Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Κατασκευαστές μειονοτήτων...


Κατασκευαστές μειονοτήτων...

Είχαμε αναφερθεί σε προηγούμενη ανάρτηση (http://ethnologic.blogspot.gr/2015/05/13-17-2015.html) στο Συνέδριο που οργάνωσε στην Κομοτηνή η  Ομοσπονδιακή Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN) στην Κομοτηνή στις 13-17 Μαΐου 2015 σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης, του Κόμματος Ισότητας Ειρήνης & Φιλίας και του Συλλόγου Επιστημόνων Μειονότητας Δυτικής Θράκης, στο οποίο μίλησε και η εκπρόσωπος των "εθνικά μακεδόνων" της Ελλάδας. 
Τι ακριβώς όμως είναι αυτή η FUEN και τι κρύβεται από πίσω; Το άρθρο που ακολουθεί επιχειρεί να δώσει τεκμηριωμένες απαντήσεις στο ερώτημα αυτό.
ΔΕΕ

FUEN: Γερμανοί «σπεσιαλίστες» επί των εθνοτήτων που δραστηριοποιούνται για τον κατακερματισμό του Ιράκ εφευρίσκουν «μειονότητα» Βλάχων στην Ελλάδα


Διευθυντήριο με πολλαπλούς παίκτες 19/10/2006 
FLENSBURG -BOZEN (Μπολτσάνο) - ΒΑΓΔΑΤΗ - ΑΘΗΝΑ 
(Ίδια έκθεση) 

Γερμανοί «ειδήμονες επί των εθνοτήτων» συμμετέχουν στην προετοιμασία για την εδαφική κατάτμηση του Ιράκ σε τρία (αυτόνομα) κράτη. Η κατάτμηση προετοιμάζεται από μια «ομάδα μελέτης» του Κογκρέσου των ΗΠΑ, υπό την προεδρία του πρώην υπουργού Εξωτερικών, Τζέιμς Μπέικερ. Σύμφωνα με το σχέδιο τους, το Ιράκ πρέπει να υποδιαιρεθεί σε «αυτόνομες περιφέρειες». Η «Ευρωπαϊκή Ακαδημία του Bozen» παρέχει μαθήματα «αυτονομίας» στους μελλοντικούς «managers» των ιρακινών περιφερειών. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων παραδίδονται εκπαιδευτικά σεμινάρια στα πλαίσια αυτού του προγράμματος. 

Η «ευρωπαϊκή» ακαδημία είναι ένα ερευνητικό ινστιτούτο μειονοτήτων, που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση της Γερμανόφωνης επαρχίας Bozen (Μπολτσάνο), στην περιφέρεια του νότιου Τιρόλ-Τρεντίνο της Ιταλίας. Η ακαδημία έχει στενούς δεσμούς με τις γνωστές οργανώσεις-βιτρίνες που προωθούν την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης του Βερολίνου, οι δραστηριότητες των οποίων μπορούν να χαρακτηριστούν «εθνοτιστικές» και «ρατσιστικές». Σε διάσκεψη τύπου που θα λάβει χώρα την επόμενη εβδομάδα στο Bozen (Μπολτσάνο) οι «ειδήμονες επί των εθνοτήτων» στοχεύουν να αναλάβουν δράση και σε άλλες περιοχές διεθνούς έντασης. Η εστίαση των υπό γερμανική ηγεσία διαβουλεύσεων «περί των εθνοτικών ομάδων» εντοπίζεται στις συγκρούσεις στη Βόρεια Ιρλανδία και τη Βόρεια Ισπανία (Χώρα των Βάσκων), καθώς επίσης και σε υποτιθέμενα κέντρα σύγκρουσης στην Ελλάδα. 

Την περασμένη εβδομάδα, περίπου 40 αντιπρόσωποι της διοίκησης του πολέμου της Βαγδάτης ήρθαν στο Bozen για καθοδήγηση σε ζητήματα σχετικά με την «αυτονομία». Στο πλαίσιο μαθήματος μάστερ με θέμα «Ομοσπονδιακό σύστημα στα πλουραλιστικά Κράτη», [1] επρόκειτο να λάβουν βαθιές γνώσεις σχετικά με «τη συμβίωση πληθυσμών διαφορετικών εθνοτικών ομάδων». Η εθνοτιστική έννοια του «folk group», η οποία έθεσε τις βάσεις για την εξαπάτηση εκατοντάδων χιλιάδων κατά τη διάρκεια της βασιλείας της ναζιστικής τρομοκρατίας [2], αποτελεί σήμερα τη βάση της ατζέντας των ΗΠΑ για τη διάλυση του Ιράκ σε ζώνες «εθνοτικών ομάδων» [3]. Kατά συνέπεια, οι «λαότητες (folk groups)» των Σουνιτών, των Σιιτών και των Κούρδων θα χωριστούν σε τρία περιφερειακά κράτη, προκειμένου να διευκολυνθεί ο έλεγχος της εν λόγω χώρας, που είναι πλούσια σε πρώτες ύλες. Ο σχεδιασμός των ΗΠΑ αναφέρεται ρητά στην εθνοτική (αίματος) ομογενοποίηση του Ιράκ, το οποίο πρέπει να σβηστεί από το χάρτη μέσα από την καθιέρωση «συνόρων βασισμένων στην αιματολογική καταγωγή» (blood borders) [4]. 


ΔΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ 

Τις τελευταίες εβδομάδες, οι συμμετέχοντες στα μαθήματα της έννοιας της «λαότητας-folk group» (δικηγόροι και διοικητές διαφόρων επαρχιών στο Ιράκ) φιλοξενήθηκαν από την «Ευρωπαϊκή Ακαδημία Bozen (Μπολτσάνο)», ένα από τα ερευνητικά ινστιτούτα ερευνών μειονοτήτων, που χρηματοδοτούνται με περίπου πέντε εκατομμύρια ευρώ, από την κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος του Νότιου Τιρόλου (SVP). (Ο συνολικός προϋπολογισμός είναι δέκα εκατομμύρια ευρώ). Το SVP, που θεωρείται ότι ανήκει στη δεξιά πτέρυγα του πολιτικού φάσματος, εκπροσωπεί τα συμφέροντα του Γερμανόφωνου πληθυσμού της ιταλικής επαρχίας Bozen (Μπολτσάνο). Σύμβουλος στο κατεξοχήν πεδίο ειδίκευσης της Ακαδημίας Bozen, τα «μειονοτικά δικαιώματα», είναι ο Γερμανός «ειδήμων επί των εθνοτήτων» Rainer Hofmann (Frankfurt/Main), ο οποίος απαιτεί μια «ανεξάρτητη ταυτότητα» για τις «εθνοτικές ομάδες» και τους «αιματολογικώς διακριτούς πληθυσμούς» (blood-line peoples)» [5]. Σύμφωνα με τον Hofmann η «αναγκαστική αφομοίωση» των «αιματολογικώς διακριτών πληθυσμών» του δικαιολογεί «(...) την δυναμική δημιουργία χωριστών κρατών ή αλλαγή των συνόρων»- ένα από τα σχέδια δράσης των ΗΠΑ, που πρόκειται να εφαρμοστεί τώρα στο Ιράκ. Ο ιρακινός πρεσβευτής στην Ιταλία, Mohammed Mahmoud Al Amili, συνόδευσε τα μελλοντικά διευθυντικά στελέχη του υπό διάλυση Ιρακινού κεντρικού κράτους στα μαθήματα του Ινστιτούτου Μειονοτήτων του Bozen (Μπολτσάνο).


ΕΝΤΑΣΕΙΣ 

Το Ινστιτούτο Bozen διατηρεί στενές σχέσεις με την «Ομοσπονδιακή Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνοτήτων (FUEN)» και άλλους μετωπικούς οργανισμούς της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής. Η FUEN [6] ιδρύθηκε από συνεργάτες των Ναζί, και - όπως το Ινστιτούτο Μειονοτήτων με τον τίτλο «Ευρωπαϊκή Ακαδημία» - χρηματοδοτείται από την κρατική κυβέρνηση του Bozen. Η FUEN και η «Ευρωπαϊκή Ακαδημία» έχουν ανακοινώσει ότι μια «διεθνής διάσκεψη» θα πραγματοποιηθεί στις αρχές της επόμενης εβδομάδας με τη συμμετοχή «περίπου 100 εκπρόσωπων μειονοτήτων, από όλη την Ευρώπη». Μεταξύ των διοργανωτών του συνεδρίου είναι επίσης ο «Σύλλογος Απειλούμενων Λαών» (GfbV), από το Goettingen της Γερμανίας. Τα κύρια θέματα συζήτησης θα είναι η «Βόρεια Ιρλανδία» και η «Χώρα των Βάσκων». Σύμφωνα με την FUEN, από τη σκοπιά των «χαρακτηριζόντων κρατών» (Μεγάλη Βρετανία, Ισπανία) αυτές αποτελούν περιοχές εθνοτικών εντάσεων[7]. Η FUEN έχει τα κεντρικά της γραφεία στη Βόρεια Γερμανία στο Flensburg και απολαμβάνει σημαντική κρατική χρηματοδότηση από το Γερμανική Κυβέρνηση. 



ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ 

Ακόμη και στην Ελλάδα, η FUEN φροντίζει για τις «εθνοτικές ομάδες/folk groups» που έχει ανακαλύψει. Οι Γερμανοί εθνοτιστές-πολιτικοί επιθυμούν να φέρουν τις «Αρμάνικες-Βλάχικες [8] και "Μακεδονικές" εθνοτικές ομάδες» [9] κάτω από την Γερμανική επιρροή. Αυτές οι δήθεν «εθνοτικές ομάδες», επινοημένες από την FUEN, επιχειρείται να χαρακτηριστούν επισήμως ως μειονότητες. Οι Ελληνικές αρχές έχουν ήδη διαμαρτυρηθεί επίσημα στο παρελθόν λόγω των προσπαθειών των Γερμανών «σπεσιαλίστων» επί των εθνοτήτων να υποκινήσουν μειονοτικά ζητήματα στην Ελλάδα. [10] Η Αθήνα φοβάται μια εσκεμμένη αποσταθεροποίηση στις παραμεθόριες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, η οποία θα μπορούσε να έχει συνέπειες για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. 

ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ 

Βασισμένη στα μοντέλα που δημιουργήθηκαν στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, η FUEN ισχυρίζεται, σε έναν πρόσφατα δημοσιευμένο «Καταστατικό Χάρτη», ότι στην Ευρώπη υπάρχουν πάνω από 300 μειονότητες με περίπου 100 εκατομμύρια άτομα. Αυτό θα σήμαινε ότι «περίπου ένας στους εφτά Ευρωπαίους ομολογεί ότι αυτός/αυτή ανήκει σε μια γηγενή, εθνική μειονότητα» [11]. Όσον αφορά στις επιτηδευμένες αναφορές της FUEN περί εδαφικής προσκόλλησης («αυτόχθονες»), ή περί γενεαλογικής καταγωγής («εθνοτικές ομάδες»), αυτές στοχεύουν σε μια σειρά από νομικώς αυθαίρετα μέτρα ώστε να διαλύσουν τις δομές του έθνους-κράτους, δια της προώθησης και εδραίωσης ανόμοιων μεταξύ τους εθνοτικών ταυτοτήτων. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, τα 100 εκατομμύρια μέλη των Ευρωπαϊκών «εθνοτικών ομάδων-folk groups» έχουν «το δικαίωμα στην προστασία των παραδοσιακών πατρίδων τους», ώστε ούτε να αφομοιωθούν, ούτε να «υπερ-αποξενωθούν» από το πάτριο έδαφός τους. Οι «βασικές αρχές» του ισχύοντος καταστατικού χάρτη της FUEN αυτολεξεί είναι ότι: «Eμείς, οι αυτόχθονες, οι εθνικές μειονότητες/εθνοτικές ομάδες-folk groups, επικαλoύμαστε για τον εαυτό μας το δικαίωμα ( ... ) να προστατευτούμε από την αφομοίωση». Την ίδια στιγμή, η FUEN απαιτεί «πολιτιστική αυτονομία, καθώς και τις απαραίτητες μορφές αυτο-κυβέρνησης» των κατά τόπους περιοχών που προσδιορίζει ως «εθνοτικές» πατρίδες των 300 μειονοτήτων. Οι πραγματικές κοινωνικής προέλευσης μειονότητες (οι μετανάστες) εξαιρούνται ρητά από τις απαιτήσεις για τα εν λόγω δικαιώματα. (σημείωση Vlahofonoi Blogspot: όπερ και αναμενόμενο, αν αναλογιστεί κανείς πόσα εκατομμύρια Τούρκων, Ανατολικο-ευρωπαίων και άλλων μεταναστών ζουν στην Γερμανία) 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΔΑΦΟΥΣ 

Οι πανευρωπαϊκές εθνοτικες δραστηριότητες, που σύμφωνα με διεθνείς παρατηρητές είναι ρατσιστικές [12] και εξυπηρετούν συγκεκαλυμμένα Γερμανικά συμφέροντα εξωτερικής πολιτικής, λαμβάνουν ολοένα και αυξανόμενη στήριξη εκ μέρους της κυβέρνησης. Με την ευκαιρία της ανακοίνωσης του Καταστατικού Χάρτη της FUEN, στην πόλη Bautzen (στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας), ο χριστιανοδημοκράτης πρωθυπουργός του κρατιδίου, Georg Milbradt καθησύχασε τους «εθνοτιστές» για μια συνεχή συγχρηματοδότηση από την κυβέρνηση του κρατιδίου του. Παρόμοια ροή κεφαλαίων παρέχεται από την κρατική κυβέρνηση του Schleswig-Holstein στη Γερμανία, από την πολιτειακή κυβέρνηση του Kaernten στην Αυστρία, από την διοίκηση της Γερμανόφωνης κοινότητας Βελγίου, καθώς και από την τοπική κυβέρνηση της Γερμανόφωνης επαρχίας Bozen στην Ιταλία, η οποία συνεργάζεται στενά με την FUEN. Έτσι, η FUEN έχει εξελιχθεί σε μια παν-Γερμανική συντονιστική επιτροπή για τα συμφέροντα της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής σε ο,τι έχει σχέση με τις «εθνοτικές ομάδες-folk groups». Ο Δρ. Detlev Rein, υφυπουργός στο Γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών, είναι πρόεδρος της συμβουλευτικής επιτροπής τους. Ο Rein είναι πρόεδρος της ένωσης προσωπικού της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων (CAHMIN) και διαδίδει τη γερμανική εθνο-πολιτική σε διεθνές επίπεδο. Σύμφωνα με την FUEN, ακόμα και η Γερμανική κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένου και του κόμματος ‘Linke PDS’ συμμετέχει στην πολυ-κομματική υποστήριξη της FUEN και της πολιτικής της, του αίματος και εδάφους [ 13 ].


Παρακαλούμε διαβάστε επίσης: Hintergrundbericht: Die Föderalistische Union Europäischer Volksgruppen, "Europa der Regionen" für Jugoslawien, "Volksgruppen" für "Europa", Berlin organisiert seine "Volksgruppen", Regierungsverantwortung, Aktionseinheiten, "Begegnung der Völker", Gemeinsam, Deutsche Jäger and Schutzmacht-Klausel 

[1]Iraker studieren Südtirol-Autonomie; Südtirol online 13.10.2006

[2]Walter von Goldendach, Hans-Rüdiger Minow: Von Krieg zu Krieg. Die deutsche Außenpolitik und die ethnische Parzellierung Europas, München 1999

[3]Bush-Krieger fürchten Rache der Wähler; Focus online 17.10.2006

[4]see also A Dirty Little Secret

[5] Rainer Hofmann: Minderheitenschutz in Europa, Berlin 1995

[6]Walter von Goldendach, Hans-Rüdiger Minow: Von Krieg zu Krieg. Die deutsche Außenpolitik und die ethnische Parzellierung Europas, München 1999

[7]FUEV, August 1994

[8]Internationale Aromunen Konferenz in Rumänien; FUEV-Pressemitteilung Nr. 2006-25

[9]Lageerkundungsreise nach Griechenland; FUEV-Pressemitteilung Nr. 2006-09

[10]Walter von Goldendach, Hans-Rüdiger Minow: Von Krieg zu Krieg. Die deutsche Außenpolitik und die ethnische Parzellierung Europas, München 1999

[11]FUEV-Charta der autochthonen, nationalen Minderheiten in Europa; Bautzen 2006

[12]Pierre Hillard: Minorités et régionalismes dans l'Europe Fédérale des Régions: Enquête sur le plan allemand qui va bouleverser l'Europe, Paris 2001

[13]FUEV-Delegation in Berlin und Bautzen; FUEV-Pressemitteilung Nr. 2006-06


Mετάφραση από τα αγγλικά του Τσιαμήτρου Γιάννη




Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Η δράση των Τσάμηδων στην Κατοχή...


Τσάμηδες, το τάγμα Νουρί Ντίνο

Απόσπασμα από το κείμενο του Αθανάσιου Γκότοβου, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, “Τσάμηδες, ετερότητα και σύγκρουση” που είναι δημοσιευμένο στο Άρδην τ. 99 που κυκλοφορεί 

[...]

