία πληρώνουν για τα όπλα, τον εξοπλισμό και τις αμοιβές των μαχητών τους. Η ΕΕ και η Δύση δεν επιβάλλουν εμπάργκο στις εξαγωγές πετρελαίου, από το οποίο χρηματοδοτούνται οι ένοπλες ομάδες, αλλά συνεχίζουν να στηρίζουν την «κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης» που δημιουργήθηκε υπό την πίεση τους και που όπως φαίνεται από μόνη της δεν βρίσκει καμία νομιμότητα στη Λιβύη.

Ο εν ενεργεία πρόεδρος της Λιβύης, Σαράζ, προσπαθεί, με δυτική υποστήριξη, να ανατρέψει υπέρ του τα δεδομένα, όπως με την επίσκεψή του στην Ανώτατη Διοίκηση των ΗΠΑ Africa Command (Africom) στην Στουτγάρδη, τον Αύγουστο του 2016. Η υπόθεση εκεί αφορούσε στη δημιουργία μιας εταιρικής σχέσης στον τομέα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, της αεροπορικής υποστήριξης των ΗΠΑ και τον εξοπλισμό και την εκπαίδευση ενός πιστού στην κυβέρνηση του Σαράζ στρατού. Και το πιο σημαντικό – αυτό είναι το κύριο μέλημα της ΕΕ – την οικοδόμηση μιας αποτελεσματικής ακτοφυλακής. Οι προσπάθειες του ειδικού εκπροσώπου των Ηνωμένων Εθνών, του Γερμανού διπλωμάτη Μάρτιν Κόμπλερ, είναι, λόγω του πολιτικού χάους στη χώρα, από μόνη της καταδικασμένη σε αποτυχία.

Κατ΄ αυτόν τον τρόπο, δεν θα επιτευχθεί και ο κύριος στόχος της ΕΕ, να επιβληθεί επιτέλους μια εθνική αρχή σε όλη τη Λιβύη, η οποία, ανεξάρτητα από το ποιο θα είναι το κόστος, θα αποτρέπει αποτελεσματικά το ρεύμα των προσφύγων προς τη Μεσόγειο. Η ανατροπή και η δολοφονία του Καντάφι έχει βάλει ισχυρό φραγμό στη χειραφέτηση των αφρικανικών κρατών. Ο πόλεμος στο Μάλι και η ανάπτυξη πρόσθετων γαλλικών στρατευμάτων στην Μπουρκίνα Φάσο εξασφαλίζουν περαιτέρω την κυριαρχία της Γαλλίας στις πρώην αποικίες της και θα πρέπει να θεωρηθούν ως ένδειξη ότι η Γαλλία θα κάνει, όπως και στο παρελθόν, τα πάντα για να εξασφαλίσει τις τοπικές πρώτες ύλες και να κρατήσει στην εξουσία φιλικά καθεστώτα.

* Ο Werner Ruf είναι Δρ. Φιλοσοφίας, καθηγητής διεθνών σχέσεων και συγγραφέας. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό WeltTrends (τχ. 127 – Μάιος 2017).

Μετάφραση: Βασίλης Στοϊλόπουλος






Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Και αν καταργούσαμε τα Ελληνικά;


Και αν καταργούσαμε τα Ελληνικά;

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ


Η​​ κοινωνική αφασία είναι προϊόν ή αιτία της γλωσσοπενίας; Φταίει το λεξιλόγιο των εκατόν πενήντα λέξεων που παράγει σπινθήρες (στην κυριολεξία) στους εγκεφαλικούς νευρώνες του φύλαρχου των Εξαρχείων; Ή μήπως για την αγλωσσία του ευθύνονται η οικογένεια και το σχολείο που τον διαπαιδαγώγησαν στην αυθαιρεσία; Τι έγινε πρώτο, η κότα ή το αυγό; Χάσαμε τη γλώσσα μας με αποτέλεσμα να χάσουμε τη δυνατότητα της σκέψης μας; Ή μήπως επειδή ξεμάθαμε να σκεφτόμαστε ατρόφησε το εργαλείο; Στη γλώσσα κατοικεί η ύπαρξη. Και την έχουμε εγκαταλείψει σαν εκείνα τα παλιά κτίρια που επειδή δεν χρησιμοποιούνται καταρρέουν. Η Αθήνα είναι γεμάτη με τέτοια.

