Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2020

65 χρόνια από την καταστροφή του ελληνισμού της Πόλης...

Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας τὴν 7η Σεπτεμβρίου τοῦ 1955 ἐν μέσῳ τῶν ἐρειπίων τοῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης Ὑψωμαθείων.
Ἀρχεῖο Δημητρίου Καλουμένου
Ένα σπουδαίο και συγκινητικό κείμενο για την σημερινή θλιβερή επέτειο της καταστροφής του ελληνισμού της Πόλης από τον αποθηριωμένο τουρκικό όχλο...
ΔΕΕ
[ Ἐκ τῆς κόνεώς μου ἀναγεννῶμαι ]
Φθινόπωρο τοῦ 1825.
"(..) Τό Ἑλληνικόν Ἔθνος ἀποτελεῖται ἀπό ἄτομα, τά ὁποῖα, µετὰ τήν κατάκτησιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δέν ἔπαυσαν νά πρεσβεύουν τήν Ὀρθόδοξον θρησκείαν, νά ὁμιλοῦν τήν Γλῶσσαν τῶν πατέρων των καί τά ὁποῖα τελοῦν ὑπό τήν πνευματικήν ἢ κοσμικήν δικαιοδοσίαν τῆς Ἐκκλησίας των, ἀσχέτως τοῦ τόπου πού διαμένουν ἐν Τουρκίᾳ. Τά ὅρια τῆς Ἑλλάδος ἔχουν χαραχθῆ ἀπό τεσσάρων αἰώνων διά τῶν δικαίων, τά ὁποῖα οὔτε ὁ χρόνος, οὔτε πάσης φύσεως δεινά, οὔτε ἡ κατάκτησις ἠδυνήθησαν ποτέ νά διαγράψουν."
Ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Οὐίλµοτ Χόρτον, ὑφυπουργό Πολέµου καί Ἀποικιῶν τῆς Ἀγγλίας, ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας συνοψίζει τὸ Νόημα τῆς Ὑπάρξεώς μας, ἀλλά καὶ τὴν πηγή τοῦ ἄσβεστου μίσους τῶν ἐχθρῶν μας.
Ἡ μικρὴ ἀλλὰ ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν Τειχῶν, δίχως θόρυβο, δίχως ἐπιδείξεις καὶ θεατρινισμούς, φέρνει στὸ φῶς ὁλοζώντανο τὸν Τρόπο. Καὶ τὸν πληρώνει πάντα μὲ τὸ τίμιο Ἑλληνικὸ αἷμα.
Σήμερα συμπληρώνονται 65 ἔτη ἀπὸ τὰ Γεγονότα στὴν Πόλη. 65 συναπτὰ ἔτη ἀπὸ τὰ Σεπτεμβριανά.
Κίνησαν γῆ καὶ οὐρανὸ γιὰ νὰ μᾶς σπάσουν, νὰ μᾶς κάψουν, νὰ μᾶς διαλύσουν.
"Ἅπασαι αἱ ἱστορικαὶ ἐκκλησίαι τῆς Βασιλίδος τῶν Πόλεων κατεστράφησαν, τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ τὰ σκεύη ἐβεβηλώθησαν κατὰ τὸν αἰσχρότερον τρόπον, τοῦ ὄχλου μολύναντος κτηνωδῶς καὶ αὐτὰ τὰ Ἅγια Θυσιαστήρια, οἱ ἱερεῖς διαπομπεύθηκαν καὶ ἐκακοποιήθησαν, ὁ ἐπίσκοπος Παμφίλου ἐρρίφθη εἰς τὴν πυράν, εἰς ὑπερενενηντακοντούτης μοναχὸς ἐκάη ζῶν, οἱ τάφοι τῶν νεκρῶν νεκρῶν ἐσυλήθησαν, τὰ ὀστᾶ τούτων διεσκορπίσθησαν..."
Τὰ βάρβαρα στίφη βανδάλισαν τὶς ἐκκλησίες, τὰ μνήματα, τὰ σχολεῖα μας. Λεηλάτησαν τὶς οἰκίες καὶ τὰ καταστήματά μας. Ἄσκησαν ἀνελέητη βία σὲ ἱερεῖς, ἡλικιωμένους, γυναῖκες καὶ παιδιά. Δὲν ἤθελαν νά σπάσουν ἁπλῶς τὸ βιός μας. Ἤθελαν νὰ σπάσουν τὴν Ψυχή μας. Νὰ μᾶς τελειώσουν. Ὁ χαλασμός, ὁ χαμός τῶν σωμάτων καὶ ἡ συντριβή τῶν ψυχῶν ἦταν μία καθαρή θηριωδία.
Ἡ βία ἔβαλε ὅλη της τὴν πανουργία καὶ ὅλη της τὴν κτηνωδία γιὰ νὰ ὑποδουλώσει τὴν Ἐλευθερία. Ἦρθε μεταμφιεσμένη, ὑποσχόμενη εὐτυχία μὲ τὴν ὑστεροβουλία νὰ ἀφαιρέσει τὴν ἀντίσταση τῆς Ψυχῆς. Καὶ ἔριξε τὸν ἄνθρωπο στὰ χέρια τοῦ τέρατος.

Φίλτατε Ἀναγνώστη.
Ἡ Μνήμη εἶναι ἡ Ἐνδοχώρα τοῦ Γένους.
Ἀπὸ τὴν Πατρίδα μας, ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, ἀπὸ τὸν Πόντο, ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία, ἀπὸ τὴν Κύπρο, ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Ρωμυλία, ἀπὸ τὴν Ὀδησσὸ καὶ τὴν Ρουμανία, μᾶς ἔδιωξαν συντεταγμένα, μὲ σφαγὲς καὶ ἐξόντωση. Ἑκατομμύρια Ἕλληνες χάθηκαν. Οἱ ἀμέτρητες θυσίες πού προσέφερε σὲ αἷμα ὁ Ἑλληνισμὸς πρέπει νὰ δικαιωθοῦν. Ἡ ἀδικία πού χρόνια τώρα ὑφίσταται ἡ Ἑλλὰς πρέπει νὰ ἀποκατασταθεῖ.
Τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ἔχει δικαιώματα ὄχι νὰ κατακτήσει, ἀλλὰ νὰ ἀνακτήσει. Νὰ ἀνακτήσει δικαιώματα πού ἀφαιρέθηκαν διὰ τῆς βίας, μὲ ξερριζώματα. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς ὑλικῆς δικαιοσύνης τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ὀφείλει νὰ ζητήσει ἱκανοποίηση.
Γιὰ νὰ μπορέσει ἡ Ἑλλάδα νὰ ζήσει καὶ νὰ ἀναπτυχθεῖ πρέπει νὰ λάβει δικαιοσύνη. Ἡ μόνη Ἰδέα πού μπορεῖ νὰ ἑνώσει τοὺς Ἕλληνες εἶναι ἡ ἀπονομὴ τῆς Δικαιοσύνης. Ἐκεῖνοι πού πρόδωσαν τὴν Ἐλευθερία πρέπει νὰ πληρώσουν.
Μέσα ἀπὸ τὶς στάχτες μας, ἀναγεννᾶται τὸ γλυκὸ καὶ ἀνέσπερο Φῶς πού θερμαίνει τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ἀνθρωπότητα. Ἡ Ἐλευθερία θερμαίνει ἐκείνους πού τὴν τιμοῦν.
Ἡ Ἱστορία δὲν ψεύδεται.
Οἱ Ἕλληνες εἶναι ἐκεῖνοι πού πληρώνουν τὸ τίμημα καὶ νικοῦν κατὰ κράτος ὄχι μόνον τὴν Βία τῶν ἐχθρῶν ἀλλὰ καὶ τὴν ἀδιαφορία τῶν συμμάχων. Ὁ Ἕλλην παραμένει τὸ αἰώνιο σύμβολο Ἀντίστασης.
Ὁ βάρβαρος, παραμένει ὁ ἀδαής δεσμοφύλακας. Ὁλότελα ξένος πρὸς τὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, συνδράμει μὲ τὸ ἄγριο ἔνστικτό του στὴν σφυρηλάτηση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μένει πιστὸς στὴν φύση του καὶ μὲ τὴν παρουσία του πυροδοτεῖ τὴν Ἀνάσταση.
Στὰ γκρεμισμένα Τείχη τῆς ρημαγμένης Πολιτείας, στ' ἁγιασμένα νερὰ τοῦ Βοσπόρου, ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει ἀφήσει ἀνεξίτηλη τὴν παρουσία του.
Σήμερα, περισσότερο ἀπὸ ποτὲ, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ὀφείλει νὰ ὑψώσει τὸ ἠθικὸ του Ἀνάστημα, ὑπενθυμίζοντας τοῖς πᾶσι ὅτι ἡ Ἐλευθερία, ὁ Πολιτισμὸς καὶ ὁ Ἄνθρωπος δὲν ἔχουν πεθάνει.
Τὸ Ἦθος, ὁ Λόγος καὶ τὰ Ἔργα χαράσσουν τὴν ἀρχέγονη Ἐντολὴ στὶς γενεὲς τοῦ μέλλοντος.
Δικαίως κτῶ.

Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,
Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου
6 Σεπτεμβρίου 2020

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2020

Η πραγματική Μελίνα Μερκούρη


Η Ιστορία της Μελίνας 
Μερκούρη… Γιαδικιάρογλου!

