ΑΣΚΟΠΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

ΑΣΚΟΠΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Τι γυρεύει η αλεπού που λέγεται Μάθιου Νίμετζ στο βαλκανικό παζάρι Αθηνών-Σκοπίων; Ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ επανέρχεται και καλεί τις δύο πλευρές σε διάλογο άνευ λόγου και αιτίας. Προσωπικά θα συνιστούσα στους αρμοδίους της Εξωτερικής μας Πολιτικής να αποφύγουν κάθε δέσμευση και κάθε συζήτηση εις βάθος. Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσαμε τελείως να αποφύγουμε τον νέο γύρο συζητήσεων. Το πρόβλημα με την ελληνική πλευρά στους διμερείς διαλόγους είναι ότι πάντα κάνουμε μία μικρή υποχώρηση χάριν του διαλόγου, ενώ η άλλη πλευρά δεν κάνει την παραμικρή παραχώρηση. Και όταν ξαναρχίζει ο επόμενος γύρος η συζήτηση ξεκινά από το σημείο της τελευταίας ελληνικής υποχωρήσεως.

Ο κ. Νίμετζ αμείβεται από τον ΟΗΕ για να κάνει τη δουλειά του, αλλά δεν είναι αντικειμενικός. Επί έτη προήδρευε του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Ν. Α. Ευρώπη, το οποίο μεταξύ άλλων επιχείρησε -και επιμένει ακόμη- να διαδώσει στα ελληνικά σχολεία μία φιλοτουρκική και φιλοσκοπιανή τετράτομη Ιστορία των Βαλκανίων. Ο ίδιος είναι που έριξε την ιδέα της ελληνικής υποχωρήσεως ως προς τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Κατά τον κ. Νίμετζ η χώρα μας πρέπει να το πάρει απόφαση ότι με μία λύση τύπου Άνω Μακεδονία κ.λπ θα υποχρεωθούμε να καταργήσουμε το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, να μετονομάσουμε το αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και γενικά να προβούμε σε οδυνηρές παραχωρήσεις προς τους σφετεριστές του πολιτισμού μας. Μπορεί μεν ο Γ Παπανδρέου να υπέκυψε στις απόψεις αυτές καταργώντας το Υπουργείο Μακεδονίας -Θράκης, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είμαστε δέσμιοι των λαθών του. Και η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΞ , αλλά και αυτή που θα προκύψει από τις επικείμενες εκλογές, πρέπει να προσανατολίσουν τις διπλωματικές μας προσπάθειες προς κατευθύνσεις ρεαλιστικότερες, πρακτικότερες και εθνικώς αξιοπρεπέστερες.

Και σε τελευταία ανάλυση τί προσδοκούμε να βγει από την ταλαιπωρία του νέου διαλόγου; Απολύτως τίποτε! Η σκοπιανή κυβέρνηση Γκρούεφσκι απολαμβάνει την Πύρρειο νίκη της στο Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, η οποία ουδέν ουσιαστικό κέρδος τής απέφερε. Οι περί τον εθνικιστή Γκρούεφσκι ηδονίζονται να ανεγείρουν αγάλματα του Αλεξάνδρου, να διδάσκουν κάθε τι το ανθελληνικό στα σχολεία τους και να προπαγανδίζουν περί ανυπάρκτων μειονοτήτων στη χώρα μας. Αν είχαμε δει έστω και κάποια σημάδια καλών και υποχωρητικών διαθέσεων από πλευράς ΠΓΔΜ θα έλεγα ότι έστω και για τα μάτια του κόσμου ας πάμε να πιούμε ένα καφεδάκι με τον Νίμετζ και τους Σκοπιανούς αντιπροσώπους. Αλά εδώ το κακό παράγινε. Εκεί που μας χρωστάγανε θα μας πάρουν και το βόδι.

Όχι μόνο η διαδικασία του διαλόγου βλάπτει τη χώρα μας, αλλά και η βάση στην οποία γίνεται. Κάναμε μία τακτική υποχώρηση και αρχίσαμε –κακώς- να συζητούμε για σύνθετη ονομασία. Αποθρασύναμε τους Σκοπιανούς, άρα απέτυχε ο ελιγμός. Η μόνη λύση είναι να επαναδιαπραγματευθούμε από θέση ισχύος τονίζοντας ότι δεν δεχόμαστε καμία χρήση του όρου Μακεδονία, ούτε σύνθετη ούτε παράγωγη στο τελικό όνομα του κρατιδίου.

Προ ημερών σε αγώνα χάντμπολ μεταξύ Κοσσόβου και Σκοπίων οι Αλβανοί Κοσσοβάροι είχαν αναρτήσει ένα ειρωνικό πανό για τους Σκοπιανούς: «Ο Θεός μας έκανε Βούλγαρους, ο Τίτο μας έκανε Μακεδόνες»! Αυτή είναι η αλήθεια. Το τεχνητό κατασκεύασμα του κομμουνιστή Τίτο που απεκλήθη «μακεδονικό έθνος» δεν έχει μέλλον. Η πολυπληθής αλβανική κοινότητα θέλει να ενωθεί με το Κόσσοβο και πολλοί από την σλαβική κοινότητα δηλώνουν πάλι Βούλγαροι. Γιατί να υποχωρούμε μπροστά σε ένα κράτος, το οποίο ετοιμάζεται να διαλυθεί;

Κ.Χ. 29.2.2012

Νίκη Πούτιν, από τον πρώτο γύρο, στις ρωσικές εκλογές

Νίκη Πούτιν, από τον πρώτο γύρο, στις ρωσικές εκλογές

Ξεπερνά το ψυχολογικό όριο του 60% ο Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με τα πρώτα επίσημα αποτελέσματα των σημερινών προεδρικών εκλογών, τη ροή των οποίων ανακοινώνει η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή της χώρας.

Με καταμετρημένο πάνω από το 30% των ψηφοδελτίων, υπέρ του Πούτιν ψήφισε το 63,42%, με τον ηγέτη των κομμουνιστών Γκενάντι Ζιουγκάνοφ να τον ακολουθεί με 17,25%.

Την τρίτη θέση κερδίζει ο μεγαλοεπιχειρηματίας Μιχαήλ Πρόχοροφ με 7,29% και τέταρτος έρχεται ο υπερεθνικιστής Βλαντίμιρ Ζιρινόφκσι με το 7,19%. Τελευταίος ο πρόεδρος της «Δίκαιης Ρωσίας» Σεργκέι Μιρόνοφ με 3,71%.

Νωρίτερα οι δημοσκοπήσεις εξόδου από τα εκλογικά τμήματα (exit polls) των εταιρειών VCIOM και FOM έδιναν στον Πούτιν 58,3 - 59,3%, τον Ζιουγκάνοφ 17,7 - 18,2%, τον Πρόχοροφ με 9,2 - 9,6%, τον Ζιρινόφσκι με 7,4% και τον Μιρόνοφ με 4,3%.

Στις πρώτες δηλώσεις του ο Ζιουγκάνοφ είπε ότι δεν θα συγχαρεί τον Πούτιν, που επανεκλέγεται για μια νέα εξαετή θητεία, χαρακτηρίζοντας άδικες και μη έντιμες τις εκλογές, γιατί η κρατική μηχανή χρησιμοποιήθηκε υπέρ της επανεκλογής του.

Ο Ζιουγκάνοφ διαβεβαίωσε ότι οι υποστηρικτές του Πούτιν «δεν θα μπορούν πλέον να κυβερνούν όπως πριν», έκανε σοβαρές καταγγελίες για το «μαφιόζικο και διεφθαρμένο» ρωσικό κράτος, ωστόσο απέφυγε να αναφερθεί συγκεκριμένα σε δικαστικές ή άλλες προσφυγές εναντίον του αποτελέσματος.

Η έκπληξη των εκλογών, ο Πρόχοροφ, αναφέρθηκε επίσης σε παραβιάσεις της εκλογικής νομοθεσίας και χαρακτήρισε επίσης ανέντιμες τις εκλογές, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί τυχόν πρόταση του Πούτιν να αναλάβει κάποιο κυβερνητικό αξίωμα, αλλά και ότι προγραμματίζει να είναι ξανά υποψήφιος για πρόεδρος της χώρας, αν όλα κυλήσουν δηλαδή ομαλά, να συμμετάσχει στις επόμενες προεδρικές εκλογές το 2018.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, νικητής των προεδρικών εκλογών στη Ρωσία, δήλωσε σήμερα ενώπιον χιλιάδων οπαδών του που είχαν συγκεντρωθεί κοντά στο Κρεμλίνο ότι κέρδισε «σε μία δίκαιη μάχη», ενώ ευχαρίστησε τους ρώσους ψηφοφόρους που δεν άφησαν «να καταστραφεί το ρωσικό κράτος».