Κι όμως, σε ορισμένους κύκλους η ορθή χρήση των ελληνικών είναι του συρμού. Λεξικά εκδίδονται και μοσχοπουλιούνται σαν ζεστά ψωμάκια, και κάτι ονόματα στις μαρκίζες του Διαδικτύου σιτίζονται αλιεύοντας σολοικισμούς και γραμματικές παρεκτροπές. Ελληνομαθείς οι μεν, γλωσσολόγοι οι δε, ελληνοπρεπείς εκ των ων ουκ άνευ και οι μεν και οι δε. Το πνεύμα του Μιστριώτη παραμένει ζωντανό, κι ας μη μιλάει καθαρεύουσα. Η λατρεία του ορθοδόξου σχήματος. Ο κ. Μπαμπινιώτης παρασκευάζει λέξεις βάσει κανόνων, και κάποιος κύριος στο Διαδίκτυο περνάει τις μέρες του σοβατίζοντας ρωγμές στους τοίχους των κειμένων. Δημοφιλείς και οι δύο. Σαν τους αρχιτέκτονες του υπουργείου Πολιτισμού που επέμεναν στο ακροκέραμο του διατηρητέου ενώ στο διπλανό κτίριο, που δεν ήταν διατηρητέο, γινόταν το έλα να δεις. Το έλεγε πολύ καλά ο Συκουτρής: η Ελλάδα βγάζει φιλολόγους, δεν έχει όμως έναν φιλόσοφο. Η γλώσσα δεν είναι νεοκλασικό διατηρητέο.

Γιατί όμως τα παιδιά στο σχολείο αδιαφορούν για τα ελληνικά; Στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στη χειρότερη τα αντιπαθούν, τα μισούν, τα νιώθουν σαν βάρος. Χαμένος χρόνος, έλεγαν οι προοδευτικοί της δεκαετίας του ογδόντα, να μάθεις τα πνεύματα και την περισπωμένη. Ας μας πουν τώρα πού πήγε ο κερδισμένος χρόνος του μονοτονικού. Μακάρι να μάθαιναν καλά αγγλικά ή γαλλικά. Αν ήταν δε τα αγγλικά, τώρα με το Brexit, ας ήταν η Ελλάδα μια από τις χώρες που θα έσωναν την τιμή της αγγλικής στην Ε.Ε., η οποία θα παραμείνει επίσημη γλώσσα, καμία όμως από τις χώρες-μέλη δεν θα την έχει ως δική της. Επίσημη γλώσσα της Ιρλανδίας είναι τα Gaellic. Τίποτε. Μπούρδες. Απλώς τα ελληνικά υπόκεινται στον νόμο της ευτέλειας που κατακεραυνώνει όποια αξία της ανθρώπινης συνθήκης εμπίπτει στην ελληνική επικράτεια, από τη δημοκρατία ως τη σηματοδότηση της τροχαίας.

Είμαστε ένας συλλογικός σολοικισμός τον οποίον τον ενσαρκώνουν μορφές σαν αυτή του κ. Κατρουγκάλου. Αυτός φορώντας ποσέτ με σαγιονάρα υποθέτω ότι έχει στον νου του τη φωτογραφία από το εξώφυλλο του Abbey Road των Beatles. Δεν του περνάει απ’ το μυαλό ότι θα μπορούσε να πάρει το βραβείο βαλκανικής κομψότητας στον «Καιρό των Τσιγγάνων» του Κοστουρίτσα. Είναι το αντίστοιχο πρόβλημα με τη γλώσσα: την κακοποιούμε με το ήθος μας κι εκείνη μας εκδικείται.