Φανταστείτε, αν τη δεκαετία του 1980, κατηγορούσε κάποιος δημοσίως τη Μελίνα Μερκούρη, ότι είχε σχέσεις και υπήρξε «σύντροφος» μαυραγορίτη και συνεργάτη των Ναζί! Ότι ο Αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Ελλάδα ήταν θείος της…
Αν ρωτούσαμε κάποιον σήμερα, θα έλεγε ότι ήταν ηρωίδα της Αντίστασης…!
Πόσο απέχει η αλήθεια από το ψέμα;
Έχουμε και λέμε λοιπόν. Στην πολύ γνωστή ταινία του Αλέκου Σακελάριου «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» η άτακτη μαθήτρια Γιαδικιάρογλου τιμωρείται από τους καθηγητές της «τρώγοντας» το ένα χαστούκι πίσω απ’ τ’ άλλο. Ωραία ταινία, αληθοφανής και θύμιζε σε όλους τα μαθητικά μας χρόνια!
Αυτό βέβαια που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε είναι πως μόνο τυχαία δεν ήταν τα χαστούκια αλλά και το όνομα Γιαδικιάρογλου !
Μόνο ένας Σακελάριος θα μπορούσε να βρεί ένα ευφάνταστο τρόπο για να θυμίσει τις μαύρες ημέρες της κατοχής, των μαυραγοριτών και των συνεργατών των Ναζί.
Δυστυχώς για ορισμένους, σε συτή την ιστορία εμπλέκεται η «ηρωϊδα της αντίστασης» Μελίνα Μερκούρη. Πως; Μάθετε λοιπόν:
Ο Αλέκος Σακελάριος είχε προστριβές με την γνωστή ηθοποιό τότε, τη Μελίνα Μερκούρη που τον προκαλούσε. «Έτσι είσαι, Θα σε φτιάξω!» φέρεται να της είπε καθώς γνώριζε καλά το παρελθόν της, με τον φίλο της τον μαυραγορίτη και συνεργάτη των Ναζί Φειδία Γιαδικιάρογλου.
Οφείλουμε εδώ να πούμε πως η Μελίνα είχε γενικώς μια νοοτροπία αρνητικότητας και αμφισβήτησης των πάντων, αλλά ταυτόχρονα και πάμπολλα στοιχεία κυνισμού και σνομπισμού. Υπό την έννοια αυτή, βεβαίως ήταν αντιστασιακή. Θα ήταν εξόφθαλμα άδικο να το αμφισβητήσουμε.
Ο Χριστόφορος Πετρίτης γράφει ότι η οικογένειά της ανήκε στον συντηρητικό χώρο. Ο παππούς της Σπύρος Μερκούρης είχε εκλεγεί επανειλημμένα δήμαρχος ως εκλεκτός των αντιβενιζελικών και μόνον όταν συνειδητοποίησε ότι δεν θα κέρδιζε άλλες εκλογές, προσχώρησε στο βενιζελικό στρατόπεδο. Ο πατέρας της, Σταμάτης, δεν ακολούθησε την πολιτική μεταστροφή του δικού του πατέρα, αλλά στα ίδια χρόνια (αρχές της δεκαετίας 1930) στήριξε αντίρροπη μεταστροφή από το βενιζελικό στο αντιβενιζελικό στρατόπεδο του στρατηγού Γεωργίου Κονδύλη, με τον οποίο συνδεόταν πολλαπλώς. Έτσι κατόρθωσε να εκλεγεί βουλευτής και να γίνει υπουργός του Κονδύλη το 1935. Ωστόσο, στα χρόνια εκείνα ο πρωτεύων πολιτικός νους της οικογένειας ήταν ο αδελφός του Σταμάτη, Γεώργιος Μερκούρης, ο οποίος είχε διατελέσει επανειλημμένα βουλευτής και υπουργός σε αντιβενιζελικές κυβερνήσεις, ενώ ήταν επιφανές στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος. Μέχρι που είχε την πρωτοβουλία να μεταλαμπαδεύσει στην Ελλάδα το φασιστικό ρεύμα που υπήρχε στην Ευρώπη. Είχε πλέον μόλις επικρατήσει ο Χίτλερ στη Γερμανία, ενώ στην Ιταλία από το 1922 ο Μουσολίνι ήταν στην εξουσία, όταν ο Γ. Μερκούρης ίδρυσε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος.
Το κόμμα ήταν πλήρως διασυνδεμένο με τα αντίστοιχα της Γερμανίας και της Ιταλίας και μάλιστα έλαβε μέρος σε διεθνές φασιστικό συνέδριο στην Ελβετία. Η πολιτική δράση του κόμματος ανακόπηκε στις 4 Αυγούστου 1936, όταν ο Ιωάννης Μεταξάς κήρυξε τη δικτατορία του, οπότε ανέστειλε τη λειτουργία όλων ανεξαιρέτως των πολιτικών κομμάτων.
Εκείνη παρέμενε σταθερά στο πατρικό οικογενειακό περιβάλλον, όπου την πρωτοκάθεδρη θέση του παππού Σπύρου (σε πολύ μεγάλη ηλικία πλέον) είχε πάρει ο θείος Γιώργος, ο αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος. Ο Γεώργ. Μερκούρης δεν ήταν πλέον ενεργός πολιτικός αρχηγός, αλλά παρέμενε αμετάβλητα γερμανόφιλος.

