Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

Οξυρρύγχειοι πάπυροι και παραφιλολογία


Οξυρρύγχειοι πάπυροι και παραφιλολογία
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Με την ονομασία "Οξυρρύγχειοι πάπυροι" ή "Πάπυροι της Οξυρρύγχου" είναι γνωστή μια πολύ σπουδαία συλλογή παπύρων που ανακαλύφθηκε τμηματικά στην Οξύρρυγχο της Αιγύπτου (σημερινή κωμόπολη el-Bahnasa) στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα με πολλά ελληνικά και λατινικά ντοκουμέντα, καθώς και αραβικά σε χαρτί. Χάρη σε αυτούς έχουν διασωθεί κομμάτια πολλών και σημαντικών έργων της αρχαιότητας, όπως και χριστιανικών.
Η Οξύρρυγχος ήταν μία αρχαία πόλη της Άνω Αιγύπτου, στη δυτική όχθη της κοιλάδας του Νείλου, που η ελληνική της ονομασία προήλθε  από ένα ψάρι του Νείλου με αυτήν την ονομασία και δεν πρέπει να συγχέεται με τα γνωστά ομώνυμα ψάρια από τα οποία προέρχεται το μαύρο χαβιάρι. 


Ήταν μια τυπική ελληνοαιγυπτιακή πόλη που ήκμασε ώς το 641 μ.Χ. οπότε κατακτήθηκε η Αίγυπτος από τους Άραβες και σύντομα μέσα σε λίγες δεκαετίες η πόλη εγκαταλείφθηκε. Η πιο γνωστή περίοδος της πόλης αυτής τοποθετείται ανάμεσα στο 250 π.Χ. και στο 700 μ.Χ. περίπου, εποχή στην οποία χρονολογούνται πάπυροι γραμμένοι στην ελληνική και στη λατινική, όπως επίσης στην αιγυπτιακή, στην κοπτική, στην εβραϊκή, στη συριακή και στην αραβική γλώσσα, που βρέθηκαν στην τοποθεσία της. Οι ανασκαφές αποδείξανε ότι η ελληνορωμαϊκή πόλη περιβαλλόταν από τείχος και οι κυριότεροι δρόμοι της ήταν αψιδωτοί.
Σκαλίζοντας τον σκουπιδότοπο της χαμένης πόλης, δύο νεαροί αρχαιολόγοι της Βικτωριανής εποχής (1896), οι Bernard Grenfell και Arthur Hunt, έκαναν μια εκπληκτική ανακάλυψη: χιλιάδες σπαράγματα αρχαίων παπύρων, με κείμενα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων είχαν χρησιμοποιηθεί για να καταγραφούν στην πίσω όψη τους αξιομνημόνευτες στιγμές της καθημερινής ζωής της πόλης (όπου επιτρεπόταν ο γάμος μεταξύ αδελφών) αλλά και δίκες, φορολογικοί κατάλογοι, επιστολές και λίστες για ψώνια ή ολόκληρα οικογενειακά αρχεία. Στο αρχείο π.χ. κάποιου Τρύφωνα, βρέθηκαν το ωροσκόπιο του, το γαμήλιο συμβόλαιο με τη Σαρκία, η έκκληση κατά της πρώτης του συζύγου η οποία προσέβαλε τη νέα σύζυγο, η μαθητεία του γιου του στην τέχνη του υφαντή και λεπτομέρειες από μια κρίση του Σολομώντα. Μέχρι τώρα, λόγω της αποσπασματικής μορφής και της κακής κατάστασης, η έρευνα και η δημοσίευση του περιεχομένου των Παπύρων της Οξυρρύγχου ήταν εξαιρετικά δύσκολη.
Τα έργα Ελλήνων συγγραφέων που βρέθηκαν στην Οξύρυγχο αποδώσανε στον κόσμο χαμένα κείμενα της αρχαίας ελληνικής λυρικής ποίησης (Πίνδαρο) και αναρίθμητα πεζά έργα ρητορικής ή ιστορίας. Ανάμεσα στα έργα αυτά συγκαταλέγονται η Αθηναίων πολιτεία του Αριστοτέλη, το σατιρικό δράμα του Σοφοκλή, Ιχνευταί Σάτυροι, και άλλα αποσπάσματα από δράματα του Σοφοκλή και του Ευριπίδη. Περιλαμβάνονται επίσης τμήματα από τα έργα του Όμηρου, του Βακχυλίδη και του Καλλίμαχου. Κατάλογοι βιβλίων και πληρωμές σε γραφείς που έχουν βρεθεί δείχνουν ότι τα βιβλία αντιγράφονταν στην πόλη αλλά και εισάγονταν επίσης.
Περίπου 400.000 χειρόγραφα που ήταν αδύνατο τότε να διαβαστούν τα τοποθέτησαν σε 800 κιβώτια και φυλάσσονταν στην Βιβλιοθήκη Sackler της Οξφόρδης. 
Την Κυριακή 17 Απριλίου 2005 ο βρετανικός «The Independent», σε ρεπορτάζ των David Keys και Nicholas Pyke με τίτλο «Eureka! Extraordinary discovery unlocks secrets of the ancients», απεκάλυψε ότι , στην Οξφόρδη χάρις σε μια νέα τεχνολογία με υπέρυθρες ακτίνες άρχισαν να διαβάζουν τους υπόλοιπους «Οξυρρύγχειους Πάπυρους», και ότι ήδη είχαν εντοπιστεί το κείμενο της τραγωδίας του Σοφοκλή «Επίγονοι», (που δημοσιεύτηκε το 2007), ένα επικό ποίημα του Αρχίλοχου, που περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν στον Τρωικό πόλεμο (δημοσιεύτηκε το 2005), ένα έργο του Ησίοδου του 7ου αι. πΧ, μια χαμένη νουβέλα του Λουκιανού του 2ου αιώνα, ένα άγνωστο κείμενο του Ευριπίδη και ποίηση του ποιητή Παρθένιου που δημοσιεύθηκαν εν όλω ή εν μέρει στο Scientific American.


