Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

"Ο Γεροστάθης": Όταν υπήρχε ελληνική Παιδεία...


"Ο Γεροστάθης": 
Όταν υπήρχε ελληνική Παιδεία...


Πριν να ξεσπάσει η ελληνική Επανάσταση του 1821 ζούσε σε μια όμορφη κωμόπολη της Ηπείρου, στο Κομπότι, κοντά στην Άρτα, ο γερο-Στάθης. Είχε φτάσει τα εβδομήντα του χρόνια, αλλά κρατιόταν πολύ καλά. Ήταν γερός, δυνατός και ευκίνητος. Πάντα ευγενής και χαμογελαστός. Τα μάτια του έλαμπαν από καλοσύνη αλλά και ευστροφία. Για όλους είχε έναν καλό λόγο και μια σοφή συμβουλή. Ήταν ο πιο αγαπητός άνθρωπος όχι μόνο στο χωριό του, αλλά και σε όλη την περιοχή της Ηπείρου. Όλοι τον είχαν σαν πατέρα.

Τι το ξεχωριστό είχε αυτός ο άνθρωπος; Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα, για να το μάθουμε.

Στα δεκαοχτώ του χρόνια τον βρίσκουμε στα Γιάννενα, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του με ιδιαίτερη επιτυχία. Όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές του τον εκτιμούσαν για την επιμέλεια αλλά και το ήθος του, την ώριμη κρίση και την καθαρότητα της ζωής του. Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, αποχαιρέτισε τη μητέρα του και την αγαπημένη του πατρίδα κι έφυγε στην ξενιτιά, κοντά στον πατέρα του, ο οποίος εμπορευόταν στην Ευρώπη. Δίπλα στον πατέρα του στην αρχή κι αργότερα μόνος του πέρασε πολλά χρόνια ασκώντας το εμπόριο στην Αυστρία, τη Ρωσία, τη Γαλλία και την Ιταλία και απέκτησε μεγάλη περιουσία.

Όμως ο νους του και τα ενδιαφέροντά του δεν ήταν μόνο στο εμπόριο και στο κέρδος. Παρά την καθημερινή του κούραση και τα πολλά του ταξίδια έβρισκε κάθε μέρα καιρό να ασχολείται με τα πράγματα που ιδιαίτερα αγαπούσε: τη μελέτη πλήθους βιβλίων ιστορικών, φιλοσοφικών και φιλολογικών, αλλά κυρίως και ιδιαίτερα των έργων των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Σ’ αυτούς βρήκε αληθινούς θησαυρούς: τη σοφία, την αρετή και την ομορφιά. Πίστευε πως η ελληνική γλώσσα ήταν το κλειδί για να ανοίγει κανείς τους ανυπολόγιστους αυτούς θησαυρούς, γι’ αυτό και την γνώρισε και την αγάπησε πολύ.

Η άλλη αγάπη του ήταν η μελέτη του λόγου του Θεού. Δεν ήταν ένας Χριστιανός μόνο στο όνομα ο γερο-Στάθης, αλλά ένας αληθινά πιστός άνθρωπος που αγωνιζόταν καθημερινά να εφαρμόζει στη ζωή του τη θερμή χριστιανική του πίστη.

Ο γερο-Στάθης γέρασε στα ξένα, αλλά δεν έπαψε στιγμή να θυμάται την αγαπημένη του πατρίδα που στέναζε σκλαβωμένη και την υπέργηρη μητέρα του, η οποία είχε ανάγκη τη συμπαράστασή του. Όταν λοιπόν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις του το επέτρεψαν είπε «αντίο» στην Ευρώπη κι επέστρεψε στη φτωχή πολυαγαπημένη πατρίδα. Κουβαλούσε μαζί του αρκετά χρήματα, αλλά κυρίως έναν πλούτο εσωτερικό, πνευματικό, που ήθελε να τον προσφέρει στα Ελληνόπουλα.

Μόλις επέστρεψε στο χωριό του, φρόντισε να καλύψει τις πιο επείγουσες ανάγκες. Έψαξε να βρει έναν καλό επιστήμονα γιατρό, για να αναλάβει τη φροντίδα των ασθενών συγχωριανών του. Κι επειδή δεν μπόρεσε να βρει κανέναν, διάλεξε το πιο έξυπνο και καλό παλικάρι του χωριού και το έστειλε με δικά του χρήματα στην Ιταλία να σπουδάσει ιατρική κι ύστερα να επιστρέψει και να εγκατασταθεί στην κωμόπολή τους και να ασκήσει το επάγγελμα του γιατρού, όπως και έγινε.

Ως τότε τα παιδιά του χωριού είχαν για δάσκαλο τον παπά του χωριού, που με τα λίγα κολυβογράμματα που ήξερε πάσχιζε να τα μάθει ίσα-ίσα να διαβάζουν και να γράφουν. Ο γερο-Στάθης έχτισε στο πιο ωραίο σημείο του χωριού ένα ευρύχωρο πανέμορφο σχολείο κι έφερε δυο δασκάλους φιλότιμους και μορφωμένους ν΄ αναλάβουν τη σωστή μόρφωση των παιδιών. Φρόντισε επίσης να φέρει στο χωριό έναν ιερέα πολύ σεβαστό και μορφωμένο, για να κατηχήσει σωστά και να καθοδηγήσει με ευλάβεια και πίστη τους χωριανούς του.
Λέων Μελάς

Πέρα απ’ όλα αυτά όμως ήταν ο ίδιος μια φλόγα αγάπης και καλοσύνης για όλους και ιδιαίτερα για τα παιδιά, τα οποία πολύ ήθελε να βοηθήσει να ξεφύγουν από την αγραμματοσύνη και το σκοτάδι της αμάθειας, να αποκτήσουν υγιεινές συνήθειες, να χτίσουν τη ζωή τους σε γερά θεμέλια, να γίνουν ωραίοι, ενάρετοι, φωτισμένοι νέοι που θα πάρουν στα χέρια τους την τύχη τη δική τους κι όλης της πατρίδας. Κάθε μέρα έκανε με τα παιδιά όμορφους περιπάτους, στους οποίους έβρισκε την ευκαιρία να τους διηγηθεί ευχάριστες και πολύ διδακτικές ιστορίες. Στάθηκε για τα παιδιά του χωριού του πατέρας και δάσκαλος και φίλος και οδηγός. Τα αγάπησε και τον αγάπησαν πολύ. Κι άφησε σ’ όλους εμάς έναν πολύτιμο θησαυρό σοφίας, ένα αλφαβητάρι ζωής για την σωματική και την πνευματική μας υγεία.


Αυτό το αλφαβητάρι θα ξεφυλλίσουμε μαζί… 
Θα μας βοηθήσει ένα από τα παιδιά που γνώρισε τον γερο-Στάθη και κατέγραψε, στην αρχή στο μυαλό του κι αργότερα σ΄ ένα πολύ όμορφο βιβλίο, τις ωφέλιμες ιστορίες του, ο Λέων Μελάς.



Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Οι αρνητές των τουρκικών γενοκτονιών


Αντιρατσιστικό: 
«Το έξυπνο πουλί πιάστηκε από τη μύτη»
Των Γ. Καραμπελιά – Γ. Ρακκά 
από τη Ρήξη φ. 107 Σεπτεμβρίου 2014

Είναι εξωφρενικό, και ταυτόχρονα τόσο ενδεικτικό για την κατάσταση εξαχρείωσης που κυριαρχεί στη χώρα μας, το γεγονός ότι η προοπτική συμπερίληψης των γενοκτονιών του Πόντου και της Μικράς Ασίας στο σχετικό άρθρο του λεγόμενου αντιρατσιστικού νομοσχεδίου συγκεντρώνει τόσες αντιδράσεις, όσες θα συναντούσε και η αναγνώρισή τους από το τούρκικο κατεστημένο!
Κι όμως, αυτό συμβαίνει με τις γενοκτονίες του Πόντου και της Μικράς Ασίας εδώ και τριάντα χρόνια –καθώς η λεγόμενη «ακαδημαϊκή αριστερά» πρωτοστατεί στην άρνησή τους και τροφοδοτεί με ρεπούσεια επιχειρήματα την ενδοτική έναντι της Τουρκίας πολιτική στρατηγική της ΔΗΜΑΡ, του ΣΥΡΙΖΑ και του σημιτικού ΠΑΣΟΚ.
Αρχικά, να ξεκαθαρίσουμε τα αυτονόητα: Το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο είναι από τη φύση του προβληματικό. Επιβάλλεται στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης αντίληψης πολιτικής ορθότητας, που είναι συστατικό στοιχείο της πλανητικής φιλελεύθερης αποικιοκρατίας της Δύσης και ταυτόχρονα αποτελεί πολιτικό εργαλείο μιας «βιομηχανίας του ολοκαυτώματος», που χρησιμοποιεί συστηματικά το oλοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζί ως όργανο νομιμοποίησης της γενοκτονίας των Παλαιστινίων.
Στο πλαίσιο αυτό, τόσο ο αντιρατσισμός όσο και η άρνηση του ολοκαυτώματος ξεχειλώ­νονται ως έννοιες, για να καταστούν όπλα του σιωνισμού και της παγκοσμιοποίησης σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Το αποτέλεσμα αυτής της προπαγανδιστικής στρέβλωσης και της νομικής κατάχρησης των εννοιών είναι ακριβώς αντίθετο από το δήθεν προσδοκώμενο –δηλαδή υπονομεύεται η υπαρκτή ανάγκη να καταπολεμήσουμε τον ρατσισμό ή μορφές σύγχρονου νεοναζισμού που εξαπλώνουν τον αντισημιτισμό τους μέσα από την άρνηση του ολοκαυτώματος.
Ωστόσο, δεν είναι αυτό το ζήτημα που καίει στη χώρα μας. Το ζήτημα είναι μήπως και ξεφύγει η χώρα θεσμικά-νομικά από το πλαίσιο της συστηματικής αποσιώπησης των ιστορικών γενοκτονιών πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε το σύγχρονο τουρκικό κράτος! Και αυτό γιατί, ξεκάθαρα, και χωρίς τις δικαιολογίες περί «ελευθερίας της επιστημονικής έρευνας» και άλλα φύλλα συκής, που συνήθως χρησιμοποιούν οι ταγοί της «ακαδημαϊκής αριστεράς», ξεφεύγει από τους όρους υποταγής που ανοιχτά και απροκάλυπτα θέτει το τουρκικό κράτος απέναντι στο ελληνικό και το αρμενικό έθνος, που έχουν υποστεί τη γενοκτόνο πολιτική του .
Το υπαινίσσεται ξεκάθαρα ο Αντώνης Λιάκος σ’ ένα από τα πρόσφατα άρθρα του σχετικά με το ζήτημα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και τις γενοκτονίες της Μικράς Ασίας: «Είναι δυνατό να προβάλλουν οι Έλληνες ως όρο την αναγνώριση των γενοκτονιών κάθε φορά που συνάπτουν σχέσεις με τους Τούρκους; Ο νομικός ορισμός κατοχυρώνεται από τις κυρώσεις που μπορούν να επιβληθούν. Στην αντίθετη περίπτωση, ο χαρακτηρισμός αδειάζει από το νόημά του και υπονομεύει τη μνήμη του ίδιου του γεγονότος. Να το πω διαφορετικά: Ο πληθωρισμός στη χρήση του όρου δημιουργεί δύο τάξεις γενοκτονιών. Τις ισχυρές, που επιβάλλουν νομικές δεσμεύσεις, και τις ανίσχυρες, που δεν μπορούν να επιβάλουν. Βέβαια μερικοί εθνικιστές χρησιμοποιούν ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο την επίκληση των γενοκτονιών, για να δημιουργούν εστίες έντασης ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία».
Αυτό ακριβώς φοβάται ο Λιάκος, η Σία Αναγνωστοπούλου, εν τέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, που τους ακολούθησε στη Βουλή: Ότι η Ελλάδα θα θέσει πιθανώς, κάποια στιγμή, θέμα γενοκτονίας στους Τούρκους και κυρίως, ότι θα δυσκολέψει την ενδοτική πολιτική των εθνομηδενιστών στο εσωτερικό της Ελλάδας. Για φανταστείτε, παράλληλα με την ποινικοποίηση της άρνησης της γενοκτονίας των Εβραίων, να ποινικοποιηθεί και η άρνηση εκείνης των Ποντίων! Όσο επρόκειτο για την πρώτη, δεν έβγαζαν τσιμουδιά, ενοχλήθηκαν με τη δεύτερη!
Και όμως, ενδεχόμενη διεθνής αναγνώριση των ιδρυτικών εγκλημάτων της σύγχρονης Τουρκίας, θα εξέθετε ανεπανόρθωτα τον ληστρικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους και κεφαλαίου και την ιστορικά κατακτητική υφή της τουρκικής κοινωνίας. Άρα, θα μπορούσε να συμπεράνει ο κοινός νους πως η αναγνώριση των γενοκτονιών από την πλευρά του τουρκικού κατεστημένου αποτελεί στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ για τον ζητούμενο εκδημοκρατισμό του γειτονικού κράτους και της κοινωνίας.
Τι συμβαίνει επομένως με το «αντιρατσιστικό»; Έχει γίνει σήριαλ γιατί, λόγω της ιδιαιτερότητας των ζητημάτων με τα οποία καταπιάνεται, έχει γίνει πεδίο μέσα στο οποίο αναδεικνύεται το αντιφατικό αμάλγαμα της κυρίαρχης, «ενιαίας σκέψης», που κυβερνάει την Ελλάδα τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Εκεί ο καθείς μπορεί να αναγνωρίσει «κατ’ αναλογίαν» τις πτυχές του – το παγκόσμιο σιωνιστικό λόμπι, τον οργουελιανό νεοολοκληρωτισμό της «εχθροπάθειας», τα νέα ήθη του γιούνισεξ καταναλωτικού καπιταλισμού και, βέβαια, την «εθνομηδενιστική αριστερά», που αισθάνεται ότι μια ευρεία συζήτηση περί γενοκτονιών της Μικράς Ασίας θα απειλήσει τη στρατηγική των υποχωρήσεων έναντι του τουρκικού επεκτατισμού.
Επί της ουσίας, όμως: Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την ανάγκη να υπάρξει νομική θωράκιση της πολιτείας εναντίον της Χρυσής Αυγής, για να δημιουργήσει ένα νομικό εργαλείο παντός καιρού, που θα δοκιμάσει να το χρησιμοποιήσει κατά το δοκούν ενάντια σε αυτό που εκείνη αντιλαμβάνεται ως «άκρα». Η ατυχία αυτού του στρατηγήματος είναι πως, το ζήτημα των γενοκτονιών της Μικράς Ασίας διασπά και διαιρεί τις δυνάμεις που διαχειρίζονται όλες τις μορφές εξουσίας στη χώρα μας, εξουσίας με την ευρύτερη έννοια, όχι μόνον κυβερνητικής, αλλά και ιδεολογικής. Και αυτό είναι το κύριο στοιχείο της σημερινής αντιπαράθεσης.
Οι εθνομηδενιστές πιάστηκαν κυριολεκτικά στην παγίδα που έστηναν τόσον καιρό με την ανακίνηση του αντιρατσιστικού. Ενώ φαντάζονταν ότι θα αφορούσε μόνο το ολοκαύτωμα και την καταδίκη των ομοφυλοφοβικών συμπεριφορών και έτσι θα στρίμωχναν τους «εθνικιστές», τους ξεφύτρωσαν αιφνιδίως οι Πόντιοι! Και μάλιστα σε συνθήκες που το Ισραήλ, μια και συγκρούεται με τον Ερντογάν, δεν βάζει το βέτο που έβαζε στο παρελθόν!