Γεώργιος Μερκούρης, Αρχηγός του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος
Αυτός, ο δεύτερος «πατέρας» της Μελίνας, όπως η ίδια τον θεωρούσε, ο Γεώργιος Μερκούρης, που ουδέποτε έκρυψε τις πεποιθήσεις του, χρειάσθηκε να συλληφθεί από τις ελληνικές αρχές τον Απρίλιο 1941, πριν από την Κατοχή, ως επικίνδυνος γερμανόφιλος. Μόλις μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, αφέθηκε ελεύθερος και η πρώτη του ενέργεια ήταν να επανασυστήσει το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος, ελπίζοντας ότι θα αναλάμβανε την κυβέρνηση δίκην Κουίσλιγκ. Αντ’ αυτού διορίστηκε αργότερα ως διοικητής της Εθνικής Τράπεζας.
Η Μελίνα Μερκούρη, αν και πλέον ήταν έγγαμη, διατηρούσε άριστες σχέσεις με τον θείο της. Πριν ξεσπάσει ο πόλεμος είχε παντρευτεί τον Πάνο Χαροκόπο σ’ ένα χωριό της Πελοποννήσου. Αξιοσημείωτο είναι ότι με τον γάμο εκείνο σ’ ένα εκκλησάκι, για τον οποίο δεν είχε προβλεφθεί ούτε ποιος θα ήταν κουμπάρος, απέκτησε πνευματική συγγένεια μ’ ένα νεαρό τότε και οπωσδήποτε ασήμαντο επαρχιωτόπουλο, που κανείς δεν ήξερε ότι κάποτε σε μια κρίσιμη φάση θα γινόταν γνωστός στην Ελλάδα. Το όνομά του ήταν Ιωάννης Λαδάς. Πρόκειται για τον γνωστό συνταγματάρχη που υπήρξε από τους βασικούς πρωταγωνιστές στη δικτατορία της 21ης Απριλίου.
Ο θείος Μερκούρης πέθανε τον Δεκέμβριο 1943, διοικητής ων της Εθνικής Τράπεζας. Λίγοι συνόδευσαν τη σορό του, μεταξύ των οποίων κατοχικοί υπουργοί και βεβαίως Γερμανοί αξιωματικοί. Όπως θα μπορούσε να σκεφτεί λογικά κανείς, ανάμεσά τους ήταν και η Μελίνα, η οποία κατά και ήταν απαρηγόρητη. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην κηδεία δεν παραβρέθηκε ο μοναδικός αδελφός του, ο Σταμάτης.
Εκείνη μισούσε την πείνα, αν και δεν την είχε γνωρίσει ποτέ στα προηγούμενα χρόνια. Ούτε και τώρα. Άλλωστε ο σύζυγός της ήταν ένας από τους πλουσιότερους Έλληνες με αμύθητης αξίας ακίνητα όχι μόνο στην ομώνυμη συνοικία της Καλλιθέας, που την είχε οικοπεδοποιήσει ο πατέρας του, αλλά και μεταξύ άλλων χιλιάδες στρέμματα στη Θεσσαλία. Από τα κτήματα εκείνα, τακτικά έφερναν οι άνθρωποί του τρόφιμα που επαρκούσαν για να διατραφούν όχι μία, αλλά πάρα πολλές οικογένειες. Αλλά και τα περιουσιακά του στοιχεία, όπως και τα εισοδήματά του, επέτρεπαν στο ζεύγος Χαροκόπου να μην διανοηθεί καν ότι υπάρχει πείνα στην Αθήνα. Ζούσε σ’ ένα τεράστιο ρετιρέ 400 τ.μ. μιας επιβλητικής μεσοπολεμικής πολυκατοικίας, που ήταν ιδιόκτητη και βρισκόταν χωρίς υπερβολή στο κεντρικότερο σημείο της Αθήνας: ακριβώς δίπλα από τη γαλλική πρεσβεία, στην αρχή της οδού Ακαδημίας.
Ο Πάνος Χαροκόπος ήταν πολύ μεγαλύτερός της, είχε δική του θαλαμηγό και ένα εντυπωσιακό ανοιχτό αυτοκίνητο. Και τα δύο επιτάχθηκαν από τους Γερμανούς, αλλά αυτό δεν εμπόδισε να διατηρεί το ζεύγος άριστες σχέσεις με πολλούς αξιωματικούς του κατοχικού στρατού, που ενίοτε γίνονταν και ιδιαίτερα στενές. Χάρη σ’ αυτές είχαν αποφύγει πολλές φορές να επιταχθεί το ρετιρέ τους, κάτι που είχε συμβεί σε όλες τις άλλες πλούσιες οικογένειες της Αθήνας.
Η Κατοχή είχε βρει τη Μελίνα να έχει εστιάσει το ενδιαφέρον της στο θέατρο, όπου φιλοδοξούσε να κάνει μια μεγάλη σταδιοδρομία. Και για να το επιτύχει αυτό, πίστευε πως ήταν χρήσιμο να έχει πολλές επαφές με ηθοποιούς, σκηνοθέτες και άλλους θεατρικούς παράγοντες. Έτσι λοιπόν, σε μέρες που όλοι ήταν στερημένοι από φαγητό και απολαύσεις, το σπίτι της οδού Ακαδημίας 4 ήταν ανοιχτό για τις παρέες της Μελίνας.
Στα χρόνια της Κατοχής η Μελίνα δεν έκανε αντίσταση. Είναι η μόνη περίοδος που πίστεψε ότι δεν είχε τίποτε να προσφέρει, γι’ αυτό και αντί για αντίσταση προτίμησε να έχει ιδιαίτερες σχέσεις με όσους Γερμανούς γνώριζε προσωπικά. Το ακριβές είναι ότι έκανε αντίσταση κατά των αντιστασιακών!
Όπως είχε γράψει ο «Λαβύρινθος», η Μελίνα μια κατοχική μέρα μεσημέρι είχε καταδώσει δύο νεαρούς αντιστασιακούς, προκειμένου να τους πιάσουν οι Γερμανοί. Αντιγράφουμε από το τεύχος του Δεκεμβρίου 2003:
Η σκηνή είναι αυθεντική. Διαδραματίζεται επί Κατοχής σ’ ένα περίφημο μπαρ της εποχής, το «Παν». Το κτίριο υπάρχει και σήμερα, στην οδό Ακαδημίας 4, μια μεσοπολεμική καλοφιαγμένη πολυκατοικία, δίπλα από την είσοδο της γαλλικής πρεσβείας. Στα κατοχικά χρόνια στο μπαρ σύχναζαν, ως επί το πλείστον, Γερμανοί αξιωματικοί και σκοτεινοί μαυραγορίτες. Ήταν οι μόνοι που είχαν τη διάθεση και το χρήμα για να πιουν ένα πανάκριβο προπολεμικό κονιάκ ή να γευθούν δυσεύρετα σνακς.
Για τη Μελίνα ήταν το δεύτερο σπίτι της κυριολεκτικά, για έναν επιπρόσθετο λόγο: στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας ήταν η πολυτελής κατοικία του συζύγου της, του Πάνου Χαροκόπου. Κατέβαιναν σχεδόν καθημερινά, λοιπόν, για τα ποτά τους.
Στα σκαμνιά μπροστά από τη μπάρα κάθονται δύο άνδρες και όρθια ανάμεσά τους μια νεαρή ψηλή εντυπωσιακή γυναίκα. Και οι τρεις αποτελούν ένα ιψενικό τρίγωνο, όπως άλλωστε γνωρίζει όλο το Κολωνάκι αρκούντως σκανδαλισμένο. Οι δύο άνδρες είναι φίλοι και «κολλητοί», χωρίς να έχουν τίποτε το κοινό – πλην της ίδιας γυναίκας. Για κάποιους πιο ευφάνταστους, το ιψενικό τρίγωνο δεν έχει γωνία αιχμής τη γυναίκα, αλλά τον κοινό εραστή.
Η γυναίκα είναι βέβαια η εικοσάχρονη τότε Μελίνα Μερκούρη και οι δύο άνδρες είναι ο σύζυγός της Πάνος Χαροκόπος και ο μεγαλομαυραγορίτης Αλέξης (Φειδίας) Γιαδικιάρογλου.
Ο Χαροκόπος, γόνος παλιάς μεγαλοαστικής οικογένειας με σπουδές στην προπολεμική Αγγλία, είναι ο κλασικός τύπος του βαριεστημένου πάμπλουτου που δεν εργάζεται ποτέ, αλλά όλα τα έχει αφειδώς διαθέσιμα, λίρες, γυναίκες και άντρες. Ο Γιαδικιάρογλου, ελάχιστα χρόνια μεγαλύτερος από τη Μελίνα, είναι ένας ασύδοτος τύπος του υποκόσμου, ο οποίος αγοράζει σε εξευτελιστικές τιμές βιομηχανίες, τιμαλφή και ακίνητα αντί πινακίου φακής, εκβιάζει τους πάντες, κλέβει ακόμη και τους Γερμανούς, είναι ιδιοκτήτης χαρτοπαικτικών λεσχών και δεν υπάρχει κατοχική βρομιά και κομπίνα στην οποία να μην είναι ανακατεμένος. Κυκλοφορεί πάντοτε με σωματοφύλακες και πολυτελές αυτοκίνητο, συχνά μεθυσμένος και οπωσδήποτε με πιστόλι στην τσέπη.
Την εποχή αυτή, αυτοί είναι οι δύο άνδρες στη ζωή της Μελίνας, η οποία ονειρεύεται να γίνει μεγάλη ηθοποιός και να σπαρταράει το κοινό στα πόδια της. Οι τρεις τους, δηλαδή η Μελίνα, ο σύζυγος και ο εραστής πίνουν ήσυχα, με το ανάλογο ύφος σνομπ και παρακμής, όταν δύο νεαροί μπαίνουν στο μπαρ. Μόλις εκείνη τους βλέπει, εξοργίζεται και φωνάζει δυνατά, παρουσία Γερμανών και συνεργατών τους:
–Είναι κομμουνιστές! Πιάστε τους!
Οι δύο νεαροί αιφνιδιάζονται και πριν προλάβουν Γερμανοί και εντόπιοι πιστολάδες να τους πιάσουν, βγαίνουν τρέχοντας από το μπαρ και εξαφανίζονται. Και οι δύο ήταν αθλητές άλλωστε και τελικά δεν τους πρόφτασαν. Γλύτωσαν έτσι από την κατάδοση της Μελίνας, που την ώρα εκείνη δεν σήμαινε τίποτε λιγότερο από θάνατο…
Ο ένας τουλάχιστον από τους δύο τότε νεαρούς αντιστασιακούς, που είχαν την απρονοησία να πέσουν στη Μελίνα, καθώς μπήκαν στο μπαρ για να γλυτώσουν κυνηγημένοι από άλλους Γερμανούς που τους είχαν θεωρήσει ύποπτους, σήμερα βρίσκεται στη ζωή. Όμως την ακρίβεια των όσων προαναφέρθηκαν μπορούν να βεβαιώσουν μία δημοσιογράφος και μία ηθοποιός, η Φρίντα Μπιούμπι και η Άννα Συνοδινού. Η πρώτη έχει ασχοληθεί στο σύνολό της με τη Μελίνα, καθώς μάλιστα με πολύ μόχθο έχει συνθέσει τη βιογραφία της. Και έχει πολλές αποκαλυπτικές πληροφορίες για την «αντιστασιακή» της δράση επί Κατοχής.
Ιδού τι γράφει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της η Άννα Συνοδινού που τιτλοφορείται: «Πρόσωπα και προσωπεία – Αυτοβιογραφικό χρονικό|, Eκδ. Αφοί Βλάσση, Αθήνα, 1998
“Ο Γιώργος εργάζεται στο Ταμείο Ασφαλίσεως Αρτεργατών και κάνει παρέα με νέους που τον θαυμάζουν, τον Ίγκορ Πεζά, τον Σπύρο Μερκούρη, τον Γιάννη Καλφόπουλο, τον Λάλα Μεσολωρά, την Ζακλίν Τακβοριάν, την Ζινέτ Λακάζ, την Άσπα Μιχαλακοπούλου, με στέκι το ζαχαροπλαστείο του Μπόκολα.
Ένα απόβραδο, ανέβαινε με τον Καλφόπουλο την Ακαδημίας. Μπήκαν στο ισόγειο μπαρ Παν, που σύχναζαν οι πλούσιοι και οι κοσμικοί της Κατοχής. Πάνω από το μπαρ στον 4ο όροφο της Ακαδημίας 4, ήταν το σπίτι του Χαροκόπου που είχε παντρευτεί την πολύ νέα τότε Μελίνα Μερκούρη. Στο μπαρ καθόταν η Μελίνα ανάμεσα στον άντρα της και τον βιομήχανο Γιαδικιάρογλου, δοσίλογο και συνεργάτη των Γερμανών, που εκτελέστηκε ως προδότης από τον Ε.Λ.Α.Σ. Η Μελίνα, μόλις είδε τον Γιώργο με τον Καλφόπουλο ξεφώνισε: “Πιάστε τους κομμουνιστές”. Ήταν η εποχή που ο αδελφός του πατέρα της, Γ. Μερκούρης, είχε ιδρύσει το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος. (Πληροφ. περιοδικού Τα Νέα του ΕΛΙΑ, αρ. 51, Απρίλιος – Ιούνιος 1998, σελ. 9).
Η Μελίνα, όπως δεν ήταν αντιστασιακή επί Κατοχής, δεν υπήρξε ποτέ φεμινίστρια, διότι απλούστατα ήταν της θεωρίας ότι για να επιτύχει πρέπει να χρησιμοποιεί τη γυναικεία φύση της. Είχε καλλιεργήσει στα δύσκολα κατοχικά χρόνια σχέσεις και φιλίες με ανθρώπους του θεάτρου, σιτίζοντάς τους με χρήματα του Χαροκόπου ή του μεγαλομαυραγορίτη Γιαδικιάρογλου.
Έχοντας το στοιχειώδες πλεονέκτημα της οικονομικής άνεσης, κατευθύνθηκε στο Παρίσι. Όπως αναφέρει το προαναφερθέν τεύχος του «Λαβύρινθου» (Δεκ. 2003), «εκεί σχετίστηκε με γνωστά ονόματα της τέχνης, πολλά των οποίων είχαν περιέργως έναν κοινό παρονομαστή: είχαν κατηγορηθεί ως δοσίλογοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Από τον Ζαν Κοκτώ και τον Σερζ Λιφάρ μέχρι τον Σασά Γκιτρύ και την Κολέτ, αδιάφορο αν υπήρχε ερωτική σχέση της με κάποιους ή κάποιες από όλα εκείνα τα γνωστά πρόσωπα, επέτυχε τελικά η Μελίνα να σαγηνεύσει γνωστότατο Γάλλο θεατρικό συγγραφέα παρωχημένης ηλικίας, ο οποίος με μύριες δυσκολίες και αντιδράσεις την επέβαλε».
Πρόκειται για τον Μαρσέλ Ασσάρ, ο οποίος όμως ήταν τότε ένας πολύ πετυχημένος θεατρικός συγγραφέας στη μεταπολεμική Γαλλία. Η παρέμβασή του ήταν καθοριστική για την πορεία της Μελίνας, η οποία τον χρησιμοποίησε επιτυχώς για την καθιέρωσή της στην Ελλάδα.
Αλλά, καθώς οι φιλοδοξίες ενός άπληστου ανθρώπου δεν ολοκληρώνονται ποτέ, η Μελίνα στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έβαλε έναν άλλο στόχο: τη διεθνή καθιέρωσή της στον κινηματογράφο! Αν το έλεγε τότε φωναχτά, θα εισέπραττε τις ειρωνείες όσων την ήξεραν. Η ίδια όμως είχε απόλυτη αυτοπεποίθηση στον εαυτό της και το σχεδίασε καλά. Γνώριζε ότι η παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία έχει αφ’ ενός επίκεντρο την Αμερική, αφ’ ετέρου δε ελέγχεται σχεδόν καθολικά από Εβραίους. Αναζητούσε λοιπόν ένα κατάλληλο πρόσωπο για να σαγηνεύσει, μέχρι που το βρήκε: Ζυλ Ντασέν. Δεν ήταν και μεγάλος σκηνοθέτης, αλλά ήταν Εβραιοαμερικανός.
Αυτό ήταν αρκετό για να του δηλώσει ότι τον ερωτεύτηκε και να τον …ζητήσει σε γάμο. Θα ήταν ακόμα πιο ενθουσιασμένη, αν ο Ντασέν ήταν πιο αρρενωπός τύπος και πιο σωματώδης. Αλλά και πάλι, αυτό δεν ήταν απογοητευτικό, διότι ο Ντασέν δεν ήταν ζηλιάρης.
Στο πλευρό του μικρόσωμου Εβραιοαμερικανού σκηνοθέτη περνούσε μια ακόμη κλίμακα στην ανοδική πορεία της, έστω και χωρίς θριαμβευτικές επιτυχίες. Ο Ντασέν ήταν χρήσιμος, όχι μόνον επειδή ήταν ο ίδιος σκηνοθέτης και μπορούσε να έχει αποφασιστικό λόγο για την επιλογή της στις ταινίες του, ούτε απλώς επειδή ως Εβραίος μιλούσε την ίδια γλώσσα με τους παράγοντες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ήταν κυρίως χρήσιμος διότι, γνωρίζοντας όλα τα μυστικά, μπορούσε να την καθοδηγεί και να την συμβουλεύει πώς θα γίνει πιο διάσημη.
Ο Ζυλ Ντασέν, όπως και οι περισσότεροι καλλιτέχνες τότε, ήταν αριστερών τάσεων. Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε με την 21η Απριλίου. Ο Ντασέν άρπαξε την ευκαιρία και έπεισε τη σύζυγό του να εκδηλωθεί ως αριστερή από το εξωτερικό όπου βρίσκονταν. Έτσι θα κέρδιζε την πλήρη δημοσιότητα παγκοσμίως. Και πράγματι αυτό έγινε.
Μέσα σε λίγα 24ωρα η Μελίνα πείσθηκε να εκδηλωθεί «εναντίον της χούντας». Ήταν ικανοποιημένη γιατί για πρώτη φορά αποκτούσε πολιτική ταυτότητα…