Οι "Οξυρρύγχειοι πάπυροι" του Κ. Τσάτσου και η παραφιλολογία

Ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, σημαντικός πολιτικός της μεταπολεμικής περιόδου, με φιλοσοφικές ανησυχίες και ενασχολήσεις, πρώτος εκλεγμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά τη Μεταπολίτευση, είχε την έμπνευση  να δημοσιεύσει το 1954 στο φιλολογικό περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, μια σειρά κειμένων που αναδημοσιεύθηκαν αργότερα με τον τίτλο "Οξυρρύγχειοι πάπυροι", μια δήθεν μετάφραση αποσπασμάτων από επιστολές του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Απίου προς τον φίλο του Ατίλιο Νάβιο, ο οποίος επρόκειτο να τον διαδεχθεί στη διακυβέρνηση της Αχαΐας. Σ' αυτές τον συμβουλεύει για το πώς μπορεί να χειριστεί τους Έλληνες αξιοποιώντας κυρίως τα ελαττώματά τους. 
Έκτοτε αυτοί οι ψευδο-Οξυρρύγχειοι πάπυροι γνώρισαν μεγάλη δημοσιότητα και κατά καιρούς επανέρχονται στο προσκήνιο, συνοδευόμενοι συνήθως από σχόλια και προβληματισμούς για τα διαχρονικά και αυτοκαταστροφικά ελαττώματα των Ελλήνων.  Κάπως έτσι την "πάτησε" το φθινόπωρο του 2008 και ο δημοσιογράφος Παντελής Σαββίδης της τότε EΡΤ3, ο οποίος εμφάνισε  σε εκπομπή του ως πραγματικότητα, τμήμα δήθεν των πραγματικών «Οξυρρύγχειων Παπύρων», τις επιστολές του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Aπίου, που αναφέρονταν στο πολιτικό ήθος και τον χαρακτήρα των Ελλήνων.
Το ατόπημα αυτό έγινε αμέσως αντιληπτό από τον χαλκέντερο Θεσσαλονικιό πολιτικό Στέλιο Παπαθεμελή, ο οποίος του έστειλε μια επιστολή με ατράνταχτα επιχειρήματα και τεκμήρια, που αποκάλυψαν και αποδόμησαν όλη αυτήν την παραφιλολογία (http://skeftikos.blogspot.gr/2010/01/blog-post_26.html):

Κύριο 
Παντελή Σαββίδη,
EΡΤ3 
Ενταύθα 

Στην εκπομπή σας της 29/10 αναμεταδώσατε αποσπάσματα από επιστολές κάποιου Μενένιου Άπιου, Ρωμαίου συγκλητικού που αναφέρονται στο πολιτικό ήθος και τον χαρακτήρα των Ελλήνων.

Διέλαθε της προσοχής σας, καθώς και εκείνης των πανεπιστημιακών συνομιλητών σας ότι τόσο ο Μενένιος Άπιος όσο και οι επιστολές του είναι πλάσμα της φαντασίας του αειμνήστου Κωνσταντίνου Τσάτσου.

Ο Τσάτσος είχε δημοσιεύσει τα κείμενα αυτά στο περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ του 1954. Τα αναδημοσίευσε επίσης στη Β΄ σειρά των Αφορισμών και Διαλογισμών του (Βιβλιοπωλείο της Εστίας β΄ έκδ. 1970 σελ. 243 έπ.) με τον τίτλο «Οξυρρύγχειοι Πάπυροι». 

Εκεί ο συγγραφέας περιγράφει ότι πέρασε τάχα από την Αθήνα ένας παλιός συμφοιτητής του τότε Καθηγητής Πανεπιστημίου σε χώρα του Βορρά που τον πληροφόρησε ότι κάπου στην Αίγυπτο στην αρχαία Οξύρρυγχο, το σημερινό Μπενεζέ, βρέθηκαν πάπυροι σε λατινική γλώσσα που περιείχαν απόψεις του εν λόγω Μενένιου για τους Έλληνες.

Το δημιούργημα της φαντασίας του Κ.Τ. υπήρξε εξαιρετικά πειστικό, έγινε δεκτό χωρίς επιφυλάξεις. Τριάντα χρόνια μετά, τον Μάϊο του 1983, προκλήθηκε μια έντονη αμφισβήτηση της γνησιότητας των Οξυρρύγχιων Παπύρων από τις στήλες της «Καθημερινής» και της «Εστίας» οπότε τότε παρενέβη ο Κ. Τσάτσος και ομολόγησε («Καθημερινή 27/5/1983) ότι οι «Οξυρρύγχειοι Πάπυροι» είναι «ολόκληρο κατασκεύασμα δικό του».

Προς παρηγορίαν σας, ακόμη και ο κορυφαίος ιστορικός του Νέου Ελληνισμού ο μακαρίτης Καθηγητής Απόστολος Βακαλόπουλος στο βιβλίο του «Ο Χαρακτήρας των Ελλήνων» είχε αποδεχθεί ως αληθινούς τους παπύρους και τον Μενένιο (πρβλ.την μαρτυρία του σε νεότερη έκδοση του «Χαρακτήρα των Ελλήνων» εκδόσεις ΗΡΟΔΟΤΟΣ χ.χ. σ. 34 υποσ. 32). 

Θεσσαλονίκη 30/10/08
Στέλιος Παπαθεμελής

Ελπίζω ότι μετά τα παραπάνω οι αναγνώστες να απέκτησαν μια πλήρη εικόνα του ζητήματος των "Οξυρρύγχειων Παπύρων" και να είναι σε θέση πλέον να διακρίνουν "την ήρα από το σιτάρι".

Έδεσσα, 29-3-2015
 Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης



Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Περί «σλαβομακεδόνων» και «μακεδονικού»


Περί «σλαβομακεδόνων» και «μακεδονικού»

Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη


Προς την "Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ"

Αγαπητοί φίλοι,
Προμηθεύτηκα πρόσφατα, με αρκετή χρονική καθυστέρηση, το τεύχος 93 του "Άρδην" (Μάιος-Ιούλιος 2014), όπου διάβασα τις «20 θέσεις» με την πλειονότητα των οποίων οφείλω να ομολογήσω ότι συμφωνώ απόλυτα.
Δυστυχώς ανάμεσά τους υπήρχε και πάλι η θέση 17 περί «μακεδονικού», η οποία είναι, κατά την άποψή μου, ιδιαίτερα προβληματική. Δεν γνωρίζω ποιοι κατέληξαν στην τελική διατύπωση και επεξήγηση της θέσης και κατά πόσον παρακολουθούν συστηματικά τα τεκταινόμενα στο βαλκανικό μας περίγυρο. Θα προσπαθήσω λοιπόν να παρουσιάσω τις θέσεις μου στο ζήτημα αυτό, με το οποίο ασχολούμαι εδώ και χρόνια ενεργά, αλλά και με απασχολεί ιδιαίτερα μια και ζω σε μια περιοχή των συνόρων ιδιαίτερα ευαίσθητη.
Ξεκινώ με κάποια θέματα ορολογίας. Όπως έχω γράψει παλιότερα (εφημ. ΡΗΞΗ τς 21ης ουνίου 2008, φύλο 37) και συνεχώς επαναλαμβάνω:

«... κφραση, πού κούγεται ολοένα καί συχνότερα, εναι ατή περί “Μακεδονικο” ζητήματος  προβλήματος καί ν συντομία “τό Μακεδονικό”. Πιστεύω τι διατύπωση ατή πρέπει τό ταχύτερο δυνατόν νά παύσει νά χρησιμοποιεται, γιά προφανες λόγους: Τό “Μακεδονικό” χει κλείσει ριστικά μέ τίς συμφωνίες τοΛονδίνου στίς 17/30Μαΐου το 1913 καί Βουκουρεστίου στίς 28 ουλίου / 10 Αγούστου 1913 μέ τίς ποες τερματίστηκαν ο Βαλκανικοί πόλεμοι. Στά κείμενα ατν τν συμφωνιν περιέχεται καί  καθορισμός τν λεπτομερειν, πούφοροσαν εδικότερα στήν περιοχή τς Μακεδονίας. Ο συνοριακές ρυθμίσεις πού συμφωνήθηκαν τότε σχύουν μέχρι σήμερα, μέ τήν χρονική ξαίρεση μόνον τοδυνηρο διαλείμματος πού σημειώθηκε κατά τήν περίοδο τς Γερμανο-Βουλγαρικς κατοχς τς Μακεδονίας. […]
“Μακεδονικό” λοιπόν θά προέκυπτε μόνον καί φ’ σον θεταν πισήμως ζήτημαναδιάταξης τν παρχόντων συνόρων, ο κυβερνήσεις τς Σερβίας, του Μαυροβουνίου, τς Βουλγαρίας καί τς Τουρκίας καί πομένως θέμα κατάργησης τςΣυνθήκης το Βουκουρεστίουξ σων γνωρίζω, τέτοιο ζήτημα δέν χει τεθε μέχρι τώρα, οτε καί διαφαίνεται κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στό μεσα προβλεπτό μέλλον. Γιά ποιό “Μακεδονικό” λοιπόν συζητμε; Προσπαθομε νά “βγάλουμε τά μάτια μας” μόνοι μας; πό τήν λλη μεριά πάρχει σφαλς τό σοβαρό θέμα μέ τούς βόρειους γείτονές μας καί σους κρύβονται πό πίσω τους. Μέ ατούς λοιπόν πάρχει μιάλληνοσκοπιανή διαφορά, πού γιά λόγους συντομίας μπορομε νά τήνποκαλομε τό “Σκοπιανό”. ς προσπαθήσουμε λοιπόν νά κριβολογομε καί νάφήσουμε τό “Μακεδονικό” κε πού νήκει: Στήν στορία.»

Έρχομαι τώρα στην αναπάντεχη τοποθέτηση: «Μπορούμε να δεχθούμε μόνον σλαβομακεδονική γλώσσα και σλαβομακεδονική εθνότητα». 
Ομολογώ ότι το σημείο αυτό έχει προκαλέσει πολλά ερωτηματικά σε ‘μένα, αλλά και έντονες αντιδράσεις σε αρκετούς φίλους και συμπαθούντες του ΑΡΔΗΝ που έτυχε να το συζητήσουμε.  Θα επιχειρήσω λοιπόν να τεκμηριώσω την διαφωνία μου με την παραπάνω τοποθέτηση.
Όπως γνωρίζουν αρκετοί, πολύ καλύτερα εμού (αναγκάζομαι όμως να το υπενθυμίσω), ο διαβόητος και κακόφημος αυτός όρος "Σλαβομακεδόνες" προέκυψε ως συνέπεια των αποφάσεων της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ) στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, οι οποίες επικυρώθηκαν οριστικά από το  5ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς  (17-6 έως 8-7-1924), που δέχθηκε ως ορθό και επαναστατικό το σύνθημα της ΒΚΟ για "ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία και Θράκη". Η θέση αυτή υιοθετήθηκε πλήρως στο Τρίτο Έκτακτο Συνέδριο του ΣΕΚΕ (Κ) που διεξήχθη από 26-11 έως 3-12-1924, με την επικράτηση της γραμμής Πουλιόπουλου, ο οποίος κατέλαβε τη θέση του γενικού γραμματέα και το ΣΕΚΕ(Κ) μετονομάσθηκε σε ΚΚΕ.  
Ο όρος ανασύρεται κατά περίπτωση για να περιγράψει μια φαντασιακή και τεχνητή εθνότητα, την οποία Σκοπιανοί και πολιτικάντηδες κάθε αποχρώσεως και προελεύσεως (π.χ. ο δημαρχος Θεσσαλονίκης κ. Μπουτάρης, βουλευτές, στελέχη και νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, η κα Μπακογιάννη και οι οπαδοί της, οι κύριοι του Περιβόητου ΕΛΙΑΜΕΠ κλπ) χρησιμοποιούν κατά κόρον ως βάση της επιχειρηματολογίας τους. 
Αξίζει ίσως να σημειωθεί ότι, ως προς την πατρότητα του όρου, αυτόςυπήρξε δημιούργημα μεγαλοσερβικών πολιτικο-επιστημονικών κύκλων και ιδίως του Σέρβου πολιτικού, αλλά και διακεκριμένου λογίου, με ιστορικά και φιλολογικά ενδιαφέροντα, του Στόγιαν Νοβάκοβιτς (Stojan Novaković, 1842-1915), ο οποίος διετέλεσε δύο φορές Πρωθυπουργός του Βασιλείου της Σερβίας. Η επινόηση του όρου, όπως και της ιδέας περί "μακεδονικού έθνους" (=μακεδονισμός) και η καλλιέργειά της στον σλαβικό πληθυσμό της Μακεδονίας είχε ως σκοπό να εξυπηρετήσει τα σχέδια της "μεγαλοσερβικής" πολιτικής για διείσδυση στον νότο και έξοδο στο Αιγαίο, αφού θα οδηγούσε στην απομάκρυνση της βουλγαρικής επιρροής από τους Σλάβους της Μακεδονίας και στην απόσχισή τους από τον βουλγαρικό εθνικό κορμό, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη βουλγαρική ιστοριογραφία. 
Στην συνέχεια βέβαια τον υιοθέτησαν και οι ίδιοι οι Βούλγαροι (η παράταξη των  Σαντραλιστών, υποστηρικτών του μακεδονισμού, σε αντίθεση με τους Βερχοβιστές που επεδίωκαν τον βίαιο εκβουλγαρισμό της Μακεδονίας), με θλιβερά αποτελέσματα. 
Τέλος, ο μακεδονισμός υιοθετήθηκε και από τον οπερεττικό εκείνον αυτοδιορισμένο «στρατάρχη», για να εξυπηρετήσει τους δικούς του σχεδιασμούς και επιδιώξεις, με αποτέλεσμα να τον «λουζόμαστε» μέχρι τώρα. Επομένως, Σλαβομακεδόνες ουδέποτε υπήρξαν στον πραγματικό κόσμο, παρά μόνον στα μυαλά εκείνων που τους κατασκεύασαν και αποδέχονται τις παλαιότερες τριτοδιεθνιστικές φαντασιώσεις (KKE) και τις σημερινές σκοπιανές επιδιώξεις. 
Πιθανόν, για αυτούς που δεν γνωρίζουν την υπάρχουσα εθνογλωσσική πραγματικότητα στην περιοχή του κράτους των Σκοπίων, τα παραπάνω να μη γίνονται αντιληπτά και ορισμένοι να αναρωτιούνται τι ακριβώς υποστηρίζω. Θα επιχειρήσω λοιπόν μιασύντομη ενημέρωση.
Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές ("Census of Population, Households and Dwellings in the Republic of Macedonia, 2002 – Book XIII, Skopje, 2005.". State StatisticalOffice of the Republic of Macedonia), ο πληθυσμός της χώρας με βάση την απογραφή του 2002 ήταν περίπου 2.000.000 και η εθνοτική του προέλευση «Μακεδόνες» 64%, Αλβανοί 25%, Τούρκοι 4%, Ρομά 3%, Σέρβοι 2% Βλάχοι 0.5% Άλλοι 1.5%.
Οι αριθμοί αυτοί είναι προφανές ότι δεν απεικονίζουν την πραγματικότητα, διότι οι Σέρβοι είναι τουλάχιστον 10%, οι Έλληνες επίσης 10%, Τούρκοι, Ρομά και «Άλλοι» γύρω στο 10% και οι Αλβανοί γύρω στο 30%. Από το 40% που απομένει 20-25% είναι βουλγαρικής συνείδησης (περίπου 200.000 άτομα έχουν ζητήσει μέχρι στιγμής αλλαγή της υπηκοότητας, με αίτημα προς την βουλγαρική πρεσβεία στα Σκόπια για χορήγηση βουλγαρικού διαβατηρίου, μεταξύ των οποίων και ο τέως πρωθυπουργός Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι!) και απομένει ένα 15-20% που πιστεύουν πως είναι «μακεδόνες» (οπαδοί και στελέχη του καθεστώτος Γκρούεφσκι και νέοι που τα τελευταία 20 χρόνια υφίστανται πλύση εγκεφάλου απο το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο), οι οποίοι το ίδιο εύκολα μπορούν αργότερα να δηλώνουν Σέρβοι, Βούλγαροι ή ακόμα και Έλληνες.
Συμπερασματικά: Σλαβομακεδόνες ως διακριτή εθνότητα ουδέποτε υπήρξαν, άρα δεν υπάρχει και σλαβομακεδονική γλώσσα, διάλεκτος, ιδίωμα  ή οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει αντίθετα μια κατασκευασμένη [Βλ. κείμενο του Καθηγητή ΑΠΘ Σπυρίδωνα Σφέτα με τίτλο «Πώς κατασκευάστηκε η γλώσσα των Σκοπίων» εδώ:http://omospondiamakedonon.blogspot.gr/2014/02/blog-post_16.htmlτο 1944 για πολιτικούς λόγους και σκοπιμότητες εκσερβισθείσα εν μέρει βουλγαρική διάλεκτος που εξελίχθηκε στην σημερινή σκοπιανή γλώσσα με την βοήθεια όλων των μηχανισμών του κράτους των Σκοπίων (Σχολεία, Πανεπιστήμια, Ινστιτούτα, κρατική γραφειοκρατία, εφημερίδες, έντυπα, ραδιοφωνία, τηλεόραση) και η οποία  ουδεμία γλωσσολογική ή ιστορική σχέση έχει με τα εντόπια, το ιδίωμα των σλαβόφωνων Ελλήνων.
            Αξίζει να σημειωθεί ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν προσωπικές μου απόψεις ή θέσεις κάποιων «ακραίων» ελληνικών κύκλων (βλ. σχετικό άρθρο με τίτλο «Λανθασμένοι οι όροι Σλαβομακεδονία και Σλαβομακεδόνες»-Κων/τίνος Χολέβας:Περιοδικό ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ Φεβρουαρίου 2011), αντίθετα είναι αυτονόητα και κοινός τόπος σε διεθνές επίπεδο, όπως επιβεβαιώνει, για παράδειγμα, δημοσίευμα της σημαντικής και εγκυρότατης γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro», η οποία αναφέρει:
[...La Macédoine constitue l'une des marches de la nation bulgareLa langue macédonienne ne serait d'ailleurs rien d'autre qu'un dialecte bulgare...]
 [Η "Μακεδονία" (=Σκόπια) αποτελεί μια από τις παραμεθόριες περιοχές του βουλγαρικού έθνους. Η "μακεδονική" (=σκοπιανή) γλώσσα στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βουλγαρική διάλεκτος...]