«Σας είχα υποσχεθεί ότι θα κερδίσουμε και κερδίσαμε. Ζήτω η Ρωσία», είπε ο Πούτιν με δάκρυα στα μάτια, σύμφωνα με τις εικόνες που μετέδωσε απευθείας η ρωσική τηλεόραση. «Κερδίσαμε σε μία δίκαιη και ανοιχτή μάχη», πρόσθεσε.

«Ευχαριστώ όλους όσοι είπαν 'ναι' στη μεγάλη Ρωσία», συνέχισε ο Πούτιν, επαναλαμβάνοντας το σύνθημα της προεκλογικής του εκστρατείας, ενώ στο πλάι του βρισκόταν ο απερχόμενος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

«Οι ψηφοφόροι μας μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά μεταξύ της επιθυμίας για ανανένωση και των πολιτικών προκλήσεων στόχος των οποίων είναι να καταστρέψουν το κράτος μας», επεσήμανε αναφερόμενος στις διαδηλώσεις που πραγματοποιεί τους τελευταίους μήνες η αντιπολίτευση. «Δεν θα περάσουν!», υπογράμμισε. Αυτές οι εκλογές ήταν «μία σημαντική δοκιμασία για εμάς, για όλο τον λαό, μία δοκιμασία για την πολιτική ωριμότητα και την ανεξαρτησία» της χώρας, σημείωσε ο Πούτιν.

Ο Μεντβέντεφ, που δεν διεκδίκησε μία δεύτερη θητεία στην προεδρία για να δώσει την ευκαιρία στον Πούτιν να επιστρέψει στο Κρεμλίνο, δήλωσε από την πλευρά του ότι «η χώρα και κάθε ένας από εμάς είχε ανάγκη αυτή τη νίκη. Δεν θα σας αφήσουμε να μας πάρετε τη νίκη μας!», υπογράμμισε.

Επίθεση με τρεις νεκρούς αστυνομικούς σε εκλογικό κέντρο

Τρεις αστυνομικοί σκοτώθηκαν σε επίθεση που σημειώθηκε εναντίον ενός εκλογικού κέντρου στον ρωσικό Καύκασο, όπως ανακοίνωσε ο Ρώσος υφυπουργός Εσωτερικών Αλεξάντρ Γκοροβόι και μεταδίδουν τα ρωσικά πρακτορεία.

«Τρεις κουκουλοφόροι επιτέθηκαν σε ένα εκλογικό κέντρο στην επαρχία Χασαβιούρτ μία ώρα αφού έκλεισαν οι κάλπες. Στην ανταλλαγή πυρών που ακολούθησε σκοτώθηκαν τρεις αστυνομικοί και ένας αντάρτης», πρόσθεσε ο Γκοροβόι.

Στο μεταξύ μία κάμερα που είχε τοποθετηθεί σε εκλογικό κέντρο στο Νταγκεστάν, στον ρωσικό Καύκασο, και κατέγραψε πολλούς ανθρώπους να γεμίζουν με ψηφοδέλτια την κάλπη προκάλεσε σκάνδαλο στη Ρωσία και ανάγκασε την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή να δεσμευθεί ότι θα ακυρώσει τα ψηφοδέλτια του συγκεκριμένου κέντρου.

Οι εικόνες, που έχουν μεταδοθεί και μέσω του ιστότοπου YouTube, δείχνουν πολλούς ανθρώπους να βάζουν δεκάδες ψηφοδέλτια στην κάλπη για αρκετά λεπτά χωρίς να βιάζονται ή να σταματούν όταν πάνε να ψηφίσουν άλλοι εκλογείς.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είχε ζητήσει να τοποθετηθούν κάμερες στα εκλογικά κέντρα μετά τις διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης η οποία κατήγγειλε νοθεία στις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου.

http://www.kathimerini.gr/ με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οἱ μουσουλμάνοι στὴν Εὐρώπη

Οἱ μουσουλμάνοι στὴν Εὐρώπη

Του Soeren Kern

Οἱ μουσουλμάνοι στὴν Εὐρώπη ὅλο καὶ περισσότερο μετατρέπουν κενὲς χριστιανικὲς ἐκκλησίες σὲ τζαμιά. Ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν τζαμιῶν ποὺ στεγάζονται σὲ πρώην ἐκκλησίες ἀντανακλᾶ τὴν ἄνοδο τοῦ Ἰσλὰμ ὡς τὴν ταχύτερα ἀναπτυσσόμενη θρησκεία στὴν μετα-χριστιανικὴ Εὐρώπη. Ὑπάρχουν σήμερα περισσότεροι ἐνεργοὶ θρησκευτικὰ μουσουλμάνοι παρὰ χριστιανοὶ σὲ πολλὰ μέρη τῆς Εὐρώπης, ὄχι μόνο στὰ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, ἀλλὰ καὶ σὲ μικρότερες πόλεις καὶ κωμοπόλεις σὲ ὅλη τὴν ἤπειρο.

Καθὼς τὸ Ἰσλὰμ ἀντικαθιστᾶ τὸν Χριστιανισμὸ ὡς κυρίαρχη θρησκεία στὴν Εὐρώπη, ὅλο καὶ περισσότερες ἐκκλησίες γίνονται τζαμιά, τὰ ὁποῖα ὅλο καὶ περισσότερο χρησιμεύουν ὄχι μόνο ὡς θρησκευτικὰ ἱδρύματα, ἀλλὰ καὶ λειτουργοῦν ὡς θεμελιώδη πολιτικὰ δομικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν δημιουργία χωριστῶν, παράλληλων μουσουλμανικῶν κοινοτήτων στὴν Εὐρώπη, ποὺ στηρίζονται στὸν ἰσλαμικὸ νόμο τῆς σαρία.

Οἱ τελευταῖες ἐκκλησίες προορίζονται νὰ γίνουν τζαμιὰ βρίσκονται στὴν Γερμανία, ὅπου ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία ἔχει ἀνακοινώσει σχέδια νὰ κλείσει μέχρι καὶ ἕξι ἐκκλησίες στὸ Duisburg, μία βιομηχανικὴ πόλη στὸ βορειοδυτικὸ τμῆμα τῆς χώρας, λόγῳ μείωσης τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. Τὸ Ντούισμπουργκ, τὸ ὁποῖο ἔχει συνολικὸ πληθυσμὸ 500.000 κατοίκους, εἶναι ἡ πατρίδα περίπου 100.000 ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μουσουλμάνων τουρκικῆς καταγωγῆς (τὸ 1/5 τοῦ πληθυσμοῦ!), καθιστώντας την μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἰσλαμοποιημένες πόλεις τῆς Γερμανίας.

Οἱ μουσουλμάνοι στὸ Ντούισμπουργκ τώρα φωνάζουν νὰ μετατρέψουν τὶς ἄδειες ἐκκλησίες στὴν πόλη σὲ τζαμιά, σύμφωνα μὲ τὴν γερμανικὴ καθημερινὴ ἐφημερίδα, Der Westen.Ὅλες οἱ ἐκκλησίες ποὺ προορίζονται νὰ κλείσουν βρίσκονται στὶς πλακόστρωτες συνοικίες Hamborn καὶ Marxloh, στὸ βόρειο τμῆμα τοῦ Ντούισμπουργκ, ὅπου τὸ Ἰσλὰμ ἔχει ἀντικαταστήσει ἤδη τὸν Χριστιανισμὸ ὡς κυρίαρχη θρησκεία, καὶ ὅπου οἱ πολλὲς καθολικὲς ἐκκλησίες ἔχουν ἤδη ἐγκαταλειφθεῖ σὲ ἕνα προηγούμενο γύρο κλεισίματος ἐκκλησιῶν.

Στὸ Marxloh, ὅλα τὰ μάτια στρέφονται στὴν Ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Πέτρου καὶ Παύλου, ἡ ὁποία εἶναι ἡ τελευταία ἐκκλησία ποὺ παραμένει σὲ ἕνα μέρος τοῦ Duisburg ποὺ εἶναι τώρα σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου μουσουλμανικό. Ἡ ἐκκλησία μπορεῖ νὰ κλείσει κατὰ τὸ τέλος τοῦ Ἰανουαρίου 2012.

