Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Τα θεμελιώδη ψεύδη και η παραπληροφόρηση για την Μακεδονία


Τα θεμελιώδη ψεύδη και η παραπληροφόρηση

 για την Μακεδονία

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη

Η μεθοδευμένη εδώ και χρόνια από συγκεκριμένους πολιτικούς και κόμματα υποβάθμιση του σκοπιανού προβλήματος, οι ιδεοληψίες και ο εθνομηδενισμός της αριστεράς, η οσφυοκαμψία και η φοβικότητα της κάποιας «δεξιάς», η καλλιεργούμενη συστηματικά στο ευρύ κοινό ενδοτικότητα από τα αθηναϊκά ΜΜΕ και την πλειονότητα των εργαζομένων σ’ αυτά «δημοσιογράφων», είχαν δημιουργήσει την εντύπωση ότι ελάχιστοι ενδιαφέρονται για το κρίσιμο εθνικό θέμα.
Επί πλέον, ξένα κέντρα και τα κάθε κατηγορίας φερέφωνά τους,  φρόντιζαν να δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις στο κοινό, με στοχευμένη παραπληροφόρηση σε επί μέρους θέματα.
Θα επιχειρήσουμε λοιπόν να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και να επαναφέρουμε την πραγματικότητα ως προς το τι ακριβώς συμβαίνει.

Ψεύδος 1ο
Το τελευταίο χρονικό διάστημα και ιδίως με το «φούντωμα» των λαϊκών κινητοποιήσεων σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ την Ελλάδα για την στήριξη και την συμμετοχή στο Συλλαλητήριο της 21/1/2018 στην Θεσσαλονίκη, άρχισαν να εμφανίζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (και όχι μόνον) κάποια περίεργα δημοσιεύματα «αναλυτών» και «δημοσιογράφων» με «ειδήσεις» του τύπου: «το θέμα έχει κλείσει», «έχει αποφασιστεί το όνομα», «συμφωνήθηκε η ονομασία», «γίνεται διαπραγμάτευση για δικαιολογία» και διάφορα τέτοια (τα οποία ατυχώς αναπαράγουν διάφοροι αφελείς, ανόητοι ή πονηροί) με στόχο να καλλιεργηθεί η απογοήτευση, ο «ωχαδερφισμός», η εγκατάλειψη.
Η πραγματικότητα
Τίποτε απολύτως από τα παραπάνω είναι αληθινό. Στις διεθνείς σχέσεις όλα κρίνονται την ώρα των διαπραγματεύσεων και εξαρτώνται από αυτό που οι Αγγλοσάξωνες ονομάζουν τάιμιγκ (timing), συγχρονισμό, κατάλληλη στιγμή, καθώς και τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ των αντιπάλων μερών. Ακόμη και αν πράγματι υπάρχει η προειλημμένη απόφαση να εκχωρηθεί η ονομασία, ουδείς γνωρίζει το τι θα συμβεί στο τέλος. Ένα τυχαίο γεγονός, ένα σοβαρό πρόβλημα σε μια άλλη περιοχή που απαιτεί άμεση παρέμβαση, διεκδίκηση της αναγνώρισης ελληνικής μειονότητας στα Σκόπια, της απαλοιφής κάθε είδους ψευδο-αλυτρωτικής αναφοράς στο σκοπιανό Σύνταγμα και τα σχολικά βιβλία κλπ μπορεί να προκαλέσουν αναβολή της συζήτησης για την ονομασία.
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΜΕ.
Εάν αναβληθεί η λήψη της απόφασης δεν πρόκειται να ξανασυζητηθεί ποτέ διότι πολύ σύντομα οι Αλβανοί θα έχουν κυριαρχήσει στα Σκόπια, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για τους ψευτομακεδόνες Σλάβους.  

Ψεύδος 2ο
Τα Σκόπια έχουν αναγνωριστεί ως Μακεδονία από «όλο τον κόσμο». Ο προβαλλόμενος ισχυρισμός των Σκοπιανών και των εδώ σκοπιανολάγνων είναι ότι 140 χώρες τους έχουν αναγνωρίσει.
Η πραγματικότητα
Ουδέν αναληθέστερο. Άλλο "αναγνώρισαν την χώρα με τη συνταγματική της ονομασία (=Δημοκρατία της Μακεδονίας)" και άλλο "έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις". Η σύναψη όμως διπλωματικών σχέσεων δεν σημαίνει αυτόματα αναγνώριση του κρατιδίου με τη συνταγματική του ονομασία. Στην πραγματικότητα οι χώρες που έχουν συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τα Σκόπια δεν ξεπερνούν τις 115, σύμφωνα με στοιχεία του 2014, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που χρησιμοποιούν την προσωρινή ονομασία "πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας" (FYROM) για όλους τους επίσημους σκοπούς. Τελικώς, οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» είναι μόλις 98 ενώ αποκαλύπτεται επί πλέον ότι οι χώρες που χορηγούν βίζα σε σκοπιανά διαβατήρια είναι ακόμη λιγότερες από 115, μόλις 101 για την ακρίβεια!
Σε τελική ανάλυση όμως και ανεξάρτητα από τον αριθμό χωρών που έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια εκείνο που κυρίως μετράει είναι η αναγνώριση από την Ελλάδα.
Ας σταματήσουν λοιπόν τα παραμύθια των Σκοπιανών και τα πρακτοριλίκια κάποιων άλλων.
Εκείνο πάντως που πρέπει να επισημάνουμε είναι το γεγονός ότι κάποια απίθανα κράτη, όπως η Τουβαλού (μια νησιωτική χώρα με 10.000 κατοίκους) στο μέσον του Ειρηνικού Ωκεανού, το γειτονικό της Κιριμπάτι (14.000 κάτοικοι), η Ζιμπάμπουε, η Ρουάντα και η Σουαζιλάνδη στην Αφρική, η Μογγολία, το Νεπάλ και το Τατζικιστάν στην Ασία, αλλά και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, αναγνώρισαν τα Σκόπια ως "Μακεδονία" και το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί; Η απάντηση είναι απλή: Ουδείς από το επίσημο ελληνικό (λέμε τώρα) κράτος ενδιαφέρθηκε να ενημερώσει τις αρχές αυτών των χωρών και να κάνει τις απαραίτητες διπλωματικές κινήσεις, κάτι που έκαναν και κάνουν με επιμονή και υπομονή οι Σκοπιανοί. Δυστυχώς...
(Λεπτομερή στοιχεία και τεκμηρίωση εδώ:  

Ψεύδος 3ο
Μετά τους πολέμους 1912-13 και τις  Συνθήκες του  Λονδίνου  στις  17/30 Μαΐου του 1913 και Βουκουρεστίου στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1913 με τις οποίες τερματίστηκαν οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Μακεδονία διανεμήθηκε μεταξύ Σερβίας, Βουλγαρίας και Ελλάδος.
Η πραγματικότητα
Με τις παραπάνω Συνθήκες έγινε η διανομή των εδαφών της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ειδικότερα των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης, Μοναστηρίου και Κοσσυφοπεδίου (Κόσοβο). Ολόκληρη η νότια  Βαλκανική χερσόνησος ονομαζόταν Ρουμελία (τουρκ. Rumeli) δηλ. η χώρα των Ρωμιών (=ορθοδόξων Χριστιανών). Μετά το 1913 οι περιοχές του Βιλαετίου Μοναστηρίου (τμήμα του, τα σημερινά Σκόπια) προσαρτήθηκαν στο βασίλειο της Σερβίας. Η Γιουγκοσλαβία δημιουργήθηκε μετά το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, ως «ένωση του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων». Στην ιδρυτική τους διακήρυξη αναφέρονται αναλυτικά οι επιμέρους περιοχές (όπως το Μαυροβούνιο) και οι εθνότητες που την συναποτελούσαν, αλλά δεν αναφέρεται πουθενά ούτε «έθνος Μακεδόνων», ούτε περιοχή «Μακεδονίας», ως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι επίσημοι χάρτες της Γιουγκοσλαβίας, τη περίοδο του Μεσοπολέμου (δεκαετίες του ’20 και του ’30) δεν αναφέρουν πουθενά την ονομασία «Μακεδονία», αλλά την  «Νότια Σερβία» ή την Βαρντάρσκα Μπανοβίνα (=Περιφέρεια του Βαρδάρη, Αξιού). Οι «τρείς Μακεδονίες» – των Σκοπίων που πήγε στη Γιουγκοσλαβία, «του Πιρίν» που πήγε στη Βουλγαρία και «του Αιγαίου» που πήγε στην Ελλάδα – είναι ένα προπαγανδιστικό κατασκεύασμα που το δημιούργησε η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής και το αναμασούν σήμερα διάφοροι ανιστόρητοι και κάποιοι άλλοι σκόπιμα. 