Εκείνο πάντως που θεωρώ παράλειψη είναι η απουσία θέσης της «Κίνησης» στο θέμα της ύπαρξης ελληνικής μειονότητας. Ως γνωστόν, στο κράτος των Σκοπίων υπάρχουν Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Ρομά, Τούρκοι, αλλά και Έλληνες (ο μακαρίτης Γκλιγκόρωφ ισχυριζόταν ότι υπάρχουν «μόνον» 100.000 – βλ. εδώ: http://history-of-macedonia.com/wordpress/2010/05/18/gligorov-cesky-denik-meionotita-100000-ellines-skopia/). Σύμφωνα με τις δικές μου εκτιμήσεις (και το υποστηρίζω μετά λόγου γνώσεως) υπάρχουν περίπου 150.000 γηγενείς  Έλληνες, άλλες εκτιμήσεις τους υπολογίζουν στις 200.000 ή περισσότερους, συνυπολογίζοντας  και κάποιους άλλους Έλληνες που βρέθηκαν εκεί από την περίοδο 1946-49. Δεν έπρεπε να αναφερθεί κάτι για αυτούς τους «ξεχασμένους»;
Όσο για τον όρο «σλαβομακεδόνες» προτρέπω να αναζητήθεί στην αγγλόφωνη Βικιπαίδεια το λήμμα  Macedonian language, όπου στις υποσημειώσεις (Νο 158) υπάρχουν τα εξής διαφωτιστικά:
[Ένας γηγενής της ελληνικής Μακεδονίας, ένας πρωτοπόρος των εθνικά μακεδονικών σχολείων στην περιοχή και τοπικός ιστορικός, ο Παύλος Κούφης, γράφει στα «Λαογραφικά Φλώρινας και Καστοριάς», Αθήνα 1996, ότι: Στην διάρκεια της Πανελλαδικής Διάσκεψης τον Σεπτέμβρη του 1942 το ΚΚΕ δήλωσε ότι αναγνωρίζει την ισοτιμία των εθνικών μειονοτήτων στην Ελλάδα και ότι ο σλαβόφωνος πληθυσμός αποτελεί εθνική μειονότητα των Σλαβομακεδόνων. Αυτός ήταν ένας όρος που οι κάτοικοι της περιοχής δέχτηκαν με ανακούφιση, διότι Σλαβομακεδόνες = Σλάβοι + Μακεδόνες. Το πρώτο συνθετικό του όρου καθορίζει την καταγωγή τους και τους κατατάσσει στην μεγάλη οικογένεια των Σλαβικών λαών].
Συμφωνείτε με τον ισχυρισμό του παραπάνω ότι: «ο σλαβόφωνος πληθυσμός αποτελεί εθνική μειονότητα των Σλαβομακεδόνων»; Υποθέτω πως όχι. Δεν πρέπει λοιπόν να υπάρχει τεκμηριωμένη θέση-αντίκρουση για όσα υποστηρίζει η επίσημη προπαγάνδα των σκοπιανών και οι εδώ ομοϊδεάτες τους; Από την οπτική της Αθήνας ίσως αυτά να είναι λεπτομέρειες, αλλά για εμάς εδώ στις μακρινές και εξωτικές περιοχές των συνόρων με τα Σκόπια, δεν είναι καθόλου.
Κλείνω με την περίεργη θέση: «η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια βασική απειλή κατά της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητάς της, τη νεο-οθωμανική Τουρκία. Γι’ αυτό θα πρέπει να κλείσει, χωρίς θεμελιακές υποχωρήσεις, όλα τα δευτερεύοντα μέτωπα...». Υπογράμμισα την πρόταση, η οποία δυστυχώς φοβάμαι ότι αντιφάσκει με τα υποστηριζόμενα περί «σλαβομακεδόνων» και με την θέση: «δεν τίθεται ζήτημα “μακεδονικής γλώσσας” ή “μακεδονικής” εθνότητας», αλλά τελικά τίθεται, αφού συμφωνείτε με την αναγνώριση «σλαβομακεδονικής» γλώσσας και εθνότητος!
Για να κλείσω το θέμα, το σκοπιανό πρόβλημα πιστεύω ότι σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Πέρα από αυτό όμως, εκείνα που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη είναι αφ’ ενός οι υπάρχοντες συσχετισμοί δυνάμεων και οι πρόσφατες εξελίξεις εντός των Σκοπίων και αφ’ ετέρου τα δεδομένα  τεχνικά και νομικά ζητήματα, που αγνοοούν προφανώς οι διατυπωθείσες θέσεις του ΑΡΔΗΝ και συγκεκριμένα:
1. Η ανακήρυξη στις 18 Οκτωβρίου 2014 της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος, παρά τις πιέσεις που δέχθηκαν οι Αλβανοί των Σκοπίων να την ματαιώσουν και η οποία επέτεινε την αστάθεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον (βλ.http://omospondiamakedonon.blogspot.gr/2014/09/blog-post_18.html
2. Όποιος ζητάει αλλαγή του Συντάγματος της ΠΓΔΜ είναι βέβαιον ότι αγνοεί πλήρως την πραγματικότητα και το εύθραυστο αυτού του κρατικού υβριδίου. Οι Σλάβοι των Σκοπίων απέρριψαν μέχρι τώρα οποιαδήποτε πρόταση για την ονομασία, ακόμη και τις πλέον ευνοϊκές (Άνω Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία, Νέα Μακεδονία κλπ) που τους πρότεινε ο «διαπραγματευτής» κ. Νίμιτς για έναν απλό και ουσιαστικό λόγο: Για να υλοποιηθεί έπρεπε να προχωρήσουν σε αλλαγή Συντάγματος, μια απαραίτητη νομική και συνταγματική διαδικασία, στην οποία αντιδρούν λυσσαλέα διότι έβαζε από το «παράθυρο» το μόνιμο αίτημα των Αλβανών να αναγνωρισθούν ως ισότιμη εθνότητα της χώρας, δηλ. αναγνώριση της αλβανικής γλώσσας και διδασκαλία της στα σχολεία, ίδρυση αλβανόφωνου Πανεπιστημίου, ισοτιμία στην επιλογή των ανωτάτων στελεχών στρατού και αστυνομίας και κυρίως εναλλαγή στις θέσεις του Προέδρου Δημοκρατίας και Πρωθυπουργού (Αλβανός-Σλάβος και Σλάβος-Αλβανός αντίστοιχα). Όπως γίνεται αντιληπτό αυτό σημαίνει συγκυβέρνηση. Αυτός ήταν και ο λόγος της ανακήρυξης της «Ιλλυρίδος»: Να εκβιάσουν την δημιουργία Συνομοσπονδίας μεταξύ της αλβανικής «Δημοκρατίας της Ιλλυρίδος» και της «Σλαβικής Δημοκρατίας» του υπόλοιπου τμήματος των Σκοπίων.
 Κλείνω με μια κριτική του σκεπτικού με το οποίο επιχειρείται να δικαιολογηθούν οι παραπάνω τοποθετήσεις του ΑΡΔΗΝ.