Παράλληλα με τον εξοπλισμό των χωριών της Θεσπρωτίας, αρχίζει να συγκροτείται το λεγόμενο τάγμα Nuri Dino, το οποίο καλείται να δράσει κυρίως στην περιοχή του Αργυροκάστρου. Γίνονται οι αναγκαίες συνεννοήσεις με τον αρμόδιο γερμανό στρατηγό, υπεύθυνο για την Αλβανία, ο οποίος στις 29.3.44 δίνει τη σχετική άδεια:
«Ο κ. Nuri Dino έχει την άδεια να συγκροτήσει ένα εθνικό αλβανικό στρατιωτικά οργανωμένο τάγμα επιστράτων εθελοντών στην περιοχή Αργυροκάστρου με σκοπό να πολεμήσει εναντίον των κομμουνιστών ανταρτών της περιοχής. Η επαφή με τους εγγύς ευρισκόμενους διοικητές των γερμανικών δυνάμεων είναι απαραίτητη, ειδικά πριν από την πραγματοποίηση σημαντικών επιχειρήσεων».
Ήδη νωρίτερα, και συγκεκριμένα στις 21.1.44, είχαν ζητηθεί τέσσερις Αλβανοί αξιωματικοί για τη στελέχωση του τάγματος: «Για το υπό συγκρότηση τάγμα “Nuri Dino” παρακαλούμε για την απόσπαση τεσσάρων αλβανών αξιωματικών (αν είναι δυνατόν ένας από αυτούς με γνώσεις στη Γερμανική ή τη Γαλλική). Προώθηση στο Αργυρόκαστρο.»
Όπως μαθαίνουμε από σχετικό έγγραφο για τη δομή του τάγματος, το τάγμα «Νουρί Ντίνο» παρουσιάζει στις 18.3.1944 την εξής εικόνα σε ό,τι αφορά τη σύνθεση, τον ρουχισμό και τον οπλισμό:
«Δύναμη του τάγματος προς το παρόν: 691 άνδρες. 300 άνδρες από την περιοχή Ηγουμενίτσα-Φιλιάτες-Παραμυθιά και 391 άνδρες από την περιοχή Αργυροκάστρου. Το τάγμα υπάγεται από επιχειρησιακής πλευράς στη Μεραρχία Steyrer και οικονομικώς στο Ι/724. Το Ι/724 έχει την ευθύνη της παραλαβής και της διανομής του συσσιτίου.
Ο εφοδιασμός με ρουχισμό, οπλισμό και πυρομαχικά ρυθμίζεται κεντρικά από το [22. ορεινό] Σώμα Στρατού στα Ιωάννινα.
Με βάση τη διαταγή του Γενικού Στρατηγείου του ΧΧΙΙ Ορεινού Σώματος Στρατού/Ic Nr. 3504/43 αναλογούν στο τάγμα: 1000 στολές, 1000 όπλα, 16 όλμοι, 16 ελαφρά οπλοπολυβόλα, 100.000 σφαίρες για ατομικό όπλο, 32.000 πυρομαχικά για ελαφρύ οπλοπολυβόλο. Μέχρι τώρα έχουν παραληφθεί: 800 στολές, 300 όπλα, 4 ελαφρά οπλοπολυβόλα, 71.200 σφαίρες, 23.400 πυρομαχικά για ελαφρύ οπλοπολυβόλο»
Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται τόσο ομαλά για τον Nuri Dino. Στο Αργυρόκαστρο υπηρετεί εκείνη την εποχή ως νομάρχης ένας ομοϊδεάτης, ο Vehip Runa, ο οποίος φαίνεται ότι δεν είναι διατεθειμένος να ανεχθεί να παρακάμπτεται από τον Nuri σε πολιτικο-στρατιωτικό επίπεδο. Δημιουργούνται τριβές ανάμεσά τους, οι οποίες υποχρεωτικά πρέπει να λυθούν σε ανώτερο επίπεδο. Έτσι, στις 22.5.44, ο Ντίνο απευθύνεται στον Αλβανό υπουργό εσωτερικών Djafer Deva, από τον οποίο ζητά ξεκαθάρισμα των αρμοδιοτήτων, όπως φαίνεται από χειρόγραφο σημείωμα που συντάσσει στα γαλλικά και το υπογράφει ο ίδιος. Την ίδια ακριβώς αποσαφήνιση ζητά και το 22ο Ορεινό Σώμα Στρατού από τον ανώτατο στρατιωτικό διοικητή της Αλβανίας, απευθύνοντάς του μια όμοια στο περιεχόμενο επιστολή με εκείνη του Nuri:
«Ο Nuri Dino παρακαλεί τον υπουργό εσωτερικών Xhafer Deva για αποσαφήνιση της θέσης του ως ηγέτη της πολιτοφυλακής σε σχέση με το Γενικό Στρατηγείο Ιωαννίνων αφ’ ενός και απέναντι στο νομάρχη Αργυροκάστρου αφ’ ετέρου.
Το Γενικό Στρατηγείο ενδιαφέρεται επίσης για αποσαφήνιση, καθώς ο Nuri Dino φαίνεται να έχει εξουσιοδοτηθεί από τα Τίρανα να διατηρεί απ’ ευθείας επαφή, ενώ η οδηγία του νομάρχη Αργυροκάστρου είναι να υπάγεται η αλβανική πολιτοφυλακή της περιοχής σε εκείνον.
Λόγω του τελευταίου γεγονότος έχει γίνει συνεννόηση με τον νομάρχη, ώστε όλες οι εντολές της Γενικής Διοίκησης προς τον Ντίνο να διαβιβάζονται μέσω του νομάρχη».
Τελικά, και παρά τις άοκνες προσπάθειές του, ούτε νομάρχης Αργυροκάστρου θα γίνει, ούτε θα μπορέσει να αυτονομηθεί από τον αντίζηλό του Vehip Runa.