Διά ταύτα. Εισηγούμαι την κατάργηση της διδασκαλίας των Νέων Ελληνικών στη Μέση Εκπαίδευση. Ετσι όπως γίνεται μάλλον πρόκειται για συκοφαντική δυσφήμιση μιας γλώσσας με μικρή εμβέλεια στον σύγχρονο κόσμο, μεγάλη όμως Ιστορία. Το βάθος του χρόνου αντισταθμίζει τη στενότητα του χώρου; Το πρόβλημα της σύγχρονης Ελλάδας. Αντ’ αυτής προτείνω δημιουργία ειδικών τμημάτων, προτύπων, επιλέκτων, αρίστων, οι οποίοι θα διδάσκονται ελληνικά από τον Ομηρο ως τον Σεφέρη. Θα διδάσκονται επίσης την επιρροή που είχαν αυτά τα ελληνικά σε όλο τον δυτικό πολιτισμό, από τον Κικέρωνα ως τον Καμύ. Θα μάθουν ότι τη γλώσσα που μιλάνε τη δούλεψε ο Σολωμός και ο Παπαρρηγόπουλος. Δεν θα ντρέπονται για την καθαρεύουσα, ούτε για το βάθος των αιώνων που αντηχεί σε κάθε λέξη που χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους.

Μέτρο αντιδημοκρατικό; Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται ποτέ να γίνω υπουργός Παιδείας. Πώς να τολμήσω να υπηρετήσω την τέχνη που έχει δοξάσει ένας Γαβρόγλου; Μια πρόταση κάνω, ως ταπεινός αρθρογράφος. Απλώς θυμήθηκα την ιστορία του Καποδίστρια με τις πατάτες. Ετσι μπας και καταλάβουν όλοι αυτοί που αντιμετωπίζουν τα ελληνικά ως πατάτα, και δη προτηγανισμένη, τη θρεπτική τους αξία.



Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Αιφνιδιαστική ρήξη των σχέσεων Σερβίας-Σκοπίων

Αλεξάντερ Βούτσιτς

Πέπλο μυστηρίου καλύπτει 
τη ρήξη Σερβίας - Σκοπίων

ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ

Η απόφαση της σερβικής κυβέρνησης, να ανακαλέσει μέσα σε μια νύχτα στο Βελιγράδι «για διαβουλεύσεις» την πρέσβη της και το σύνολο των μελών της πρεσβείας στα Σκόπια, άφησε άναυδη τη διεθνή διπλωματία. 

Με τον απρόβλεπτο Αλεξάντερ Βούτσιτς, βέβαια, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα, όμως τέτοιες κινήσεις θεωρούνται ιδιαίτερα προωθημένες στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις. 

«Μόνο όταν πρόκειται να ξεσπάσει άμεσα πόλεμος αδειάζεις άρον άρον την πρεσβεία σου», λέει χαρακτηριστικά στην «Κ» έμπειρος διπλωμάτης. 

Πόλεμος βέβαια μεταξύ FYROM και Σερβίας δεν μπορεί, για πολλούς λόγους, να γίνει υπό τις παρούσες συνθήκες και οι Σέρβοι διπλωμάτες γύρισαν τελικά στα Σκόπια την Πέμπτη, όμως ο γρίφος παρέμεινε. Ο πρόεδρος Βούτσιτς και ο ΥΠΕΞ Ιβιτσα Ντάτσιτς επικαλέστηκαν «ιδιαίτερα επιθετική κατασκοπευτική δράση κατά σερβικών οργάνων και θεσμών, περιλαμβανομένης της σερβικής πρεσβείας στα Σκόπια». 

Απέφυγαν ωστόσο να δώσουν περαιτέρω εξηγήσεις – είπαν ότι θα το κάνουν τις επόμενες επτά με δέκα ημέρες. Ούτε η τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Βούτσιτς και Ζάεφ έλυσε το μυστήριο, αφού το κοινό ανακοινωθέν δεν είχε κουβέντα για την «ταμπακιέρα». 

Τι συνέβη, λοιπόν; 

Οι υποθέσεις και τα σενάρια δίνουν και παίρνουν στα Σκόπια και στο Βελιγράδι, με τα περί κατασκοπείας να προσδίδουν μυθιστορηματικές διαστάσεις στη σκοτεινή αυτή υπόθεση. 