[...]

Για μας, η συγκάλυψη των ίδιων των γενοκτονιών της Μικράς Ασίας –και ευρύτερα, του διπόλου τουρκικού επεκτατισμού-δυτικής αποικιοκρατίας, που αξιώνει εδώ και αιώνες τον έλεγχο του ελληνικού ιστορικού χώρου– αποτελεί όρο για την αναπαραγωγή της πνευματικής και υλικής αποικιοποίησής μας. Για τους εθνομηδενιστές συμβαίνει μάλλον το αντίστροφο.



Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Πτυχές μιας ενδεχόμενης ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας


Πτυχές μιας ενδεχόμενης 
ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας

Του Κωνσταντίνου Παντελή
Την ερχόμενη Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014 θα λάβει χώρα το δημοψήφισμα, σχετικά με το εάν η Σκωτία θα πρέπει να είναι μια ανεξάρτητη χώρα.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος, όπως συνιστάται από την Εκλογική Επιτροπή, θα είναι εάν η Σκωτία θα πρέπει είναι μια ανεξάρτητη χώρα και οι ψηφοφόροι μπορούν να απαντήσουν μόνο με ναι ή όχι. Με ορισμένες εξαιρέσεις, όλοι οι κάτοικοι της Σκωτίας άνω των 16 μπορούν να ψηφίσουν και οι οποίοι αντιπροσωπεύουν πάνω από 4 εκατομμύρια ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των τελευταίων μηνών τέθηκαν επί τάπητος αρκετά ζητήματα. Στις ακόλουθες γραμμές παρατάσσουμε συνοπτικά τις σημαντικότερες από τις παραμέτρους – θετικές ή αρνητικές – που επιφέρει μια ενδεχόμενη απόσχιση της Σκωτίας.

1) Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα είναι το νόμισμα που θα χρησιμοποιήσει η Σκωτία έπειτα από ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίησή της. Οι Σκωτσέζοι πολιτικοί θα ήθελαν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τη λίρα αλλά οι πολιτικοί στο Λονδίνο δεν επιδοκιμάζουν μια τέτοια ιδέα, κάτι το οποίο ίσως οδηγήσει σε οικονομικό αδιέξοδο.

2) Παράλληλα, η αβεβαιότητα που πλανάται πάνω από μία ενδεχόμενη απόσχιση δημιουργεί παράλληλα και αβεβαιότητα στις αγορές, με τη λίρα Αγγλίας να σημειώνει ραγδαία πτώση τους τελευταίους μήνες έναντι του δολαρίου.

3) Συνεχίζοντας στις ίδιες παραμέτρους, μια ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας που θα συνεπάγεται αναζήτηση δικού της νομίσματος, αποτίναξη των Βρετανικών επιδοτήσεων και διαπραγματεύσεις για την παραμονή στην Ε.Ε. ίσως σημάνει οικονομική αστάθεια με αποτέλεσμα την αποχώρηση αρκετών επιχειρήσεων από το έδαφός της.

4) Πολύ σημαντικό από οικονομικής άποψης είναι και το ερώτημα του τι θα γίνει με το χρέος της Σκωτίας και αν αυτό είναι βιώσιμο μετά από ενδεχόμενη ανεξαρτητοποίησή της.

5) Παράλληλα, δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι μέσω της ένωσης η Σκωτία είναι ισχυρή και διαθέτει επιρροή, καθώς εκτός Ηνωμένου Βασιλείου φαντάζει ανίσχυρη να διατηρήσει μια δυνατή παρουσία στο διεθνές στερέωμα.

6) Όπως προαναφέρθηκε, εάν η απάντηση στο δημοψήφισμα είναι τελικά θετική τότε τίθεται ζήτημα και για τη συμμετοχή της Σκωτίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς – μεταξύ άλλων – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει λάβει ξεκάθαρη απάντηση από το Ηνωμένο Βασίλειο έπειτα από σχετικές συζητήσεις.

7) Επιπρόσθετα ερωτήματα βέβαια τίθενται και για άλλους τομείς ζωτικής σημασίας όπως η άμυνα, η ασφάλεια, η κοινωνική πολιτική, το σύστημα υγείας και η συμμετοχή σε άλλους διεθνείς οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ.

8) Ακόμα, υπάρχει φόβος και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως από την Ισπανία, ότι μία ενδεχόμενη απόσχιση της Σκωτίας από το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να αποτελέσει σημαντικό momentum και για άλλες αποσχιστικές τάσεις στο εσωτερικό τους.

Εντούτοις, παρά τα αρνητικά ενδεχόμενα, προτάσσονται και θετικές πτυχές μίας ανεξάρτητης Σκωτίας και αυτές είναι οι ακόλουθες:

1) Το κυριότερο επιχείρημα υπέρ είναι το γεγονός ότι η Σκωτία πλέον θα μπορεί να ελέγξει μόνη της την πολιτική της μοίρα, καθώς όπως υποστηρίζουν και Σκωτσέζοι πολιτικοί ανήκει και σε διαφορετικό πολιτικό σύστημα.