Και ερχόμαστε στον Σακελλάριο…
Όπως αναφέρει ο Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης, στην έκδοση «Ο μύθος Αλέκος Σακελλάριος» «Στη δεκαετία του 50 υπήρχε διαμάχη μεταξύ δεξιών και αριστερών («δημοκρατικών» όπως αυτοαποκαλούνταν) ηθοποιών.
Πολλοί τότε αυτάρεσκα δέχονταν το χαρακτηρισμό του κουλτουριάρη και όταν άκουγαν «Σακελάριος» έβγαζαν μπιμπίκια. Τότε ο Αλέκος είχε προστριβές με γνωστή ηθοποιό που τον προκαλούσε. «Θα σε φτιάξω!» της είπε. Ήξερε καλά το παρελθόν της, με τον φίλο της τον μαυραγορίτη Γιαδικιάρογλου, που της είχε χαρίσει ένα μενταγιόν, το οποίο μέσα στην πείνα της κατοχής του το έδωσε σε μια γνωστή του Σακελάριου Κολωνακιώτισσα για να πάρει λίγο αλεύρι, φασόλια και φάβα.
Όταν η Κολωνακιώτισσα το είδε αργότερα κρεμασμένο στο λαιμό της και τη ρώτησε που το βρήκε, εκείνη αφελέστατα είπε «σ΄αρέσει;». Δεν άντεξε η άλλη, το άρπαξε, το τράβηξε και τη χαστούκισε! Έτσι λοιπόν ο Σακελλάριος που γύριζε την ταινία «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», έβαλε το όνομα Γιαδικιάρογλου σε ρόλο της ταινίας, που υποδυόταν μαθήτρια και κάθε τόσο οι καθηγητές φώναζαν «Γιαδικιάρογλου!» και της άστραφταν χαστούκια!».
Η Ροζίτα Σώκου έχει πει για τη Μελίνα Μερκούρη δημοσίως: Στην Κατοχή τα είχε με τον πιο φανερό συνεργάτη των Γερμανών, «Εμείς τη Μελίνα… τα ξέραμε όλα της τα κουτσομπολιά. Στα 17 της σηκώθηκε κι έφυγε και πήγε στην Κωνσταντινούπολη με τον Γιώργο Παππά, ο οποίος ήταν και κ…λάγνος! Θέλω να πω, ότι εμένα δεν με απασχολούσε καθόλου κι εγώ τη λάτρεψα όταν έκανε τη Στέλλα παρότι σε όλη την Κατοχή τα είχε με τον πιο φανερό συνεργάτη των Γερμανών, τον Γιαδικιάρογλου, ο οποίος έδωσε σε συνάδελφο δικό μου ένα μπουκάλι λάδι κι εκείνος του έδωσε ένα χρυσό μενταγιόν με αλυσίδα και το φορούσε η Μελίνα και καμάρωνε»!
Αλλά και η Μελίνα Μερκούρη είχε παραδεχτεί ότι είχε ερωτευτεί τον Γιαδικιάρογλου, τον οποίο αναφέρει σε βιβλίο της με το όνομα, Αλέξης….
Έτσι, όταν ήρθε το πέρασμα του χρόνου έγραψε γι’ αυτήν την «ντροπιαστική» σχέση στο βιβλίο της. Εκεί, για δικούς της λόγους, αναφέρεται στο πρόσωπο του μόνο ως «ο Αλέξης». Η Μερκούρη στους φίλους της εκμυστηρεύτηκε, ότι με τα χρήματα του εραστή της , αλλά και την ενίσχυση του πλούσιου συζύγου της, συχνά βοηθούσε την αντίσταση και την ΕΠΟΝ, στην οποία συμμετείχε ο αδελφός της…!

Πηγή: Κώστας Γ.



Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Για τους ξεχασμένους Βορειοηπειρώτες



Για τους ξεχασμένους Βορειοηπειρώτες από το ανίκανο ελλαδικό πολιτικό σύστημα...