Παραπληροφόρηση 1η
Συχνά ακούγεται το επιχείρημα ότι το σκοπιανό κρατίδιο δεν πρέπει να διαλυθεί διότι θα προκύψουν η «Μεγάλη Αλβανία» και η «Μεγάλη Βουλγαρία»! Ορισμένοι μάλιστα αφελείς, άσχετοι ή οτιδήποτε άλλο υπερθεματίζουν ισχυριζόμενοι ότι «ακόμη και αν δεν υπήρχε αυτό το κράτος (τα Σκόπια) έπρεπε να το εφεύρουμε»! 
Η πραγματικότητα
Η ανακήρυξη στις 18 Οκτωβρίου 2014 της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος, παρά τις πιέσεις που δέχθηκαν οι Αλβανοί των Σκοπίων να την ματαιώσουν, επέτεινε την αστάθεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον του κρατιδίου. Σήμερα βρίσκονται σε σημαντικά πλεονεκτικότερη θέση μια και συμμετέχουν με κρίσιμο αριθμό βουλευτών στην σημερινή κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ, την οποία μπορούν να ανατρέψουν ανά πάσα στιγμή εάν δεν ικανοποιηθούν οι στόχοι τους. Έτσι, απαιτούν να αναγνωρισθούν ως ισότιμη εθνότητα της χώρας, αρχικά και στην συνέχεια να επιβληθούν πλήρως. Τα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση είναι:
Α. Αναγνώριση της αλβανικής ως επίσημης γλώσσας του κράτους παράλληλα με την σκοπιανή, διδασκαλία της στα σχολεία, ίδρυση αλβανόφωνου Πανεπιστημίου (Ήδη στις 11-1-2018 υπερψηφίσθηκε ο σχετικός Νόμος από την σκοπιανή Βουλή βλ. εδώ: http://www.balkaninsight.com/en/article/macedonia-passes-albanian-language-law-01-11-2018)
Β. Ισοτιμία στην επιλογή των ανωτάτων στελεχών στρατού και αστυνομίας και
Γ. Το σημαντικότερο, εναλλαγή στις θέσεις του Προέδρου Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού (Αλβανός-Σλάβος και Σλάβος-Αλβανός αντίστοιχα). Αυτό συνεπάγεται ουσιαστικά στην κατάργηση της σημερινής κρατικής υπόστασης της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» και την επανίδρυσή της με την μορφή Ομοσπονδίας, με άγνωστη ονομασία. Και τούτο διότι το νέο κράτος ως συνισταμένη μεταξύ της αλβανικής «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος» και της «Σλαβικής Δημοκρατίας» του υπόλοιπου τμήματος των Σκοπίων εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να εξακολουθεί να ονομάζεται «Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Εάν τα παραπάνω δεν επιτευχθούν, η επόμενη κίνηση των Αλβανών θα είναι η ένοπλη σύγκρουση, οπότε θα τεθεί επί τάπητος το θέμα της διάλυσης του σκοπιανού μορφώματος και διανομή των εδαφών του.
Πώς θα διανεμηθούν αυτά; Σίγουρα όχι με τον τρόπο που φαντάζονται κάποιοι «αναλυτές» και προπαγανδίζουν κάποιοι άλλοι, όπως προαναφέραμε.
Ποιοι θα διεκδικήσουν μερίδιο; Πρωτίστως οι Αλβανοί, οι οποίοι έχουν την αμέριστη υποστήριξη του αμερικανικού παράγοντα. Το τμήμα που θα αποσπάσουν (γύρω στο 25-30%) είτε θα ενωθεί με το Κόσσοβο, είτε θα παραμείνει ως αυτόνομη περιοχή υπό την υψηλή επικυριαρχία της Αλβανίας. Υπάρχει και η σκέψη το βόρειο κομμάτι να προσαρτηθεί στο Κόσσοβο και το νότιο στο αλβανικό κράτος.
Το ανατολικό τμήμα των Σκοπίων θα προσαρτηθεί στην Βουλγαρία (γύρω στο 35-30%) και οι κάτοικοι θα ανακτήσουν έτσι την παλιά εθνοτική τους υπόσταση.
Είναι περισσότερο από βέβαιον ότι οι Σέρβοι δεν θα παραμείνουν αμέτοχοι στην διανομή των εδαφών (για πολλούς λόγους) και θα διεκδικήσουν ειδικότερα το βόρειο τμήμα των Σκοπίων (περίπου 20-25%) όπου κατοικούν σερβικοί πληθυσμοί.
Η Ελλάδα έχει όλα τα νόμιμα δικαιώματα να διεκδικήσει την πεδιάδα της Πελαγονίας (περιοχή Μοναστηρίου-Βιτώλια) και την περιοχή Γευγελής-Δοϊράνης δηλ. τα εδάφη (20-15%) νοτίως της νοητής γραμμής Αχρίδα-Περλεπές-Στρώμνιτσα μέχρι τα σημερινά ελληνο-βουλγαρικά σύνορα, λόγω της ύπαρξης ακόμα και σήμερα ελληνικών πληθυσμών. Υπενθυμίζουμε την ομολογία του πρώην Προέδρου των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ στην τσεχική εφημερίδα Cesky Denik (10 Ιουνίου του 1993) για μειονότητα τουλάχιστον 100.000 Ελλήνων στην περιοχή των Σκοπίων.

Παραπληροφόρηση 2η
Πρόσφατα (11-1-2018) είδε το φως της δημοσιότητας σε ακραίο νεοφιλελεύθερο πόρταλ (εδώ: http://www.capital.gr/me-apopsi/3265758/makedoniko-giati-prepei-na-sumbibastei-i-ellada-kai-upo-poies-proupotheseis) προπαγανδιστικό άρθρο ενός διοικητικού στελέχους κάποιου «Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών», όπου ισχυρίζεται ότι πρέπει να συμβιβαστεί η Ελλάδα προς το συμφέρον της! Μεταξύ των διαφόρων «επιχειρημάτων» που αναμασά είναι και το πολυχρησιμοποιημένο σε κάθε προσπάθεια εκβιασμού της χώρας μας ότι «Η υιοθέτηση της ακραίας θέσης "καμία χρήση του όρου Μακεδονία" είναι πολιτικά ανέφικτη: στην πράξη σημαίνει ότι η Ελλάδα κλείνει όλες τις πόρτες και απομονώνεται»! Πάμπολλοι έχουν χρησιμοποιήσει αυτό το αφελές, ανόητο και ύποπτο επιχείρημα στο παρελθόν, πολιτικοί και πολιτικάντηδες, αργυρώνητοι «δημοσιογράφοι» και αναλυτές, «προοδευτικοί» και αριστεροί κάθε κατηγορίας, οι οποίοι βρήκαν και πάλι την ευκαιρία να το επικαλεστούν.
Η πραγματικότητα
Τίποτε από όλα αυτά δεν πρόκειται να συμβεί στην χώρα. Εκείνοι που πρόκειται να κινδυνεύσουν ίσως είναι κάποιοι πολιτικοί που θα πέσουν σε δυσμένεια επειδή δεν κατάφεραν να εκτελέσουν τις εντολές των αφεντικών τους.

Παραπληροφόρηση 3η
Υπάρχει τρομακτική άγνοια και σύγχυση στο ζήτημα της εθνοτικής ταυτότητας των Σλάβων των Σκοπίων, λόγω της προβολής και διάδοσης του όρου «Σλαβομακεδόνες». Υπάρχουν μάλιστα πολλά άτομα που πιστεύουν ότι υπάρχει πράγματι κάποια σλαβομακεδονική εθνότητα, η δε γλώσσα που μιλάνε είναι η «σλαβομακεδονική»!
Η πραγματικότητα
Ο διαβόητος όρος Σλαβομακεδόνες, προέκυψε ως συνέπεια των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στις αρχές του περασμένου αιώνα, οι οποίες επικυρώθηκαν οριστικά από το 5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (17-6 έως 8-7-1924), που δέχθηκε ως ορθό και επαναστατικό το σύνθημα της ΒΚΟ για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη".
Η θέση αυτή υιοθετήθηκε πλήρως στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) που διεξήχθη από 26-11 έως 3-12-1924, με την επικράτηση της γραμμής Πουλιόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα και το ΣΕΚΕ(Κ) μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ.  
Ο όρος ανασύρεται κατά περίπτωση για να περιγράψει μια φαντασιακή εθνότητα, την οποία Σκοπιανοί και σκοπιανολάγνοι κάθε αποχρώσεως και προελεύσεως, αλλά και ορισμένοι  άλλοι ημιμαθείς, χρησιμοποιούν κατά κόρον ως βάση της επιχειρηματολογίας τους.
Λεπτομέρειες για το θέμα υπάρχουν εδώ:
Δυστυχώς δεν μπορούμε να επεκταθούμε περισσότερο για το τεράστιο αυτό  εθνικό θέμα.
Εκείνο όμως που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε είναι ότι για την σημερινή κατάσταση ευθύνεται αποκλειστικά και μόνον η πολιτική τάξη της χώρας που αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων.
Και το βασικό ερώτημα παραμένει: Γιατί τόσα χρόνια οι «εταίροι», «σύμμαχοι» κλπ πιέζουν ΜΟΝΟΝ την Ελλάδα;

ΔΕΕ 15-1-2018


Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Τα προπαγανδιστικά ψεύδη για την Μακεδονία


Ένα κατατοπιστικότατο και συνοπτικό άρθρο (παρά την μικρή σύγχυση ως προς το ιδίωμα), που καταρρίπτει τις αριστερές ανοησίες (και όχι μόνον), οι οποίες βγήκαν πάλι στην επιφάνεια.
ΔΕΕ

Ένα προπαγανδιστικό ψέμα 
της Κομμουνιστικής Διεθνούς…

Του Θανάση Κ.