Τὸ Marxloh συμβαίνει ἐπίσης νὰ εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Τζαμιοῦ Duisburg Merkez, ποὺ εἶναι τὸ μεγαλύτερο τζαμὶ στὴ Γερμανία. Ὁλοκληρώθηκε τὸ 2008 μὲ κόστος ἄνω τῶν 7.500.000 €, ἕνα ὀθωμανικοῦ στὶλ mega-τζαμὶ μπορεῖ νὰ φιλοξενήσει περισσότερους ἀπὸ 1.200 μουσουλμάνους προσκυνητὲς σὲ ἕναν χρόνο. Τὸ Merkez θέλει τώρα νὰ μετατρέψει τὶς ἐκκλησίες στὸ Hamborn καὶ στὸ Marxloh σὲ τζαμιὰ καὶ κέντρα προσευχῆς ποὺ θὰ χρησιμεύσουν ὡς ἐπεκτάσεις τοῦ mega-τζαμιοῦ. Σύμφωνα μὲ τὸν πρόεδρο τοῦ τζαμιοῦ Merkez, Mohammed Al, «ἀνεξάρτητα ἂν πρόκειται γιὰ μία ἐκκλησία ἢ ἕνα τζαμί, εἶναι ἕνα σπίτι τοῦ Θεοῦ».

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία, κάποιες Προτεσταντικὲς ἐκκλησίες, ἐπίσης, ἔχουν μετατραπεῖ σὲ τζαμιὰ στὴν Γερμανία, ὅπου ὁ μουσουλμανικὸς πληθυσμὸς ἔχει ἐκτιναχθεῖ ἀπὸ περίπου 50.000 ποὺ ἦταν στὶς ἀρχὲς τοῦ 1980 σὲ περισσότερα ἀπὸ 4 ἑκατομμύρια σήμερα. Συνολικὰ στὴν Γερμανία, περισσότερες ἀπὸ 400 Ρωμαιοκαθολικὲς Ἐκκλησίες καὶ πάνω ἀπὸ 100 προτεσταντικὲς ἐκκλησίες ἔχουν κλείσει ἀπὸ τὸ 2000, σύμφωνα μὲ μία ἐκτίμηση. Ἄλλες 700 Ρωμαιοκαθολικὲς Ἐκκλησίας βρίσκονται στὰ πρόθυρα νὰ κλείσουν τὰ ἑπόμενα ἀρκετὰ χρόνια.

Εἰς ἀντίθεσιν, ὑπάρχουν σήμερα περισσότερα ἀπὸ 200 τζαμιὰ (συμπεριλαμβανομένων περισσότερων ἀπὸ 40 mega-τζαμιῶν), 2.600 μουσουλμανικὲς αἴθουσες προσευχῆς καὶ ἕνας ἀμέτρητος ἀριθμὸς ἀνεπίσημων τζαμιῶν στὴ Γερμανία. Ἄλλα 128 τζαμιὰ εἶναι ἐπὶ τοῦ παρόντος ὑπὸ κατασκευή, σύμφωνα μὲ τὴν Zentralinstitut Islam-Archiv, μία μουσουλμανικὴ ὀργάνωση ποὺ ἑδρεύει στὴν Γερμανία.

Στὴν γειτονικὴ Γαλλία, τζαμιὰ χτίζονται πιὸ συχνὰ ἀπὸ ὅ, τι Ρωμαιοκαθολικὲς Ἐκκλησίες, καὶ τώρα ὑπάρχουν περισσότεροι ἐνεργοὶ θρησκευτικὰ μουσουλμάνοι στὴ χώρα ἀπὸ ὅτι Καθολικοί. Σχεδὸν 150 νέα τζαμιὰ βρίσκονται ὑπὸ κατασκευὴ στὴ Γαλλία, ποὺ φιλοξενεῖ τὴν μεγαλύτερη μουσουλμανικὴ κοινότητα στὴν Εὐρώπη.

Ὁ συνολικὸς ἀριθμὸς τῶν τζαμιῶν στὴν Γαλλία ἔχει ἤδη διπλασιαστεῖ σὲ πάνω ἀπὸ 2.000 κατὰ τὴν διάρκεια μόλις τῶν τελευταίων δέκα χρόνων, σύμφωνα μὲ ἔκθεση τῆς ἔρευνας, “Κατασκευάζοντας τζαμιά: Ἡ Διακυβέρνηση τοῦ Ἰσλὰμ στὴν Γαλλία καὶ τὴν Ὀλλανδία” Ὁ πρύτανης τοῦ Μεγάλου Τζαμιοῦ τοῦ Παρισιοῦ, Dalil Boubakeur, ἔχει ζητήσει ὁ ἀριθμὸς τῶν τζαμιῶν στὴν χώρα νὰ διπλασιαστεῖ καὶ πάλι – σὲ 4.000 – γιὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν αὐξανόμενη ζήτηση.

Ἀντιθέτως, ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία στὴν Γαλλία ἔχει ἀναπτύξει μόνο 20 νέες ἐκκλησίες κατὰ τὴν τελευταία δεκαετία, καὶ ἔχει κλείσει ἐπίσημα πάνω ἀπὸ 60 ἐκκλησίες, πολλὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες πρόκειται νὰ γίνουν τζαμιά, σύμφωνα μὲ ἔρευνα ποὺ διεξήχθη ἀπὸ τὴν La Croix, μία Ρωμαιοκαθολικὴ καθημερινὴ ἐφημερίδα μὲ ἕδρα τὸ Παρίσι.

Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ 64% τοῦ γαλλικοῦ πληθυσμοῦ (ἢ 41.6 ἑκατομμύρια ἀπὸ τοὺς 65 ἑκατομμύρια κατοίκους τῆς Γαλλίας) αὐτοχαρακτηρίζονται ὡς Ρωμαιοκαθολικοί, μόνο τὸ 4,5% (ἢ 1,9 ἑκατομμύρια) εἶναι οἱ πράγματι ἐνεργοὶ Καθολικοί, σύμφωνα μὲ τὸ Γαλλικὸ Ἰνστιτοῦτο Κοινῆς Γνώμης (Ifop).

Γιὰ λόγους σύγκρισης, τὸ 75% (ἢ 4,5 ἑκατομμύρια) τῶν 6 ἑκατομμυρίων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον Βορειοαφρικανῶν καὶ τῆς ὑποσαχάριας Ἀφρκῆς μουσουλμάνων στὴν Γαλλία αὐτοπροσδιορίζονται ὡς “ πιστοὶ” καὶ τὸ 41% (ἢ 2,5 ἑκατομμύρια) λένε ὅτι εἶναι “ ἐν ἐνεργείᾳ” Μουσουλμάνοι, σύμφωνα μὲ μία εἰς βάθος ἔκθεση τῆς ἔρευνας σχετικὰ μὲ τὸ Ἰσλὰμ στὴ Γαλλία ποὺ δημοσιεύτηκε ἀπὸ τὸ IFOP. Στὸ σύνολό τους, τὰ στοιχεῖα τῆς ἔρευνας παρέχουν ἐμπειρικὰ στοιχεῖα ὅτι τὸ Ἰσλὰμ βρίσκεται ἤδη καθ᾽ ὁδὸν νὰ προσπεράσει τὸν καθολικισμὸ ὡς κυρίαρχη θρησκεία στὴν Γαλλία.

Στὴν Βρετανία, τὸ Ἰσλὰμ ἔχει ξεπεράσει τὸν Ἀγγλικανισμὸ ὡς κυρίαρχη θρησκεία, καθὼς περισσότεροι ἄνθρωποι παρακολουθοῦν τζαμιὰ ἀπὸ ὅ,τι τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀγγλίας. Σύμφωνα μὲ μία ἔρευνα, 930.000 μουσουλμάνοι παρευρίσκονται σὲ τόπους λατρείας τουλάχιστον μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα, ἐνῶ μόνο 916.000 Ἀγγλικανοὶ κάνουν τὸ ἴδιο.

Μουσουλμάνοι ἡγέτες ἰσχυρίζονται τώρα ὅτι, δεδομένης μίας τέτοιας αὔξησης τοῦ Ἰσλὰμ στὴ Βρετανία, οἱ μουσουλμάνοι θὰ πρέπει νὰ λάβουν μερίδιο ἀπὸ τὸ προνομιακὸ καθεστὼς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀγγλίας.

Συνολικά, τουλάχιστον 10.000 ἐκκλησίες ἔχουν κλείσει στὴν Βρετανία ἀπὸ τὸ 1960, συμπεριλαμβανομένων 8.000 ἐκκλησιῶν Μεθοδιστῶν καὶ 1.700 Ἀγγλικανικῶν ἐκκλησιῶν. Ἄλλες 4.000 ἐκκλησίες πρέπει νὰ κλείσουν μέχρι τὸ 2020, σύμφωνα μὲ τὴν Christian Research, μία ὀργάνωση ποὺ παρακολουθεῖ τὶς θρησκευτικὲς τάσεις στὴν Βρετανία.