Οι μεγάλες επιτυχίες του Ελληνικού Στρατού κατά των Ιταλών από τον Οκτώβριο του 1940 μέχρι και την άνοιξη του 1941 (επιχείρηση Primavera), έλαβαν χώρα στη Βόρειο Ήπειρο, η οποία κατοικείται κυρίως από την Ελληνική Εθνική Κοινότητα. Οι Βορειοηπειρώτες περίμεναν με ελληνικές σημαίες τον Στρατό μας και όλοι μαζί, άνδρες και γυναίκες, μοιρολόγησαν τους νεκρούς μας.
Οφείλουμε πολλά στον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό. Όχι μόνον για τη συνεισφορά του στη νίκη κατά της Φασιστικής Ιταλίας, αλλά και γενικότερα. Μέσα από πολλές κατακτήσεις και καταπιέσεις κράτησε την Ορθόδοξη Πίστη και διαφύλαξε την ελληνική συνείδηση. Οι Βορειοηπειρώτες παρέμεναν στενά προσηλωμένοι στο Ελληνορθόδοξο Γένος.
Σήμερα τα προβλήματα των ομοεθνών μας στην Αλβανία είναι πολλά και έρχονται να προστεθούν στο βεβαρημένο κλίμα των ελληνοαλβανικών σχέσεων.
Τα κυριότερα σημεία διαφωνίας μεταξύ Αθηνών και Τιράνων ειναι :
Η αμφισβήτηση από το αλβανικό κράτος των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων των Ελλήνων της Χιμάρας.
Η απαγόρευση καθόδου στις εκλογές αυτονόμου ελληνικού κόμματος, διότι ο εκλογικός νόμος τούς αναγκάζει να ενταχθούν σε συνασπισμό με αλβανικά κόμματα ακόμη και με ανθέλληνες Τσάμηδες.
Η κυκλοφορία σχολικών βιβλίων, τα οποία παρουσιάζουν ελληνικά εδάφη να εντάσσονται στη «Φυσική Αλβανία» .
Η άγνοια του ακριβούς αριθμού των Βορειοηπειρωτών λόγω μη υπάρξεως αντικειμενικής απογραφής.
Η άρνηση λειτουργίας μειονοτικών Δημοτικών Σχολείων σε μεγάλες πόλεις. Τόσα χρόνια μετά την πτώση του Κομμουνισμού οι αλβανικές κυβερνήσεις αναγνωρίζουν ως Έλληνες μόνον τις 58.000 που αναγνώριζαν ο Χότζα και ο Αλία.
Η προπαγάνδα περί δικαιωμάτων των Τσάμηδων- συνεργατών των Γερμανο-ιταλών στην Κατοχή- και ο χαρακτηρισμός ης Θεσπρωτίας ως «Τσαμουριάς».
Η αμφισβήτηση από την κυβέρνηση Ράμα της συμφωνίας μεταξύ Κώστα Καραμανλή και Σάλι Μπερίσα για την οροθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δύο χωρών.
Ο νέος νόμος περί μειονοτήτων που ψήφισε το Αλβανικό Κοινοβούλιο, ο οποίος περιορίζει τα δικαιώματα της Ελληνικής Μειονότητος.
Η μη εφαρμογη της συμφωνίας του 2009 ,που αφορά την αναζήτηση, την εκταφή, τον προσδιορισμό της ταυτότητας και τον ενταφιασμό των Ελλήνων πεσόντων κατά την διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940-41. Η συμφωνία περιελάβανε τη δημιουργία δύο στρατιωτικών κοιμητηρίων, ένα στην Κλεισούρα και ένα στους Βουλιαράτες, καθώς και την ανέγερση μνημείου για τους πεσόντες στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Δυστυχως σημερα οι Ελληνες της Βορειου Ηπειρου και ιδίως οι Ελληνες της ηρωικής Χιμαρας ,δέχονται το μίσος της αλβανικής κυβέρνησης ,με την επιλεκτική κατεδάφιση σπιτιών μονο Ελληνων Βορειοηπειρωτών .

Ο ανθέλληνας Έντι Ράμα ανήμπορος να αποφύγει το σκάνδαλο των ναρκωτικών στους κόλπους της κυβέρνησης του προσπαθεί να ξεσπάσει στους Χιμαριώτες ώστε να αποπροσανατολίσει την διεθνή γνώμη.
Οι κάτοικοι της Χιμάρας αμύνονται των αλβανικών αστυνομικών δυνάμεων, ψάλλοντας τον Εθνικό μας Ύμνο.
Ειναι εθνικο καθήκον, η μητέρα πατριδα, έστω και τωρα, να ρίξει το βλέμμα της, να ανοίξει την αγκαλιά της στοργικά στους Ελληνες Βορειοηπειρώτες. Οι ήρωες του Έπους του '40 επιτάσσουν να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αδελφών μας στην Βόρειο Ήπειρο, που ζουν ζωντανοί φυλακισμένοι μαζί με τους αταφους ήρωες του Ελληνοϊταλικού πολέμου .
Ξεχασμένοι και αυτοί απο την μητέρα πατρίδα, χωρις ουσιαστική συμπαράσταση και βοήθεια, πέραν των τετριμμένων και ανώφελων λογυδρίων της πολιτειακής και πολιτικής ηγεσίας του τόπου.
Ολοφάνερη ειναι ολιγωρία, η αδιαφορία, η και ανικανότητα των εκάστοτε ηγεσιών του τόπου και ο ωχαδερφισμός των υπηρεσιακών παραγόντων αλλά και της κοινωνίας μας, στο εθνικο θεμα της Ελληνικης μειονότητας της Βορειου Ηπειρου.  Η Χωρα μας έμεινε αφανής και άφωνη, τα τελευταία χρόνια, δηλαδή απο το 1990 και μετά, κάτω απο τον έντονο σωβινισμό και μεγαλοϊδεατισμό της αλβανικής ηγεσίας, που εχει γίνει υποχείριο των τουρκικών επιδιώξεων στην περιοχή μας .
Η Ελλαδα όλα αυτά τα χρόνια, βοήθησε τους βόρειους γείτονες πολλαπλώς και αντί αυτού, όχι μόνο δεν αποκομίζει οφέλη άλλα ενισχύει την αδιαλλαξία τους σε όλα σχεδόν τα διμερή θέματα που αναφέρονται παραπάνω.
ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΜΙΑΣ ΠΙΟ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΩΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ. 
Εάν όσα συμβαίνουν στους Ελληνες της Χειμάρρας συνέβαιναν σε Τούρκους ή Αλβανούς στην Ελλάδα το λιγότερο που θα είχε συμβεί θα ήταν η έκτακτη σύγκληση του ΟΗΕ... ΔΥΣΤΥΧΩΣ ....

Του Κωνσταντίνου Ζιαζιά

Πηγή: http://www.hxwsarakatsanwn.gr/component/k2/item/688-h-iroiki-ximara


Σάββατο, 13 Ιουνίου 2020

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ 1821

Μια εξαιρετική τοποθέτηση του διεθνούς κύρους εκλεκτού 
Έλληνα μουσικοσυνθέτη Ηλία Ανδριόπουλου...


ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ 1821

Όταν επιλέγεις και τοποθετείς στην κορυφή των Γιορτών για το 1821 μία κοσμική κυρία χωρίς ίχνος πνευματικότητας, η οποία δεν αντιλαμβάνεται ελλείψει γνώσεων και όχι μόνο… το μεγάλο ιστορικό γεγονός της Ελληνικής Επανάστασης, τότε ή μέγας βλαξ είσαι, ή ακόμα χειρότερα επιδιώκεις να αναποδογυρίσεις και να ευτελίσεις το νόημα και την σημασία, ενός τέτοιου πανεθνικού λαϊκού ξεσηκωμού.
Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί για τους Έλληνες και ολόκληρο τον Ελληνισμό την πιο ιερή του στιγμή. Μην την εξευτελίζετε. Δεν πρόκειται για Μυκονιάτικο σόου, ούτε για φτηνούς τηλεοπτικούς εξυπνακισμούς, βλέπε Σκάι, όπου πριν από λίγα χρόνια προσπάθησε να μας γνωρίσει… ανάποδα την ελληνική επανάσταση.
Δεν μου διαφεύγει, πως σε αυτή την αμφιλεγόμενη επιτροπή της εν λόγω κυρίας, έχει μαζευτεί ένα τσούρμο περίεργων – επιεικώς- τύπων (Νεο-πατριώτες, εθνομηδενιστές κ.λπ.) όπου όχι μόνο θέλουν να αποδομήσουν το 1821 και τους πρωταγωνιστές του, αλλά περισσότερο να χτυπήσουν την ψυχή και το συναίσθημα του ελληνικού λαού που γέννησε αυτά τα σπουδαία για την ελευθερία μας ιστορικά γεγονότα, και στην συνέχεια την σημερινή Ελλάδα.
Δεν γνωρίζω πού το πάνε. Φοβούμαι όμως, πως όσο πλησιάζουμε στην επέτειο των 200 ετών θα ακολουθήσουν και άλλα παράδοξα που θα μας εξοργίσουν.
Ο Καποδίστριας, ο Καραϊσκάκης, ο Παπαρρηγόπουλος φαίνεται είναι μόνο η αρχή. Τώρα γιατί συστήθηκε μία τέτοια επιτροπή, που αντί να γιορτάζει με μεγαλοσύνη το 1821, δυσφημεί, χλευάζει και αποδομεί, δεν ξέρω να σας απαντήσω.
Το ερώτημα είναι, θα βρεθούν αναστήματα, θα βρεθούν άλλες φωνές να αντισταθμίσουν την ζημιά; Ποιος θα μιλήσει στις καρδιές των νέων, ότι οι πρόγονοί τους πάμπτωχοι, ξυπόλητοι, απελπισμένοι, πήραν τα όπλα και τους χάρισαν την σημερινή ελευθερία τους; Μονάχοι και αβοήθητοι, έχοντας απέναντί τους μία πανίσχυρη Οθωμανική αυτοκρατορία και το Διεθνές πολιτικό περιβάλλον της Ευρώπης εντελώς αρνητικό.
Πόσες προηγούμενες εξεγέρσεις είχαν πνιγεί στο αίμα και τι σήμαινε για τον ελληνικό λαό η οθωμανική σκλαβιά και η τυραννία των 400 ετών; Ποιο ρόλο έπαιξε η γλώσσα, η λαϊκή παράδοση, το δημοτικό τραγούδι, οι μύθοι, η ιστορία, τα ήθη, τα έθιμα η θρησκεία ο ελληνικός πνευματικός διαφωτισμός, ώστε να αντέξουμε μια κτηνώδη σκλαβιά, που ευτυχώς δεν μας έσβησε από τον χάρτη.