Μια εκδοχή που συζητείται πολύ είναι να ήθελε το Βελιγράδι να προλάβει πιθανή θετική ψήφο των Σκοπίων στην ψηφοφορία, τον Νοέμβριο, για ένταξη του Κοσόβου στην UNESCO. Ευρωπαϊκή διπλωματική πηγή στην Πρίστινα, ωστόσο, δήλωσε στην «Κ» πως το Κόσοβο έχει επισήμως ξεκαθαρίσει πως δεν πρόκειται να υποβάλει φέτος υποψηφιότητα. 

Ούτε βέβαια μπορεί να θεωρηθεί ως αιτία ένα ενδεχόμενο ψήφισμα από το νέο Κοινοβούλιο των Σκοπίων γύρω από το αίτημα των αλβανικών κομμάτων να υπάρξει επίσημη αποδοκιμασία από την ΠΓΔΜ για τη γενοκτονία που, όπως υποστηρίζουν, υπέστησαν οι ομοεθνείς τους τον περασμένο αιώνα από τους Σέρβους. 

Τέτοιο ζήτημα δεν συμπεριλήφθηκε τελικά στην κυβερνητική ατζέντα από τον πρωθυπουργό Ζάεφ. Μια άλλη ερμηνεία θέλει το Βελιγράδι σφόδρα ενοχλημένο από την υπογραφή πρόσφατα συμφώνου φιλίας μεταξύ Βουλγαρίας και ΠΓΔΜ, κάτι που φοβίζει τη σερβική πλευρά, η οποία διαβλέπει ότι η βουλγαρική επιρροή βαθμιαία θα εξαπλωθεί εις βάρος των συμφερόντων της. Όσο για τις «κατασκοπευτικές δραστηριότητες» των Σκοπίων ή κάποιας άλλης ισχυρής χώρας, όπως υπαινίχθηκε το Βελιγράδι, «φωτογραφίζοντας» τις ΗΠΑ, δεν πρόκειται δα για «αποκάλυψη». Τα παιχνίδια κατασκοπείας στην ΠΓΔΜ δεν έλειψαν βέβαια ποτέ από ιδρύσεώς της, και τώρα με την αυξανόμενη σύγκρουση επιρροής μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, δείχνουν να έχουν πολλαπλασιαστεί. 

Ήταν ο γραμματέας της σερβικής πρεσβείας στα Σκόπια Ζόραν Ζιβελίεβιτς που εθεάθη κατά την αιματηρή εισβολή, αμέσως μετά τις εκλογές, των οπαδών του Γκρούεφσκι στο Κοινοβούλιο των Σκοπίων να φωτογραφίζει από τα έδρανα της Βουλής, με αποτέλεσμα να αξιώσει από τους Σέρβους ο Ζάεφ την απόσυρσή του, όπως και έγινε. 

Τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Γερμανίας υπαινίχθηκε ο Γκρούεφσκι ως υπεύθυνες για τις υποκλοπές τηλεφωνικών συνομιλιών που είδαν το φως της δημοσιότητας με πρωταγωνιστές τον ίδιο και στενούς συνεργάτες του σε υποθέσεις διαφθοράς, και συνέβαλαν καθοριστικά στην αποδόμησή του. 

Απόρρητες εκθέσεις του επικεφαλής της αντικατασκοπείας της ΠΓΔΜ στρατηγού Βλαντιμίρ Ατανασόφκι ανέφεραν κατασκοπευτικές δραστηριότητες στα Σκόπια που κατευθύνονταν από τη ρωσική πρεσβεία. 

Τελικά, ποιο μήνυμα ήθελαν να στείλουν οι ηγέτες τους στη νέα κυβέρνηση του φιλοδυτικού Ζόραν Ζάεφ; Διακυβεύονται μήπως και οικονομικά συμφέροντα που ακουμπούν υψηλές ελίτ στο Βελιγράδι, όπως υποστηρίζουν διπλωμάτες που διατείνονται ότι γνωρίζουν παρασκήνια; 

Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ.



Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Ο Μονρόε, ο Ομπάμα και ο αμερικανικός απομονωτισμός

Ο 5ος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζέιμς Μονρόε

Ένα παλαιότερο (2013) άρθρο-ανάλυση με μεγάλο ενδιαφέρον για τις εσωτερικές εξελίξεις στις ΗΠΑ, πάντα επίκαιρο, που πιστεύω ότι πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά. Αν λάβουμε υπόψη τα όσα συνέβησαν το τελευταίο χρονικό διάστημα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του σημερινού Προέδρου Τραμπ και το που φαίνεται να καταλήγουν, το δόγμα Μονρόε μάλλον δεν πρόκειται να εφαρμοστεί, όσο τα αμερικάνικα οικονομικά συμφέροντα είναι απλωμένα σε όλον τον πλανήτη.
ΔΕΕ   


Ο Μονρόε, ο Ομπάμα 
και ο αμερικανικός απομονωτισμός

 Μαλούχος Γεώργιος Π.


Ο Δεκέμβριος του 1823 υπήρξε καθοριστικός για την θέση των ΗΠΑ στον κόσμο: ήταν όταν ο πέμπτος πρόεδρος της χώρας Τζέιμς Μονρόε κήρυξε το λεγόμενο «Δόγμα του απομονωτισμού» της χώρας, η ουσία του οποίου ήταν ότι η σχετικά νεαρή τότε συμπολιτεία δεν ενδιαφερόταν να εμπλέκεται σε διεθνείς υποθέσεις, ιδίως δε με στρατιωτικά μέσα και, κυρίως, δεν θα παίρνει θέση μεταξύ των μεγάλων ενδοευρωπαϊκών διενέξεων. Αυτό, δεν ήταν κάτι παράδοξο: ο ίδιος ο Τζορτζ Ουάσιγκτον στο τέλος της θητείας του είχε εν τέλει «συστήσει» στους συμπατριώτες του να αποφεύγουν να εμπλέκονται με τα τεκταινόμενα σε άλλες χώρες – παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε παλιότερα οργανώσει το πρώτο εκστρατευτικό σώμα πεζοναυτών στη σύγχρονη ιστορία με προορισμό τη σημερινή Λιβύη...

Άλλωστε, οι ΗΠΑ δεν ήταν τότε μεγάλη δύναμη, ούτε καν μέση δύναμη δίπλα στους ευρωπαϊκούς κολοσσούς: ακόμα και στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ο αιώνα, η Ισπανία που βρισκόταν σε διένεξη με την Ουάσιγκτον, την απειλούσε με ταπεινωτικά τελεσίγραφα πολέμου.