Ἀντίθετα, σήμερα ὑπάρχουν πάνω ἀπὸ 1.700 ἐπίσημα τζαμιὰ στὴ Βρετανία, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι πρώην ἐκκλησίες. Ἐπιπλέον, ὑπάρχουν περίπου 2.000 μουσουλμανικὲς αἴθουσες προσευχῆς καὶ ἀγνώστου ἀριθμοῦ χιλιάδες ἀνεπίσημα τζαμιὰ στὰ γκαρὰζ ἢ σὲ ἀποθῆκες διάσπαρτα σὲ ὅλη τὴν χώρα.

Τὸ Ἰσλὰμ βρίσκεται σὲ θέση νὰ ἐκτοπίσει τὸν Χριστιανισμὸ στὴν Βρετανία ἀκόμη περισσότερο κατὰ τὰ ἑπόμενα ἔτη. Ὁ ἀριθμὸς τῶν μουσουλμάνων στὴ Βρετανία ἀναμένεται νὰ διπλασιαστεῖ στὰ 5,5 ἑκατομμύρια ἢ 8% τοῦ συνολικοῦ βρετανικοῦ πληθυσμοῦ, μέχρι τὸ 2030, σύμφωνα μὲ τὸ Pew Research Center μὲ ἕδρα τὴν Washington.

Ὁ Βρετανὸς πρωθυπουργὸς Ντέιβιντ Κάμερον, σὲ μία ὁμιλία του τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2011 στὴν Ὀξφόρδη σχετικὰ μὲ τὴν 400ή ἐπέτειο τῆς μετάφρασης τῆς Βίβλου τοῦ βασιλιᾶ Ἰακώβου, εἶπε ὅτι ἡ Βρετανία εἶναι μία «χριστιανικὴ χώρα καὶ δὲν πρέπει νὰ φοβόμαστε νὰ τὸ ποῦμε». Ἀλλὰ ἡ ἐπίσημη ἔρευνα γιὰ τὴν ἰθαγένεια (Citizenship Survey), ποὺ δημοσιεύθηκε στὶς 21 Δεκεμβρίου, διαπίστωσε ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνθρώπων ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται χριστιανοὶ στὴν Ἀγγλία καὶ τὴν Οὐαλία μειώθηκε κατὰ σχεδὸν 10% τὰ τελευταῖα πέντε χρόνια.

ΠΗΓΗ: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
 
http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/soeren-kern.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.T1M8UXna8yE
 

Η ελληνική παιδεία στην Ίμβρο (1923 – 1964)

Φίλες και φίλοι του ιστολογίου επανέρχομαι μετά από αρκετές μέρες απουσίας λόγω μιας ίωσης που με ταλαιπώρησε αφάνταστα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα και προέρχεται από την ομιλία του κ. Κώστα Δεληκωνσταντή, καθηγητή Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ. στη Φλώρινα και υπάρχει στα πρακτικά της Διημερίδας που πραγματοποιήθηκε στον Δήμο Καλαμαριάς στις 11 – 12 Νοεμβρίου 1995, τα οποία στην συνέχεια εκδόθηκαν σε βιβλίο από τις εκδόσεις "Κυριακίδη" στην Θεσσαλονίκη.

ΔΕΕ

Η ελληνική παιδεία στην Ίμβρο (1923 – 1964)

Το 1923 η Ίμβρος και η Τένεδος, αφού κατέθεσαν στο βωμό των αγώνων του Έθνους το μερίδιό τους σε θυσίες (το 1920 πολεμούσαν στη Μικρασία 350 περίπου Ίμβριοι και 150 Τενέδιοι [1]) βρίσκονται, άμοιρες και εγκατελειμμένες, υπό τουρκική κυριαρχία, απογυμνωμένες από τις πιο εύρωστες δυνάμεις τους. Αυτοί που έμειναν στην πατρώα γη “κατ’ επίμονον αξίωσιν και επιταγήν της Ελληνικής Κυβερνήσεως”[2] αποκόπτονται τελικά οικτρά όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά και από τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως, αφού υποτίθεται ότι υπόκεινται σε ειδικό καθεστώς (άρθρο 14 της Συνθήκης της Λωζάννης). Από το άρθρο αυτό λοιπόν, όχι μόνο δεν προέκυψαν ευεργετήματα για τους Ίμβριους και τους Τενέδιους, αλλά αντιθέτως ποικίλα δεινά. Έκτοτε η Ίμβρος και η Τένεδος ζουν το δράμα τους και αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν τα τεράστιά τους προβλήματα χωρίς συμπαράσταση από κανένα. Για την Ελλάδα βρίσκονται “πέρα από την άκαρπη θάλασσα”, “πέρην αλός ατρυγέτοιο”, όπως έλεγε ο Όμηρος [3], χαμένες σε μια απόμακρη γωνιά του Αιγαίου. Και η Τουρκία, όταν θυμάται νησιά δεν είναι για καλό…

Αμέσως μετά την εγκατάσταση των τουρκικών αρχών στην Ίμβρο, έφτασαν και οι πρώτοι τουρκοδιδάσκαλοι, οι οποίοι έμελλε να αποτελέσουν μέγα πρόβλημα για την ελληνική κοινότητα, αφού ήταν περισσότερο το άγρυπνο μάτι του κράτους παρά εκπαιδευτικοί. Θα άξιζε πράγματα να μελετηθεί ο ρόλος τους πιο συστηματικά. Στις πρώτες εντυπώσεις που άφησαν αναφέρεται ο Κώστας Τερζής:

“Μόλις ήρθαν στην Ίμβρο οι κυβερνητικοί υπάλληλοι για να αρχίσουν υπηρεσία, ύστερα από λίγες μέρες κατέφτασαν και οι τουρκοδιδάσκαλοι. Είπαν και έπεισαν τους Προέδρους, ότι τους έστειλαν από το Τσανάκαλε και έπρεπε οι Πρόεδροι να γράψουν και να ζητήσουν το διορισμό τους"

Οι πιο πολλοί ήταν απόστρατοι αξιωματικοί, που τις πιο πολλές ώρες της ημέρας βρίσκονταν στο “τσακίρ κέφι”. Ήταν εποχή που δούλευαν τα ρακοκάζανα (ακόμη δεν είχαν προλάβει να τ’ απαγορεύσουν) και κάποτε θυμούνταν να πάνε και στο σχολείο, το απόγευμα, για να σχολάσουν τα παιδιά και να πουν: “Άντε παιδιά, πηγαίνετε, αύριο πια θα κάνουμε μάθημα”. Ίσως βέβαια να ήταν απογοητευμένοι από τους μαθητές τους, οι οποίοι τότε δεν γνώριζαν ούτε λέξη τουρκική!

Ενόψει των νέων δεδομένων στο πρόγραμμα των σχολείων έπρεπε να προστεθούν μαθήματα στην τουρκική γλώσσα, ενώ παράλληλα περιορίστηκαν οι ώρες των Ελληνικών και απαγορεύτηκε η διδασκαλία της Ελληνικής Ιστορίας και Γεωγραφίας. Ο καθηγητής της Κεντρικής Σχολής Νικόλαος Καραβέλλας, ο οποίος επέμενε να διδάσκει ελληνική ιστορία, εκδιώχθηκε το 1924.

Σωστή κατ’ αρχήν αποδείχθηκε η άποψη των Ιμβρίων προκρίτων, ότι οι Τούρκοι θα έπρεπε να βρουν τα ελληνικά σχολεία εν πλήρει λειτουργία. Η πρόθεση ήταν καλή, υπήρχαν όμως δυσκολίες να βρεθεί το κατάλληλο εκπαιδευτικό προσωπικό. Ο Κ. Τερζής γράφει:

“Μες στην παραχώρηση της Ίμβρου στην Τουρκία σχεδόν όλοι οι διδάσκαλοι και καθηγητές έφυγαν για να συμπληρώσουν τη σύνταξή τους και οι πιο πολλοί κατέφυγαν στη Λήμνο και στη Σαμοθράκη. Έμειναν κάτι λίγοι που για πολλούς λόγους δεν ήθελαν ή δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν από την Ίμβρο. Άλλωστε επικρατούσε και η απορία – πολύ εύλογη βέβαια- που αόριστη πλανιόταν στον ορίζοντα: Πώς θα συμπεριφερθούν οι Τούρκοι στο ζήτημα των Σχολείων. Και τότε ρίζωσε μια ιδέα, που εκ των υστέρων αποδείχτηκε σωστή -οι Τούρκοι έπρεπε να βρουν τα σχολεία ανοιχτά και με κανονική λειτουργία. Και μ’ αυτήν την ιδέα -και την πραγματική ανάγκη βέβαια- έκαναν τ’ αδύνατα δυνατά να επανδρώσουν με πλήρες προσωπικό όταν τα σχολεία”…

[1] Βλ. Α.Γ. Τσερνόγλου, Σχέσεις Ίμβρου και Τενέδου με τη Λέσβο και τη Μικρά Ασία, Ανάτυπο από το περ. “Ίμβρος” (Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1994), Αθήνα 1994, 17-18.