Βέβαια υπήρξαν μεταξύ μας τραγικές παρεξηγήσεις, σφάλματα, αστοχίες, που δυστυχώς οδήγησαν σε εμφύλιους σπαραγμούς. Να μιλήσουμε και για αυτά, αλλά να μην τα υπερτονίζουμε για να μικρύνουμε τα μεγάλα.
Αν μας διδάσκει κάτι, πέραν των άλλων μοναδικό η Εθνεγερσία του 1821, είναι ότι ο λαός μας αποφάσισε να ζήσει ελεύθερος ή να πεθάνει. Και επειδή, όπως μας λέει ο Σεφέρης, «…τα ιστορικά γεγονότα δεν σταματούν στα χρονολογικά ορόσημα που βλέπουμε στις φυλλάδες της ιστορίας…» ας σκύψουμε και ας εντοπίσουμε εκείνα τα βαθιά αισθήματα και συναισθήματα αυτής της συγκλονιστικής για τον ελληνισμό περιόδου, μέσα από την πιο υψηλή τους έκφραση, που χάραξε η ποίηση του Σολωμού, του Κάλβου, ο λόγος του Μακρυγιάννη, του Κολοκοτρώνη και πλήθος μαρτυρίες Ελλήνων αγωνιστών.
Ίσως αυτό μας οδηγήσει στην γνώση και στην κατανόηση του 1821.

ΗΛΙΑΣ ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΣ
Ιούνιος 2020


Κυριακή, 10 Μαΐου 2020

Η εισβολή των λαθρομεταναστών

Ένα εμπεριστατωμένο άρθρο-ανάλυση με εξαιρετική επιχειρηματολογία ενός Ιταλού Ελληνιστή, ο οποίος αποδεικνύει ότι αγαπάει και ενδιαφέρεται για την Πατρίδα μας πολύ περισσότερο από κάποιους ελληνόφωνους "πολιτικούς" και πολιτικάντηδες.

Η εισβολή των λαθρομεταναστών, το επιβληθέν άσυλο και η προοπτική (σχέδιο;) ισλαμοποίησης της Ελλάδας  
24 Απριλίου 2020

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο*
* O Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής, συγγραφέας