Όπως αναφέρεται: «Θεωρούμε αποφασιστικής σημασίας τη διαμόρφωση ενός βαλκανικού πόλου, στα πλαίσια της Ευρώπης, ως προϋπόθεση για την ανεξαρτησία μας. [...] τόσο η Αλβανία όσο και η Βουλγαρία καραδοκούν για μια πιθανή διάλυσή τους και ενσωμάτωση των Αλβανών και των Σλαβομακεδόνων σε Αλβανία και Βουλγαρία αντίστοιχα. Μια τέτοια εξέλιξη, πιθανότατη μεσομακροπρόθεσμα, θα πυροδοτήσει έναν νέο κύκλο αντιπαραθέσεων στην περιοχή, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με μια φιλοτουρκική «μεγάλη Αλβανία» και μια Βουλγαρία που θα εμφανιστεί, με την υποδαύλιση της Τουρκίας, ως ο νέος φορέας του μακεδονισμού, κλείνοντας και κάθε πιθανότητα επικοινωνίας με τη Σερβία».
Λυπούμαι, αλλά οι παραπάνω τοποθετήσεις είναι στην καλύτερη περίπτωση εντελώς ουτοπικές, πέρα από την σημερινή βαλκανική πραγματικότητα, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα. Εξηγούμαι:
1.      Μετά τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές της Βουλγαρίας στις 8 Οκτωβρίου 2014 η δύναμη των κομμάτων διαμορφώθηκε ως εξής:
      α. Πρώτο κόμμα, παρά την απώλεια 13 εδρών, ήρθε και πάλι το κεντροδεξιό κόμμα του πρωθυπουργού Μπόϊκο Μπορίσωφ GERB(Πολίτες για την ευρωπαϊκή ανάπτυξη της Βουλγαρίας) με 84 έδρες (σε σύνολο 240),  1,072,491 ψήφους και 32,67%, κάτι σαν την δικιά μας ΝΔ.
     β. Δεύτερο κόμμα ήρθε το κόμμα «Αριστερή Βουλγαρία», το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως σοσιαλδημοκρατικό και που καταποντίσθηκε εκλογικά χάνοντας πάνω από τις μισές έδρες του (45), ενώ πήρε 15,40%, 505,527 ψήφους και 39 έδρες, ένα είδος βουλγαρικού ΣΥΡΙΖΑ με συνιστώσες το Σοσιαλιστικό κόμμα, δύο κομμουνιστικά κόμματα, Οικολόγους, Ρομά κλπ.
     γ. Τρίτο ήρθε το κόμμα της τουρκικής μειονότητας με 14,84% που κέρδισε 2 έδρες, 487.134 ψήφους και εκπροσωπείται πλέον με 38 έδρες.
     δ. Τέταρτο κόμμα ήρθε το νεοεμφανισθέν «Μεταρρυθμιστικό Μπλόκ» με 8,89% και 291.806 ψήφους που απέδωσαν 23 έδρες, ένα είδος ΑΝΕΛ.
     ε. Πέμπτο ήρθε το νεοεμφανισθέν «Πατριωτικό Μέτωπο», ένας συνασπισμός ακροδεξιών κομμάτων, ανάμεσα στα οποία το πλέον σημαντικό είναι το περιβόητο Βε.Με.Ρ.Ο. (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), που διεκδικεί τα Σκόπια ως πρώην βουλγαρική επαρχία. Έλαβε 239.101 ψήφους (7,28%) και 19 έδρες.
     στ. Έκτο ήρθε το νεοεμφανισθέν λαϊκιστικό συντηρητικό κόμμα «Βουλγαρία χωρίς λογοκρισία» με 186.938 ψήφους (5,69%) και 15 έδρες.
     ζ. Έβδομο ήρθε το ακροδεξιό κόμμα Ατάκα (=Επίθεση) που έχασε πάνω από τις μισές του έδρες (-12), λόγω διαρροών προς το «Πατριωτικό Μέτωπο» με 148.262 ψήφους (4,52%) και 11 έδρες και τέλος,
     η. Όγδοο κόμμα ήρθε το επίσης νεοεμφανισθέν «Εναλλακτική για την βουλγαρική αναγέννηση», το κόμμα του προηγούμενου Προέδρου της Βουλγαρίας Γκιόργκι Παρβάνωφ, που αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και ίδρυσε δικό του. Έλαβε 136.223 ψήφους (4,15%) και 11 έδρες.
Συνολικά ψήφισαν 3.500.000 άτομα περίπου (51% συμμετοχή), από τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους (6.858.304). Αξίζει να σημειωθεί ότι η Βουλγαρία έχει τρομακτικό δημογραφικό πρόβλημα και ο σημερινός πληθυσμός ανέρχεται σε μόλις 7,5 εκατομ. από τα οποία πάνω από 1 εκατομ. είναι Τούρκοι και Ρομά, τους οποίους οι Βούλγαροι μισούν παθολογικά.
Μετά τα παραπάνω θεωρώ ότι είναι μάλλον ευσεβής πόθος η προσδοκία για συμμετοχή της Βουλγαρίας σε κάποιον «Βαλκανικό πόλο». Με ποιούς άραγε από τους προαναφερθέντες θα μπορούσαμε, όχι να συνεργαστούμε, αλλά έστω να συζητήσουμε;
2.      Στην Σερβία η κατάσταση δεν είναι διαφορετική. Στην πολιτική σκηνή κυριαρχεί το κεντροδεξιό «Σερβικό προοδευτικό κόμμα» του Πρωθυπουργού Αλεξ. Βούτσιτς, αμερικανόφιλου και ευρωπαϊστή, που κατέχει τις 131 από τις 250 έδρες του κοινοβουλίου, ενώ δεύτερο με μόλις 25 έδρες είναι το κεντροαριστερό Σοσιαλιστικό κόμμα και τρίτο το κεντρώο «Δημοκρατικό κόμμα» με 17 έδρες. Από εκεί και πέρα ακολουθεί το χάος με άλλα 13 (!) κόμματα που αντιπροσωπεύονται στο κοινοβούλιο και διαθέτουν από 1 έως 12 έδρες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το τέταρτο κόμμα που έχει τους 12 βουλευτές που προαναφέραμε, δεν είναι άλλο από το «Κόμμα των συνταξιούχων»!
3.      Με τους Αλβανούς, που στην μεγάλη τους πλειονότητα και διακομματικά οραματίζονται την «Μεγάλη Αλβανία», ποιές είναι οι πιθανότητες για συνεργασία και συμμετοχή στον «πόλο»; Μάλλον μηδαμινές. Και να μη ξεχνάμε ότι η Αλβανία εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς σε προτεκτοράτο της Τουρκίας. Η μόνη προσέγγιση επομένως που μπορεί να γίνει είναι η προσωρινή συνεργασία μας για τα προβλήματά τους με τα Σκόπια με αντάλλαγμα ίσως την επέκταση της ελληνικής μειονοτικής ζώνης στην Χειμάρρα και την Κορυτσά.