2) Προς επίρρωση του παραπάνω επιχειρήματος υπέρ της απόσχισης, Σκωτσέζοι πολιτικοί αλλά και απλοί πολίτες διατείνονται ότι οι νόμοι που υιοθετούνται από το Αγγλικό Κοινοβούλιο δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τα αιτήματα και τις ανάγκες της Σκωτίας, κι αυτό αφορά ένα ευρύ φάσμα όπως λένε, από τα έργα υποδομής μέχρι το συνταξιοδοτικό σύστημα.

3) Επιπρόσθετα, η Σκωτία θα είναι σε θέση να εκμεταλλεύεται και να χρησιμοποιεί τα αποθέματά της σε πετρέλαιο, ενώ πολλοί διαφωνώντας με το Λονδίνο υποστηρίζουν ότι με αυτή την κίνηση η Σκωτία θα μπορεί να χτίσει την οικονομική της ανεξαρτησία.

3) Για πολλούς επίσης ανεξάρτητη Σκωτία συνεπάγεται και απομάκρυνση του πυρηνικού οπλοστασίου που διατηρεί εκεί το Ηνωμένο Βασίλειο.

4) Επίσης, υπάρχουν σκέψεις ότι η ανεξαρτησία στη Σκωτία θα φέρει ευκαιρίες για ανάπτυξη ισχυρότερων δεσμών και συνεπώς μεγαλύτερη συνοχή με την υπόλοιπη Ευρώπη. Ένα παράδειγμα που προτείνεται είναι η ενδυνάμωση των σχέσεων με της Σκανδιναβικές χώρες, με τις οποίες η Σκωτία θεωρεί πως έχει να κερδίσει εάν υιοθετήσει στοιχεία των πολιτικών τους συστημάτων.

Σε κάθε περίπτωση, εάν η Σκωτία τελικά αποφασίσει να γίνε ανεξάρτητη, θα πρέπει να είναι σίγουρη για τη στρατηγική που θα πρέπει να ακολουθήσει και να αναπτύξει συμπαγείς πολιτικές σε όλους τους τομείς, προκειμένου να διατηρήσει ή και να ισχυροποιήσει την ταυτότητα και το ρόλο της, τόσο εσωτερικά, όσο και σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.



Και ένα κείμενο του Μ. Βαρδή
για το ίδιο θέμα
Την ερχόμενη Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου, οι Σκωτσέζοι καλούνται ν' αποφασίσουν την παραμονή τους ή όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο.


Το ερώτημα που τίθεται στους ψηφοφόρους άνω των 16 ετών είναι: «Πρέπει η Σκωτία να είναι μιά ανεξάρτητη χώρα;» και επιδέχεται δύο απαντήσεων: «Ναι» και «Όχι».
Όταν πριν από 15 χρόνια η Σκωτία απέκτησε το δικό της (περιορισμένων ευθυνών και αρμοδιοτήτων) κοινοβούλιο, ουδείς φανταζόταν ότι το μονοπάτι που πρωτανοίχθηκε στα Χάϊλαντς θα οδηγούσε σήμερα στο τωρινό Δημοψήφισμα.
Οι όποιες τότες κουβέντες για ανεξαρτησία, μετά από τρείς αιώνες κοινής πορείας Άγγλων και Σκωτσέζων προκαλούσαν μειδιάματα κι αφορούσαν μόνο τους γραφικούς που ντύνονται Braveheart κάθε Απόκριες!
Το ίδιο και οι πρώτες μετρήσεις. Τον Αύγουστο του 2011 το «ΝΑΙ» λάμβανε λίγο πάνω από το 30%.
Λίγους μήνες νωρίτερα, ένας από τους κορυφαίους ποιητές της Σκωτίας, ο Edwin Morgan, με την διαθήκη του αφήνει 1.000.000 λίρες στο Εθνικό (κι ουχί Εθνικιστικό) Κόμμα της Σκωτίας με την παρακαταθήκη: «Θα ήθελα να δώσω φωνή σε όλους, ειδικά τους παραμελημένους και τους περιφρονημένους». Ουσιαστικά ήταν μιά δήλωση σχετικά με την ποίησή του, αλλά κάτω από τις γραμμές ήταν αποκύημα της εν γένει στάσης για την όλη ζωή του. Ήταν η πρώτη μεγάλη δωρεά υπέρ του «ΝΑΙ».
Η διαφορά «ΝΑΙ» και «ΟΧΙ», ακριβώς όπως στον μύθο της χελώνας με του λαγού, σταδιακά εξανεμίστηκε.
Η τοπική κυβέρνηση Σάλμοντ, ενός μέτριου αλλά ρεαλιστή πολιτικού, που ηγείται του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας, με ρίζες στο Εργατικό Κόμμα, έπεισε για την ανάγκη αλλαγών και για μεγαλύτερη ανεξαρτησία επιλογών και πολιτικών.
Κι όλα αυτά την ώρα που ο τύποις Εργατικός Τόνυ Μπλαίρ «αυτοκτονούσε» πολιτικά με τ' απανωτά λάθη του σε κοινωνικά, οικονομικά και γεωπολιτικά ζητήματα, γεγονός που εδραίωνε και γιγάντωνε τη πολιτική χροιά του ΕΚΣ.
Κι έτσι φθάσαμε στα τελευταία debate όπου πιά ο αγώνας εξελίσσεται σε μέγα ντέρμπυ.
Βλέπεται η ανισοκατανομή εισοδημάτων, είναι αντιστρόφως αντίθετη με τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Βρετανικής οικονομίας και τα πετρελαιοφόρα οικόπεδα που βρίσκονται γεωγραφικά στον Βορρά.
Το Λονδίνο καταγράφει εισοδήματα 28.000 λιρών.
Η ΝοτιοΑνατολική Αγγλία είναι στις 22.000.
Και η φιλοΕργατική Σκωτία, μετά βίας φτάνει στις 19.000 λίρες, εισόδημα, γιά κάθε άτομο τον χρόνο.
Τα γνωστά όπλα της πολιτικής προπαγάνδας, του φόβου, της οικονομικής εξαθλίωσης, της κατάρρευσης της οικονομίας, της δημοσιονομικής διολίσθησης δεν έπιασαν τόπο.
Τα επιχειρήματα λογιών-λογιών «επωνύμων» κι επιφανών Σκωτσέζων, τραπεζιτών, οικονομικών αναλυτών, πρώην πολιτικών και σταρ κάθε Τέχνης, ποδοσφαιριστών -προπονητών, όχι μόνο δεν εισακούσθηκαν, αλλά αντιθέτως χλευάστηκαν και δεν ακούμπησαν το πόπολο.
Πλέον σύσσωμη η Βρετανική πολιτική ηγεσία προσπαθεί με απεγνωσμένες και σπασμωδικές κινήσεις να σταματήσει αυτό που πριν λίγους μήνες έμοιαζε αδύνατον και προσφέρει στον Σάλμοντ σωρηδόν αρμοδιότητες για μιά σειρά θεμάτων.
Κινήσεις πανικού της τελευταίας στιγμής που δεν πείθουν κανέναν/καμμία πιά.
Είτε γίνει ανατροπή υπέρ του «ΟΧΙ» την τελευταία στιγμή, είτε το παρών status quo συνύπαρξης διαρκέσει για άλλον έναν Αιώνα, ένα είναι σίγουρο. Η επόμενη μέρα του Δημοψηφίσματος θα βρεί μιά διαφορετική Σκωτία.
Κανείς πλέον παραμελημένος και καταφρονεμένος δε θα μπορεί πλέον να φοβάται για το μέλλον του.-
Μ.Β.