Εμμέσως πλην σαφώς ειπώθηκε πως η Ελλάδα έκανε ένα μεγάλο λάθος που «αντί να αναστείλει τουλάχιστον για έξη μήνες την μη αποδοχή αιτήσεων ασύλου για λόγους εκτάκτων συνθηκών και εθνικής ασφάλειας, την ανέστειλε (μόνο) για ένα μήνα» (Π. Νεάρχου, Μεταναστευτικό, παλινδρόμηση στην παλιά αυτοκαταστροφική πολιτική πριν τον Έβρο).
 Θεωρητικά και σε γενικές γραμμές, σαν αφηρημένος συλλογισμός, όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι αλήθεια. Έκανε ένα μεγάλο λάθος, ναι. Ωστόσο θα ήταν ναι μεν αλήθεια  εφόσον όμως η Ελλάδα ήταν (είναι) μια ελεύθερη και κυρίαρχη χώρα και  όχι μια χώρα που «ζει» στα μέτρα των εντολών που λαμβάνει απ’ «έξω» και  των αντιστοίχων  δεσμεύσεων που η ίδια παραχωρεί συνεχώς στους ξένους.
  Όντως για ένα κυρίαρχο κράτος που ενεργεί με απόλυτο γνώμονα μόνο το δικό του συμφέρον, ο περιορισμός στον ένα μήνα αντί τουλάχιστον σε έξι μήνες θα ήταν ένα ασυγχώρητο σφάλμα, (παρένθεση: εμείς, προσωπικά, θα προσαυξάναμε  κιόλας: «και πέραν των έξι μηνών, επ’ αορίστου χρόνου», απολύτως νόμιμα αφού αποδεδειγμένα και πασιφανώς στο ελληνικό γεωγραφικό πεδίο παρατείνεται επ’ αορίστου ο κίνδυνος τμηματικής ή μαζικής εισβολής ανεπιθύμητων και εχθρικών στοιχείων, δηλαδή βίαιης παραβίασης των εθνικών συνόρων από χιλιάδες λαθραίους όλων των φυλών και χρωμάτων, τουτέστιν ολοσχερώς παρανόμων) και επιπλέον μεγάλο λάθος εκτίμησης του κινδύνου, λάθος πολιτικής τοποθέτησης, λάθος γεωστρατηγικού σχεδιασμού.
Απ’ ό, τι φαίνεται, όμως, και τοποθετώντας μια πλάι στην άλλη τις ψηφίδες του συνολικού ψηφιδωτού, όλη η «υπόθεση άσυλο» πολύ πιθανόν να «πήρε σάρκα και οστά» κατά τη διάρκεια της περιβόητης «συλλογικής» επίσκεψης της ευρωπαϊκής τρόικας με τον Έλληνα οικοδεσπότη στον Έβρο, τις τυμπανοκρουσίες της και τις «αποκαλυπτικές» περιηγήσεις στα σύνορα και τα ωραία λόγια τα ψεύτικα και τις «ξεβράκωτες» εκφράσεις θαυμασμού των τριών φαρισαίων προς τον Έλληνα «αρχηγό» που κοκορευόταν σαν πολυβραβευμένος ήρωας.
Τα κοινοτικά κομπλιμέντα για την «τέλεια φύλαξη απ’ την Ελλάδα των ελληνικών συνόρων "που είναι και σύνορα" (!) της Κοινότητας»  και τα δήθεν ανοιχτοχέρικα χρήματα της Κομισιόν  δεν ήταν (είναι) καθόλου για τα «όμορφα μάτια» του κ. Πρωθυπουργού, και δυστυχώς είχαν ένα κόστος το οποίο είναι πάντα απείρως πολλαπλάσιο  του κόστους της ελληνικής «προσφοράς», εκτός του ότι ήταν λίαν χρήσιμα για το στημένο «θέαμα» με σκοπό να «αποκοιμηθούν»  επαρκώς, «μέσα στη χαρά τους», οι (Έλληνες) εύπιστοι πολίτες ώστε λίγο αργότερα τα πάντα να ανατραπούν και ο καθένας απ’ τους πρωταγωνιστές να δείξει το αληθινό πρόσωπό του και προπάντων τις αληθινές προθέσεις του που επιμελώς έκρυψε κοροϊδεύοντας ένα ολόκληρο έθνος.
Και όλες εκείνες οι ψεύτικες τσιριμόνιες; Απλούστατα για να κρύψουν το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν είναι ελεύθερη και κυρίαρχη χώρα, όπως, αναφορικά με το «άσυλο», και όχι μόνο, φάνηκε στις επόμενες μέρες, δυστυχώς μια χώρα που  για πάρα πολύ χρόνο ακόμα θα βρίσκεται υπό αποπνικτική κοινοτική  απόλυτη  εποπτεία, επιτήρηση και οδηγία, αφού στην ελληνική πολιτική σκηνή δεν εμφανίζεται ούτε καν η σκιά κάποιου ηγήτορα ικανού να αποτινάξει αυτόν τον ζυγό.
Ό, τι λέει (η «Ελλάδα») και ό,τι, τι κάνει πρέπει να αντιστοιχεί 100% σε ό,τι της επιβάλλεται  να λέει και να κάνει – δεν επιτρέπεται επ’ ουδενί λόγω δε να κάνει κάτι το οποίο προηγουμένως δεν εγκρίθηκε απ’ την ευρωπαϊκή τρόικα η οποία κατά τ’ άλλα θριαμβευτικά πέρασε απ’ τον  Έβρο πάνω στο στολισμένο κάρο του αντιπροσώπου της εν Ελλάδι.
  Βεβαίως μόνο φαντασία μας δεν είναι όλα ετούτα, αλλά γραμμένα και υπογραμμένα και φωτογραφημένα. 
   Ουσιαστικά λοιπόν ό,τι έπραξε ο κ. Μητσοτάκης στον Έβρο και κατόρθωσε – τι τεράστια εμπαικτική μπλόφα! – να κάνει τον ελληνικό λαό να πιστέψει πως επιτέλους είχε βρει τον ιδανικό, αληθινό Έλληνα ηγέτη (!), φαίνεται πως το έκανε μόνο και μόνο για να σώσει το «πολιτικό τομάρι» του, διότι άπαξ και συνέχιζε την αμετανόητη αγαπημένη του πολιτική των ανοιχτών συνόρων (πόσες ομοιότητες με εκείνο το τραγικό, απαράδεκτο «έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» του προκατόχου του Τσίπρα!) και των ολέθριων για τους Έλληνες πολυπολιτισμικών «επιμιξιών» του και δεν έκλεινε κατεπειγόντως τα σύνορα στον Έβρο, πολύ καλά γνώριζε πως η κυβέρνησή του δεν θα είχε πια καμία νομιμοποίηση ύπαρξης, δεν θα μπορούσε πλέον να παραμείνει παρά μόνο με «δικτατορικό» πρόσημο (λίγο πριν ό,τι είχε γίνει στη Λέσβο δεν σας θυμίζει τίποτα;!) και ο ίδιος θα «καιγόταν» για πάντα μέσα στην ίδια την εξουσία του.
   Με λίγα λόγια, ο κύριος πρωθυπουργός «κατάπιε» για μια στιγμή (όσο θα διαρκούσε η «έκτακτη κατάσταση», κατά τη πονηρή «ρήση» του αξιότιμου κ. Κουμουτσάκου) τις πολιτικο-πολυπολιτισμικές «θεωρίες» του (οι οποίες πολύ πιθανόν να υπαγορεύονται άνωθεν, με ποινή την πολιτική του εξαφάνιση), για όσο καιρό χρειαζόταν για να «τουμπάρει» τον κόσμο με το ηρωικό slogan των «απαραβίαστων ελληνικών συνόρων», και μαζί με τον κόσμο μάλλον και τον στρατό και την αστυνομία, που τον πίστεψαν και έδωσαν και τη ψυχή τους ώστε να αντεπεξέλθουν με επιτυχία στις πιο αντίξοες συνθήκες και καταστάσεις που οι Τούρκοι είχαν διαμορφώσει αφηνιάζοντας τους «καημένους πρόσφυγες» και τους πάσης φάρας εγκληματίες λαθρομετανάστες, μη μπορώντας ασφαλώς, εκείνες τις δύσκολες μέρες, να υποθέσουν ποτέ ή να μαντέψουν ότι με την γρήγορη και ακόμη πιο εκτεταμένη επάνοδο του «ασύλου» όχι μόνο εκείνοι που «τους είχαν ξεφύγει», αλλά και όλοι οι άλλοι που θα έρχονται απ’ τη θάλασσα θα μπορούν να… γίνουν μια σύντομη μέρα και  Έλληνες πολίτες!
   Όλη η «ιστορία» μάλλον έγινε για να σωθεί ο κ. Μητσοτάκης και να μη πέσει η κυβέρνησή του σαν ένα σάπιο φρούτο, κάτι που μάλλον θα ήταν αναπόφευκτο εάν απ’ τον Έβρο έμπαιναν στην Ελλάδα μερικές χιλιάδες Αφγανοί, Αιθίοπες, Πακιστανοί και άλλοι ασιάτες/αφρικανοί μουσουλμάνοι και βεβαίως ανάμεσά τους κάποια χιλιάδα Σύριοι αντάρτες τζιχαντιστές, δολοφόνοι δήθεν «βασανισμένοι πρόσφυγες».
   Σε αυτό το θέατρο grand guignol – που «πλήρωσαν» με ατελείωτα άγχη οι Έλληνες στρατιώτες και αστυνομικοί – έλαβαν μέρος και οι ευρωπαϊκοί «θεσμοί» στις παραστάσεις που έδωσαν για να «δοξάσουν» το «έπος του Έβρου» και τον «αρχιστράτηγο πρωθυπουργό».
   Στον Έβρο, όμως, ο Ερντογάν έκανε και το πρώτο μεγάλο λάθος του, πιστεύοντας εσφαλμένα πως μια μαζική επίθεση λαθραίων ενεργούμενων «μεταναστών», αντί των ως τότε καθιερωμένων και συνεχιζόμενων «μικρο-επιθέσεων» και μικρο-εισβολών, θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να πετύχει μια οριστικά ευνοϊκή γι’ αυτόν κατάσταση αφόρητης πίεσης και καταλυτικών εξελίξεων στον πολιτικό, οικονομικό, δημογραφικό και κοινωνικό τομέα σε όλη την Ελλάδα.
   Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκμεταλλεύτηκε το λάθος του Ερντογάν για να δέσει ακόμη περισσότερο τον Κυριάκο Μητσοτάκη στα πολιτικά και γεωστρατηγικά της σχέδια για την Ελλάδα, ειδικά, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ειδικά για την Ελλάδα, προ πολλού έχουν επεξεργαστεί διάφορα «σχέδια» τα οποία, απ’ ό,τι φαίνεται, μόνο ευνοϊκά δεν είναι γι’ αυτήν, και κανένας Έλληνας κυβερνήτης ως τώρα δεν βρέθηκε για να τα καταγγείλει τουλάχιστον ενώπιον του λαού του, αν όχι στο εξωτερικό!
   Ούτε βέβαια κάποιος δημοσίευσε ποτέ, κοινοποίησε ποτέ στο ευρύ κοινό αυτά τα «σχέδια» ή έστω «προσχέδια» για να ξέρουν όλοι οι «ενδιαφερόμενοι» πολίτες τι θα πρέπει να  περιμένουν που κάποιοι σκαρφίστηκαν (και έγραψαν σε χαρτί) μέσα στα σκοτεινά ή όχι δωμάτια τους.
   Όταν η κοινοτική τρόικα ήρθε στον Έβρο, δήθεν για να δείξει «πόσο κοντά» βρισκόταν στο πλευρό της Ελλάδας, στη πραγματικότητα έκανε έναν αξιοθαύμαστο ελιγμό για να κρύψει τη δυσαρέσκειά της για την ανυπακοή των «κλειστών συνόρων», ταυτόχρονα όμως, κάνοντας τα στραβά μάτια, και για να «ενδυναμώσει», στις εντυπώσεις του ελληνικού λαού, το γόητρο του κ. Μητσοτάκη, του δικού της χρήσιμου ανθρώπου για όλες τις δουλειές και παντός καιρού σήμερα στην Ελλάδα, του πιστού εφαρμοστή των εντολών της.
   Μόλις όλα πήγαν καλά στον Έβρο και ο Ερντογάν «έφαγε τα μούτρα του», το κοινοτικό σχέδιο μπήκε αυτομάτως σε εφαρμογή:
Κακώς λοιπόν η αναστολή του ασύλου, καλώς  κατόρθωσαν να εισέλθουν στην Ελλάδα τα «δώρα» του Ταγίπ και, γιατί όχι; να έλθουν κι άλλα πολλά δώρα αφού στη θάλασσα, όπως μας είπε ο αυθεντικός παλιός Έλληνας κυβερνήτης, δεν υπάρχουν σύνορα!