Οι ΗΠΑ πορεύτηκαν με τη λογική του Δόγματος Μονρόε για το μεγαλύτερο μέρος του 19ουαιώνα, αλλάζοντας ριζικά πορεία την ώρα που ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος φαινόταν ότι μπορούσε να κριθεί υπέρ της Γερμανίας – κι αυτό, όχι τόσο επειδή η Ουάσιγκτον είχε ανησυχία μήπως το Βερολίνο νικήσει, όσο επειδή το γερμανικό ναυτικό είχε επιτεθεί σε επιβατικά πλοία στον Ατλαντικό και είχε στείλει αδιακρίτως στον υγρό τάφο και πολλούς Αμερικανούς πολίτες που επέβαιναν σε αυτά: τότε γεννιέται μία αρχή που διέπει τις ΗΠΑ ακόμα και σήμερα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη δύναμη στον κόσμο και η οποία τέθηκε σε εφαρμογή άλλοτε πραγματικά και άλλοτε προσχηματικά: αυτή της προστασίας των πολιτών της όπου γης με στρατιωτικά, εν ανάγκη, μέσα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1916, με το Μεγάλο Πόλεμο να μαίνεται, ο Ουίλσον κερδίζει τις εκλογές με το σύνθημα «γλυτώσαμε τον πόλεμο». Όταν πια τον Ιούλιο του 1917 οι Αμερικανοί αποβιβάζονταν στις γαλλικές ακτές για να μπουν στον πόλεμο και Γάλλοι και Άγγλοι τους υποδέχονταν ως «μεσσίες», οι παλιές ευρωπαϊκές δυνάμεις είχαν ήδη περίπου εξαντληθεί πολεμώντας από το 1914, ενώ, λίγο μετά, η Ρωσία θα γινόταν Σοβιετική Ένωση, γεγονός που άλλαζε άρδην τις διεθνείς ισορροπίες: ήταν σαν η ιστορία να «φωνάζει» στους Αμερικανούς να αναδειχθούν η ηγέτιδα δύναμη σε ένα νέο κόσμο που γεννιόταν. 
Κι όμως, δεν το έπραξαν, όσο τουλάχιστον θα το μπορούσαν: τελικά, μόνον μετά την – πολύ καθυστερημένη – εμπλοκή τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και αφού πρώτα χτυπήθηκαν άνανδρα από την Ιαπωνική αυτοκρατορία, οι ΗΠΑ απέκτησαν το ρόλο του μεγάλου παγκόσμιου «παίκτη»: κι αυτή είναι η εποχή με την οποία η χώρα έχει καταγραφεί, από άλλους αρνητικά και από άλλους όχι, εν προκειμένω δεν έχει σημασία, στην παγκόσμια συνείδηση. Είναι η εποχή που κορυφώθηκε με τις θητείες των δύο προέδρων Μπους αλλά και του Μπιλ Κλίντον και που υπάρχουν πλέον ισχυρές ενδείξεις ότι ίσως να κλείνει ήδη με την πρώτη θητεία του Μπαράκ Ομπάμα – γι αυτό και ο κόσμος βρέθηκε σε ένα είδος «σύγχυσης» όταν ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε, πριν από λίγες εβδομάδες, την προετοιμασία μίας εκστρατείας που, λογικά, ουδείς περίμενε από αυτόν, καθώς, ως προς τη διεθνή δράση της Αμερικής, απεδείχθη ο κοντινότερος από κάθε άλλο προκάτοχό του, στις αντιλήψεις του Μονρόε…

Ο Ομπάμα εξέπληξε γιατί είχε κάνει από την αρχή σαφές ότι θέλει να σταματήσει την πολιτική των αμερικανικών παρεμβάσεων στον κόσμο: η πρώτη πράξη που υπέγραψε ως πρόεδρος την πρώτη ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων του για πρώτη φορά στο Λευκό Οίκο, ήταν το χρονοδιάγραμμα της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ. Ακολούθησε και μία ουσιαστικής κλίμακας αποχώρηση από το Αφγανιστάν, που, σε αντίθεση με εκείνη από το Ιράκ, βρήκε πολλούς αντίθετους στη στρατιωτική και τη διπλωματική δομή της χώρας. Και ίσως πολλοί δεν θυμούνται ότι όταν αργότερα η Αγγλία και η Γαλλία ξεκίνησαν την υπόθεση της Λιβύης, οι ΗΠΑ, που τελικά «μπήκαν μπροστά», έδειχναν, αρχικά, μάλλον απρόθυμες. Οσο για την πολιτική τους στη Βόρειο Αφρική συνολικά, τα δείγματα της «απόσυρσης» έγιναν εμφανή από νωρίς και συνέβαλαν αποφασιστικά στην πτώση καθεστώτων που είχαν αντέξει επί πολλές δεκαετίες και στην αναδιάταξη της ισχύος σε σειρά από χώρες.

Σήμερα, ο χειρισμός της υπόθεσης της Συρίας γεννά πολλά ερωτηματικά για το τι ακριβώς θέλει τελικά να κάνει ο Λευκός Οίκος. Που και πώς προσανατολίζει το διεθνή ρόλο της χώρας. Όταν ο υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι κατέθεσε στην επιτροπή της Γερουσίας, κατέστησε πολλάκις σαφές ότι, σε αυτή την υπόθεση, κρίνεται ο ευρύτερος ρόλος των ΗΠΑ και της Δύσης, όπως ο ίδιος είπε, γενικότερα. Τελικά όμως, μέχρι αυτή τη στιγμή, μετά τον εξαιρετικό διπλωματικό χειρισμό του Κρεμλίνου, δεν είναι η Ουάσιγκτον αλλά η Μόσχα εκείνη που αναδεικνύεται ως πιο καθοριστικός «παίκτης» στη διεθνή ισορροπία και συνείδηση: και, κάτι τέτοιο, δεν έχει συμβεί ξανά από τα πρώιμα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. 