Nuri Dino: άριστος πληροφοριοδότης, διοικητής ναζιστικού τάγματος, μαυραγορίτης

Οι προστριβές, όμως, με τον Runa φαίνεται πως έχουν και μια πιο υλική βάση. Στις 13.6.44, ο υπολοχαγός Petersen, ο άνθρωπος του Lanz στο Αργυρόκαστρο και ταυτόχρονα σύνδεσμός του με την αλβανική πολιτική διοίκηση της περιοχής, αναφέρει τα εξής:
«Αναφέρω το ακόλουθο συμβάν:
Στους Αγ. Σαράντα βρισκόταν αποθηκευμένοι περίπου 3 τόνοι αραβοσίτου, αλάτι και ένα ποσό 90.000 αλβανικών φράγκων. Οι Άγ. Σαράντα ανήκουν στη νομαρχία του Αργυροκάστρου. Έτσι ο αντινομάρχης των Αγ. Σαράντα είχε υποσχεθεί τα εφόδια αυτά στον νομάρχη [Αργυροκάστρου] Runa και είχε ήδη οργανώσει την αποστολή τους. Πριν όμως προλάβουν να μεταφερθούν τα υλικά αυτά –τα οποία είναι απολύτως αναγκαία εδώ– από τους Αγ. Σαράντα στο Αργυρόκαστρο, κατασχέθηκαν και απομακρύνθηκαν από τον Nuri Dino, παρά τις αντιρρήσεις του αντινομάρχη.
Όπως είπε ο Runa, ο Nuri Dino μετέφερε τα πράγματα αυτά στα Ιωάννινα με σκοπό το εμπόριο – κυρίως με το χρηματικό ποσό που αφαίρεσε. Ο φρούραρχος των Αγ. Σαράντα έδωσε τη συγκατάθεσή του για την κίνηση αυτή του Nuri Dino – προφανώς λόγω άγνοιας της κατάστασης.
Ο νομάρχης παρακαλεί τη Γενική Διοίκηση να ενημερώσει τις γερμανικές υπηρεσίες στο Δέλβινο και τους Αγ. Σαράντα ότι οι περιοχές αυτές ανήκουν στη νομαρχία Αργυροκάστρου και ότι εντέλει αυτός που δικαιούνται να δίνει εντολές στον αντινομάρχη των Αγ. Σαράντα Τζεμίλ Λέκα και του Δελβίνου Κάνι Λέσκου είναι ο νομάρχης Runa. Ο Runa δικαιολογημένα είναι σφόδρα εξοργισμένος με την εισπήδηση του Nuri Dino στη νομαρχία του, καθώς λόγω της ακύρωσης αυτής της αποστολής σιτηρών, η επισιτιστική κατάσταση έχει γίνει τόσο κρίσιμη, ώστε η υπηρεσία εφεδρικών εφοδίων του γερμανικού στρατού παρακαλείται να αποστείλει επειγόντως στο Αργυρόκαστρο με το αυριανό δρομολόγιο έξι τόνους αραβοσίτου ή σίτου».
Από πληροφοριοδότης και οργανωτής της πολιτικο-στρατιωτικής δραστηριότητας των μουσουλμάνων Τσάμηδων στη Θεσπρωτία, ο Nuri Dino γίνεται διοικητής του ομώνυμου τάγματος στο Αργυρόκαστρο για να εμπλακεί τελικά σε υποθέσεις μαύρης αγοράς, όπως τον κατηγορεί ο ομοϊδεάτης ανταγωνιστής του, νομάρχης Αργυροκάστρου. Παρόλα αυτά οι σχέσεις του με τη γερμανική στρατιωτική διοίκηση της Ηπείρου θα παραμείνουν μέχρι το τέλος στενές.
Τον Ιούνιο του 1944, η φαντασίωση της ένωσης της Θεσπρωτίας με τη Μεγάλη Αλβανία, όπως την είχε υποσχεθεί ο Χίτλερ, βρίσκεται προς το τέλος της. Και ο Nuri Dino το γνωρίζει. Η αποστολή του τώρα είναι να υπερασπιστεί τη de facto εξουσία των μουσουλμάνων Τσάμηδων στην περιοχή αυτή κάτω από στρατιωτικά αντίξοες έως δραματικές για εκείνον συνθήκες. Η εξουσία των Τσάμηδων απειλείται ευθέως από τον ΕΔΕΣ και τις συμμαχικές δυνάμεις, οι οποίες επιδιώκουν τον πλήρη έλεγχο των θεσπρωτικών ακτών και τη δημιουργία εκτεταμένου προγεφυρώματος για εφοδιασμό της ελληνικής αντίστασης, προκειμένου να οργανωθούν οι δολιοφθορές στις αποχωρούσες γερμανικές δυνάμεις. Αυτό που καταφέρνει ο ηγέτης της μουσουλμανικής μειονότητας, παρά την πίεση που δέχονται οι δυνάμεις του, είναι να οργανώσει και να πετύχει το καλοκαίρι του 1944 την εκκένωση της περιοχής νοτίως του Καλαμά με ελάχιστες απώλειες. Οι συμμαχικές δυνάμεις και ο Ζέρβας παρέχουν συνειδητά τον αναγκαίο χρόνο για την επιχείρηση αυτή, η οποία στην πρώτη της φάση δεν ήταν αναίμακτη, καθώς ήταν αδύνατον να ελεγχθούν από πράξεις αυτοδικίας και αντεκδίκησης οι μαχητές των στρατιωτικών μονάδων του Ζέρβα στην περιοχή, και ειδικά εκείνοι που η ίδια η ζωή τους είχε σημαδευτεί επί τέσσερα χρόνια από τη κατοχική βία των ενόπλων Μουσουλμάνων της Θεσπρωτίας και των οποίων αγαπημένα πρόσωπα είχαν δολοφονηθεί από αυτούς. Σε σύγκριση πάντως με τα αιματηρά επεισόδια με θύματα (εθνοτικά) Γερμανούς και άλλους πρόσφυγες που καταγράφηκαν κατά την προέλαση του κόκκινου στρατού τους τελευταίους μήνες των συγκρούσεων στο ανατολικό μέτωπο, τα βίαια επεισόδια εναντίον αμάχων Μουσουλμάνων στην Παραμυθιά, το Καρβουνάρι, την Πάργα και τους Φιλιάτες, το καλοκαίρι και το Φθινόπωρο του 1944, ήταν εξαιρετικά περιορισμένα, και αυτό επειδή τελικά ο Ζέρβας μπόρεσε να επιβάλει την αναγκαία πειθαρχία για την περιφρούρηση του συγκεντρωμένου σε διάφορα ασφαλή σημεία άμαχου μουσουλμανικού πληθυσμού.
Η εκκένωση του συνόλου σχεδόν του μουσουλμανικού πληθυσμού της Θεσπρωτίας –με εξαίρεση τους λίγους μουσουλμάνους μαχητές που ήταν ενταγμένοι στο αντάρτικο του ΕΔΕΣ κυρίως από το χωριό Κόντρα της Γκρόπας– ήταν, ίσως, μια από τις λίγες ρεαλιστικές αποφάσεις που πήρε ο Nuri Dino όταν δεν μπορούσε πλέον παρά να παραδεχτεί ότι το σενάριο του αλυτρωτισμού είχε ακυρωθεί οριστικά. Η τραγωδία, όμως, της υπόθεσης αυτής δεν βρίσκεται στην αυτοκαταστροφική πορεία της ηγεσίας των μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας, αλλά στο ότι η ηγεσία αυτή, χωρίς να συναντήσει στο εσωτερικό της μειονότητας τους φραγμούς και τις αντιστάσεις που θα περίμενε κανείς, κατάφερε και παγίδευσε το σύνολο σχεδόν των ομοεθνών της να συμμετάσχουν στην υλοποίηση της αλβανικής μεγάλης ιδέας, να υπολογίσουν σε λάθος σύμμαχο για την πραγμάτωση της ένωσης της Θεσπρωτίας με την Αλβανία και τελικά να οδηγηθούν αναγκαστικά στον ξεριζωμό, στα πλαίσια μιας εθνοκάθαρσης εξ αντανακλάσεως, παρόμοια με εκείνες που σημειώθηκαν με γερμανικούς πληθυσμούς σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης με την προέλαση του σοβιετικού στρατού. Ότι ο ξεριζωμός ήταν το πιο αναίμακτο σενάριο, αν η συμμαχία με τη Wehrmacht κατέρρεε, το γνώριζε, όπως αποδεικνύεται από τη μελέτη των γερμανικών στρατιωτικών αρχείων, η ηγεσία της μειονότητας από πολύ νωρίς. Αποφάσισε όμως να αναλάβει το ρίσκο και να παίξει με συνέπεια το χαρτί του αλυτρωτισμού, μιλώντας στα μέλη της μειονότητας μέχρι τα τελευταία για «νίκη» και για «απελευθέρωση» της Θεσπρωτίας. Η ηγετική ομάδα των μουσουλμάνων Τσάμηδων έπαιξε κυριολεκτικά με τη φωτιά και έχασε.

Antikatastasiexofyllo1_01-e1427373261783


Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Τουρκικό Θράσος: Να ξηλωθεί η πινακίδα ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!


Τουρκικό Θράσος: Να ξηλωθεί η πινακίδα ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!
Εύγε, στη Δημαρχίνα Καβάλας
Περιοδικό "Ζαγάλισα" Η φωνή των Πομάκων
Τεύχος 77, Φεβρουάριος - Μάρτιος 2015

Και πριν στεγνώσει το μελάνι από το προηγούμενο άρθρο για το σχέδιο επιβολής τουρκογλωσσίας στη Θράκη (και σταδιακά στην Καβάλα), ένα νέο περιστατικό απύθμενου τουρκικού θράσους ήρθε να επιβεβαιώσει τα όσα γράψαμε.
Με μία πρωτοφανή ενέργειά του και υπερβαίνοντας τους κανόνες της διπλωματίας, ο νεοφερμένος πρόξενος της Τουρκίας στην Κομοτηνή Αλή Ριζά Ακιντζί, σε «ύποπτη» επίσκεψή του στην Καβάλα, συναντήθηκε …εθιμοτυπικά με τη δήμαρχο Καβάλας κα Τσανάκα. Όμως η επίσκεψη μόνο εθιμοτυπική δεν ήταν, διότι μεταξύ των ανούσιων τυπικοτήτων έριξε τη βόμβα: ζήτησε να απομακρυνθεί η πινακίδα που βρίσκεται στην ανατολική είσοδο της Καβάλας και γράφει ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ, με αιματοβαμμένη την μισή Κύπρο, εννοώντας σαφώς την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Ο αρχι...πρόξενος αυτός, λοιπόν, είπε στη δήμαρχο ότι η πινακίδα …ενοχλεί και προκαλεί τα συναισθήματα των τούρκων τουριστών που έρχονται στην Καβάλα.
Η ΥΠΕΡΟΧΗ δήμαρχος του απάντησε ότι η ταμπέλα αυτή αναφέρεται σε ένα θλιβερό ιστορικό γεγονός και ότι οι Κύπριοι είναι αδέλφια των Ελλήνων και υποστηρίζουν πάντα κάθε δίκαιο αίτημά τους. Επίσης, του τόνισε, ότι όλοι όσοι επισκέπτονται την Καβάλα πρέπει να γίνονται κοινωνοί αυτού του ιστορικού γεγονότος και ότι ένας λαός που ξεχνάει την ιστορία του δεν έχει μέλλον.
Συμφωνούμε απολύτως με την τοποθέτηση της δημάρχου και θα προσθέσουμε μόνο ότι όταν οι Τούρκοι απομακρύνουν τις προτομές και τις αφίσες του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ) από το τουρκικό τελωνείο στους Κήπους και στις Καστανιές, όταν μετονομάσουν την οδό του φασίστα Αχμέτ Σαδίκ, μπροστά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Φανάρι, ή μετονομάσουν τη γέφυρα Αχμέτ Σαδίκ στη Ραιδεστό/Τεκίρνταγ (…αδελφή πόλη της Καβάλας), που δικαίως προκαλούν και τα αισθήματα των Ελλήνων τουριστών στην Τουρκία, τότε ΙΣΩΣ σκεφτούμε τι θα κάνουμε με την πινακίδα της Κύπρου..
Επαινούμε τη διπλωματική και σοφή απάντηση της ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΗΜΑΡΧΟΥ Καβάλας, αλλά εμείς θα απαντούσαμε στον αποθρασυμένο Τούρκο πρόξενο με το πνεύμα και τα λόγια του Γεώργιου Καραϊσκάκη
«Τούρκε πρόξενε, μας έστειλες ένα μπουγιουρντί και μας ζητάς η πινακίδα να φύγει από ‘κει. Ρωτήσαμε τον ίδιο τον π... μας και μας απάντησε να μείνει εκεί»
Αγαπητοί αναγνώστες, υπομονή για μια μεγάλη …έκπληξη στην τουρκική θρασύτητα!
Άρθρο του Κεμάλ Φαρζλή
Τεύχος 77, Φεβρουάριος - Μάρτιος 2015


Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Κάτι τρέχει στη Ρωσσία


Ακόμα ένα αντιρωσσικό προπαγανδιστικό άρθρο από πληρωμένους Δυτικούς κονδυλοφόρους. Τους πείραξε που πάει να περάσει Νόμο για έλεγχο των δραστηριοτήτων των διαφόρων ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό. Τι θέλανε; Να τους άφηνε να οργανώνουν ασύδοτοι τα πρακτοριλίκια τους; Διαβάστε το άρθρο και τα συμπεράσματα δικά σας.
ΔΕΕ

Κάτι τρέχει στη Ρωσσία

Το μεγαλείο του αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ο Βλαντιμίρ Πούτιν ο οποίος επιχειρεί και πρόκειται - κατά τα φαινόμενα τουλάχιστον - να περάσει ένα νόμο, ο οποίος παραπέμπει σε άλλες εποχές. Μπορεί ο ίδιος να διανύει την τρίτη κατά σειρά θητεία του, ως εκλεγμένος άρχων της χώρας, ωστόσο οι πρακτικές που ακολουθούνται παραπέμπουν σε άλλες, παλαιότερες - όχι και τόσο μακρινές ιστορικά - εποχές, ενός καθεστώτος που κατέρρευσε. Ενδεχομένως όμως όχι και οο πρακτικές του. Το Penna σας παραθέτει άρθρο του Guardian για έναν νόμο που ενδέχεται να διώξει εκτός συνόρων τις «ξένες απειλές». Τώρα πώς και από ποιον ορίζονται οι ξένες απειλές, φαίνεται ότι είναι το σοβαρότερο θέμα.