Τα παραπάνω δεν είναι μόνον δικές μου απόψεις, αλλά πιστεύω ότι τις ασπάζονται με διάφορες παραλλαγές πολλοί συνέλληνες.
Χωρίς να κάνω τον ειδικό ή τον παντογνώστη, παρουσίασα τους παραπάνω προβληματισμούς μου με στόχο να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση, χωρίς ιδεοληψίες ή ευσεβείς πόθους, ώστε να δούμε τα πράγματα με τις σωστές τους διαστάσεις, μήπως καταλήξουμε σε μια ευρύτερα αποδεκτή πρόταση.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Μόλις κυκλοφόρησε



Πρόλογος

Στον τόμο αυτόν συγκέντρωσα μια σειρά άρθρων μου από τα ιστολόγιά μου, τα περισσότερα από τα οποία είχαν δημοσιευθεί και σε εφημερίδες και περιοδικά, με κεντρικό θέμα την Μακεδονία και την ελληνοσκοπιανή διαμάχη. Έκρινα ότι για πολλούς και διαφόρους λόγους καλόν θα ήταν να υπάρχουν και σε έντυπη μορφή, ώστε να δίνεται η δυνατότητα της εύκολης πρόσβασης ακόμη και σε εκείνους που δεν έχουν ή δυσκολεύονται με τα ηλεκτρονικά μέσα. Τα κείμενα αναφέρονται σε θέματα από διαφορετικές χρονικές περιόδους, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Στα Παραρτήματα περιέλαβα την σειρά άρθρων μου για τα αρχαία μακεδονικά νομίσματα, ενοποιημένα πλέον σε ένα κείμενο, τα οποία με τα ελληνικότατα ονόματα των βασιλέων και κυρίως με την θεματολογία τους (θεότητες, σύμβολα κλπ) αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά αυτό που έχει αποδεχθεί πλέον ολόκληρη η διεθνής επιστημονική κοινότητα, ότι οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν ήσαν τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από ένα ακόμη αρχαιοελληνικό φύλο.
Επί πλέον έκρινα επιβεβλημένο να συμπεριλάβω τόσο το κύριο άρθρο της 31ης Ιουλίου 2008 της ιστορικής εφημερίδας "Δημοκράτης" της Λέσβου για την ανάγκη να αλλάξουμε το συντομότερο δυνατόν την εξωτερική μας πολιτική ώστε να απαλλαγούμε από το καρκίνωμα που υπάρχει στα βόρεια σύνορά μας, όσο και ένα άρθρο της εγκυρότατης και μεγάλης κυκλοφορίας γαλλικής εφημερίδας «Le Figaro» της 12-8-2010, με τα σχετικά σχόλια και αναλύσεις που το συνοδεύουν, για τον ανυπόστατο μεν, αλλά συχνά προβαλλόμενο όρο «Σλαβομακεδόνες» από ξένα κέντρα που εξυπηρετούν δικά τους συμφέροντα και σκοπιμότητες, καθώς και από αδαείς ή διακατεχόμενους από ιδεοπληξίες ημετέρους.
 Τέλος, θεώρησα χρήσιμη και την ύπαρξη της πολυσυζητημένης σκληρής κριτικής μου για το στρατευμένο μυθιστόρημα του Δημοσθένη Κούρτοβικ «Τι ζητούν οι βάρβαροι», που επιχειρούσε «λογοτεχνικ αδεί» να διαστρεβλώσει γεγονότα και καταστάσεις του χώρου της Μακεδονίας.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ βάθους καρδίας τον εκδότη μου Σάββα Καλεντερίδη, αλλά και τον παλιό και καλό φίλο Κυριάκο Τομόσογλου που χωρίς την αρχική χορηγία του η έκδοση του παρόντος θα ήταν αδύνατη.