«Αν δεν καταλάβουμε το πρόβλημα, δεν πρόκειται ποτέ να το λύσουμε…». Δεν το είπε κανένας «σοφός». Το αναγνώρισαν όλοι οι σοφοί της Ιστορίας. Κάποιοι μάλιστα διακήρυξαν, πώς πολλές φορές, το να ορίσεις το πρόβλημα είναι πιο δύσκολο από το να το λύσεις
Σχετικά με το Σκοπιανό, κάποιοι πιστεύουν ακόμα πως το πρόβλημα ξεκίνησε τάχα, όταν διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και μία από τις ομόσπονδες δημοκρατίες της θέλησε να ανακηρυχθεί ανεξάρτητο κράτος (όπως και όλες οι υπόλοιπες).
Χρησιμοποιώντας το (εσωτερικό) όνομα που είχε από πριν, ως τμήμα της Γιουγκοσλαβίας. Από πριν, λέει…
Από πότε «πριν»;
Εδώ είναι αυτό που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να δουν. Και προσπαθούν να επιβάλουν σε ένα ολόκληρο λαό – τους Έλληνες – την απόλυτη «τύφλωση». Όμως ευτυχώς οι Έλληνες ξέρουν…
Ξέρουν πια την αλήθεια. Τουλάχιστον γι’ αυτό…

* Ξέρουν – αλήθεια πρώτη - πως η περιοχή αυτή της Γιουγκοσλαβίας ΔΕΝ λεγόταν «Μακεδονία» από πάντα! 
Η Γιουγκοσλαβία δημιουργήθηκε μετά το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, ως «ένωση του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων». 
Στην ιδρυτική τους διακήρυξη αναφέρονται αναλυτικά οι επιμέρους περιοχές (όπως το Μαυροβούνιο) και οι εθνότητες που την συναποτελούσαν, αλλά δεν αναφέρεται πουθενά ούτε «έθνος Μακεδόνων», ούτε περιοχή «Μακεδονίας»!
Δεν υπήρχαν αυτά, τότε – μόλις το 1918. Πολύ αργότερα «εφευρέθηκαν»…

* Όλοι ξέρουμε επίσης – αλήθεια δεύτερη – πως «Μακεδονία» και «Μακεδόνες» δεν υπήρξαν στην περιοχή αυτή, ούτε αργότερα, ως το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι επίσημοι χάρτες της Γιουγκοσλαβίας, τη περίοδο του Μεσοπολέμου (δεκαετίες του ’20 και του ’30) δεν αναφέρουν πουθενά τη λέξη «Μακεδονία»! 
Ούτε οι επίσημοι διεθνείς χάρτες της «Κοινωνίας των Εθνών» (του τότε ΟΗΕ) αναφέρονται σε - η αναγνωρίζουν με οποιοδήποτε τρόπο - «Μακεδόνες» ή «Μακεδονία»… 
Το επίσημο όνομα της περιοχής των Σκοπίων, είναι σε όλη τη διάρκεια του Μεσοπολέμου αλλά και στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου: «Επαρχία Βαρδαρίου» ή «Banovina Vardarska».

* Ακόμα κι ανατρέξουμε πιο πίσω, στην περίοδο των Οθωμανικών κτήσεων, επίσημη αναφορά σε «Μακεδονία» δεν υπάρχει. Υπήρχαν διοικητικοί διαχωρισμοί - Βιλαέτια και Σαντζάκια (π.χ. της Θεσσαλονίκης και του Μοναστηρίου) - αλλά γεωγραφική έννοια «Μακεδονίας» δεν υπήρχε τότε. 
Ολόκληρη η νότιος Βαλκανική λεγόταν «Ρωμυλία» (Rumeli) – η χώρα των Ρωμιών (Ορθοδόξων). 
Εξ ου και «Ανατολική Ρωμυλία» ονομάστηκε επίσημα (μετά το 1878) η σημερινή νοτιοανατολική Βουλγαρία – κυρίως στα Μαύρη Θάλασσα). 
Τι θα πει «Ανατολική Ρωμυλία»; 
Για να υπάρχει «ανατολική» σημαίνει πως υπήρχε και «δυτική Ρωμυλία»! Αυτή ήταν όλο το υπόλοιπο κομμάτι της Βαλκανικής που συμπεριλάμβανε τη Σερβία, τα Σκόπια, μέρος της δυτικής Βουλγαρίας και το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Βορείου Ελλάδος. 
«Ρωμυλία» ήταν, λοιπόν, το τελευταίο Ιστορικό όνομα ολόκληρης της περιοχής – όχι «Μακεδονία». Η «Ρωμυλία» «διαμοιράστηκε» όταν καταλύθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Όχι η «Μακεδονία»… 

* Κι αν ανατρέξουμε ακόμα πιο πίσω, η λέξη «Μακεδονία» εμφανίζεται κατά καιρούς, επί Βυζαντίου και Ρωμαϊκής κτήσης. Αλλά έχει «μεταβλητά» σύνορα. Άλλοτε καλύπτει όλη τη Βαλκανική χερσόνησο κι άλλοτε εξαφανίζεται εντελώς. Για παράδειγμα γύρω στον 9ο με 10ο μ.Χ. αιώνα καλύπτει και την Αδριανούπολη ακόμα, στη σημερινή Ανατολική Θράκη.
Η ένδοξη Βυζαντινή δυναστεία των «Μακεδόνων» - τον 9ο, 10ο και 11ο αιώνα – καταγόταν από την Ανδριανούπολη! Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Αδριανούπολη μπορεί να καταχωρηθεί σήμερα ως μέρος της όποιας… «Μακεδονίας»! 

* Η ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας συμπίπτει σχεδόν πλήρως με την σημερινή Ελληνική Μακεδονία! Συν μια μικρή ζώνη γης προς βορράν, ως το Μοναστήρι περίπου. 
Όλα τα υπόλοιπα θεωρούνταν από την εποχή του Ηρόδοτου (αρχικά) και του Στράβωνα (αργότερα) διαφορετικές γεωγραφικές ενότητες (πέραν της Ιστορικής Μακεδονίας) κατοικούμενες από διαφορετικούς λαούς (μη Μακεδόνες). 
Ειδικά η ευρύτερη περιοχή των Σκοπίων, ονομάζονταν Δαρδανία και οι κάτοικοί της – οι Δάρδανοι – ήταν αντίπαλοι και συγκρούονταν συχνά με τους αρχαίους Μακεδόνες. 
Όλα αυτά ο κόσμος τα ξέρει πια…