[2] Π. Δημητριάδης, Επιστολή προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος, 4 Αυγούστου 1927, στο έργο: Γ. Μ. Γρυντάκης, Ίμβρος και Τένεδος. Δύο ξεχασμένα ελληνικά νησιά (1910-1930), Έκδοση Συλλόγου Ιμβρίων Αθηνών, Αθήνα 1995, 189.

[3] Ιλιάδα, Ω, 753.
 
http://diasporic.org/mnimes/archives/greek-education-at-imbros-tenedos
 

Ο ΡΕΥΣΤΟΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΓΥΡΟΣ

Ο ΡΕΥΣΤΟΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΓΥΡΟΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Το έχω γράψει και το επαναλαμβάνω ότι πρέπει το συντομότερο να γίνουν εκλογές για να αποκτήσουμε μία κυβέρνηση πιο αποτελεσματική από αυτή που έχουμε σήμερα. Ένας σημαντικός λόγος πέραν των εσωτερικών είναι και η ρευστότητα του διεθνούς περιγύρου και των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή μας. Ας κάνουμε μία σύντομη επισκόπηση.

Η συνεργασία της Κύπρου με το Ισραήλ προχωρεί γοργά και δυναμικά. Οι δύο χώρες συσφίγγουν τους δεσμούς τους στον αμυντικό και στον ενεργειακό τομέα. Η συνεργασία αυτή, την οποία θεωρώ ωφέλιμη και για την Ελλάδα, μπορεί να προκαλέσει σύνδρομο αντισυσπείρωσης από την Τουρκία, η οποία νιώθει να απειλείται ή ότι εν πάση περιπτώσει δύο μη φιλικές της χώρες δημιουργούν αντιτουρκικό μέτωπο. Δεν πρέπει να αποκλείουμε ριψοκίνδυνες ενέργειες από την Άγκυρα κατά της Κύπρου και της Κυπριακής ΑΟΖ. Άλλωστε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Νταβούτογλου το υπενόησε σε πρόσφατες δηλώσεις του. Η ασθένεια του Τούρκου Πρωθυπουργού Ερντογάν, ο οποίος πάσχει από κάποια μορφή καρκίνου, δημιουργεί μεγαλύτερη ρευστότητα στην γείτονα χώρα και ξέρουμε ότι οι Τούρκοι εκτονώνουν προς τα έξω (π.χ. ένταση στα ελληνοτουρκικά) τις τυχόν εσωτερικές τους δυσκολίες. Μέχρι τώρα φαινόταν ότι με διάφορα μέτρα οι μετριοπαθείς Ισλαμιστές του Ερντογάν ήλεγχαν την κατάσταση, περιόριζαν τον ρόλο του Στρατού και είχαν τρόπο να πατάξουν απόπειρες πραξικοπημάτων. Τώρα που ασθενεί ο ισχυρός ανήρ όλοι διερωτώμαστε αν θα σηκώσουν και πάλι κεφάλι οι στρατιωτικοί ή αν θα βρουν οι Ισλαμιστές κατάλληλο διάδοχο του Ερντογάν.

Ο αλβανικός παράγοντας παραμένει ενισχυμένος και ελαφρώς αποθρασυμένος μετά την αμερικανική υποστήριξη προς την δημιουργία ανεξαρτήτου κράτους Κοσσόβου.. Οι τάσεις για Μεγάλη ή Φυσική Αλβανία θα παραμείνουν έντονες και προς το παρόν στρέφονται προς τα Σκόπια όπου υπάρχει μεγάλη και οπλοφορούσα αλβανική κοινότητα. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη δεν έπαυσε να αποτελεί πιθανό χώρο νέας ανάφλεξης και οι σχέσεις Μουσουλμάνων , Κροατών και Σέρβων είναι ψυχρότατες. Άλλο ένα θνησιγενές κράτος- δυναμίτης στα θεμέλια της σταθερότητας.

Η «αραβική ἀνοιξη» τελικά έφερε μεγαλύτερες απορίες σε όσους παρακολουθούν τα μεσανατολικά δρώμενα και σε όσους έχουν συμφέροντα ή γειτνιάζουν με την περιοχή. Η Αίγυπτος ένα από τα πολυπληθέστερα κράτη της Μ. Ανατολής δεν έχει ησυχάσει και η μετά Μουμπάρακ κυβέρνηση είναι επισφαλής. Σε όλη την Ισλαμική Μ. Ανατολή ο συνδυασμός φτώχιας, αναταραχής, θρησκευτικού φανατισμού και παρακλαδιών της Αλ-Κάιντα δημιουργεί ένα εκρηκτικό μίγμα που επηρεάζει έμμεσα και την Ελλάδα. Υπάρχουν πολλοί ξένοι –κυρίως Αμερικανοί-τουρίστες που ακυρώνουν τις διακοπές τους στην Ελλάδα διότι την θεωρούν κομμάτι της Ανατολικής Μεσογείου όπου επικρατεί αναταραχή. Το μεγάλο πρόβλημα στην ευρύτερη ισλαμική ζώνη είναι το Ιράν. Εκεί ο συνδυασμός πυρηνικού προγράμματος, ισλαμιστικής κυβερνήσεως με υψηλούς αντιδυτικούς τόνους και αμερικανο-ισραηλινής φοβίας οδηγεί σε κακή πρόβλεψη για την ειρήνη.

Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα η Ευρώπη και ειδικά η Ευρ. Ένωση μοιάζει να ψάχνει ταυτότητα, σκοπό, όραμα, ενότητα και κυρίως σπουδαίους ηγέτες. Η τάση του Βερολίνου για ηγεμονία πολιτική και οικονομική ήταν αναμενόμενη μετά την ένωση Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας. Η περιβόητη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη κατέρρευσε σε πολλές περιπτώσεις, όπως βλέπουμε και στον τρόπο που μεταχειρίζονται οι δανειστές-εταίροι την Ελλάδα. Βλέποντας προ ημερών την ταινία με τη ζωή της Μάργκαρετ Θάτσερ συνειδητοποίησα ότι λείπουν πλέον οι μεγάλοι ηγέτες από τη Γηραιά Ήπειρο. Η σκηνή κατά την οποία η Βρετανή Πρωθυπουργός δίνει εντολή στο Ναυαρχείο της να βυθίσει τον αργεντίνικο στόλο λέει πολλά. Στη γεωπολιτική μας ρευστότητα αναζητούμε ηγέτες με αποφασιστικότητα.

Κ.Χ. 15.2.2012

Οι τύραννοι των Φερών, η Λάρισα και η μακεδονική κυριαρχία (4ος π.Χ. αι.)

Ασημένιο δίδραχμο του Αλεξάνδρου των Φερών (369-357 π.Χ.)

με τη μορφή του και παράσταση του πολεμικού ιππικού του

Οι τύραννοι των Φερών, η Λάρισα

και η μακεδονική κυριαρχία (4ος π.Χ. αι.)

του Κων. Α. Οικονόμου δασκάλου - συγγραφέα

Τον 4ο π.Χ. αιώνα στη Θεσσαλία, υπήρξε μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ ευγενών και λαού. Ο Κριτίας, ένας από τους τριάκοντα τυράννους της Αθήνας, ξεσήκωσε τους Πενέστες κατά των γαιοκτημόνων. Ο Κριτίας απέτυχε, αλλά ο Λυκόφρων Α΄ των Φερών, εκμεταλλευόμενος την αναταραχή, έγινε τύραννος στις Φερές. Οι Φερές, στα νοτιοανατολικά της θεσσαλικής πεδιάδας και κοντά στους θαλάσσιους δρόμους, ήλεγχαν το εμπόριο εξάγοντας σιτηρά και εισάγοντας άλλα προϊόντα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Φεραίοι να γίνουν φορέας προοδευτικών ιδεών στη Θεσσαλία, έχοντας και το πλεονέκτημα της απουσίας ευγενών στον τόπο τους. Εντούτοις οι Φερές δεν απέκτησαν δημοκρατία. Ο Λυκόφρων, πάντως, ενήργησε τυχοδιωκτικά θέλοντας να επεκτείνει την κυριαρχία του σ' όλη τη Θεσσαλία.