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης
Έδεσσα, 4-4-2014



Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Αλλαγή στην εξωτερική πολιτική;


Κάτι φαίνεται να αλλάζει στην εξωτερική πολιτική των "γιες μεν" και του καρπαζοεισπράκτορα. Θα έχει συνέχεια ή πρόκειται για έναν συνηθισμένο αριστερό "τσαμπουκά"; Τα δύο άρθρα που ακολουθούν διερευνούν αυτήν την εκδοχή.  Ίδωμεν...
ΔΕΕ

Διπλωματική κόντρα με το "καλημέρα"

Του Κώστα Ράπτη

“Ορισμένοι εκ των εταίρων μας παραβίασαν τους κανόνες και μας έφεραν προ τετελεσμένων, προτού καν ορκισθεί η νέα κυβέρνηση. Αυτό δεν θα γίνει δεκτό” δήλωσε κατά την τελετή παράδοσης-παραλαβής του υπουργείου Εξωτερικών ο νέος υπουργός Νίκος Κοτζιάς, σχολιάζοντας την κοινή γραπτή δήλωση που εξέδωσαν την Τρίτη οι ηγέτες των 28 κρατών μελών της Ε.Ε. Και με την οποία επιρρίπτουν στη Ρωσία την ευθύνη για την πρόσφατη κλιμάκωσης της ουκρανικής κρίσης, προαναγγέλλοντας εμμέσως και νέες κυρώσεις.

Υπενθυμίζεται ότι νωρίτερα η γενική γραμματεία της κυβέρνησης με ανακοίνωσή της κατήγγειλε ότι η κοινή δήλωση των 28 κυκλοφόρησε “χωρίς να έχει ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για την εξασφάλιση συναίνεσης των κρατών-μελών και ειδικότερα της Ελλάδας” και έκανε γνωστό ότι “δυσαρέσκεια για τη μεθόδευση αυτή εκφράστηκε στο πλαίσιο τηλεφωνικής συνομιλίας του Πρωθυπουργού με την Ύπατη Εκπρόσωπο της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής Federica Mogherini” και υπηρεσιακά δια του Μονίμου Αντιπροσώπου μας στην Ε.Ε.

Πάντως, ο Preben Aamann, εκπρόσωπος του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ανέφερε προς την Wall Street Journal ότι “όπως πάντοτε, κατά την προετοιμασία του συγκεκριμένου κειμένου, υπήρξε διαβούλευση με όλα τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένου και εκπροσώπου της νέας ελληνικής κυβέρνησης” (προφανώς των “sherpas” των πρωθυπουργικών γραφείων για τις Συνόδους Κορυφής), χωρίς να προκύψει μέχρι το βράδυ της Δευτέρας η εντύπωση ότι η Αθήνα αντιδρά στο σχέδιο δήλωσης.

Κατά τον ίδιο, μάλιστα, το γραφείο του Donald Tusk (ο οποίος συνεχάρη τηλεφωνικά τον Αλέξη Τσίπρα για την εκλογή του το βράδυ της Δευτέρας) προσφέρθηκε να συμπεριλάβει υποσημείωση με την οποία να εξηγείται ότι η κοινή δήλωση δεν καλύπτει την Αθήνα, αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό, οπότε θεωρήθηκε ότι το κείμενο μπορούσε να δημοσιοποιηθεί στην συμφωνημένη από την προηγουμένη μορφή του.

Κοινοτικές πηγές, τις οποίες επικαλείται το ΕUobserver.com αναφέρουν ότι η Αθήνα θέλησε να αφαιρεθεί το χωρίο που επέρριπτε στη Ρωσία την αντικειμενική ευθύνη για την αιματοχυσία στη Μαριούπολη -και ότι αντίστοιχες προσπάθειες να “αμβλυνθεί” η δήλωση κατέβαλαν οι κυβερνήσεις της Αυστρίας, Ουγγαρίας και Σλοβακίας.

Παράδοση-παραλαβή με αιχμές

Οι δηλώσεις Κοτζιά προκάλεσαν πάντως την έντονη αντίδραση του απερχόμενου υπουργού Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος απάντησε κατά την τελετή παράδοσης-παραλαβής ότι ποτέ την τελευταία πενταετία η Ελλάδα δεν απεδέχθη πίεση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής με μοχλό την οικονομική κρίση. Ευχήθηκε δε στον διάδοχό του να μη ζήσει όσα ο ίδιος έζησε, αλλά και στη νέα κυβέρνηση να φέρει κάτι καλύτερο από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Στην παρατήρηση δε του διαδόχου του ότι “αυτό το έκρινε ο λαός” στις εκλογές ανταπάντησε ότι “πάνω και από τη Δημοκρατία βρίσκεται η Ιστορία” - υπονοώντας ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος θα τον κρίνουν επιεικέστερα από τους εκλογείς.

Σε αυτό το φόντο, ο νέος υπουργός Εξωτερικών, γνωστός θιασώτης της καλλιέργειας των σχέσεων με τις χώρες BRICS, μεταβαίνει σήμερα στις Βρυξέλλες, ώστε να μετάσχει στην αυριανή έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων για την ουκρανική κρίση, όπου και μένει να φανεί το “βάθος” της ελληνικής διαφωνίας, αλλά και της αντίδρασης των λοιπών συμμετεχόντων.

Οι ενδιαφερόμενοι δεν εξεπλάγησαν

Ωστόσο, τα ερωτήματα για την πρώτη αυτή διπλωματική “εμπλοκή” της νέας κυβέρνησης και τους λόγους που την υπαγόρευσαν, παραμένουν.