«Ανεπιθύμητες δραστηριότητες» θα χαρακτηρίζεται ότι πραγματοποιούν ορισμένες ξένες Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) στη Ρωσία, σύμφωνα με σχετικό νόμο που προωθείται από την Κάτω Βουλή (Κρατική Δούμα). Το νέο θεσμικό πλαίσιο οδηγεί σε περαιτέρω καταστολή κοινωνικών δομών που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος κατά τη διάρκεια της τρίτης κατά σειρά θητείας του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ήδη από το 2012 η Ρωσία υιοθέτησε έναν αμφιλεγόμενο νόμο με τον οποίο χαρακτηρίζει οργανώσεις που λαμβάνουν χρηματοδότηση από το εξωτερικό ως «ξένους αντιπροσώπους». Οι επικριτές του νέου νόμου υποστηρίζουν ότι η ασάφεια των διατυπώσεων μπορεί να θίξει ακόμη και εμπορικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη Ρωσία.

Ο Dmitry Gudkov (ένας εκ των ελάχιστων βουλευτών που καταψήφισαν στις δύο προκαταρκτικές ψηφοφορίες το νομοσχέδιο) έγραψε στο twitter ότι την επόμενη εβδομάδα οπότε και έχει προγραμματιστεί η τελική ψηφοφορία για το νέο νόμο, είναι μόνο τυπική διαδικασία και θα έπρεπε να θεωρείται ότι έχει ήδη περάσει. 

Κάθε οργανισμός που «αποτελεί απειλή για τα συνταγματικά θεμέλια, τις αμυντικές ικανότητες ή την ασφάλεια της Ρωσίας» μπορεί να χαρακτηριστεί ως ανεπιθύμητος, σύμφωνα με το κείμενο του νομοσχεδίου. Στην εισηγητική έκθεση μάλιστα γίνεται λόγος για την ανάγκη να σταματήσουν οι «καταστροφικοί οργανισμοί» να δραστηριοποιούνται στη Ρωσία όπου μπορεί να απειλήσουν «βασικές αξίες του Ρωσικού κράτους» και να υποθάλψουν «έγχρωμες επαναστάσεις» - πρόκειται για όρο που χρησιμοποιείται από Ρώσους αξιωματούχους και αναφέρεται σε εξεγέρσεις με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. 

Αρκετές ΜΚΟ και ξένοι οργανισμοί έχουν ήδη αποσυρθεί από τη Ρωσία ιδιαίτερα μετά την διένεξη με την Ουκρανία όπου η πρώτη ακολούθησε πολιτικές απομόνωσης. 

Την ταμπέλα του «ανεπιθύμητου» θα βάζει το υπουργείο εξωτερικών και ο εισαγγελέας, όχι όμως τα δικαστήρια με αποτέλεσμα κάθε ομάδα, οργανισμός, οργάνωση κτλ να μπορεί να χαρακτηριστεί ως ανεπιθύμητος και φυσικά όχι μόνο όσοι δραστηριοποιούνται εντός ρωσικών συνόρων. 

Όσοι υπάγονται σε «ανεπιθύμητους οργανισμούς» θα έρχονται αντιμέτωποι με ποινές φυλάκισης έως και έξι ετών, ή ακόμη και απαγόρευση εισόδου στην χώρα. 

Παράλληλα ο νομοθέτης παρέχει τη δυνατότητα παγώματος τραπεζικών λογαριασμών, στέρηση της δυνατότητας έναρξη οποιασδήποτε δραστηριότητας στην Ρωσία ενώ όσοι συνεργάζονται με «ανεπιθύμητους» οργανισμούς θα είναι υπόλογοι στην κυβέρνηση. 

Ο Gudkov προειδοποιεί ότι ο νόμος συμπεριλαμβάνει και επιχειρήσεις. «Οι εισαγγελείς θα μπορούν να βάλουν λουκέτο σε οποιαδήποτε επιχείρηση όπως πχ η Apple ή τα McDonalds, γιατί η ασάφεια της διατύπωσης παρέχει αυτή τη δυνατότητα» τόνισε σε ραδιοφωνικές δηλώσεις. 

«Μπορεί να επηρεάσει τα πάντα, είναι ένας νόμος ιδιαίτερα επικίνδυνος και σίγουρα δεν χρειαζόταν. Δεδομένα θα πλήξει το κλίμα επενδύσεων που έχει αναπτυχθεί στη χώρα» συμπλήρωσε με έντονη ανησυχία.


Πηγή:www.reporter.gr



Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Επιβολή τουρκογλωσσίας στην Θράκη; Και η Καβάλα στο χορό…


Επιβολή τουρκογλωσσίας. Παροτρύνσεις 
σε χριστιανούς της Θράκης. 
Και η Καβάλα στο χορό…

Περιοδικό "Ζαγάλισα" Η φωνή των Πομάκων
Τεύχος 77, Φεβρουάριος - Μάρτιος 2015

Επισημάναμε από καιρό το κύμα κατευθυνόμενης διγλωσσίας που επιχειρείται αργά και μεθοδικά να επιβληθεί στη Θράκη. Δειλά στην αρχή και όλο πιο μαζικά στη συνέχεια ξεφυτρώνουν τουρκικές πινακίδες καταστημάτων ή προϊόντων, οι οποίες έχουν δήθεν εμπορική στόχευση…

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μεθοδευμένη προσπάθεια των σωβινιστών οι οποίοι αφού πιστεύουν ότι ξεμπέρδεψαν με την Πομακική γλώσσα, έθεσαν ως στόχο να μειώσουν την …κυριαρχία της ελληνικής και να επιβάλουν τη τουρκική.

Και το έχον ευαίσθητες κεραίες στις ορέξεις του τουρκικού σωβινισμού τοπικό πελατειακό σύστημα, δεν έμεινε έξω από το χορό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για την Κομοτηνή αποτελεί το κτίριο της Δημαρχίας που εδώ και αρκετά χρόνια έχει ... διακοσμηθεί μέσα στην κεντρική αίθουσα, μπροστά από τα γκισέ των υπαλλήλων, με πινακίδες και στα τουρκικά. Αλλά και πιο πρόσφατα η JUMBO, η οποία στο κατάστημά της στον Ίασμο έβαλε και τουρκικές πινακίδες.

Όμως η καταγγελία που έφθασε στην εφημερίδα μας είναι άκρως εξοργιστική. Γνωστός, αν και ύπουλα καλυμμένος τουρκογενής σωβινιστής επιχειρηματίας της Κομοτηνής (το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας του είναι αφελείς χριστιανοί), πλησίασε χριστιανό καταστηματάρχη του οποίου οι δουλειές δεν πάνε και πολύ καλά και του είπε «Μη στεναχωριέσαι φίλε…εγώ μπορώ να σε βοηθήσω. Αν βάλεις και τουρκικές επιγραφές στη τζαμαρία σου, εγώ θα σου φέρνω γκρουπ με Τούρκους τουρίστες στο μαγαζί σου…». Ο καταστηματάρχης προς τιμήν του ΑΡΝΗΘΗΚΕ και έστειλε στον αγύριστο και τον τούρκο και τις τουρκικές πινακίδες…

Προφανώς όμως δεν έχουν την ίδια συμπεριφορά όλοι απέναντι στο κέρδος και στο χρήμα. Με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι και η ανατολική Μακεδονία και ειδικότερα η Καβάλα η οποία εδώ και κάποια χρόνια έχει μπει στο στόχαστρο του τουρκικού σωβινισμού, ακολουθεί την κατηφορική πορεία της Θράκης.