Στην ίδια περίοδο, η Λάρισα είχε περιπέσει σε σχετική παρακμή κυβερνώμενη ακόμη από τους Αλευάδες. Ο Αριστοτέλης (Πολιτικά 131) αναφέρει ότι στη Λάρισα λειτουργούσε η λεγόμενη «Ελεύθερη Αγορά», στην οποία συμμετείχαν μόνο οι «αγαθοί», δηλαδή οι ευγενείς γαιοκτήμονες που είχαν μεταμορφωθεί σε αριστοκράτες αστούς. Ο ανταγωνισμός ευγενών με τους δημοκρατικούς της Λάρισας και τους «δημοκρατικούς» του Λυκόφρονα οδήγησε αμφοτέρους στην αναζήτηση έξωθεν βοήθειας είτε από την αποδυναμωμένη Σπάρτη είτε από την ανερχόμενη Μακεδονία. Οι Σπαρτιάτες τότε ήλεγχαν τις νότιες εισόδους της Θεσσαλίας μέσω της Ηράκλειας Τραχίνας στο Μαλιακό, ενώ ο Περδίκας (Σημ. ΔΕΕ: Αναφέρεται προφανώς στον Περδίκκα Β΄ 448-413 π.Χ.) της Μακεδονίας, άρχιζε να εμφυσείται από το όραμα της ανάδειξης της Μακεδονίας σε κυρίαρχη δύναμη στην Ελλάδα. Έτσι, μετά την επίδειξη ισχύος του Λυκόφρονα, που χτύπησε πολλές φορές τα λαρισαϊκά στρατιωτικά σώματα, την εξουσία στη Λάρισα πήρε μια μετριοπαθής ολιγαρχική ομάδα, που έδωσε σ’ όλους τους Λαρισαίους πολιτικά δικαιώματα. Ο κυνηγημένος ταγός της Λάρισας, Αρίστιππος, κατέφυγε στον Πέρση Κύρο αναζητώντας μισθοφόρους για να επανέλθει στην εξουσία, πράγμα που τελικά δεν πέτυχε. Στο μεταξύ ο Λυκόφρων συνεργαζόταν με τους Σπαρτιάτες που ίσως είχαν σκοπό να εισβάλουν. Ο Αρίστιππος, βρισκόμενος σε δύσκολη θέση, ζήτησε (401 π.Χ.) τη βοήθεια του Αρχέλαου (Σημ. ΔΕΕ: Ο σπουδαίος βασιλεύς της Μακεδονίας Αρχέλαος  413-399 π.Χ.) που είχε προεκτείνει την κυριαρχία του στην Περραιβία.

Ο Μακεδόνας βασιλιάς, ευτυχής για τη συγκυρία, κατέλαβε τη Λάρισα, επανέφερε τους αριστοκράτες στην εξουσία παίρνοντας ομήρους δέκα αγόρια αριστοκρατικών οικογενειών της πόλης. Η Σπάρτη ήταν έτοιμη να επέμβει, ανησυχώντας για την αυξανόμενη επιρροή των Μακεδόνων, μα ένα γεγονός ανέτρεψε το σκηνικό. Το χειμώνα του 399 π.Χ. ο Αρχέλαος σκοτώθηκε (Σημ. ΔΕΕ: Για την ακρίβεια δολοφονήθηκε), στη διάρκεια κυνηγητικής εξόρμησης. Οι διάδοχοί του δεν ενδιαφέρθηκαν για τη Θεσσαλία κι έτσι ο Λυκόφρων με σπαρτιατική αρωγή κατέλαβε τη Φάρσαλο κι εγκατέστησε φρουρά. Στα επόμενα έτη παρατηρήθηκαν μικροσυγκρούσεις μεταξύ Λυκόφρονα και Μηδίου, που είχε ήδη αναλάβει ταγός στη Λάρισα. Απρόσμενος σύμμαχος του Μηδίου ήταν η Θήβα. Έτσι, με τη βοήθεια Θηβαίων και Αργείων, κατέλαβε το 395 π.Χ. τη Φάρσαλο κατασφάζοντας τη σπαρτιατική φρουρά, ενώ θηβαϊκές και αργείες δυνάμεις κατέλαβαν την Ηράκλεια. Το έργο του Σπαρτιάτη Αγησίλαου, που επέστρεφε τότε από την Περσία, φαινόταν δύσκολο. Γι’ αυτό πανηγυρίστηκε τόσο η νίκη του στο Ναρθάκι (394 π.Χ., στην οποία αναφερθήκαμε σε άλλο άρθρο). Μετά το θάνατο του Λυκόφρονα (370), ο γιος του Ιάσων πήρε την εξουσία στις Φερές. Ο Ιάσων ήταν ευφυής, καλόκαρδος και δίκαιος ηγεμόνας για όλους στη Θεσσαλία. Βλέποντας την αποδυνάμωση της Ελλάδας, εξαιτίας των αλλεπάλληλων πολέμων, οραματίστηκε να αναδείξει τη Θεσσαλία κυρίαρχη και, ενώνοντας κάτω από το σκήπτρο του όλους τους Έλληνες, να επιχειρήσει εκστρατεία εναντίον της Περσίας (Σημ. ΔΕΕ: Αυτός ήταν ο λόγος που έλαβε την προσωνυμία Φιλέλλην, δηλ. φιλόπατρις). Οι ηγεμόνες της Ηπείρου, Αλκέτας και Νεοπτόλεμος, δήλωσαν υποτέλεια στον Ιάσονα, ενώ πολλές πόλεις της Ν. Ελλάδας επιδίωκαν τη συμμαχία του. Μόνος αντίπαλός του παρέμεινε η Αθήνα και γι’ αυτό σχεδίαζε να δημιουργήσει αξιόμαχο στόλο για να την ανταγωνισθεί. Επίσης κινήθηκε διπλωματικά συνεννοούμενος με το βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα Β΄ με σκοπό την συγκρότηση μιας αξιόμαχης στρατιάς. Όμως το σχέδιό του ματαιώθηκε και το όνειρο της θεσσαλικής κυριαρχίας «θάφτηκε» μαζί με το νεκρό του σώμα: Καθώς ετοιμαζόταν για αναχώρησή του στους Δελφούς (Πύθια), ενώ επιθεωρούσε το ιππικό, μια ομάδα επτά νεαρών τον δολοφόνησαν. Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι ηθικός αυτουργός υπήρξε ο αδελφός του Πολύδωρος.

Μετά το θάνατο του φιλόδοξου Ιάσονα, ταγοί της Θεσσαλίας αναγνωρίστηκαν οι γιοι του Πολύδωρος και Πολύφρων. Όμως μετά τη δολοφονία του πρώτου από τον δεύτερο, κάπου έξω από τη Λάρισα, μόνος κυρίαρχος έμεινε ο Πολύφρων. Η ταγεία του Πολύφρονα έμεινε αξέχαστη στους Θεσσαλούς ως η πιο αιμοσταγής τυραννία που είχε γνωρίσει η χώρα. Ανάμεσα στα θύματά του ήταν πολλοί άρχοντες της Φαρσάλου, με γνωστότερο τον Πολυδάμαντα, ενώ εξόρισε Λαρισαίους αντιπάλους του. Όμως, πριν ολοκληρώσει το φρικτό έργο, ο μικρότερός του αδελφός, Αλέξανδρος, τον δολοφόνησε, παίρνοντας στα χέρια του την εξουσία.

Ο νέος τύραννος των Φερών συνέχισε το έργο του αδελφού του διαπράττοντας ωμότητες και σφαγές στη Λάρισα, με θύματα, κυρίως, μέλη της οικογένειας των Αλευάδων. Πολλοί απ’ αυτούς κατάφεραν να ξεφύγουν επιζητώντας την προστασία του Αλεξάνδρου Β΄ (Σημ. ΔΕΕ: αδελφός του Φιλίππου Β΄ και θείος του Μ. Αλεξάνδρου) της Μακεδονίας. Κι ενώ ο Φεραίος Αλέξανδρος ετοίμαζε εκστρατεία κατά της Μακεδονίας, ο βόρειος συνώνυμός του τον πρόλαβε και με Λαρισαίους φυγάδες κατέλαβε τη Λάρισα. Αιφνιδιασμένος ο τύραννος, επέστρεψε στην πόλη του για να οργανωθεί. Λίγους μήνες αργότερα ο στρατός της Θήβας, έχοντας επικεφαλής τους Επαμεινώνδα και Πελοπίδα, απελευθέρωσε τη Λάρισα στηρίζοντας τους Αλευάδες, που πήραν πάλι την εξουσία στα χέρια τους. Ο τύραννος των Φερών άρχισε τότε να παρενοχλεί τους Θηβαίους, συλλαμβάνοντας μάλιστα αιχμάλωτο τον Πελοπίδα (367 π.Χ.), που όμως κατάφερε στη συνέχεια να απελευθερώσει ο Επαμεινώνδας. Το τέλος του Αλεξάνδρου των Φερών δεν άργησε να επέλθει. Στη μάχη που έγινε στις Κυνός Κεφαλές (Χαλκωδόνιον όρος) οι Φεραίοι κατατροπώθηκαν από δυνάμεις του Πελοπίδα (365 π.Χ.), ο οποίος όμως, πολεμώντας ριψοκίνδυνα, φονεύθηκε. Ο Αλέξανδρος κατάφερε να διαφύγει στις Φερές όπου τον περίμενε η μοίρα της οικογένειάς του: η δολοφονία του από συγγενή. Η σύζυγός του Θήβη έβαλε τα αδέλφια της Τισίφονο, Πυθόλαο και Λυκόφρονα Β΄ να τον σκοτώσουν. Οι τρεις δολοφόνοι ανέλαβαν από κοινού την «ταγεία» στη Θεσσαλία που είχε πια καταντήσει συνώνυμο της τυραννίας.