* Εκείνο που δεν ξέρει ακόμα, είναι πως ο λεγόμενος «διαμοιρασμός της Ιστορικής Μακεδονίας» το 1920 σε τρία κομμάτια είναι ένα τεράστιο ψέμα που το δημιούργησε η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής!
Οι «τρείς Μακεδονίες» – των Σκοπίων που πήγαν στη Γιουγκοσλαβία, «του Πιρίν» που πήγαν στη Βουλγαρία και «του Αιγαίου» που πήγαν στην Ελλάδα – είναι ένα προπαγανδιστικό κατασκεύασμα. 
Που δημιουργήθηκε από τον Κομμουνιστική Διεθνή για να στηρίξει – τότε και αργότερα - το αίτημα για «ενιαία Μακεδονία»!
Κόντρα στην εθνοτική συνείδηση των λαών της περιοχής που ένιωθαν είτε Έλληνες στο νότο, είτε Βούλγαροι στο Βορρά, είτε Σέρβοι στα Βορειοανατολικά. 
Ως μοναδικό επιχείρημα επικαλούνται το «γλωσσικό». 
Αυτό που ονομάζεται «μακεδονική γλώσσα» είναι ουσιαστικά βουλγαρική διάλεκτος. Απολύτως παραπλήσια με την επίσημη βουλγαρική γλώσσα – και εντελώς διακριτή από το σερβική. 
Πληθυσμοί που μιλούσαν αυτό το γλωσσικό ιδίωμα ήταν κατά κανόνα στο βαλκανικό νότο Έλληνες στη συνείδηση. 
Χαρακτηριστικό – και τραγικό – παράδειγμα ο θρυλικός Καπετάν Κώτας. Ο πιο γνωστός οπλαρχηγός του «Μακεδονικού αγώνα» που πολέμησε στις αρχές του 20ου αιώνα ενάντια στην βουλγαρική επιρροή της Εξαρχίας και του Κομιτάτου (τότε δεν υπήρχαν… Σκοπιανοί).
Πολέμησε για να περάσει η σημερινή Ελληνική Μακεδονία – τότε υπό Οθωμανική κτήση και υπό βουλγαρική απειλή - στην Ελλάδα!
Πολέμησε και τους Βούλγαρους Κομιτατζήδες και τους Τούρκους δυνάστες. 
Ήταν Σλαβόφωνος ο ίδιος. Το όνομά του ήταν Κονσταντίν (Κότε) Χρίστοφ, που το άλλαξε ο ίδιος σε Κώστας Χρήστου. 
Ήλθε στην Αθήνα και γνωρίστηκε με τον Παύλο Μελά, τον οποίο συνόδευσε στην αρχή της εκστρατείας του.
Λίγο μετά το θάνατο του Μελά συνελήφθη και ο Καπετάν Κώττας από τους Τούρκους. Δικάστηκε και εκτελέστηκε το 1905 στην κεντρική πλατεία της κατοικούμενης από Έλληνες κυρίως, ως τότε, πόλης Μοναστήρι - σήμερα Μπίτολα.
Πριν πεθάνει ο καπετάν Κώττας φώναξε «Ζήτω η Ελλάδα»! Αλλά το φώναξε στα Βουλγάρικα – στο σημερινό σκοπιανό ιδίωμα. Γιατί Ελληνικά δεν ήξερε… 
Πολέμησε για την Ελλάδα, πέθανε για την Ελλάδα, κι ήταν Έλληνας. 
Κι ας μη γνώριζε Ελληνικά. 

Μετά τους δύο βαλκανικούς πολέμους, οι πληθυσμοί διαχωρίστηκαν ανάλογα με την εθνική τους συνείδηση. Όσοι ένιωθαν Έλληνες βορείως των συνόρων ήλθαν στην Ελλάδα (π.χ. από το Μοναστήρι ή τη Βάρνα). 
Κι όσοι δεν ένιωθαν Έλληνες νοτίως της συνοριογραμμής, έφυγαν προς βορράν. Όσοι έφυγαν πήγαν είτε στη Βουλγαρία είτε στη Σερβία.
«Μακεδονία» δεν υπήρχε τότε στην περιοχή, πέραν της Ελληνικής, και «Μακεδόνες» δεν υπήρχαν πέραν από τους Έλληνες της Βορείου Ελλάδος. 

Το παραμύθι για τον δήθεν «διαμελισμό της Μακεδονίας» το κατασκεύασε τότε η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής (ComIntern - που μετά το 1942 μετονομάστηκε σε ComInform). (Μάλλον το κληρονόμησε από το Β΄ Κομμουνιστική Διεθνή, αλλά το ανέπτυξε και το πήγε πολύ πιο πέρα…)
Στην αρχή δεν έδωσε κανείς σημασία. Το αίτημα για «ανεξάρτητη Μακεδονία» κατέπεσε γιατί το είδαν απολύτως εχθρικά και το πολέμησαν όλα τα κράτη της περιοχής – και η Ελλάδα και η Βουλγαρία και η Γιουγκοσλαβία. 
Ακόμα και μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος που μόλις είχε δημιουργηθεί τότε, υπήρξαν στελέχη – ακόμα και ηγετικά – που διαφώνησαν με τη «καθοδηγητική γραμμή» της Τρίτης Διεθνούς. Κάποιοι μάλιστα το πλήρωσαν και ακριβά…
Χαρακτηριστικά, από τους 5 που διετέλεσαν Γενικοί Γραμματείς του ΚΚΕ την περίοδο 1918 -1923 και οι πέντε διαγράφηκαν! 
Οι δύο από αυτούς – ο Γιάννης Κορδάτος και ο Θωμάς Αποστολίδης, καθαιρέθηκαν ή και διαγράφηκαν γιατί αρνήθηκαν να δεχθούν τη «γραμμή» της Διεθνούς για «Ελεύθερη Μακεδονία-Θράκη»! 
Από τους 5 αυτούς πρώτους Γραμματείς του ΚΚΕ, μόνον ένας δέχθηκε τη «γραμμή» της Διεθνούς, ο Νίκος Σαργολόγος, ο οποίος όμως, λίγο αργότερα διαγράφηκε κι αυτός με την κατηγορία ότι… καταχράστηκε σοβιετικά χρήματα που του τα έδωσαν ως «ενίσχυση» στο Κόμμα κι αυτός δεν τα παρέδωσε ποτέ…
Η σοβιετική γραμμή της «Ελεύθερης Μακεδονίας-Θράκης» δεν θα είχε τότε κανένα νόημα χωρίς την κατασκευή της «ενιαίας Μακεδονίας» που λίγο πριν, δήθεν «διαμελίστηκε». 
Αυτό το ιδεολόγημα, παντελώς άτοπο γεωγραφικά και αστήρικτο ιστορικά, έμελλε να το υιοθετήσουν πολύ αργότερα, ακόμα και Έλληνες ιστορικοί! Και να κυριαρχεί σήμερα και στην Ελληνική ιστοριογραφία…
Όπως τόσες και τόσες άλλες ανακρίβειες που επιβλήθηκαν αργότερα, από την εισβολή της Αριστερής διανόησης, που όπου επικρατεί εξοβελίζει κάθε αντιφρονούντα…

Η «τομή» έγινε, όμως, το 1949!
Όταν ο Κομμουνιστής ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας, Γιόζιπ Μπρόζ – Τίτο (ή Βάλτερ), ήλθε σε ρήξη με τη Μόσχα. Και δημιούργησε τότε μιαν ομόσπονδη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» (Σημ. ΔΕΕ: Δεν είναι ακριβές. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας ιδρύθηκε στις 2 Αυγούστου του 1944 και το 1963 μετονομάσθηκε σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας), για να πιέζει και τη Βουλγαρία (με εδαφικές αξιώσεις προς τη λεγόμενη «Μακεδονία του Πιρίν») και την Ελλάδα (προς τη λεγόμενη «Μακεδονία του Αιγαίου»). Και να εξισορροπεί έτσι, μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου της Βαρσοβίας... 
Το «Μακεδονικό ιδεολόγημα» ήταν αρχικά εργαλείο τοπικής γεωπολιτικής εξισορρόπησης εκ μέρους του Τίτο…
Πολύ σύντομα όμως, ο Τίτο ως ηγέτης της Γιουγκοσλαβία, επιλέγει την ουδετερότητα – όχι ως τοπική τακτική εξισορρόπησης, αλλά ως διεθνή στρατηγική στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Και αναδεικνύεται, μαζί με το Αιγύπτιο ηγέτη Νασέρ, και τον Ινδό Νεχρού, συνιδρυτής του «Κινήματος των Αδεσμεύτων». 
Στις μεταπολεμικές δεκαετίες λοιπόν, η «μακεδονική» προπαγάνδα των Σκοπίων οργιάζει και μέσα στη χώρα τους και διεθνώς. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μένει αναπάντητη!
Γιατί μένει αναπάντητη:
--Γιατί ούτε οι Αμερικανοί θέλουν να κακοκαρδίσουν τον Τίτο (αφού τα «χώνει» στους Σοβιετικούς). 
--Ούτε οι «Αδέσμευτοι» θέλουν να τον κοντράρουν, αφού παραμένει ηγέτης του «Κινήματος των Αδεσμεύτων». 
--Ούτε βέβαια οι Αριστεροί μπορούν να του εναντιωθούν, αφού η γραμμή της «Ανεξάρτητης Μακεδονίας» είναι κάτι για το οποίο και οι ίδιοι πολέμησαν (και έχασαν)…
Κι έτσι μέσα στην Ελλάδα, υπάρχει πλήρης αδράνεια απέναντι στο «Μακεδονικό» ιδεολόγημα. 
Που διεθνώς κέρδιζε έδαφος συνεχώς, χωρίς καμία αντίσταση, χωρίς κανένα αντίλογο και στα ξένα Πανεπιστήμια και στην ξένη βιβλιογραφία και στον ξένο Τύπο. 
Σε αυτό δε – περιέργως - συμφωνούσαν όλοι μέσα στην Ελλάδα:
Και οι φιλονατοϊκοι (δεξιοί και κεντρώοι) και οι κεντροαριστεροί (οπαδοί του Κινήματος των Αδεσμεύτων) και η Αριστερά ασφαλώς…
Κι έτσι, όταν προέκυψε η διάλυση των Γιουγκοσλαβίας, το 1991-92, βρεθήκαμε μια δύο γενιές Σκοπιανών που είχαν γαλουχηθεί πως είναι «Μακεδόνες» κατευθείαν «απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων»!
Ενώ παράλληλα σε όλες τις ξένες βιβλιοθήκες, αν προσπαθούσε να ανατρέξει κανείς στο λήμμα «Μακεδονία» υπήρχαν 98% αναφορές στην Σκοπιανή ψευδεπίγραφη εκδοχή (σε όλες τις γλώσσες) και μόνο 2% αναφορές στην Ιστορική εκδοχή, τη δική μας – κυρίως ή αποκλειστικά στα Ελληνικά. 
Έτσι δημιουργήθηκε το πρόβλημα: Από 42 χρόνια Ελληνικής αδράνειας - 1949 ως 1991 - μπροστά σε μια καλπάζουσα προπαγάνδα! 
Όχι επειδή, δήθεν, αρνηθήκαμε να δώσουμε λύση το 1992…