Σημ. ΔΕΕ: Διαβάστε και δύο παλαιότερες αναρτήσεις:

Ο πράκτορας 007 στην υπηρεσία της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας

Ο δρόμος για Ανεξαρτησία της Σκωτίας άνοιξε



Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

«Ναι» Αιγύπτου στη συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων με Κύπρο


Σημαντική εξέλιξη: «Ναι» Αιγύπτου 
στη συνεκμετάλλευση κοιτασμάτων με Κύπρο

Η κυπριακή Κυβέρνηση χαιρετίζει με ικανοποίηση την υπογραφή από τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ Αλ-Σίσι, του Προεδρικού Διατάγματος με το οποίο κυρώνεται η Συμφωνία Πλαίσιο μεταξύ των Κυβερνήσεων Κύπρου και Αιγύπτου, αναφορικά με την ανάπτυξη υδρογονανθρακικών πόρων που εκτείνονται από τη μια πλευρά της Μέσης Γραμμής στην άλλη.

Όπως αναφέρει σε γραπτή του δήλωση ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης, πρόκειται για μια άκρως σημαντική Συμφωνία, η οποία βασίζεται και επιβεβαιώνει τη Συμφωνία Οριοθέτησης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μεταξύ των δυο χωρών του 2003.
Σημειώνει ότι η Συμφωνία ορίζει το πλαίσιο και τους κανόνες συνεργασίας των δυο χωρών, σε σχέση με την ανάπτυξη και κοινή εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε κοιτάσματα που δυνατόν να τέμνονται από το κοινό όριο των ΑΟΖ των δύο χωρών.
Η εν λόγω συμφωνία υπεγράφη στο Κάιρο στις 12 Δεκεμβρίου 2013, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψης του Προέδρου Αναστασιάδη στην Αίγυπτο.
Η Συμφωνία θα τεθεί σε ισχύ με τη λήψη Ρηματικής Διακοίνωσης, με την οποία θα γνωστοποιείται η κύρωση της Συμφωνίας από την Αίγυπτο.

Η εφημερίδα ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ έγραψε τα εξής:
Λευκωσία: Η Αίγυπτος επικύρωσε χθες την Συμφωνία που υπέγραψε τον περασμένο Δεκέμβριο στο Κάιρο ο Πρόεδρος Αναστασιάδης με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι.
Το γεγονός έχει πολλαπλή σημασία αφού επιβεβαιώνει τις στενές σχέσεις Κύπρου – Αιγύπτου και στα κρίσιμα θέματα εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων.
Πρόκειται για συμφωνία που καθορίζει τις διαδικασίες που θα ακολουθούνται για να καθοριστούν τα δικαιώματα κάθε χώρας, σε περίπτωση που ανακαλυφθούν κοιτάσματα στα όρια των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου που εκτείνονται και στις δύο ΑΟΖ, κάτι που είναι πολύ πιθανό να προκύψει τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Να σημειωθεί ότι τα τεμάχια 4, 5, 10, 11 και 12 έχουν τα νότια τους όρια στη διαχωριστική γραμμή των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου.
Ταυτόχρονα, ξεκαθαρίζει σημαντικά θέματα για τις εταιρείες που έχουν τα δικαιώματα στα τεμάχια αυτά και κυρίως στα τεμάχια 10 και 11 τα δικαιώματα έρευνας και ανάπτυξης των οποίων έχει η Γαλλική TOTAL.

Επίσης, εμμέσως επαναβεβαιώνει την πλήρη αναγνώριση της Αιγύπτου ως προς την Κυπριακή ΑΟΖ, αφού το τεμάχιο 4, είναι ένα από αυτά που προσπαθεί να αμφισβητήσει η Τουρκία.
Οι διαπραγματεύσεις για την επίτευξη της συμφωνίας αυτής ξεκίνησαν το 2011 ωστόσο καθυστέρησαν λόγω των γεγονότων στην Αίγυπτο.

Η επίσκεψη του Αιγύπτιου υπουργού Ενέργειας στην Κύπρο τον περασμένο Φεβρουάριο αλλά και του Κύπριου Υπουργού Ενέργειας στην Αίγυπτο προ δύο εβδομάδων, επέδρασαν καταλυτικά στην προώθηση και επίσπευση της επικύρωσης της διακρατικής συμφωνίας από την Αίγυπτο.



Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Συναυλία για ελληνικό σχολείο στη Βόρεια Συρία

Μαθητές μπροστά από την ελληνική σημαία

Συναυλία για ελληνικό σχολείο 
στη Βόρεια Συρία
Μποζανίνου Τάνια 

Στην πόλη Κόμπανι του συριακού Κουρδιστάν τα ορφανά προσφυγόπουλα, από τη χρονιά που ξεκινά, θα έχουν τη δυνατότητα να διδάσκονται την ελληνική γλώσσα

«Ελληνοκουρδικό Σπίτι» λέγεται το σχολείο το οποίο λειτουργεί εδώ και έναν χρόνο στην πόλη Κόμπανι του συριακού Κουρδιστάν και, από τη σχολική χρονιά που ξεκινάει, θα διδάσκει την ελληνική γλώσσα σε ορφανά και προσφυγόπουλα της Βόρειας Συρίας. Στο συριακό Κουρδιστάν ή Ροτζάβα η κατάσταση είναι ελαφρώς καλύτερη απ' ό,τι στην υπόλοιπη Συρία. Αλλά, όπως λέει στο «Βήμα» η διευθύντρια του «Ελληνοκουρδικού Σπιτιού», Ραουσάν Μουσλέμ, «τα σχολεία υπολειτουργούν, μερικά έχουν γίνει καταυλισμοί προσφύγων, δεν υπάρχουν τετράδια, μολύβια και βιβλία».
Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (πρώην ISIS), των οποίων το Χαλιφάτο περικυκλώνει την Κόμπανι από Δύση, Νότο και Ανατολή (βόρεια είναι τα σύνορα με την Τουρκία), δεν αφήνουν να περάσει κανένα εφόδιο, από τρόφιμα και φάρμακα ως σχολικά είδη. «Στα σχολεία, τρία-τέσσερα παιδιά μοιράζονται ένα βιβλίο» λέει η κυρία Μουσλέμ. Με αυτά τα δεδομένα ο Σύνδεσμος Επιστημόνων και Καλλιτεχνών για τα Παιδιά της Βόρειας Συρίας, στον οποίο ανήκουν Σύροι Κούρδοι που ζουν στην Ελλάδα, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την ίδρυση του «Ελληνοκουρδικού Σπιτιού» στην Κόμπανι.