Στη διάρκεια αυτών των γεγονότων (363 π.Χ.) συστήθηκε το νέο «Κοινόν των Θετταλών», από όλες τις πόλεις της Θεσσαλίας πλην Φερών. Επειδή, όμως η δύναμη των Φερών υπό την ηγεσία των τριών αδελφών, ήταν υπολογίσιμη, οι Αλευάδες, εκ μέρους του Κοινού, ζήτησαν τη βοήθεια του νέου Μακεδόνα βασιλιά Φιλίππου Β΄ (358 π.Χ). Αυτός, χωρίς χρονοτριβή επέλασε στη Θεσσαλία, καταστρέφοντας τη Φαρκαδόνα και μετά τη μάχη του Κροκίου πεδίου, αφού ανέτρεψε την τυραννία του Δείνωνα (Κραννών), κατέλυσε το κράτος των Φερών και υπέταξε επίσημα τη Μαγνησία, την Περραιβία και ολόκληρη τη Θεσσαλία στη Μακεδονία (352 π.Χ.). Ο Φίλιππος επανέφερε την παλιά διαίρεση της χώρας σε τετραρχίες (Εστιαιώτιδα, Θεσσαλιώτιδα, Πελασγιώτιδα, Αχαΐα Φθιώτιδα). Στην Πελασγιώτιδα ο Φίλιππος τοποθέτησε στη διοίκηση τον Αλευάδη Θρασύδαιο, ενώ φρόντισε να έχει υπό την κατοχή του στρατηγικές θέσεις, εγκαθιστώντας μακεδονικές φρουρές. Μάλιστα στους Γόμφους έστειλε Μακεδόνες αποίκους, κάτι που πιθανόν έγινε και στους Γόννους. Να αναφέρουμε ότι για λόγους σκοπιμότητας νυμφεύτηκε το 353, τη Λαρισαία Φίλιννα και το 352 τη συγγενή του Φεραίου Ιάσονα Νικησίπολη. Από την πρώτη απέκτησε τον Αρριδαίο και από τη δεύτερη τη Θεσσαλονίκη (ονομάστηκε έτσι σε ανάμνηση της νίκης του στο Κρόκιον). Φερόμενος διαλλακτικά ο Φίλιππος, επέτρεψε στους Θεσσαλούς να έχουν την πρωτοκαθεδρία στη Δελφική Αμφικτυονία. Το 345 ο Αλεύας Σίμος, οργάνωσε ανταρσία και αυτοανακηρύχθηκε τύραννος. Επειδή ο Φίλιππος δεν αντέδρασε, λόγω συγκρούσεών του στην Ιλλυρία και τη Δαρδανία (Σκόπια), βρέθηκαν μιμητές του Σίμου και στις Φερές. Όταν ο Μακεδόνας βασιλιάς επέστρεψε θριαμβευτής, αντέδρασε αστραπιαία. Εξεστράτευσε κατά των στασιαστών, επικρατώντας με άνεση. Οι συνέπειες ήταν δραματικές: εξόντωσε μέχρις ενός τους τυράννους των θεσσαλικών πόλεων, τοποθέτησε ισχυρές μακεδονικές φρουρές παντού, απέσπασε από τη Θεσσαλία, εκτός από τη Μαγνησία, Αχαΐα Φθιώτιδα, Μαλίδα, Αινίδα, Δολοπία και Οιταία. Το σοβαρότερο μέτρο που επέβαλε ήταν ο ορισμός κυβερνήσεων που ονομάζονταν «δεκαρχίαι», τα μέλη των οποίων διορίζονταν από τον ίδιο το Φίλιππο. Το 342 ο Φίλιππος επέβαλε στους Θεσσαλούς να «εκλέξουν» τον ίδιο «ισόβιο άρχοντα του Κοινού των Θεσσαλών». Έτσι, πρώτη φορά, εμφανίζεται ταγός στη Θεσσαλία κάποιος μη Θεσσαλός. Μ’ αυτή την «εκλογή», ο Φίλιππος μπορούσε να εκμεταλλεύεται οικονομικά την εύφορη πεδιάδα, μέσω εισφορών, και να επιστρατεύει, θεσσαλικό στρατό.

www.scribd.com/oikonomoukon

εφ. Ελευθερία Λάρισας, 12/12/11, σ. 20

Πολυπολιτισμός!

أثينا γνωστή και ως Αθήνα.

Μια νυχτερινή βόλτα στο Αθηναμπάντ…

Σήμερα λέγεται أثينا. Όμως μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν η φημισμένη πρωτεύουσα του σύγχρονου Ελληνικού κράτους κουβαλώντας μια μεγάλη ιστορία μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Πρόκειται για τη γνωστή μας Αθήνα…

Όλοι περίπου αποδέχονται πως το κέντρο της πόλης των Αθηνών έχει αλλάξει όψη, πως είναι επικίνδυνο και όλες οι λοιπές κλισέ φράσεις οι οποίες συνοδεύουν ως συνήθως τη διάγνωση μιας νόσου. Όπως θεωρούν ότι επικίνδυνο είναι το Σικάγο ή το Λονδίνο αν διανοηθείς να πας μια βόλτα κάτω από το ποτάμι.

Το ζήτημα είναι τι γίνεται με τη θεραπεία; Απολύτως τίποτε.

Είναι όμως άλλο να ξέρεις κάτι και άλλο να το διαπιστώσεις ο ίδιος. Οι πάλαι ποτέ κάτοικοι του κέντρου το εγκατέλειψαν σε μεγάλο ποσοστό είτε για την ποιότητα ζωής που ΔΕΝ προσέφερε ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 80 είτε γιατί με την ανεξέλεγκτη είσοδο λαθρομεταναστών στη χώρα είδαν από νωρίς την υποβάθμισή του.

Και ίσως για την ώρα ο Χολαργός, το Μαρούσι, η Εκάλη, ο Αλιμος, η Βάρκιζα, η Βουλιαγμένη να βρίσκονται μακριά, αλλά σε μια Ελλάδα που γηράσκει, δε γεννάει και το μουσουλμανικό στοιχείο αυξάνεται ραγδαία, έχετε καμία αμφιβολία πως η φωτιά που έχει ανάψει και καίει δε θα εξαπλωθεί;

 

Ήδη βάπτεται κάλαμος…

Φυσικά δεν ανακαλύψαμε τώρα την Αμερική. Εξ ανάγκης (δυστυχώς αυτό καταντήσαμε να λέμε) είμαστε αναγκασμένοι να διασχίζουμε συχνά το κέντρο. Κρίναμε σωστό πως θα έπρεπε οι Έλληνες να δουν κάποιες εικόνες και να αναλογιστούν. Εμείς μάλιστα απευθύνουμε και μια πρόσκληση σε όσους θέλουν να πάμε βόλτα στο κέντρο πεζοί.

Η έξοδος μας ξεκίνησε από την οδό Αθηνάς. Έρημη μολονότι περάσαμε σε ώρα που τα εμπορικά καταστήματα είναι ακόμη ανοικτά. Φυσικά τα περισσότερα είχαν ήδη κλείσει… Κι όμως ανάμεσα στο ακόμη ελληνικό κέντρο (Ερμού, Μοναστηράκι κτλ) και την περιοχή της Ομονοίας αποτελεί μια νεκρή ουδέτερη ζώνη, η οποία κι αυτή με το πέρασμα της ώρας μεταμορφώνεται. Όσο το φως δίνει τη θέση του στο σκοτάδι, η ανασφάλεια μεγαλώνει.