Από τότε, όμως, το «εκκρεμές της Ιστορίας» άρχισε να κινείται αντίθετα: ο Σκοπιανός ψευτομακεδονισμός υποχωρεί συνεχώς μέσα στα Σκόπια! 
Κυρίως, γιατί στηρίζεται σε ένα πελώριο ψέμα. 
Και βεβαίως, επειδή κι εμείς οι ίδιοι δεν τον αναγνωρίσαμε.
Ήδη τα Σκόπια δεν είναι πια «εθνικό κράτος Μακεδόνων», όπως ανακηρύχθηκαν το 1992. Είναι «συνεταιρικό» κράτος…
Έχουν και «συστατική εθνότητα» Αλβανών. 
Ενώ η Σλαβική εθνοτική ομάδα τους, παραδέχονται πλέον ότι ΔΕΝ έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες. 
Δεν υπάρχει κανένας λόγος τώρα να νομιμοποιήσουμε ένα προπαγανδιστικό ψέμα που ήδη έχει αρχίσει να ηττάται και να υποχωρεί στην ίδια την «πατρίδα» του…
Αυτή είναι – όσο πιο συνοπτικά γίνεται – η ιστορική-πολιτική διάστασή του προβλήματος. 
Αύριο θα δούμε τη γεωπολιτική διάστασή του. 
Με αναφορά όχι το παρελθόν πια, αλλά στο παρόν και – κυρίως – στο μέλλον….




Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Το «Κυλώνειον Άγος» επαναλαμβάνεται;

Ικέτες

"Μετά και την έντονη αντίδραση της Τουρκίας
Η κυβέρνηση υπέβαλε αίτηση ακύρωσης του ασύλου στον Τούρκο αξιωματικό"

Οι εφημερίδες

Το «Κυλώνειον Άγος» επαναλαμβάνεται;
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Η κυβέρνηση υπέβαλε αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης με την οποία χορηγήθηκε άσυλο σε έναν από τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς, σύμφωνα με ανακοίνωση από το γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού. Ως φαίνεται η κυβέρνηση των δωσιλόγων ετοιμάζεται να επαναλάβει το Άγος των Παγκαλοσημίτηδων με την παράδοση του Οτσαλάν. Ας θυμηθούμε λοιπόν λίγη Ιστορία.

Ο ευγενής Αθηναίος Κύλων είχε επιτύχει να αναδειχθεί ολυμπιονίκης το 640 π.Χ.Εκμεταλλευόμενος την μεγάλη του δημοφιλία και με προτροπή του Τυράννου των Μεγάρων Θεαγένη, σχεδίασε να καταλάβει την εξουσία στην Αθήνα. Ο χρησμός από το Μαντείο των Δελφών που είχε συμβουλευθεί, έλεγε να καταλάβει την ακρόπολη των Αθηνών στην μεγάλη εορτή του Δία «ν το Δις τ μεγίστῃ ορτ καταλαβεν τν θηναίων κρόπολιν» (Θουκ. Α' 126, 4). Ο Κύλων θεώρησε ότι η μεγαλύτερη γιορτή του Δία ήταν τα Ολύμπια (κατά πάσα πιθανότητα όμως το Μαντείο αναφερόταν στα Διάσια). Κατά την διάρκεια της εορτής των Ολυμπίων επιτρεπόταν στους ολυμπιονίκες στην επέτειο της νίκης τους να πηγαίνουν με συγγενείς και φίλους τους και να κάνουν θυσίες σε διάφορα ιερά της πόλης.
Εκμεταλλευόμενος αυτό το έθιμο, αλλά και την δυσαρέσκεια των Αθηναίων για την κατάσταση της πόλης, μαζί με τον αδελφό του και τους οπαδούς του κατέλαβε την Ακρόπολη το 632 π.Χ. Δεν πέτυχε όμως το σκοπό του γιατί ο τότε επώνυμος άρχων της Αθήνας Μεγακλής, που ανήκε στην ισχυρή οικογένεια των Αλκμαιωνιδών, αντέδρασε δραστήρια και πολιορκώντας την Ακρόπολη ανάγκασε τον μεν Κύλωνα και τον αδελφό του να διαφύγουν στα Μέγαρα, τους δε οπαδούς του να καταφύγουν ικέτες στον βωμό της Πολιάδος (=πολιούχου) Αθηνάς. Όσοι κατέφευγαν στους βωμούς θεωρούνταν ιερά πρόσωπα και κανείς δεν μπορούσε να τους βλάψει. Αν κάποιος αψηφούσε έναν ικέτη αυτό θα κινούσε την οργή των θεών. Αυτή η οργή ονομαζόταν Άγος. Όποιος είχε επιβαρυνθεί με το Άγος επιβάρυνε επίσης τη χώρα που ζούσε και τους απογόνους του.
 Οι οπαδοί όμως του Μεγακλή, ενώ υποσχέθηκαν στους ικέτες πως αν βγουν από το ιερό δεν θα τους έβλαπταν, παραβαίνοντας το πανελλήνιο ιερό έθιμο, τους φόνευσαν προ του ιερού των Ευμενίδων, τη στιγμή που κατέρχονταν από την Ακρόπολη.
 Το έγκλημα αυτό των ικετών προκάλεσε τη φρίκη των Αθηναίων και τη γενική κατακραυγή και εκτός της Αθήνας, οι δε Αλκμαιονίδες θεωρήθηκαν «εναγείς», ενώ αντίθετα οι συμπάθειες στράφηκαν προς τον Κύλωνα.
Ακολούθησε σειρά στάσεων και ταραχών μέχρι το 597 π.Χ. που ανέλαβε ο Σόλων, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, να συμβιβάσει τα αντιμαχόμενα μέρη παρακαλώντας τους εναγείς να υποβληθούν οικειοθελώς στην κρίση τριακοσιομελούς δικαστηρίου που θα αποφασίσει σχετικά. Οι Αλκμαιωνίδες προ αυτής της κατακραυγής δέχτηκαν και το δικαστήριο εκείνο με κατήγορο τον Μύρωνα τον Φλυέα τους καταδίκασε σε εξορία. Αποφάσισε μάλιστα να εκταφούν όσοι εν τω μεταξύ είχαν πεθάνει και να θαφτούν έξω από την πόλη.
Αν και εκτελέστηκε η απόφαση εκείνη το άγος εξακολουθούσε να υφίσταται και ένας φοβερός λοιμός έπληξε την Αθήνα, με πολλούς θανάτους, τον οποίο οι πολίτες θεώρησαν ως θεία δίκη για το έγκλημα. Τότε λέγεται πως πάνω από την πόλη εμφανίσθηκαν να πλανώνται ψυχές νεκρών και ένας μεγάλος φόβος κατέλαβε τους Αθηναίους. Την ίδια περίοδο ο Κύλων ξεσήκωσε τους Μεγαρείς εναντίον των Αθηναίων και κατάφεραν να καταλάβουν την Σαλαμίνα προκαλώντας καταστροφές και στην υπόλοιπη Αττική. Μετά απ΄αυτά ρωτήθηκε το Μαντείο των Δελφών το οποίο και έδωσε εντολή να γίνει πλήρης καθαρμός υπό τις οδηγίες του φιλόσοφου, αλλά και ιερέα, Επιμενίδη που έμενε όμως στην Φαιστό της Κρήτης. Τότε στάλθηκε στην Κρήτη εσπευσμένα ο Αθηναίος Νικίας ο Νικηράτου, με ιερό πλοίο, πιθανώς την Πάραλο, ο οποίος προσκάλεσε τον Επιμενίδη στην Αθήνα. Ο Επιμενίδης φθάνοντας στην αρχαία Αθήνα και βλέποντας τον χώρο έδωσε αμέσως εντολή να συγκεντρώσουν πάνω στον Άρειο Πάγο μαύρα και λευκά πρόβατα τα οποία στη συνέχεια άφησαν ελεύθερα διατάζοντας να τα παρακολουθούν και όπου σταματήσει καθένα εξ αυτών εκεί να ιδρύεται (στήνεται) βωμός και να θυσιάζεται. Μετά την εκτέλεση των οδηγιών αυτών του Επιμενίδη οι θεοί εξευμενίσθηκαν και το άγος εξέλιπε. Οι Αθηναίοι τίμησαν ιδιαίτερα τον Επιμενίδη προσφέροντάς του μεγάλες αμοιβές και δώρα πλην όμως εκείνος αρκέσθηκε μόνο σε ένα κλώνο ελαίας.
ΔΕΕ