Ασυνεννοησία, στις ιδιόμορφες συνθήκες του 24ώρου κατά το οποίο πρωθυπουργός ήταν ήδη ο Αλέξης Τσίπρας αλλά κυβέρνηση αυτή που είχε συγκροτήσει ο Αντώνης Σαμαράς; Αυθόρμητη αντίδραση οφειλόμενη σε αριστερά αντανακλαστικά, χωρίς συνυπολογισμό της περιρρέουσας διεθνούς ατμόσφαιρας; Συνειδητή προβολή “αγέρωχου προσώπου”, ώστε να μην θεωρείται δεδομένη η Αθήνα στην διαπραγμάτευση για το χρέος που κατεξοχήν την ενδιαφέρει; “Ανδρεοπαπανδρεϊκός” αντιπερισπασμός έναντι άλλων προδιαγραφόμενων υποχωρήσεων; Παροχή διευκολύνσεων σε άλλους ενδιαφερόμενους (π.χ. κυβέρνηση Ρέντσι στην Ιταλία), που επίσης δυσφορούν για το ότι οι σχέσεις της Ε.Ε. με την Ρωσία έχουν μπει σε έναν “αυτόματο πιλότο” κλιμακούμενης ψυχρότητας;

Και όμως, ο μόνος που αιφνιδιάζεται είναι το εγχώριο ακροατήριο, καθώς η σημασία που έχει για τη χώρα μας το ξέσπασμα του νέου Ψυχρού Πολέμου (περιπλέκοντας ασφαλώς και τα όσα εκτυλίσσονται στην “κυρίως σκηνή” της κρίσης της ευρωζώνης) υποτιμήθηκε ή αποσιωπήθηκε κατά την προεκλογική περίοδο. Αντίθετα, σε ξένα μέσα ενημέρωσης μπορούσε κανείς να εντοπίσει, πριν και από την ορκωμοσία του Αλέξη Τσίπρα, αναλύσεις σαν αυτή των Moscow Times, υπό τον τίτλο “Οι ελληνικές εκλογές εξασφαλίζουν στον Putin έναν φίλο στην Ευρώπη”, ή του Radio Free Europe/Radio Liberty υπό τον τίτλο “Πώς η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αλλάξει την πολιτική της Ε.Ε. ως προς τη Ρωσία”.

Της προσοχής των ενδιαφερομένων δεν έχει διαφύγει ούτε η επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα τον περασμένο Μάιο (οπότε τάχθηκε υπέρ της αυτοδιάθεσης της Κριμαίας και υποστήριξε ότι η Ε.Ε. αυτοπυροβολείται με τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας), ούτε οι ενθουσιώδεις παλαιότερες δηλώσεις του Κώστα Ήσυχου για την προέλαση των αυτονομιστών της ανατολικής Ουκρανίας ούτε το γεγονός ότι οι ευρωβουλευτές του κόμματος έχουν καταψηφίσει τη Συμφωνία Σύνδεσης Ε.Ε.-Ουκρανίας και κάθε καταδικαστικό για τη Μόσχα ψήφισμα. Άλλωστε, ο πρώτος ξένος διπλωμάτης που συνάντησε τη Δευτέρα ο νικητής των ελληνικών εκλογών ήταν ο πρεσβευτής της Ρωσίας στη χώρα μας - για να ακολουθήσει την επομένη ο Κινέζος συνάδελφός του.

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση Τσίπρα βάζει από την πρώτη μέρα της ύπαρξής της δυο βαριά “καρπούζια” στην ίδια μασχάλη: την προεξοφλημένη αντιπαράθεση με το Βερολίνο για τα θέματα της οικονομίας και την απόκλιση από το ευρω-ατλαντικό στρατόπεδο σε ό,τι αφορά την στάση έναντι της Ρωσίας - όπου μάλιστα οι ρόλοι “ιεράκων” και “περιστερών” εν πολλοίς αντιστρέφονται μεταξύ του γερμανικού και του αμερικανικού παράγοντα.

Τα στενά νοούμενα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας οπωσδήποτε ταυτίζονται με την επιδίωξη αποκατάστασης των σχέσεων Ε.Ε.-Ρωσίας – η δε νέα κυβέρνηση ενδεχομένως αξιολογεί ότι σε περιβάλλον νέου ψυχρού πολέμου οι δυνατότητές της να ελιχθεί και να επιβιώσει πολιτικά περιορίζονται. Όμως, το ρίσκο της περαιτέρω επιβάρυνσης της ατζέντας με τους ισχυρότερους εταίρους είναι μεγάλο – και ελπίζει κανείς να είναι και μελετημένο.

Πηγή:www.capital.gr


Times: Η φιλορωσική νέα ελληνική κυβέρνηση θα περιπλέξει την πολιτική κυρώσεων της ΕΕ κατά της Ρωσίας

Η φιλορωσική θέση του νέου Πρωθυπουργού της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα, μπορεί να περιπλέξει την πολιτική των κυρώσεων της ΕΕ κατά της Ρωσίας, σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα The Times.
Αναφερόμενο στον νέο έλληνα πρωθυπουργό το άρθρο τονίζει πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει ήδη δηλώσει πως η πολιτική των κυρώσεων κατά της Ρωσίας σχετικά με την κρίση στην Ουκρανία θα βλάψει την ίδια την Ευρώπη ενώ έχει τονίσει πως με αυτήν την πολιτική η Ευρωπαϊκή Ενωση αυτοπυρπολείται. Επίσης έχει αναφερθεί στους στενούς δεσμούς που ενώνουν Ελλάδα και Ρωσία μέσα από «την παράδοση του κοινού αγώνα των λαών, την κοινή θρησκεία, τις κοινές πολιτικές και πολιτιστικές ρίζες», γράφουν οι Times, αναφερόμενη στις δηλώσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας.
Σύμφωνα με τον επικεφαλής του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής, Θάνο Ντόκο, «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υπέρ της βελτίωσης σχέσεων με τη Ρωσία και θα προσπαθήσει να το κάνει».Ωστόσο, ο αναλυτής πιστεύει, ότι υπάρχει «μια κόκκινη γραμμή, την οποία δεν μπορεί να διασχίσει, ως μέλος της ΕΕ ή του ΝΑΤΟ».

ΑΝ.ΕΛ.: Γεωπολιτική στροφή στη Ρωσία

Ο εκπρόσωπος του κεντροδεξιού κόμματος «Ανεξάρτητοι Έλληνες» - το οποίο συμμετέχει στη νέα ελληνική κυβέρνηση - Γαβριήλ Αβραμίδης νωρίτερα σε μια συνέντευξη με το πρακτορείο TASS εξέφρασε την άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να κάνει μια γεωπολιτική στροφή προς τη Ρωσική Ομοσπονδία. «Δεν είναι σύμπτωση ότι ο αρχηγός του κόμματος Πάνος Καμμένος στις 15 Ιανουαρίου, επισκέφτηκε τη Μόσχα και είχε συναντήσεις εκεί με εκπροσώπους του κυβερνώντος κόμματος, μεταξύ των οποίων ήταν και ο επικεφαλής της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Δούμας Αλεξέι Πουσκόφ». Να σημειώσουμε πως ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. Πάνος Καμμένος αναλαμβάνει το ελληνικόυπουργείο Εθνικής Αμυνας.
Ο Αβραμίδης είπε επίσης ότι ήταν σημαντική η δήλωση της Ρωσίας για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου για την προμήθεια ρωσικού φυσικού αερίου στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, μέσω της Τουρκίας και της Ελλάδας, και ότι το 2019 ολοκληρώνεται η σύμβαση για τη διέλευση του ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω της Ουκρανίας. «Είναι σημαντικά ζητήματα που θα προωθήσουμε ως πολιτικό κόμμα. Υποστηρίζουμε την ενίσχυση των σχέσεων με τη Ρωσία σ' αυτόν τον τομέα» κατέληξε ο Αβραμίδης. 

Η Ρωσία Τώρα, TASS