Δημοσιεύουμε κάποιες μόνο από τις τουρκόγλωσσες πινακίδες της Καβάλας και φοβόμαστε ότι οι εκεί Έλληνες επιχειρηματίες σε λίγο θα διαγκωνίζονται στο ποιος θα πρωτο-αναρτήσει τουρκικές πινακίδες...Το εκπληκτικό όσο και εξοργιστικό είναι ότι σε μία από αυτές (βλ. φωτο) ΠΡΩΤΑ είναι τα τουρκικά και μετά ακολουθούν τα ελληνικά…

Να θυμίσουμε απλώς ότι πέρυσι το Πάσχα, στο τουρκικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι TRT σε μεγάλο τουριστικό αφιέρωμα για την Καβάλα, κόπηκαν στο μοντάζ όλες οι σκηνές που έδειχναν να κυματίζει η ελληνική σημαία στην πόλη (όπως στο φρούριο κλπ), προέβαλαν κατοίκους κυρίως Καππαδόκες που μιλούσαν τουρκικά και ακόμα και γνωστό επιχειρηματία τον κουραμπιέδων τον αποκαλούσαν όχι με το ελληνικό του όνομα, αλλά ως …Γιουσούφ μπέη! Όποιος έβλεπε το ντοκυμαντέρ θα καταλάβαινε ότι αυτό δεν ήταν τουριστική προβολή, αλλά εμετική προπαγανδιστική αθλιότητα. Έτσι, εννοούν οι Τούρκοι τη σύσφιγξη των σχέσεων των δύο λαών και τις τουριστικές ανταλλαγές!

Ας συνεχίσουμε λοιπόν ακρίτως τις χαζο-αδελφοποιήσεις και το άνοιγμα του δρόμου σε εκατομμύρια Τούρκους τουρίστες για τους οποίους ξεσκίστηκαν ξενοδόχοι, καφετεριούχοι αλλά και η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης να τους εξασφαλίσουν βίζα 72 ωρών.

Περιοδικό "Ζαγάλισα" Η φωνή των Πομάκων
Τεύχος 77, Φεβρουάριος - Μάρτιος 2015


Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Πώς χειρίστηκε ο Ηρόδοτος τις ξένες γλώσσες;



Πώς χειρίστηκε ο Ηρόδοτος 

τις ξένες γλώσσες που αντιμετώπισε;


Μανόλης Μανδαμαδιώτης
(απόφοιτος Κλασικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών)

Ε μ π ο ρ ι κ έ ς  Σ χ έ σε ι ς
Από τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού, το πλέγμα των εμπορικών σχέσεων, που παγίωσαν οι Ασσύριοι στην περιοχή της Ανατολίας, βοήθησε τη διάδοση του πολιτισμού της Μεσοποταμίας στην ευρύτερη περιοχή.
Επιπλέον, οι εμπορικές σχέσεις των Ελλήνων με τους Φοίνικες, όπως αναφέρεται στην Οδύσσεια και αποδεικνύεται από τα αρχαιολογικά ευρήματα, οδήγησαν στη διάδοση μυθολογικών και λογοτεχνικών μοτίβων αμφίδρομα. Ιδιαίτερα στο Ugarit, παρατηρήθηκαν όχι μόνο εμπορικές συναλλαγές με το Αιγαίο Πέλαγος αλλά και κάποιου είδους εγκατάσταση, κατά τη Μυκηναϊκή περίοδο, σε περιοχές όπως η Κρήτη, τα Δωδεκάνησα, η Εύβοια και η Αθήνα. Επιπρόσθετα, τα δείγματα της κεραμικής, που βρέθηκαν στη Σαρδηνία, υπογραμμίζουν τις εκτεταμένες εμπορικές σχέσεις, που είχαν δημιουργηθεί ανάμεσα στους Έλληνες και τους Φοίνικες.
Ωστόσο, μόνιμες και ευρύτερες πολιτισμικές επιδράσεις καταγράφηκαν από την πρώτη χιλιετία και μετά, όταν ιδρύθηκαν σταθεροί εμπορικοί σταθμοί και σημειώθηκαν μόνιμες εγκαταστάσεις τεχνιτών και εμπόρων στις εμπλεκόμενες με το εμπόριο περιοχές.
Ο ελληνορωμαϊκός κόσμος δέχτηκε μύθους και επιστημονικές γνώσεις από λαούς της Ανατολής και της Αιγύπτου, χωρίς, ωστόσο, να καταδεικνύεται ο ακριβής τρόπος ανταλλαγής των στοιχείων. Τα ταξίδια, οι εμπορικές συναλλαγές και οι πόλεμοι έφεραν κοντά λαούς διαφορετικής εθνολογικής προέλευσης από τους οποίους, οι Έλληνες, τουλάχιστον, δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον να μάθουν κάποια ξένη γλώσσα. Οι Επικούρειοι, εξάλλου, υποστήριζαν ότι μόνο η ελληνική γλώσσα μπορούσε να εκφράσει ολοκληρωμένα τα νοήματα της ανθρώπινης νόησης, πεποίθηση που ενισχυόταν και από το γεγονός ότι η Ελλάδα, την εποχή εκείνη, αποτελούσε το πνευματικό κέντρο του τότε γνωστού κόσμου. Θα χρειαστεί να περάσουν αρκετές δεκαετίες, μέχρι την έναρξη δηλαδή της ελληνιστικής εποχής, κατά την οποία οι Έλληνες ασχολήθηκαν με θέματα που αφορούσαν τη γλώσσα, δίνοντας έμφαση στη γραμματική, τη δομή και το λεξιλόγιο.

L i n g u a  f r a n c a
Οι δεσμοί, που ένωσαν την Ασία με την Ευρώπη καθώς και με τη Βόρεια Αφρική, και παγιώθηκαν είτε ως εμπορικές συναλλαγές είτε ως πολιτισμικές αλληλεπιδράσεις οδήγησαν στην καθιέρωση, ήδη από τη δεύτερη χιλιετία προ Χριστού, της «lingua franca», η οποία επέτρεψε την επικοινωνία ανάμεσα σε λαούς, των οποίων η γλώσσα ήταν διαφορετική.
Η αρχή έγινε με τα Ακκαδικά, τα οποία αποτέλεσαν την πρώτη lingua franca, πριν δώσουν τη σειρά τους στα Αραμαϊκά, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ευρέως κατά τη διάρκεια της πρώτης χιλιετίας προ Χριστού.
Τα Ακκαδικά γράφονταν από τα δεξιά προς τα αριστερά και στηρίζονταν στη λογοσυλλαβική σφηνοειδή γραφή, που επινοήθηκε για τη γραφή των Σουμερικών. Μορφές ακκαδικής γραφής εμφανίζονται σε κείμενα του 26ου αιώνα. Αρχικά, χρησιμοποιήθηκαν στη συγγραφή βασιλικών κειμένων, αλληλογραφίας, νομικών εγγράφων και λογοτεχνικών έργων. Συνοπτικά, οι ακκαδικές διάλεκτοι ονομάζονται Παλαιο-Ακκαδικά. Κατόπιν, οι διάλεκτοι της Ασσυρίας στη Νότια Μεσοποταμία διαχωρίζονται από τις βαβυλώνιες διαλέκτους στο Νότο. Τόσο στα Βαβυλωνιακά όσο και στα Ασσυριακά έγιναν διαχωρισμοί βάσει των χρονολογιών.
Παράλληλα με τα Αραμαϊκά, τα Φοινικικά αποτέλεσαν τη δεύτερη περισσότερο διαδεδομένη γλώσσα στην περιοχή της Κιλικίας και της Καππαδοκίας από τον 9ο μέχρι τον 7ο αι. π.Χ. Την ίδια περίοδο, τα Ελληνικά χρησιμοποιήθηκαν, ως «lingua franca» περιορισμένης διάδοσης, στις περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου.

Γ λ ώ σ σ ε ς
Η εκτεταμένη χρήση των Αραμαϊκών δεν μπόρεσε να εκτοπίσει τις τοπικές διαλέκτους, οι οποίες συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται ευρέως σε ιδιωτικά καθώς επίσης και στα επίσημα έγγραφα, που στέλνονταν από την κεντρική διοίκηση. Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι ο Αιγυπτιακός κώδικας της δικονομίας είχε γραφτεί τόσο στα Αραμαϊκά όσο και στη δημοτική μορφή της γλώσσας, που χρησιμοποιούσαν εκείνη την εποχή. Ακόμη και οι επιγραφές, που χαράσσονταν στα περικάρπια των δούλων, γράφονταν ταυτόχρονα στα Αραμαϊκά και τα Ακκαδικά.  Αυτές οι περιπτώσεις διγλωσσίας, που φυσικά δεν ήταν μοναδικές, δικαιολογούν την τακτική αρκετών ποιητών να συνθέτουν ποιήματα και στη μία και στην άλλη γλώσσα, γεγονός που βοήθησε στην ανταλλαγή λογοτεχνικών μοτίβων, ανάμεσα στους λαούς που αποτέλεσαν την Περσική Αυτοκρατορία.
Οι Έλληνες, από την άλλη μεριά, των οποίων η εθνολογική σύσταση ήταν ιδιαίτερα ομοιογενής, επιτρέποντας μόνο περιορισμένες διαλεκτικές διαφοροποιήσεις, δεν έμπαιναν στη διαδικασία να μάθουν ξένες γλώσσες και αναγκάζονταν να καταφύγουν είτε σε Έλληνες, που ζούσαν στα ξένα κράτη, είτε σε διερμηνείς, οι οποίοι επαγγελματικά πλέον έδιναν λύση στην ανάγκη επικοινωνίας αλλόγλωσσων ατόμων. Ιδιαίτερα την εποχή, που ταξίδεψε ο Ηρόδοτος και συνέγραψε τα κεφάλαια των Ιστοριών του, δηλαδή στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ., στην Περσική Αυτοκρατορία επικρατούσαν τα Ακκαδικά και τα Αραμαϊκά, διαιρεμένα στις διαλέκτους τους, ανάλογα με τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όπως φαίνεται στο παρακάτω διάγραμμα:


(Κάντε κλικ επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση)


(Κάντε κλικ επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση)

Π ο λ ι τ ι σ μ ι κ έ ς α λ λ η λ ε π ι δ ρ ά σ ε ι ς
Οι γλωσσικοί φραγμοί που υπερνικήθηκαν λόγω της «lingua franca» και η επεκτατική πολιτική των Ελλήνων στην ανατολική Μεσόγειο συνδυάστηκε με την εξάπλωση των Ασσυρίων στην περιοχή της Ασίας και, τελικά, προκάλεσε την ανταλλαγή στοιχείων πολιτισμού ανάμεσα στα δύο έθνη.
Εξάλλου, από την Εποχή του Χαλκού, πραγματοποιούνταν μακρινά, για τα δεδομένα της εποχής, ταξίδια, τα οποία έφερναν στις αυλές των βασιλιάδων φημισμένους αοιδούς, δημιουργούς ή θεραπευτές, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την πρόσκληση του βασιλιά για να εδραιώσουν τη φήμη τους.
Εκτός, όμως, από τους εντεταλμένους των θεών (δηλ. τους αοιδούς, τους δημιουργούς και τους θεραπευτές) Έλληνες προσλαμβάνονταν ως μισθοφόροι στον ασσυριακό στρατό από την Αρχαϊκή Εποχή, συμμετέχοντας με τον τρόπο αυτό, στην πολιτισμική ανταλλαγή.
Συχνοί, επίσης, ήταν και οι γάμοι ανάμεσα σε άτομα διαφορετικής εθνότητας. Ιδιαίτερα στην Εγγύς Ανατολή, η σύναψη γάμων ανάμεσα σε άτομα διαφορετικής εθνότητας ήταν μία πάγια τακτική εδραίωσης συμφωνιών, που αφορούσαν κράτη διαφορετικής γλώσσας και γενικότερα πολιτισμικού υποβάθρου.
Στους γάμους αυτού του είδους, συνήθως, η γυναίκα ξενιτευόταν και μεγάλωνε τα παιδιά της μόνη της ή με τη βοήθεια κάποιας παιδαγωγού, η οποία καταγόταν επίσης από ξένη χώρα. Τα παιδιά, που ανατρέφονταν με τον τρόπο αυτό, κατέληγαν να χρησιμοποιούν δύο γλώσσες κατά την επικοινωνία τους με τους άλλους (διγλωσσία), γεγονός που επέτεινε και η συνήθεια των ξενόφερτων παιδαγωγών να διηγούνται στα παιδιά ιστορίες φερμένες από την πατρίδα τους και όχι κάποιον από τους γνωστούς ελληνικούς μύθους. 

Η ρ ό δ ο τ ο ς – Π ε ρ σ ι κ ή Α υ τ ο κ ρ α τ ο ρ ί α
Το παραπάνω ιστορικό – πολιτισμικό πλαίσιο επέδρασε καθοριστικά στην ανάπτυξη του Ηροδότου, ο οποίος, όντας γνήσιο τέκνο ενός τέτοιου πολιτισμικού σταυροδρομιού, όπως υπήρξε η Αλικαρνασσός, ήρθε από νωρίς σε επαφή με ξένους πολιτισμούς και, φυσικά, με ξένες γλώσσες, των οποίων τις ιδιομορφίες κλήθηκε να αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της συγγραφής των «Ιστοριών» του.
Παρ’ όλο που ο τίτλος που δόθηκε στο έργο του Ηροδότου από τους Αλεξανδρινούς φιλολόγους είναι «ροδότου Μοσαι», ο Ηρόδοτος μοιάζει να προτίμησε τον τίτλο «στορίης πόδεξις» ή, περισσότερο εύστοχα, όπως θα μπορούσε να συμπληρώσει κάποιος σύγχρονος μελετητής, «Περσικά» ή «Μηδικά», βάσει του περιεχομένου των 9 βιβλίων των Ιστοριών του Ηροδότου. Ανεξάρτητα από τους τίτλους, είτε πρόκειται για παλαιότερες ή νεότερες απόπειρες ονοματοθεσίας, ο Ηρόδοτος ασχολείται με τους Μηδικούς πολέμους ή, αλλιώς, με τις συγκρούσεις των Ελλήνων και των Περσών κατά τη διάρκεια των ετών 494 μέχρι και 479 π.Χ. (δηλαδή από την έναρξη της Ιωνικής Επανάστασης μέχρι και την κατάληψη του περσικού φρουρίου της Σηστού από τους Αθηναίους).
Η ιστορική αναδρομή του Ηρόδοτου ξεκινά από το 560 π.Χ., όταν ο Κροίσος, βασιλιάς των Λυδών, υπέταξε τους Έλληνες της Μ. Ασίας και, κατόπιν, νικήθηκε από το βασιλιά των Περσών Κύρο, που κατάφερε να υποτάξει τη Βαβυλωνία, δημιουργώντας έτσι τη Μεγάλη Περσική Αυτοκρατορία. Αργότερα, ο Καμβύσης υπέταξε και την Αίγυπτο, λίγο πριν τα σκήπτρα της εξουσίας παραδοθούν στο Δαρείο, ο οποίος οργάνωσε διοικητικά την Περσία και έθεσε κάτω από την υποταγή του τους Σκύθες καθώς και τους Θράκες και Μακεδόνες, επεκτείνοντας τα όρια της αυτοκρατορίας του μέχρι τη σημερινή Θεσσαλία. Στα χρόνια του Δαρείου επιταχύνθηκε η προσπάθεια ενοποίησης της Περσικής Αυτοκρατορίας, χωρίς, ωστόσο, να χαθούν οι τοπικές παραδόσεις και διάλεκτοι.
Η σύντομη αυτή ιστορική αναφορά καταδεικνύει την πολυπολιτισμικότητα της Περσικής Αυτοκρατορίας, η οποία στους κόλπους της συγκέντρωνε τρεις θεμελιώδεις πολιτισμούς (ασσυριακό, βαβυλώνιο και αρχαίο αιγυπτιακό) και εκατομμύρια κατοίκους, οι οποίοι διασπείρονταν στην αχανή της έκταση, που οριοθετούσαν ο Καύκασος, ο Εύξεινος Πόντος, η Μακεδονία, η Μεσόγειος Θάλασσα, ο Περσικός Κόλπος, η Κασπία Θάλασσα μέχρι και η Ινδία.
Ο Ηρόδοτος δε θεωρούσε τους Πέρσες βάρβαρους και απολίτιστους, όπως θεωρούσε τους αρχαίους Αιγυπτίους, και πίστευε ότι μπορούσαν να σκεφτούν το ίδιο πολύπλοκα με τους Έλληνες, σε σημείο, μάλιστα, που να μπορούν να κατανοήσουν τη θεμελιώδη, για τον ελληνικό τρόπο σκέψης, έννοια της «ύβρεως». Απόδειξη της εκτίμησης, που έτρεφε ο Ηρόδοτος για τους Πέρσες, αποτελούν τα 207 βιβλία που τους αφιέρωσε ενώ από τα υπόλοιπα των Ιστοριών του τα 181 αφιερώθηκαν στους Αιγυπτίους και τα 960 στους Έλληνες.
Στις Ιστορίες του Ηροδότου δεν περιέχονται μόνο πορίσματα αυτοψίας αλλά κυρίως πληροφορίες για σεισμούς, για την κατασκευή μεγάλων έργων καθώς και ποικίλα κλιματολογικά, λαογραφικά, γεωγραφικά και στατιστικά στοιχεία, τα οποία συνθέτουν ένα ετερογενές υλικό, συχνά, σκανδαλιστικά ανακριβές. Καίρια θέση στην αφήγησή του κατέχουν οι δημηγορίες, οι οποίες μας δίνουν ενδείξεις για τον τρόπο που αντιλαμβανόταν ο Ηρόδοτος τις ξένες γλώσσες αφενός και αφετέρου αποτελούν το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο ιστορικό έργο του Ομήρου, του Ηροδότου και του Θουκυδίδη.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Ηρόδοτος, αξιοποιώντας κάποιες ενδείξεις, υπέθετε τα λόγια των δημηγοριών δεδομένου ότι οι περισσότερες από αυτές ήταν διατυπωμένες σε γλώσσα διαφορετική από την ελληνική, η οποία ήταν η μοναδική γλώσσα που γνώριζε ο Ηρόδοτος.
Για τις υπόλοιπες περιπτώσεις, και όπου οι συνθήκες το επέτρεπαν, ο Ηρόδοτος δέχθηκε τη βοήθεια επαγγελματιών διερμηνέων ή και, ακόμη, μισθοφόρων, που βρίσκονταν στην περιοχή και προέρχονταν από την Ελλάδα, καθώς και απλών ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονταν μακριά από την πατρίδα τους και είχαν μάθει στο μεταξύ κάποια από τις γλώσσες των χωρών προορισμού του Ηρόδοτου.
Με τον τρόπο αυτό προέκυψε ο μακρύς κατάλογος των δημηγοριών, που περιέχονται στα βιβλία των Ιστοριών του Ηροδότου και κυρίως στο Α΄ και στο Ε΄ βιβλίο, και καταδεικνύουν την ικανότητα του συγγραφέα να παρακάμψει τις αρχικά πολλές δυσκολίες στην καταγραφή αλλόγλωσσων δημηγοριών και να τις παρουσιάσει, αξιοποιώντας τις ικανότητές του ως ιστορικός αλλά και ταυτόχρονα τη λογοτεχνική του δεινότητα.