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Συλλογές υπογραφών


Συλλογές υπογραφών και 
οι «αγωνιστές» του fb  
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Εδώ και πολλά χρόνια στις σοβαρές χώρες του κόσμου έχει θεσμοποιηθεί η διαδικασία της συλλογής υπογραφών των πολιτών ως μια ακόμη δυνατότητα να εκφράσουν τις θέσεις τους ή την αντίθεσή τους σε διάφορα ζητήματα, σε τοπικό, περιφερειακό ή πανεθνικό επίπεδο. Το σημαντικότερο όμως σημείο (το οποίο αποδεικνύει και το πόσο σοβαρά λαμβάνονται υπ’ όψη οι γνώμες των πολιτών) είναι το γεγονός ότι υπάρχουν προδιαγραφές για τον ελάχιστο αριθμό που πρέπει να συγκεντρωθεί ώστε να συζητηθεί στο νομοθετικό σώμα. Έτσι για παράδειγμα στην πολιτεία Ουάσιγκτον των ΗΠΑ ο ελάχιστος αριθμός υπογραφών που απαιτείται είναι 259.622 για την συζήτηση μιας πρωτοβουλίας και 129.811 για να διεξαχθεί δημοψήφισμα
(How many signatures are needed to qualify an initiative or referendum?https://www.sos.wa.gov/elections/initiatives/faq.aspx).

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση με το άρθρο 227 της Συνθήκης λειτουργίας της Ένωσης θεσμοθετήθηκε Επιτροπή Αναφορών-Αιτημάτων που αποτελεί την γέφυρα μεταξύ των πολιτών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Και εδώ βεβαίως υπάρχουν προδιαγραφές: 
«…Ένα εκατομμύριο υπογραφές για την υποβολή νομοθετικής πρότασης στην ΕΕ – ανοικτή διαδικασία για όλους τους πολίτες της ΕΕ. Ακούγεται δύσκολο; Δεν είναι. Η υποβολή της πρωτοβουλίας σας είναι πραγματικά εύκολη• ακολουθήστε απλώς αυτά τα επτά βήματα. Σημείωση – Η πρωτοβουλία πρέπει να αφορά θέμα της ΕΕ το οποίο εμπίπτει στο πεδίο αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να είναι, για παράδειγμα, τροποποίηση των Συνθηκών της ΕΕ. Δεν μπορεί να είναι οτιδήποτε καταχρηστικό, επιπόλαιο ή ενοχλητικό. Δεν είστε σίγουροι αν το ζήτημα που σκέφτεστε εμπίπτει στο πεδίο αρμοδιότητας της Επιτροπής; Μην ανησυχείτε. Η Επιτροπή θα σας ενημερώσει προτού αρχίσετε να μαζεύετε υπογραφές.

Βήμα #1 
Συγκροτήστε μια επιτροπή πολιτών! Χρειάζεστε τουλάχιστον επτά άτομα που ζουν σε επτά διαφορετικές χώρες της ΕΕ. Σημείωση – Τα μέλη της επιτροπής πρέπει να είναι πολίτες της ΕΕ ηλικίας 18 ετών και άνω (16 ετών και άνω στην Αυστρία). Σε αυτόν τον ελάχιστο αριθμό μελών δεν μπορούν να περιλαμβάνονται βουλευτές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Δεν είναι δυνατή η συγκρότηση της επιτροπής από οργάνωση, παρότι μπορεί να στηρίξει το θέμα της πρωτοβουλίας σας. Για περισσότερες πληροφορίες, συμβουλευθείτε τον κανονισμό (άρθρο 8)…».

Στις ΗΠΑ όπου όλα μεταφράζονται σε χρήμα, η συλλογή υπογραφών γίνεται από άτομα που ασχολούνται επαγγελματικά με την διαδικασία και υπάρχει χρηματοδότηση για την κάθε υπογραφή που συγκεντρώνεται (Pay-per-signature). Σχετικά πρόσφατο άρθρο της μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδας Los Angeles Times (10-8-2016) στην Πολιτεία της Καλιφόρνια είχε τον τίτλο: «Συγκεντρώστε υπογραφές, κερδίστε χρήματα» όπου αναφέρονταν παραδείγματα συλλεκτών υπογραφών που έκαναν μικρές περιουσίες από αυτήν την δραστηριότητα.


Στην χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», όπου οι έννοιες σεβασμός προς τους πολίτες, σοβαρότητα, υπευθυνότητα και τα σχετικά έχουν γίνει ανέκδοτα, η συλλογή υπογραφών έχει μετατραπεί σε ένα …επιτραπέζιο άθλημα άνευ αντικρίσματος, στο οποίο επιδίδονται διάφοροι για λόγους εντυπωσιασμού, για να αποδείξουν ότι υπάρχουν, να καθησυχάσουν συνειδήσεις ή για να …περάσουν απλώς την ώρα τους.

Επί πλέον, ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η αξιοπιστία τους έχει φθάσει σε μηδενικά επίπεδα ήταν και οι απάτες που είχαν στηθεί από κάποιους αετονύχηδες πριν μερικά χρόνια. Με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο καλούσαν τους πολίτες να σπεύσουν να υπογράψουν στην τάδε ιστοσελίδα του εξωτερικού όπου γίνεται «δημοψήφισμα» για το θέμα της ονομασίας και στο οποίο οι φιλοσκοπιανοί ψηφίζουν δήθεν «μαζικά» και «αυτήν την στιγμή» οι ψήφοι να δοθεί το όνομα είναι πάνω από 50%. Έκαναν μάλιστα έκκληση να ειδοποιήσουμε φίλους και γνωστούς να υπογράψουν ΟΧΙ. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα οι ιστοσελίδες αυτές ήσαν συνδεδεμένες με ένα πρόγραμμα διαφήμισης της Google όπου η κάθε είσοδος στην συγκεκριμένη σελίδα των ανύποπτων πολιτών που θεώρησαν καθήκον τους να υπογράψουν καταγραφόταν με ανάλογη αμοιβή!

Αξίζει να σημειωθεί ότι και η επιχειρηθείσα εντελώς επιπόλαια φέτος την Άνοιξη συλλογή υπογραφών για το θέμα της ονομασίας από τις Παμμακεδονικές οργανώσεις των ΗΠΑ κατέληξε σε μάλλον απογοητευτικά αποτελέσματα.

Χαρακτηρίζω επιπόλαιες αυτές τις πρωτοβουλίες για τους παρακάτω λόγους: 
  1. Δεν υπάρχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και η όλη διαδικασία είναι χωρίς αντίκρισμα, πλην βεβαίως της αυτοπροβολής των εμπνευστών και της καλλιέργειας δημοσίων σχέσεων. 
  2. Η συγκεκριμένη διαδικασία έχει πλέον ευτελιστεί σε μεγάλο βαθμό και αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, αλλά και με επιφυλακτικότητα από το κοινό. 
  3. Προσφέρει μια καλή δικαιολογία σε ορισμένους να καθησυχάσουν την συνείδησή τους ότι έκαναν το καθήκον τους. 
  4. Τελικά τι σημαίνει ο οποιοσδήποτε αριθμός υπογραφών που θα συλλεχθεί; Ας υποθέσουμε ότι συγκεντρώνονται 100 ή 200.000 υπογραφές (λέμε τώρα) αυτών που διαφωνούν να δοθεί το όνομα στα Σκόπια. Αυτό σημαίνει ότι τα υπόλοιπα 9.800.000 συμφωνούν να δοθεί; Αστειότητες!

Ας αντιληφθούν λοιπόν κάποιοι ότι τα εθνικά θέματα δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται με εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων, με προεδρικές φωτογραφίσεις τύπου Ρουβά, με επιστολές στον Πρωθυπουργό των Σκοπίων που μόνο γέλιο προκαλούν, μαζώξεις «μεταξύ μας» και «αγώνες» με το πληκτρολόγιο από «επαναστάτες» του fb.