«Νοικιάσαμε ένα κτίριο με οκτώ αίθουσες και από τον περσινό Σεπτέμβριο διδάσκουμε δωρεάν αγγλικά, αραβικά, κουρδικά, μουσική, ζωγραφική και σκάκι σε 110 παιδιά από έξι ως 14 ετών που είναι θύματα του πολέμου στη Συρία» λέει η κυρία Μουσλέμ, την οποία συναντήσαμε στην Αθήνα όπου βρίσκεται για τη μεγάλη συναυλία που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη στην Τεχνόπολη και τα έσοδα θα πάνε στο σχολείο της Κόμπανι. «Από αυτή τη σχολική χρονιά, θα αρχίσουμε να διδάσκουμε και ελληνικά» προσθέτει. 

Η κυρία Μουσλέμ, 36 ετών, που άφησε τη δικηγορία εν μέσω εμφυλίου για να οργανώσει και να διευθύνει το σχολείο, εξηγεί πώς είναι η καθημερινότητα στην Κόμπανι. «Επί έναν χρόνο συνεχίζουμε να μην έχουμε ρεύμα και νερό. Παραμένουμε αποκλεισμένοι από το Ισλαμικό Κράτος. Η Τουρκία ανοίγει τα σύνορα δύο φορές την εβδομάδα για ανθρωπιστική βοήθεια και τη μεταφορά αρρώστων. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η έλλειψη νερού. Ολοι παίρνουμε από γεωτρήσεις, όμως η διάρροια θερίζει και δεν υπάρχουν φάρμακα».

Η Ροτζάβα, η οποία αυτοδιοικείται εδώ και δύο χρόνια και προβάλλει την πιο σθεναρή αντίσταση στους τζιχαντιστές του ISIS στη Συρία, αποτελείται από τρία τμήματα τα οποία δεν συνορεύουν μεταξύ τους. Οποιος επιθυμεί να μετακινηθεί από το ένα στο άλλο πρέπει είτε να περάσει μέσω Τουρκίας είτε να χρησιμοποιήσει ψεύτικη ταυτότητα, στην οποία να φαίνεται σουνίτης και όχι Κούρδος, για να περάσει μέσω Χαλιφάτου. Οι τζιχαντιστές ακόμη κρατάνε 130 14χρονους μαθητές που συνέλαβαν τον Ιούνιο όταν πήγαν στο Χαλέπι για να δώσουν εισαγωγικές εξετάσεις στο λύκειο. «Τους κρατάνε στην πόλη Μάμπιτς του Χαλιφάτου» λέει. 

Η κυρία Μουσλέμ, της οποίας το πατρικό σπίτι βρίσκεται στη Ράκα που σήμερα αποτελεί την πρωτεύουσα του Χαλιφάτου και βεβαίως ούτε λόγος να το επισκεφθεί, θυμάται δύο αδερφάκια, σουνίτες πρόσφυγες από το Χαλέπι, ορφανά από πατέρα, που φοίτησαν στο σχολείο της την περσινή χρονιά. «Τον Φεβρουάριο σκοτώθηκε το ένα παιδί από βόμβα που τοποθέτησε το ISIS στην Ερυθρά Ημισέληνο στην Κόμπανι» λέει.

«Εδώ κι ενάμιση χρόνο οι Κούρδοι της Συρίας πολεμάμε το ISIS. Εχουμε μια πολιτοφυλακή 50.000 ανδρών και 3.000-4.000 γυναικών. Πριν από δύο μήνες κινδύνευσε σοβαρά η Κόμπανι. Το ISIS δήλωνε ότι την προσευχή του Εΐντ, στο τέλος του Ραμαζανιού, θα την έκανε στην Κόμπανι. Οταν μας επιτέθηκε, ακόμη και γυναίκες 50-60 χρονών πήραν τα όπλα. Κατέλαβαν μερικά χωριά αλλά τα ανακαταλάβαμε».

«Ο κόσμος στη Ροτζάβα ελπίζει ότι ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα και ότι η αυτοδιοίκηση του Δυτικού Κουρδιστάν (σ.σ.: «ροτζάβα» σημαίνει «δυτικό») θα αναγνωριστεί ως αυτόνομη εντός της Συρίας».

Στόχος της κυρίας Μουσλέμ είναι να γίνει το «Ελληνοκουρδικό Σπίτι» «ένα κανονικό ελληνικό σχολείο όπου τα παιδιά θα διδάσκονται ελληνικά γράμματα και πολιτισμό και το οποίο θα αποτελέσει γέφυρα μεταξύ της Ελλάδας και του κουρδικού λαού». Γίνονται προσπάθειες να τεθεί υπό την αιγίδα κάποιου ελληνικού φορέα, υπουργείου ή πανεπιστημίου, αλλά μέχρι στιγμής μόνο η ελληνική Εκκλησία έχει ανταποκριθεί.

Η συναυλία για τη χρηματοδότηση του ελληνικού σχολείου της Κόμπανι θα πραγματοποιηθεί στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100, Γκάζι) με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως η Νένα Βενετσάνου, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Βασίλης Λέκκας, ο Διονύσης Τσακνής και η Ελένη Γερασιμίδου την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου στις 8 μ.μ. (είσοδος 10 ευρώ, προπώληση 8 ευρώ). Οικονομική ενίσχυση του σχολείου γίνεται και μέσω καταθέσεων στον λογαριασμό της Alpha Bank GR13 0140 4410 4410 0200 2005 920 BIC CRBAGRAA.

Εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ


Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Η λύση του μυστηρίου του τύμβου της Αμφίπολης στον Διόδωρο τον Σικελιώτη;

Ο τύμβος Καστά στην Αμφίπολη

To κομμάτι που λείπει από τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, 
μπορεί να λύνει το μυστήριο της Αμφίπολης
Τι υποστηρίζουν οι εκδόσεις 
του Πανεπιστήμιου του Χάρβαρντ

Η Αμφίπολη έχει ήδη αλλάξει τα δεδομένα. Οι καρυάτιδες δημιούργημα της κλασικής Ελλάδας, πάνω σε έναν μακεδονικό τάφο, κάνουν ήδη το μνημείο μοναδικό δημιουργώντας νέα δεδομένα.
Ας δούμε επιγραμματικά κάποια στοιχεία που βοηθούν να καταλάβουμε τι έχουν βρει ως τώρα στην Αμφίπολη.