                                                                                                           

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Μεγάλη Ανατροπή ή Μεγάλος Συμβιβασμός;


Μεγάλη Ανατροπή ή Μεγάλος Συμβιβασμός;

Γράφει ο Γιώργος Σκλαβούνος 



Η Θριαμβευτική είσοδος της Κίνας στο Διεθνές Τραπεζικό και Χρηματοπιστωτικό Σύστημα: Με ή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του κυρίαρχου, σκληρού και κλειστού πυρήνα του διεθνούς τραπεζικού συστήματος;


Η δημιουργία, με πρωτοβουλία της Κίνας, της (Α.Ι.Ι.Β.) Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων και Υποδομών αλλά κυρίως η παγκόσμια αποδοχή της τράπεζας και οι συμμετοχές σε αυτήν αποτελούν ριζική ανατροπή στο μέχρι σήμερα ολιγοπωλιακά, αν όχι μονοπωλιακά, ελεγχόμενο διεθνές τραπεζικό και Χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πενήντα επτά χώρες έχουν ζητήσει να γίνουν ιδρυτικά μέλη. Από τις χώρες του G 8 μόνον οι ΗΠΑ παραμένουν εκτός. Και αυτό ακόμα το Δ.Ν.Τ. ζήτησε να γίνει ιδρυτικό μέλος. Η άγρια (fierce κατά τον Αγγλόφωνο τύπο) αμερικάνικη αντίδραση και παρ’ όλα ταύτα η συμμετοχή της Αγγλίας και η επιθυμία του Δ.ΝΤ να συμμετέχει, εγείρουν και σκέψεις για λογικές δούρειου ίππου, που δεν πρέπει να αποκλείονται.

Σε κάθε περίπτωση ζούμε το πέρασμα σε ένα Νέο Διεθνές Τραπεζικό και Χρηματοπιστωτικό σύστημα και ένα πολύ-πολικό σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Η νέα πραγματικότητα διευρύνει τους βαθμούς, τα όρια ελευθερίας στην αναζήτηση αναπτυξιακών πόρων των μικρών και μεσαίας βαθμίδας Εθνικών Κρατών. Απόδειξη αυτού του γεγονότος η πρόταση Πούτιν για συμμετοχή της Ελλάδος ως ιδρυτικού μέλους στην τράπεζα των BRICS. (Βραζιλία, Ρωσσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική). 

Η νέα πραγματικότητα ανατρέπει την υπό Αμερικανική κηδεμονία, δυτική επικυριαρχία στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα,
(ΔΝΤ και World Bank). Εντείνει την αποδολαριοποίηση των διεθνών συναλλαγών και ενισχύει έμμεσα, αλλά ουσιαστικά, τη Ρωσία στην αντιπαράθεση της με τις ΗΠΑ.

Η Κίνα μέσω του XINHUA NEWS χαρακτήρισε την αμερικανική σκληρή κριτική,την αμερικάνικη αποδοκιμασία της Βρετανίας για την συμμετοχή της στην Α.Ι.Ι.Β, ως παιδική υστερία..

Η δημιουργία της Ασιατικής Τράπεζας αποτελεί καθοριστικό σταθμό στην πορεία διαμόρφωσης του νέου διεθνούς συσχετισμού ισχύος αλλά όχι τη μόνη απόδειξη αυτής της πορείας. 


Χαρακτηριστικά βήματα στην ίδια πορεία αποτελούν:

-Η ανακοίνωση για κοινές Ρωσσο-Κινεζικές ναυτικές ασκήσεις στη Μεσόγειο.


-Η πρόταση του Πούτιν (23 Μάρτιου 2015) για Ασιατική Νομισματική Ένωση μεταξύ των μελών της Ε.Ε.U, της Ευρασιατικής Οικονομικής Ενώσεως . (Μέλη αυτής της Ένωσης είναι η Ρωσσία, η Λευκορωσία, η Αρμενία, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν).


-Η υπογραφή (13/12/2014) Ρωσσοκινεζικής νομισματικής συνεργασίας  (συμφωνία για currency swaps ύψους 150 δις $), 

-Η Ρωσσοκινεζική συμφωνία χρηματοδότηση με 100 δισ $ της Νέας Διεθνούς Αναπτυξιακής Τράπεζας που έχουν ιδρύσει με την ομάδα των αποκαλουμένων BRICS. 

Τα χαρακτηριστικά ανωτέρω βήματα αποκαλύπτουν ότι η δημιουργία της Α.Ι.Ι.Β αποτελεί ένα, ίσως το αποφασιστικότερο μέχρι τώρα, βήμα στην αναπότρεπτη αλλαγή των παγκόσμιων συσχετισμών ισχύος, αλλά όχι το μοναδικό και, προφανώς όχι, το τελευταίο.


Καταστροφή για τις ΗΠΑ. 

Η συμμετοχή στο Κινέζικο εγχείρημα των πλέον πιστών συμμάχων των ΗΠΑ σε ανατολή και δύση επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Χώρες όπως η Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία από την Ευρώπη, η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία από τον Ειρηνικό, η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα από την Ασία, επαληθεύουν τον όρο του διεθνούς τύπου σχετικά με την επιτυχία της Α.Ι.Ι.Β ως καταστροφή για τις ΗΠΑ. 


Η δυνατότητα της Α.Ι.Ι.Β. να χρησιμοποιήσει τα τεράστια αποθέματα δολαρίων για την χρηματοδότηση αναπτυξιακών έργων σε Ασία, Αφρική, Κεντρική Ασία και σε σχέδια όπως η ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΟΥ, από στεριά και θάλασσα και της μετατροπής της Κεντρικής Ασίας σε χώρο εμπορικής και οικονομικής συνάντησης Ευρώπης - Ασίας δίνουν ανατρεπτική- αναπτυξιακή δυναμική στο ρόλο της νέας τράπεζας. 

Η προβλεπόμενη ζήτηση επενδύσεων της τάξης των 800 δις $ ετησίως για επενδύσεις και υποδομές στην Ασία και την Κεντρική Ασία δείχνουν όχι μόνον το δρόμο του μεταξιού, αλλά της κερδοφορίας για το τραπεζικό κεφάλαιο που αντιμετωπίζει δυσκολίες στην ανατροφοδότηση των κερδών στις εκτός πραγματικής οικονομίας δραστηριότητες. 

Η εκπεφρασμένη βούληση της Ρωσίας να συμμετέχει οικονομικά στο εγχείρημα της ΖΩΝΗΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΙΟΥ οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο έλεγχος της Ευρασίας δεν προδιαγράφεται Αμερικανικός και ότι η σύνδεση Κεντρικής Ασίας - Ευρώπης δεν είναι στόχος ουτοπικός (βλέπε και την σχετική επίσκεψη του Κινέζου προέδρου στο Βελιγράδι, 18/12/2014 σε αυτό το πλαίσιο). 


Η παγίωση των σχέσεων Ρωσσίας – Ιράν με την υπογραφή 

(21 Ιανουαρίου 2015) πολυεπiπεδης και μακροχρόνιας στρατιωτικής συνεργασίας και η συμφωνία παραχώρησης των S-300 (13 Aπριλιου 2015) καθώς και η ενεργειακή και οικονομική συνεργασία Κίνας-Ιράν εδραιώνει τη Ρωσσοκινεζική παρουσία στην Κεντρική Ασία όσο και στην Ευρασία. 

Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι επιπτώσεις που θα έχει η νέα τράπεζα και η επιδιωκόμενη νέα παγκόσμια ισορροπία στα δυο αμερικανικά σχέδια παγκόσμιας εμπορικής ηγεμονίας. Την Διατλαντική συνεργασία επενδύσεων και εμπορίου (T.T.I.P) που προετοιμάζει χρόνια τώρα με την Ευρωπαϊκή Ένωση και την αντίστοιχη που προετοιμάζει με την Ασία γνωστή ως TPP.


Η πορεία σε ένα νέο παγκόσμιο Νομισματικό Σύστημα φαίνεται αναπότρεπτη. 


Οι αλλαγές που θα τη συνοδεύουν δεν θα είναι μόνο οικονομικές. Αντίθετα θα είναι αλλαγές σε όλα τα επίπεδα. Εάν μια Νέα Ισορροπία θα εδραιωθεί σύντομα, παραμένει ζητούμενο.
Aν η ενεργότερη συμμετοχή της Κίνας στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα και το σύστημα παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης θα σημάνει τελικά έναν πλουραλιστικότερο κόσμο, όπως ελπίζω, η μια περαιτέρω Ασιατικοποίηση της ΔΥΣΗΣ, μένει να το δούμε...