ΔΕΕ
30-12-2017        



Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Νέα βιβλία



Περιεχόμενα

Προλεγόμενα

1. Εισαγωγή

2. Οι Σλαβόφωνοι Έλληνες της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας

3. Το γλωσσικό ιδίωμα

4. Το ζήτημα της διδασκαλίας «μειονοτικών» γλωσσών και ιδιωμάτων

5. Η επιχειρούμενη πολιτιστική γενοκτονία εκ μέρους του Σκοπιανού κράτους εις βάρος των σλαβόφωνων Ελλήνων

6. Ιστορικές παράμετροι του ζητήματος

7. Μεθοδεύσεις δημιουργίας μειονοτήτων 

8. Τα ξένα κέντρα και οι ιθαγενείς τους σύμμαχοι

9. Μεθοδεύσεις δημιουργίας τεχνητών εθνοτήτων

10. Επίλογος

Παραρτήματα

Τεκμήρια

Βιβλιογραφία



Προλογικό σημείωμα
Νίκος Βασιλειάδης          

Ο χώρος της βαλκανικής αποτελούσε πάντα μία περιοχή, με ιδιαίτερο στρατηγικό ενδιαφέρον στο διεθνές σύστημα και στον ανταγωνισμό ισχύος των μεγάλων δυνάμεων. Ιδιαίτερη υπεραξία ενείχε και ενέχει στο βαλκανικό υποσύστημα η γεωγραφική ενότητα της Μακεδονίας και της Θράκης. Η σημασία τους, μεταξύ άλλων, εδράζεται στο γεγονός ότι συνιστούν ένα κομβικό σημείο στις χερσαίες μεταφορές, ενώ αποτελούν και το σημείο εισόδου (μέσω του Αιγαίου) στη λεκάνη της νοτιοανατολικής μεσογείου, περιοχής με εξαιρετικά υψηλά φορτία ισχύος στο διεθνές σύστημα στην ιστορική του διαχρονία, είτε αυτό υπήρξε πολυπολικό, διπολικό ή μονοπολικό.
           Η ύπαρξη πολλών εθνοτικών ομάδων στην περιοχή, με κοινές αναφορές, αλλά και με σημαντικές διαφοροποιήσεις στις πολιτισμικές τους διαδράσεις, λειτούργησε, πολλές φορές, εργαλειακά, με τη χρησιμοποίηση του ψηφιδωτού των εθνοτήτων της βαλκανικής, για την υλοποίηση στρατηγικών επιλογών των μεγάλων δυνάμεων στο χώρο αυτόν, στη  βάση των – θεμιτών ή αθέμιτων - επιδιώξεών τους.
            Είναι λοιπόν προφανές ότι η όξυνση των εθνοτικών ανταγωνισμών από τον 19ο αιώνα και έπειτα, κυρίως, αφετηριάζεται στην υποδαύλισή τους από τις δυνάμεις του διεθνούς συστήματος, στη βάση της εξυπηρέτησης, αποκλειστικά και μόνον, των δικών τους συμφερόντων.
            Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, η διεκδίκηση του δικαιώματος κυριότητας στην Μακεδονία κατέστη στρατηγική επιδίωξη των κυρίαρχων εθνοτικών ομάδων της. Η απόληξη των Βαλκανικών πολέμων, προϊούσας της διαδικασίας του Μακεδονικού Αγώνα (σημείο εκκίνησης το έτος 1870) και της εξέλιξής του, διευθέτησε de jure, με την υπογραφή της συνθήκης του Βουκουρεστίου, την εδαφική κυριαρχία ενός εκάστου, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει τη μερίδα του λέοντος.
            Δυστυχώς, η λογική αναθεωρητισμού που κατήτρυχε τους ‘’ηττημένους’’ οδήγησε σε επάλληλες αναζωπυρώσεις του ζητήματος, μονομερώς. Η μετεξέλιξη της εθνοτικής σύγκρουσης σε ιδεολογικοποιημένη πλέον, μετά το 1945 και τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αντιπαράθεση οδήγησε και σε ένα ιστορικό, παγκόσμια πρωτότυπο ίσως, παράδοξο: την κατασκευή μίας τεχνητής εθνότητας, ως πολιορκητικού κριού των νέων αναθεωρητικών επιδιώξεων.
             Σε αυτήν τη διαδικασία η Ελλάδα, καθεύδουσα τον νήδυμον της «ανυπαρξίας» ζητήματος, κινούμενη στη βάση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των συμμαχιών που ανήκε και ανήκει, επέτρεψε την εξέλιξη και ενδυνάμωση του ψευδεπίγραφου αφηγήματος της ψευτοεθνότητας των δήθεν «μακεδόνων». Όταν δε, με τη λήξη του ψυχρού πολέμου και το νέο status στα Βαλκάνια, βρήκε το πρόβλημα μπροστά της, από την αρχική αμηχανία και συναισθηματική προσέγγιση του θέματος προσχώρησε, βαθμηδόν, στην «υπνώττουσα» διπλωματία και στη λογική ενός έντιμου (;) συμβιβασμού. Έτσι, εγκλωβίστηκε στη διελκυστίνδα της έλλειψης στρατηγικής επιδίωξης, ακυρώνοντας τα πλεονεκτήματα της θέσης της στο διεθνές σύστημα.
              Η εξέλιξη αυτή συνιστά απόρρροια, εν πολλοίς ή εν ολίγοις, του βασικού προβλήματος: την άγνοια της ιστορικής πραγματικότητας του ζητήματος από την ελληνική κοινή γνώμη. Βασικές παράμετροι, ιστορικά αυταπόδεικτα τέθηκαν υπό αμφισβήτηση, στη  βάση και μίας αναθεωρημένης ιστορικής αφήγησης, με ιδεολογικές αγκυλώσεις. Έτσι, συντελέστηκε κάτι πρωτόφαντο. Η ιστορική γνωσιολογική ελληνική ένδεια, εγκιβωτίστηκε σε μία ανιστόρητη (ακούσια ή εκούσια) «ακαδημαϊκή» προσέγγιση, άγοντας στην υιοθέτηση – προβολή των αντιπάλων θέσεων!
               Το παρόν λοιπόν πόνημα στοχοθετεί να αναδείξει τα αυτονόητα. Να διαλύσει μυθοπλασίες, συγχύσεις, εσφαλμένες ερμηνείες. Και, κυρίως, να αποκαταστήσει την ιστορική πραγματικότητα, εισφέροντας στην ελλιπέστατη ενημέρωση των Ελλήνων, και αυτών ακόμη των Μακεδόνων. Η συνδημιουργία – συνεργασία δύο ανθρώπων, ιδία βέβαια του Δημήτρη Ευαγγελίδη με τη δική μου μικρή συνεισφορά, με προσωπικά βιώματα λόγω της μακεδονικής ελληνικής καταγωγής, λειτουργεί, διαπλαστικά και απελευθερωτικά. Γιατί η αλήθεια απελευθερώνει.                                                      

Νίκος Βασιλειάδης
Θεσσαλονίκη, Απρίλιος 2017


Προλογικό σημείωμα
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

 Το τελευταίο χρονικό διάστημα πληθαίνουν συνεχώς οι ενδείξεις ότι υπάρχει πίεση να δοθεί «λύση» στο πρόβλημα της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων εις βάρος της χώρας μας, ενώ παράλληλα αυξάνονται τα κρούσματα ενδοτισμού μεταξύ πολιτικών διαφόρων αποχρώσεων, όπως πληροφορούμαστε από δηλώσεις τους, «γλωσσικά ολισθήματα», τοποθετήσεις, αλλά και συνεντεύξεις τους σε σκοπιανά ΜΜΕ (βλ. δήλωση στις 26-4-2014 του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στ. Κούλογλου: «I call Macedonia by its name - Macedonia, like the rest of the world Αποκαλώ την Μακεδονία με το όνομά της: Μακεδονία, όπως ο υπόλοιπος κόσμος».
Επί πλέον η αποκάλυψη ότι με παρασκηνιακή πρωτοβουλία της τότε Υπ. Εξ. Ντ. Μπακογιάννη ανατράπηκε αυθαίρετα η απόφαση της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών στις 13 Απριλίου 1992 που καθόριζε σαφέστατα ότι: «…Σχετικά με το θέμα των Σκοπίων, η πολιτική ηγεσία της χώρας, με εξαίρεση το ΚΚΕ, συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον αν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ, στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”» και η οποία αντικαταστάθηκε με την διαβόητη «σύνθετη» ονομασία αποδοχής της εκχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας στα Σκόπια, απέδειξε περίτρανα τον ενδοτισμό των πολιτικών ηγεσιών, αλλά και την αδιαφορία τους για τα εθνικά θέματα.*
 Δυστυχώς, οι εκάστοτε κυβερνήσεις ουδέποτε φρόντισαν να ενημερώσουν συστηματικά τους Έλληνες πολίτες και το σπουδαιότερο, λαούς και κυβερνήσεις στον υπόλοιπο κόσμο, για το τι ακριβώς συμβαίνει. Την όποια πληροφόρηση ανέλαβαν δημοσιογράφοι, δημοσιογραφούντες και πολιτικοί, κατά κανόνα ελάχιστα ενημερωμένοι για το θέμα, καθώς και αμφιλεγόμενα Ιδρύματα και Ινστιτούτα.
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να έχει επικρατήσει ευρέως η εντύπωση ότι το πρόβλημα με τα Σκόπια είναι μόνον ζήτημα ονομασίας, που μπορεί να αφήνει αδιάφορους τους περισσότερους, αλλά βεβαίως «ενοχλεί» τους Μακεδόνες Έλληνες και επομένως πρέπει να δοθεί τελικά «μια κάποια» λύση που να ικανοποιεί όλους.
Προφανώς, η άποψη αυτή, που καλλιεργείται αριστοτεχνικά εδώ και πολλά χρόνια, τείνει να γίνει κυρίαρχη, λόγω της άγνοιας, της αδιαφορίας, αλλά και των αναποτελεσματικών, ακόμα και επιπόλαιων χειρισμών του ζητήματος εκ μέρους των κατά καιρούς «αρμοδίων».
Θεωρώ λοιπόν επιβεβλημένη μια συνολική επισκόπηση του θέματος και των κινδύνων που ελλοχεύουν σε βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη προοπτική για την χώρα μας, ώστε να γίνει επιτέλους κατανοητό ότι δεν πρόκειται απλώς για μια ονοματολογία, αλλά για κάτι ευρύτερο και πολύ επικίνδυνο, που θα αποκαλυφθεί άμεσα, εάν η τελική «συμφωνία» είναι δυσμενής για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.