Έπειτα στροφή στη οδό Σωκράτους. Ασιάτες και βορειοαφρικανοί λαθρομετανάστες κυριαρχούν στο οπτικό μας πεδίο. Συναθροισμένοι σε ομάδες και παρατηρώντας τους περαστικούς. Σταθμεύσαμε σε κάποιο σημείο κινούμενοι για λίγη ώρα πεζοί. Ήμασταν οι μόνοι Έλληνες στην περιοχή η οποία θυμίζει κάτι από κακόφημη συνοικία κάποιου λιμανιού της βορείου Αφρικής. Ντυμένοι οι ίδιοι ως κουρελήδες κάναμε μια γρήγορη βόλτα στα στενά της περιοχής.Με όλη την ειλικρίνεια, αισθανθήκαμε τόσο περίεργα… Ξένοι, παρατηρούμενοι από αρκετά ζευγάρια μάτια που έστω και μεταμφιεσμένοι ήμασταν κάτι διαφορετικό, στην ίδια μας την πατρίδα. Όταν είχαμε κάποιες πρώτες ενδείξεις πως η παρουσία μας αρχίζει να γίνεται ενοχλητική, καταλάβαμε πως είχε έρθει η στιγμή να φύγουμε από το σημείο. Και φυσικά που να τολμήσεις να εμφανίσεις εκεί κάμερα…

 

Η βόλτα λοιπόν συνεχίζεται. Η κάμερα αδυνατεί να πάρει ορισμένες καλές λήψεις στην Πειραιώς αλλά τα μάτια μας βλέπουν το πάρε δώσε ναρκωτικών ουσιών μερικές δεκάδες μέτρα από το Υπουργείο Εργασίας. Λίγο πιο πέρα, πίσω από το δημαρχείο ένα νεαρό κορίτσι εκδίδεται. Τα χρήματα που θα κερδίσει, δεν πρόκειται να τα δει διαφορετικά και είναι πρόθυμο να αναλάβει όλους τους κινδύνους. Η ίδια η πολιτεία φρόντισε πρώτη να θάψει όλα της τα όνειρα. Ποιος μπορεί να την κατηγορήσει;

Μια γειτονιά όπου πλέον δεν υπάρχουν νόμοι. 10-10, 20-20 περπατούν στους δρόμους. Αν τους ζητήσεις να κάνουν στην άκρη, δε θα σε καταλάβουν, αν κορνάρεις, ίσως θα πρέπει να είσαι έτοιμος και για κάτι περισσότερο. Φροντίζεις απλά να κινείσαι προσεκτικά με μοναδική άμυνα τα πετάλια του αυτοκινήτου.

Στην Αχαρνών και τη Λιοσίων η κατάσταση δεν είναι καλύτερη. Ούτε εκεί υπάρχει Έλληνας. Το ίδιο και στη Μάρνη. Ηπείρου, Ιουλιανού, πλατεία Καραϊσκάκη ακριβώς η ίδια κατάσταση. Μια γειτονιά που κάποτε ο κόσμος επέλεγε για τη βραδυνή του έξοδο λόγω των θεάτρων ή κάποιων πολύ καλών εστιατορίων, τώρα είναι απλά έρημη.

Η γενικότερη περιοχή διαθέτει αρκετά εγκαταλελειμένα κτίρια και εκεί βρίσκει αρκετός κόσμος καταφύγιο. Η ελληνική κοινωνία αδιαφορεί απέναντι στο πρόβλημα την ώρα που η πολιτεία αποφασίζει να κλείσει ένα ιστορικό σχολείο στο κέντρο της πόλης για να φιλοξενεί άστεγους λαθρομετανάστες. Τα παιδιά μας που θα κληθούν να υπηρετήσουν, να αποδώσουν φόρους και κυρίως να ζήσουν σε αυτή εδώ τη γωνιά, δεν έχουν το δικαίωμα ούτε στο σχολείο να διατηρούν την ησυχία τους. Οι δε αφαιμαζόμενοι γονείς τους πλέον θα πληρώνουν για αυτούς που τους σκορπούν τον τρόμο και όχι για να μορφώσουν (αν και εδώ ανοίγει μια άλλη συζήτηση) τα παιδιά τους.

Σε κάποια στιγμή εντοπίζουμε έναν ομοεθνή μας να κινείται στο δρόμο. Σταθμεύουμε και τον πλησιάζουμε. Μας μεταφέρει την αγωνία των λίγων εναπομείναντων κατοίκων του κέντρου. Η συζήτησή μας θα διαρκέσει λίγα λεπτά καθώς ο άνθρωπος επιθυμεί να επιστρέψει στο σπίτι του και την οικογένειά του, να κλειδαμπαρωθεί και να ξημερώσει. Με την αγωνία για το αύριο ενός ιδιωτικού υπαλλήλου, αισθάνεται εγκλωβισμένος σε μια περιοχή για την κατάντια της οποίας δε φέρει ευθύνη. Από τη μία πλευρά επιθυμεί να φύγει, από την άλλη αρνείται να παραδώσει σε ξένα χέρια τους δρόμους που μεγάλωσε, έτρεξε, παντρεύτηκε και μεγαλώνει τα παιδιά του.

Ποιος θα το έλεγε πως τελικά Ακρίτες υπάρχουν και στο ίδιο το κέντρο της Αθήνας. Με τη διαφορά ότι τους παλαιούς τους ενίσχυε η τότε πολιτεία.

Οι γείτονές μας όπως είδατε και στην πρόσφατη συνέντευξη του καθηγητή κου Κατσανέβα μέσω του εθνικού τους αερομεταφορέα μεταφέρουν φουρνιές από Μαρόκο, Αλγερία, Σομαλία, Ιράκ, Πακιστάν και Αφγανιστάν στην Κωνσταντινούπολη. Από εκεί, εισέρχονται στην Ελλάδα με εμπορικές αμαξοστοιχίες με την υποχρέωση να εγκαταλείψουν τη χώρα μέσα σε ένα μήνα. Από τη στιγμή όμως που αποβιβάζονται, χάνονται!

Ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιούνται και τα εναλλακτικά δρομολόγια. Η χώρα μας δεν εκμεταλλεύεται τους ευρωπαϊκούς πόρους για την ανέγερση του φράκτη ενώ τα ναρκοπέδια που -αρέσει δεν αρέσει- αποτελούσαν τον καλύτερο φύλακα των συνόρων της χώρας, πλέον δεν υπάρχουν. Άλλωστε υπήρχαν οι προειδοποιητικές πινακίδες, όποιος λοιπόν τολμήσει, θα αναλάβει και τον κίνδυνο.

Επιπλέον αντί να επιδιώκει την παραμονή των ξένων με τους οποίους μας συνδέει κάτι (Ρώσοι, Σέρβοι κτλ), όπως η θρησκευτική πίστη και θα μπορούσαμε ενδεχομένως να συνυπάρξουμε (όπως συνέβη για αιώνες στην αυτοκρατορία) ενισχύοντας το περίφημο Ορθόδοξο Τόξο, παραδίδει τη χώρα σε φανατισμένους, οργισμένους και από κάθε άποψη “πεινασμένους” ανθρώπους. Κι όποιοι αμφιβάλλουν ας ρωτήσουν μερικές όμορφες Νορβηγίδες που στις μικρές τους πόλεις έπεσαν θύματα ομαδικών βιασμών. Άλλωστε είναι γνωστές οι μαρτυρίες πως οι εδώ ισλαμιστές Ασιάτες έχουν μουτζουρώσει διαφημιστικές πινακίδες που απεικονίζουν γυναίκες με μαγιό ενώ σε θερινές εποχές έχουν υβρίσει κορίτσια για τα ακάλυπτα μέρη του σώματός τους.

Καλό θα είναι, πέρα από τα ερωτήματα του τι θα γίνει με τα χαράτσια και τους φόρους, προ των εκλογών, οι Ελληνες ψηφοφόροι να περάσουν μια βόλτα από το κέντρο ώστε να εμπλουτίσουν το ερωτηματολόγιο προς τους υποψηφίους. Ίσως μάλιστα αυτό να όφειλε να είναι το βασικό μας κριτήριο όταν σε 10-15 χρόνια η αναλογία μας προς τους μοσουλμάνους θα είναι 1:1,5, το πολύ 1:2. Ειδικά όταν κάποιοι προοδευτικοί αριστεροί (;) εν μέσω κοινωνικής θυέλλας καταθέτουν επερωτήσεις για το πότε επιτέλους θα ανεγερθεί το τζαμί στο Βοτανικό ή γιατί αναγράφεται το θρήσκευμα στα απολυτήρια των μαθητών ή τέλος υποθάλπτουν καταλήψεις κτιρίων (π.χ. Υπατία) μη αφήνοντας κι αυτούς τους φουκαράδες απεργούς πείνας να σπάσουν την απεργία τους. Άραγε τι ρόλο θα διαδραμάτιζαν όλοι αυτοί σε μια σύρραξη με την Τουρκία;

Για να αναγεννηθεί λοιπόν η Ελλάδα, απαραίτητη συνθήκη αποτελεί η επιβίωσή της. Κι αυτή, αν κάνετε μια βόλτα στην Αθήνα, θα διαπιστώσετε από πρώτο χέρι πως βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο.

Άραγε θα σώσουμε την πατρίδα μας και το αύριο των παιδιών μας;

http://freepen.gr/epikairotita/1704/