Όσον αφορά την Αρχαιολογία:
1) Ο συνδυασμός καρυάτιδων (κλασική Ελλάδα) και Σφιγγών (αιγυπτιακές ρίζες) σε ένα μακεδονικό τάφο δείχνει πως μιλάμε για μία πρωτοφανή ανακάλυψη, που όμοια της δεν υπάρχει. Σίγουρα αυτός ή αυτοί που έχουν ταφεί δεν περιορίζονται στα όρια της Μακεδονίας, καθώς τα τρία αυτά στοιχεία φωτογραφίζουν πρόσωπο ή πρόσωπα που μπορεί να ξεπερνούν ακόμα και τα όρια της Ελλάδας.
2) Το μέγεθος του τύμβου είναι μοναδικό. Η δομή του επίσης πρωτοφανής με τρεις προθαλάμους, στοιχείο που δεν έχουμε συναντήσει ξανά. 
3) Η σφράγιση του είναι και αυτή πρώτη φορά που την συναντάμε, καθώς μέχρι τώρα έχουμε ήδη δει 6 «εμπόδια» αποφυγής της σύλησης του. (περίβολος, πρώτος τοίχος σφράγισης μπροστά από τις Σφίγγες, επιχωμάτωση πρώτου προθαλάμου, δεύτερος τοίχος σφράγισης, δεύτερη επιχωμάτωση, τρίτος προθάλαμος). Τόσο οι Σφίγγες, όσο και οι καρυάτιδες με την κίνηση τους συμβολίζουν πως απαγορεύουν την είσοδο.


Όσον αφορά την ιστορία:
Ο ισχυρισμός των περισσότερων ιστορικών που αποκλείουν το ένα ή το άλλο σπουδαίο πρόσωπο να είναι θαμμένο στην Αμφίπολη, στηρίζεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν πηγές που να λένε για μεταφορά κάποιου τέτοιου ιστορικού προσώπου στην συγκεκριμένη πόλη. Το γεγονός όμως ότι ο τάφος αυτός είναι τόσο μεγαλοπρεπής μας βάζει σε υποψίες πως όποιος και να ήταν ο υποψήφιος ένοικος θα υπήρχε μία αναφορά, από την στιγμή που κατασκευάστηκε τέτοιο μνημείο. Όλα τα πιθανά πρόσωπα που έχουν ακουστεί ότι μπορεί να είναι εντός του τύμβου, θα ήταν άξια αναφοράς από τους ιστορικούς της εποχής. Αυτή όμως δεν υπάρχει για κανέναν. Το γεγονός ότι ένα τόσο σημαντικό ταφικό μνημείο δεν αναφέρεται πουθενά από τις πηγές της εποχής , μας βάζει σε υποψίες για δύο πράγματα: Είτε ήθελε κάποιος να μείνει κρυφή η ταφή, είτε έχει χαθεί η πηγή.
Αν ο τάφος είναι τόσο σημαντικός, όπως φαίνεται ότι είναι (όποιος και αν είναι θαμμένος) δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάποια ιστορική πηγή που να τον αναφέρει; Δεν υπάρχει καμία. Ούτε ο Παυσανίας, ούτε ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ούτε το Πάριο χρονικό, αναφέρονται σε τάφο στην Αμφίπολη, παρ ότι φαίνεται ότι έχουν πολύ καλή πληροφόρηση για την εποχή εκείνη.
Άρα όποιος και να είχε ταφεί εκεί, είτε ήθελαν να το κρατήσουν μυστικό, είτε έσβησαν τις πηγές για να μην μαθευτεί. Σε αυτό το σημείο ίσως είναι κλειδί η αναφορά του Διόδωρου του Σικελιώτη.

Ο Περδίκκας στην εκστρατεία που έκανε για να κλέψει το πτώμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ηττήθηκε κατά κράτος από τον Πτολεμαίο τον Σωτήρα, που είχε κλέψει στην Συρία τον Μέγα Αλέξανδρο. Λίγους μήνες μετά ο Αντίπατρος ορίσθηκε αντιβασιλέας. Έκανε σύσκεψη στον Τριπαράδεισο (321 π.Χ.) ώστε να σταματήσουν οι διαφορές των διαδόχων και εκεί λέει ο Σικελιώτης πως αποφασίστηκε η μετάβαση των βασιλέων στην Μακεδονία. Στην σύσκεψη συμμετείχε και ο Πτολεμαίος ο οποίος είχε την σορό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

«Antipater himself with the kings and his own army went on into Macedonia in order to restore the kings to their native land» λέει το κείμενο.


Η μετάφραση από τις εκδόσεις Loeb, του Χάρβαρντ αναφέρει με την υποσημείωση 29 πως στο συγκεκριμένο σημείο λείπει σημαντικό κομμάτι: «29 There appears to be a lacuna of considerable length at about this point».



Γιατί χάθηκε αυτό το κείμενο όπως υποστηρίζει η μετάφραση του Χάρβαρντ δεν μπορεί να το ξέρει κανείς. Αν δεν έλειπε πάντως θα μαθαίναμε ενδιαφέροντα πράγματα για το τι άλλο αποφασίσθηκε. 

Ο γιος πάντως του Πτολεμαίου Α΄του Σωτήρος, Πτολεμαίος Β΄ ο Φιλάδελφος (283-246 π.Χ.), ήθελε την σορό του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια (από την Μέμφιδα που αρχικά είχε ταφεί) όπως συμφωνούν σχεδόν όλες οι πηγές, καθώς αυτό του έδινε κύρος και δύναμη να εξουσιάζει. Αντίθετα στην Μακεδονία δεν ήθελε κανείς επίγονος να διατηρηθεί η ανάμνηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Τον Πτολεμαίο πάντως το Φιλάδελφο δεν τον ενδιέφεραν τα μακεδονικά έθιμα, καθώς όπως λέει ο Παυσανίας αποφάσισε να κυβερνήσει σύμφωνα με τα αιγυπτιακά, μακρυά από τις μακεδονικές παραδόσεις.

Ο Πτολεμαίος ο Σωτήρ πάντως, πατέρας του Φιλάδελφου, που ήταν στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως λένε οι πηγές είχε ήδη εξαπατήσει μία φορά τον Περδίκκα, βάζοντας άλλη μούμια μέσα στην χρυσή άμαξα, για να τον παραπλανήσει , να μην του πάρει το πτώμα:

«ἀνέστειλε δὲ τὴν ὁρμὴν τοῦ Περδίκκα ὁ Πτολεμαῖος• εἴδωλον γὰρ ποιησάμενος ὅμοιον Ἀλεξάνδρῳ κατεκόσμησεν ἐσθῆτι βασιλικῇ καὶ ἐνταφίοις ἀξιοζήλοις. εἶτα τοῦτο ἀναπαύσας ἐπὶ μίαν τῶν Περσικῶν ἁμαξῶν, τὸ ἐπ’αὐτῆς κατεσκεύασε φέρετρον μεγαλοπρεπῶς ἀργύρῳ καὶ χρυσῷ καὶ ἐλέφαντι• καὶ τὸ μὲν ὄντως Ἀλεξάνδρου σῶμα λιτῶς καὶ ὡς ἔτυχε προύπεμψε κρυπταῖς ὁδοῖς καὶ ἀτρίπτοις. ὁ δὲ Περδίκκας καταλαβὼν τὸ τοῦ νεκροῦ φάσμα καὶ τὴν διασκευασθεῖσαν ἁρμάμαξαν ἀνεστάλη τοῦ δρόμου, οἰόμενος ἔχειν τὸ ἆθλον• ὀψὲ δὲ ἔμαθεν ἀπατηθείς, ἡνίκα διώκειν οὐκ εἶχε»