Παράλληλα, η άλλη πλευρά εργάζεται στοχευμένα, προγραμματισμένα και υποστηριζόμενη όχι μόνον από ξένα κέντρα και συμφέροντα, αλλά και από οργανώσεις σκοπιανών (πρώην βουλγαροφρόνων) του εξωτερικού (κυρίως Καναδά, Η.Π.Α., Αυστραλίας και Γερμανίας) με πλέον γνωστή την διαβόητη U.M.D. (United Macedonian Diaspora), η οποία με έδρα την αμερικανική πρωτεύουσα (United Macedonian Diaspora, 1510 H Street, NW, Suite 900 - Washington, D.C. 20005 U.S.A.) καθοδηγεί, ενισχύει και χρηματοδοτεί αφειδώς τις σκοπιανές διεκδικήσεις και απαιτήσεις.
Το απογοητευτικό πάντως είναι, όπως έχει διαπιστωθεί, ότι οι κάτοικοι των αστικών κέντρων και ιδίως των μεγάλων (Αθήνα-Θεσσαλονίκη) αγνοούν παντελώς το τι συμβαίνει στην ύπαιθρο της Μακεδονίας, όπου οργιάζει ανενόχλητη εδώ και δεκαετίες η σκοπιανή προπαγάνδα, έχοντας προσηλυτίσει άτομα από διαφορετικούς χώρους (ιδεολογικούς, πολιτικούς, γλωσσικούς), τα οποία με κάθε ευκαιρία προωθούν τις επιδιώξεις και τους σχεδιασμούς των Σκοπίων είτε από ανθελληνικά απωθημένα είτε με την προσδοκία απολαβών. Μια περιήγηση στο Διαδίκτυο θα πείσει και τους πλέον δύσπιστους.
Ένα άλλο κορυφαίο ζήτημα στο οποίο εστιάζεται επίσης το παρόν πόνημα είναι η συμπαράταξη και ευθυγράμμιση των εγχώριων κομμουνιστών και πάσης φύσεως μαρξιστών με τις επιδιώξεις ξένων κέντρων και συγκεκριμένα της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν), η οποία για την εξυπηρέτηση δικών της στρατηγικών και τακτικών στόχων αποφάσισε να υποστηρίξει την κατασκευή μιας ανύπαρκτης εθνότητας, της «σλαβομακεδονικής», όπως την ονόμασε, με στόχο την δημιουργία μιας «ανεξάρτητης Μακεδονίας και Θράκης», με την αυτονόμησή τους από το ελληνικό κράτος. Η απόφαση αυτή του ΚΚΕ (στο  3ο έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) 26 Νοεμβρίου - 3 Δεκεμβρίου 1924 με την επικράτηση της γραμμής  Πουλιόπουλου, όπου υιοθετήθηκε επίσης και η μετονομασία του σε ΚΚΕ) υπήρξε η γενεσιουργός αιτία πολυάριθμων δεινών για την χώρα, τα οποία εξακολουθούν να μας κατατρύχουν μέχρι σήμερα. Η υιοθέτηση του «σλαβομακεδονισμού», όπως ήταν επόμενο, ταυτίσθηκε με τον «μακεδονισμό» των παλαιότερων σερβικών και βουλγαρικών εθνικών επιδιώξεων για να καταλήξει στις σημερινές ψευδο-αλυτρωτικές φαντασιώσεις των σκοπιανών και των ξένων κέντρων που τους στηρίζουν.
Εντυπωσιακό πάντως είναι το γεγονός ότι για τους πρώην ή και νυν σλαβόφωνους Μακεδόνες Έλληνες ουδεμία διπλωματική ή μεταπτυχιακή εργασία υπήρξε, ούτε διδακτορικά υποβλήθηκαν ποτέ. Αντιθέτως η παραγωγή «εργασιών» κάθε επιπέδου, από μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων μέχρι σπουδαστές ΤΕΙ και φοιτητές Πανεπιστημίων με αντικείμενο τους βουλγαρίζοντες σλαβόφωνους ή «σλαβομακεδόνες», καθώς και η παραγωγή άρθρων, «μελετών» ακαδημαϊκών προφεσσόρων (Ελλήνων και ξένων), βιβλίων και κάθε είδους «ερευνών», που βρίθουν ανακριβειών, παραποιήσεων, διαστρεβλώσεων γεγονότων, αλλά και ασύστολων ψευδολογιών, σημειώνει εκπληκτικές επιδόσεις τις τελευταίες δεκαετίες, ενώ άφθονες πηγές χρηματοδότησης (και όχι μόνον) είναι πάντα διαθέσιμες.
Παλαιότερα υπήρχαν αντιστάσεις, άλλες λογικές και νοοτροπίες, αναχώματα, διαφορετικές συγκυρίες, ενδιαφέρον από τον απλό κόσμο, που κατέρρευσαν σταδιακά και πλέον έχουν απομείνει ελάχιστες. Παραζαλισμένοι όλοι από την βαθιά οικονομική, κοινωνική, πολιτική και ηθική κρίση, προϊόντα της μακρόχρονης πολιτισμικής και πολιτικής υποβάθμισης, έχουμε εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο επιταχυνόμενης παρακμής και διάλυσης.
Το παρήγορο είναι ότι έχουν μείνει ακόμη άνθρωποι πρόθυμοι να αγωνιστούν και αποτελούν μια όαση, αλλά και ευχάριστη έκπληξη όταν αναπάντεχα τους συναντάς ή τους ανακαλύπτεις. Λίγοι βέβαια, όμως έχει αποδειχθεί διαχρονικά ότι η ποιότητα επικρατεί αργά ή γρήγορα απέναντι στην ποσότητα. Και υπάρχει ποιότητα σ’ αυτούς τους ανθρώπους, που εξακολουθούν να αγωνίζονται ενάντια στο ρεύμα.
Αυτούς τους Συνέλληνες είχα κατά νου όταν αποφάσισα να γράψω αυτά που ακολουθούν στις επόμενες σελίδες.
Ελπίζω να φανώ αντάξιός τους και να μη τους απογοητεύσω.

Έδεσσα, Άνοιξη 2016
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης


 ________________________________

(*) Βλ. επίσημη ιστοσελίδα ΥΠ.ΕΞ. εδώ: http://www.mfa.gr/to-zitima-tou-onomatos-tis-pgdm/ όπου αναφέρονται τα εξής εκπληκτικά: «Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει προτείνει ένα ρεαλιστικό και βιώσιμο πλαίσιο διευθέτησης, το οποίο στοχεύει στην εξεύρεση οριστικής λύσης στο θέμα του ονόματος. Η θέση μας είναι σαφής: σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή…».
Με άλλα λόγια, αγνοήθηκε η αναφερθείσα παραπάνω ομόφωνη απόφαση (πλην ΚΚΕ) της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών της 13ης Απριλίου 1992 η οποία ανέφερε ρητά και κατηγορηματικά ότι: «…στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”» και χωρίς ποτέ να ενημερωθεί ο ελληνικός λαός πότε και από ποιο κυβερνητικό σχήμα εκχωρήθηκε η ονομασία, συζητάμε πλέον τον γεωγραφικό προσδιορισμό, εάν δηλ. τα Σκόπια θα ονομάζονται Βόρεια, Άνω, Βορειοκεντρική κλπ Μακεδονία!