Αυτή τη στιγμή, ουδείς γνωρίζει το πώς θα εξελιχθούν τελικά τα πράγματα, εν μέσω ενός πρωτοφανούς διπλωματικού πυρετού καθώς και μίας στάσης των αμερικανικών νομοθετικών σωμάτων που είναι δύσκολο να προβλεφθεί και να αποκωδικοποιηθεί με ακρίβεια, την ώρα που η κοινή γνώμη της χώρας τάσσεται σαφώς κατά ενός χτυπήματος. Την ίδια ώρα, πολύ δύσκολη είναι και η αποκωδικοποίηση της θέσης των αμερικανικών γενικών επιτελείων των ενόπλων δυνάμεων που, προφανώς, γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα ότι η θεωρεία πώς απλώς μπορούν να πάνε, να χτυπήσουν και να φύγουν, κάθε άλλο παρά ευσταθεί: αν γίνει ένα χτύπημα, ουδείς μπορεί να προβλέψει το που αυτό θα καταλήξει.

Σήμερα, παρά το γεγονός ότι η υπόθεση της Συρίας είναι το πρώτο θέμα παγκοσμίως, οι «τόνοι» δεν είναι δραματικοί, όπως ήταν όταν ο πρόεδρος Κένεντι αποφάσιζε να στείλει τον αμερικανικό στόλο να περιμένει τα σοβιετικά φορτηγά με τους πυραύλους έξω από την Κούβα, όταν, δηλαδή, «παίχτηκε» το μέλλον του κόσμου και της διεθνούς ηγεμονίας ανάμεσα στις δύο τότε υπερδυνάμεις. Όμως, παρά την έλλειψη δραματικών τόνων, κατά κάποιο τρόπο, αυτό που και σήμερα κρίνεται, είναι περίπου το ίδιο, σε ένα κόσμο που έχει αλλάξει έκτοτε δραματικά και όπου, όπως πάντοτε στην ιστορία συμβαίνει, δεν υπάρχει χώρος για… κενό, το οποίο  σαφώς ευνοήθηκε από την πρώτη θητεία Ομπάμα ενώ, ξαφνικά, υπό σαφώς δυσμενέστερους όρους, επιχειρήθηκε τώρα να υπερκαλυφθεί. Το τι θα συμβεί τελικά, ενδεχομένως ακόμα και το τι πραγματικά θέλουν να επιτύχουν, είναι προφανές ότι δεν το γνωρίζουν ακόμα με ακρίβεια ούτε καν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές όλων αυτών των εξελίξεων. Όμως, το τοπίο της Μέσης Ανατολής είναι σήμερα πιο σύνθετο από ποτέ και τα πραγματικά ζητήματα που βρίσκονται πίσω από όλα αυτά, παραμένουν ανοικτά προς πάσα κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί ότι η περί τη Συρία κρίση αφορά αληθινά την υπόθεση των χημικών, που έχουν κοστίσει τη ζωή περίπου 2.000 ανθρώπων όταν τα συμβατικά όπλα στον ίδιο εμφύλιο πόλεμο έχουν σκοτώσει 100.000…

 Η ουσία όλων αυτών είναι μία: ότι, για πρώτη φορά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και περισσότερα από είκοσι χρόνια από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και σε ένα διεθνές περιβάλλον που κυριαρχούν νέα δεδομένα, όπως τα εσωτερικά οικονομικά αδιέξοδα, οι διεθνείς κρίσεις χρέους και η δήθεν μετατόπιση του γεωπολιτικού επίκεντρου του κόσμου στον Ειρηνικό, ο Λευκός Οίκος ξεσκονίζει το πορτραίτο του Μονρόε και αμφιταλαντεύεται για το που ακριβώς θα το κρεμάσει…