Σημ. ΔΕΕ: Έγιναν επισημάνσεις, διορθώσεις και προσθήκη ημερομηνιών στο κείμενο

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Μία διαφορετική άποψη για τον Εμμανουήλ Κριαρά


Μία διαφορετική άποψη 
για τον Εμμανουήλ Κριαρά
Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Τώρα που τελείωσαν οι επικήδειοι και οι έπαινοι, και ο θανών αναπαύεται μετά από έναν ασυνήθιστα μακρύ και δημιουργικό βίο, ας μας επιτραπεί να εκφράσουμε μία άλλη άποψη για τον Εμμανουήλ Κριαρά (1906-2014). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επρόκειτο γιά ανιδιοτελή, ακέραιο δάσκαλο. Επίσης δεν υπάρχει καμμία αμφισβήτηση γιά την αξία του φιλολογικού του έργου. Η ένσταση που θα εκφράσουμε εδώ αφορά την στάση του και τα έργα του στο γλωσσικό ζήτημα. Στο σημείο αυτό, ο μακαρίτης Κριαράς έχανε την επιστημονική ψυχραιμία του και υιοθετούσε μία αδιάλλακτη, ιδεολογική στάση, εμφανή στις διάφορες συνεντεύξεις και ομιλίες του. Υποστήριζε σταθερά τον εξοβελισμό της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών από την Μέση Εκπαίδευση, και ήταν υπέρμαχος της μεταρρύθμισης Ράλλη του 1976 (την οποία σημειωτέον ο ίδιος ο Ράλλης είχε αποκηρύξει στας δυσμάς του βίου του, αφού όμως η ζημιά είχε γίνει). Μάλιστα ο Κριαράς συμμετείχε και σε σχετική επιτροπή του υπουργείου Παιδείας, αν και πολιτικά αντίθετος με το τότε καθεστώς. Στην συνέχεια, επί Α. Παπανδρέου, υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής που εισηγήθηκε το μονοτονικό σύστημα. 

 Ο Κριαράς, αν και βαθύς μελετητής της ελληνικής γλώσσας στην διαχρονική της πορεία, δεν αντελήφθη ότι οι γλώσσες εξελίσσονται οργανικά και αυθόρμητα στο πέρασμα του χρόνου, και δεν «μεταρρυθμίζονται» με διατάγματα, επιτροπές, υπουργικές αποφάσεις ή διάτρητα νομοθετήματα (υπενθυμίζουμε ότι το μονοτονικό ψηφίστηκε στις 11 Ιανουαρίου 1982 στις δύο μετά τα μεσάνυχτα με αιφνιδιαστική τροπολογία από τριάντα βουλευτές). Στο μονοτονικό διατυπώθηκαν σφοδρές επικρίσεις απο κορυφαίους διανοουμένους, και μάλιστα πολιτικά πολύ προοδευτικώτερους του Κριαρά. Εκτός από την γνωστή ένσταση του Ελύτη, λαύρος υπήρξε και ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο οποίος δήλωσε ότι : «Παραγνωρίστηκαν, όμως, οι λόγοι που επέβαλαν, στους Αλεξανδρινούς χρόνους, την καθιέρωση των τόνων, οι οποίοι ισχύουν και σήμερα. Πολλές φορές, τα γραπτά μου δεν διαβάζονται σωστά όταν τυπώνονται στο μονοτονικό. Ας ελπίσουμε ότι θα επανεξεταστεί μελλοντικά το θέμα και ότι θα επικρατήσουν σωφρονέστερες απόψεις». Επίσης ο Κορνήλιος Καστοριάδης, σε ομιλία του στον Βόλο (16-2-1989), είπε ότι «… Αν δεν θέλετε, κύριοι του υπουργείου, να κάνετε φωνητική ορθογραφία, τότε πρέπει ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ξέρανε τι κάνανε. Δεν υπήρχαν στα αρχαία ελληνικά, γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις. Αυτοί, οι Κριαράς και οι άλλοι….[σ.σ. παρεμβάλλεται υβριστικός χαρακτηρισμός γιά τον Κριαρά που παραλείπω] που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις – αυτό παρακαλώ να γραφεί στις εφημερίδες- δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα….. είναι μια οργανική ενότητα από την οποία δεν μπορείς να βγάλεις και να κολλήσεις πράγματα, δυνάμει μιας ψευτοκυβερνήσεως, καθισμένος σ’ ένα γραφείο στο υπουργείο Παιδείας. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας, που είναι τελικά η κατάργηση της συνέχειας. Ήδη, τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων Eλληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι κτίσαμε. Αυτή είναι η δραματική μοίρα τού σύγχρονου Eλληνισμού.» Λόγω τς θύελλας αντιδράσεων, ο Κριαράς καθιέρωσε τηλεοπτικές εκπομπές («Τα πεντάλεπτα» στην ΕΡΤ το 1985-7), στις οποίες προσπάθησε να υπερασπιστεί τις μεταρρυθμίσεις αυτές. Τα αποτελέσματα της κατάργησης των Αρχαίων Ελληνικών και της βεβιασμένης επιβολής του μονοτικού δικαιώνουν όχι τον Κριαρά, αλλά τους επικριτές του. 

Ο ασφαλώς καλοπροαίρετος αλλά ιδεόληπτος Κριαράς ασφαλώς δεν θα είχε προβλέψει την γενικευμένη πλέον γλωσσική έκπτωση, σύγχυση και στην ουσία τον λειτουργικό αναλφαβητισμό που προκάλεσε το μονοτονικό, όπως καταδεικνύει με επιστημονικό τρόπο το λαμπρό πόνημα του ψυχίατρου Ι. Τσέγκου και των συνεργατών του με τίτλο Η Εκδίκηση των τόνων (Αθήνα, Εναλλακτικές εκδόσεις, Αθήνα 2005) και όπως διαπιστώνουν καθημερινά οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί στις σχολικές αίθουσες. Ο Κριαράς μάλλον δεν συνειδητοποίησε όλη αυτήν την εξέλιξη ή δεν δέχθηκε ψυχικά να την συνειδητοποιήσει, αφού στα 103 του δέχθηκε την τελευταία τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. 

Κάπως έτσι φτάσαμε στα greeklish. Ασφαλώς και με την βοήθεια και άλλων παραγόντων, όπως τα κινητά και το διαδίκτυο, αλλά η απουσία των Αρχαίων και η κατάργηση των τόνων εξαφάνισαν τις αντιστάσεις και άνοιξαν την πόρτα στην πλήρη αποδόμηση της ελληνικής γλώσσας.

http://www.antibaro.gr/article/11243
Ἀντίβαρο