   Εξάλλου τότε, όπως ενθυμούμαστε όλοι, αυτή η ίδια η τρόικα, μολονότι ιδίοις όμμασι έβλεπε το τί έκαναν οι Τούρκοι στον Έβρο (και σίγουρα η Frontex το έβλεπε από πολύ πιο κοντά, και θα έπρεπε να είχε δώσει αναφορά στη Κομισιόν), ωστόσο ουδέποτε στα πολλά παχιά λόγια που είπε εξέφρασε κάποια δυσαρέσκεια, κάποια κατηγορία εναντίον της Τουρκίας, ουδέποτε την έβαλε στο στόχαστρο για όλον εκείνον τον χαμό που προσπαθούσε να δημιουργήσει στα ελληνικά σύνορα, αλλά και στην ελληνική ενδοχώρα!
   Αυτό και μόνο  τίποτα δεν «είπε»  σε κανένα για το τι έμελλε να γίνει στη συνέχεια;
   Για τους «θεσμούς» η ντροπή της ελληνικής «ανταρσίας» του ενός μήνα αναστολής του ασύλου κατά παράβαση των κοινοτικών  θεσφάτων ήταν ανυπόφορο πλήγμα για τους «φτωχούς μετανάστες» και η «τάξη» έπρεπε να αποκατασταθεί.
   Και να μη ξεχνάμε ποτέ (!) ότι Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΧΩΡΕΣ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥΣ ΚΛΕΙΣΤΑ, ΕΝΩ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΚΛΕΙΣΤΑ:  ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!
   Εκείνες οι «δοξασμένες» μέρες παραμονής στον Έβρο (ή λίγο πριν ή λίγο μετά) οι τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης (οι τρεις «Ευρωπαίοι» και ο ένας Έλληνας) «κλείδωσαν» τα agenda για τους επόμενους μήνες των ενεργειών/υποχρεώσεων της ελληνικής κυβέρνησης (που τόλμησε να μας παρακούσει και να μη μας κάνει το χατίρι του 2015!).
   Συγχρόνως η «σύμπτωση» του κορωνοϊού υπήρξε άκρως βοηθητική για τον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του που γλίτωσε παρά τρίχα τη πτώση.     
   Έτσι, το σύνολο των απαγορευτικών που καθήλωσε το 99% των πολιτών στα σπίτια τους ποινικοποιώντας τις εξόδους τους, έδωσε την τέλεια ευκαιρία στην εκτελεστική εξουσία να γίνει factotum: θεσμοθέτης, νομοθέτης, ταξιθέτης, αρχειοθέτης, χωροθέτης και ό,τι άλλο σε «θέτης» μπορεί να υπάρχει.
   Οι υπουργικές αποφάσεις/νόμοι – όπου μια δράκα ατόμων αποφασίζει για τα 10 εκατομμύρια  του ελληνικού λαού χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα – δημιούργησαν και δημιουργούν καταστάσεις οι οποίες δεν ξέρουμε αργότερα πώς θα εξελιχθούν. Μακάρι να βγουν σε καλό, το πραγματικό καλό όλης της χώρας.
   Τώρα μάλλον υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι απ’ τον ‘Εβρο, «ξεπήδησε» και η «θεσμοθέτηση»  της εκ του μηδενός «ίδρυσης» ούτε λίγο ούτε πολύ είκοσι οκτώ νέων «πόλεων» (η κοινοτική Επίτροπος μιλάει όμως για 31!) τις οποίες περιπαικτικά και ευφημιστικά ονόμασαν «δομές φιλοξενίας», όπου η Ούρσουλα φον ντερ Λάινεν αποφάσισε πως πρέπει επιτέλους να ζήσουν και ανεξέλεγκτα να πολλαπλασιαστούν επ’ άπειρον οι εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες μουσουλμάνοι που η φίλη της Τουρκία «χάρισε» στην Ελλάδα και η Ελλάδα, με τους «φιλικά» υποταγμένους στην ΕΕ και ΗΠΑ κυβερνητικούς θεσμούς της (πάλι η Ιταλία «διδάσκει», καλή ώρα!) δέχθηκε να κρατήσει αντί, όπως πολύ σωστά κάνουν όλα τα κράτη, όντας παράνομοι «εισβολείς», να τους απελάσει στις χώρες των οποίων δηλώνουν πως ήταν πολίτες, ούτε καν θέλοντας να «σκεφτεί» πόσο  μπορούν να καταστούν δημογραφικά καταστροφικές αυτές οι «δομές» που με ακρίβεια  καταγγέλθηκαν ως  πράξη δημιουργίας  σε όλη την Ελλάδα,  διαφόρων ειδών αυθαίρετων μειονοτήτων: θρησκευτικών, φυλετικών, εθνοτικών (17.4.2020, Της Πατριωτικής Συσπείρωσης,  Οι κίνδυνοι της παράνομης μετανάστευσης για την Ελλάδα).
   Και όλα ετούτα ενώ έχει αφαιρεθεί απ’ τους Έλληνες πολίτες το δικαίωμα/δυνατότητα έκφρασης αντίθεσης/διαμαρτυρίας δημόσια, έντονα αρνητικής έκφρασης για όλον αυτόν τον συρφετό ξένων αλλόγλωσσων, αλλόθρησκων και αλλόφυλων που τους φορτώνουν κοψοχρονιά στο σβέρκο (και πάλι Ιταλία, καλή ώρα) και ούτε καν (αυτοί οι πολίτες) να μπορούν να φανταστούν πως, ενώ σε αυτούς απαγορευόταν  αυστηρά να κάνουν συναθροίσεις με ποινή την άμεση σύλληψη, οι δικοί τους εκλεγμένοι «ηγήτορες» είχαν, σε ανύποπτο χρόνο, κιόλας από τότε που ακόμα ίσχυε η αναστολή του ασύλου, οργανώσει πάνω από 25.000 «θέσεις στέγασης» με προοπτική σίγουρη αύξηση έως πάνω από 40.000 (και ποιος μας λέει πως δεν θα γίνουν και 1.000.000;!) για τους λαθραίους «δικαιούχους»(!),  όπως τους ονομάζει η «ESTIA II» (στα λατινικά βέβαια, τί σόι κοινοτική οδηγία-διαταγή είναι!).
   Και πού να φανταστούν επίσης – αυτοί οι Έλληνες πολίτες όπως προπαντός και οι υπερασπιστές του Έβρου – ότι και όλοι εκείνοι οι ντοπαρισμένοι φανατικοί που είχαν περάσει στα ελληνικά εδάφη, είχαν συλληφθεί και κρατούνταν σε χώρους δήθεν ταυτοποίησης και στη συνέχεια απέλασης, όπως έλεγαν τα κυβερνητικά στελέχη, (δεν ήταν ένας απ’ αυτούς και ο «χώρος» που δήθεν είχε ανακαλύψει η New York Times;)  προορίζονταν κι αυτοί να παραμείνουν κανονικά, σαν νόμιμοι, με δικαίωμα ασύλου, τουτέστιν οριστικής διαμονής (!) στις προκαταρτικές 28 (ή 31) «δομές» οι οποίες τίποτα άλλο δεν είναι παρά σχέδιο του ελληνικού κράτους προώθησης μιας καθόλα ενσωμάτωσης χιλιάδων λαθραίων μουσουλμάνων στον ιστό της ελληνικής κοινωνίας με σίγουρη επακόλουθη διάβρωσή της,
ΕΝΑΣ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΠΟΛΥ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟ ΣΤΑ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ, ανεπίτρεπτος εποικισμός βάση του διεθνούς δικαίου, για το οποίο τόσο (υποκριτικά) κόπτεται η Ελλάδα, κατά τα άλλα!
   Ή μήπως αυτές οι «δομές φιλοξενίας» είναι εκείνες οι ΕΟΖ, Ειδικές Οικονομικές Ζώνες,  οι οποίες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας «σχεδιάστηκε» πριν από χρόνια απ’ την ΕΕ να κατοικούνται αποκλειστικά από «μετανάστες» και «πρόσφυγες» και για τις οποίες δημοσιεύσαμε κιόλας το 2017 το κείμενο «Το ‘ελληνικό πείραμα’: περάτωση ενός σχεδίου ή προειδοποίηση για το μέλλον;»
   Πάντως, ω πόσο ιδανική ευκαιρία αυτός ο «ευλογημένος» κορωνοϊός!
  Και ακόμη πιο ιδανική η ευκαιρία, με μια ανύπαρκτη «Ελληνική Δικαιοσύνη» για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και την εκκωφαντική απουσία ικανών  λειτουργών της ενόψει όσων αποκρουστικών έγιναν και γίνονται εις βάρος του μέλλοντος της Χώρας, ξεχνώντας «κατά λάθος» πως η Ελλάδα, δεχόμενη την μόνιμη εγκατάσταση όλων αυτών (όλων, μηδενός εξαιρουμένου) των παράνομων και λαθραίων, και ποιος ξέρει πόσων εγκληματιών, χορηγεί παράνομη νομική υπόσταση σε αυτές τις δομές/εγκαταστάσεις/πόλεις, όπερ συμπαρασύρει  αυτομάτως και χορήγηση ασύλου, υπηκοότητας (πολιτογράφησης), εργασίας, οριστικής παραμονής, επιδομάτων, και… και… και πάλι «κατά λάθος» ξεχνώντας πως όλοι αυτοί δεν διαφέρουν σε τίποτα απ’ εκείνους που με βίαιο ή ύπουλο τρόπο θέλησαν να μπουν σε ισπανικό έδαφος, για τους οποίους το ΕΔΑΔ δικαίωσε το ισπανικό κράτος που δεν δίστασε να τους στείλει πίσω, κάτι που απόλυτα θα ταίριαζε με εκείνο που ακατάπαυστα συμβαίνει στην Ελλάδα, πριν και  εν μέσω πανδημίας και μετά απ’ αυτήν όπως προβλέπεται να συμβεί!
Πάντως, και επειδή τα «καλά λόγια» των κοινοτικών θεσμών για την Ελλάδα κοστίζουν, δεν λέγονται ποτέ απλά από «αγάπη» προς τη χώρα αλλά απαιτούν πολλαπλάσια και άμεσα ανταλλάγματα, ορίστε χωρίς καθυστέρηση η ακύρωση της αναστολής του ασύλου, όχι μόνο, αλλά και (πώς να το κάνουμε, είμαστε πιο βασιλικοί κι απ’ το βασιλιά: μια Ούρσουλα την έχουμε!) η απόφαση αναδρομικού χαρακτήρα της ακύρωσης ούτως ώστε όλοι εκείνοι οι αφηνιασμένοι «καημένοι» λαθραίοι «μετανάστες» και «πρόσφυγες» που έριχναν χημικά στους Έλληνες στρατιώτες, προσπαθούσαν να κάψουν και να κόψουν τα ελληνικά φράγματα και είχαν εισβάλλει στο ελληνικό έδαφος, να μπορέσουν «σαν κύριοι» να υποβάλλουν αίτηση ασύλου!!
   Σκέτη τρέλα! Το άκρον άωτον της εθελοδουλίας και της «νομικής παραφροσύνης».
   Και επειδή όπως ξέρουμε (αλήθεια, πόσοι το ξέρουν;) απ’ τη στιγμή που όλοι αυτοί οι λαθραίοι υποβάλλουν αίτηση ασύλου θεωρούνται ως κανονικοί διαμένοντας και δεν μπορούν να κατηγορηθούν πως είναι λαθρομετανάστες – οι πάντες αντιλαμβάνονται τί σημαίνει αυτό και ποιες μπορούν να είναι οι άμεσες, έμμεσες και μελλοντικές επιπτώσεις για όλη την Ελλάδα.
   Ασφαλώς θα μπορούσαμε να πούμε πως η συμπεριφορά του κ. Μητσοτάκη σχετικά μες το «άσυλο» ήταν σίγουρα μια μπαμπεσιά, μια ανανδρία ανάξια ενός πολιτικού άξιου λόγου. Δυστυχώς όμως αρκεί να αναφερθούμε στο τί είπε η Σουηδέζα Γιόχανσον για να καταλάβουμε ότι η «παλινωδία» του Μητσοτάκη – εκτός κι αν ο ίδιος με ικανά, επαναλαμβανόμενα πεπραγμένα μας αποδείξει το αντίθετο –, φαίνεται να υπήρξε απόρροια  μιας (της), θα λέγαμε, «παραδοσιακής», οργανικά διαχρονικής ελληνικής υποτέλειας στα «συμμαχικά» συμφέροντα της κοινοτικής επιτροπείας, πόρρω απέχοντα από τα φυσιολογικά ελληνικά συμφέροντα που όλοι μας γνωρίζουμε.
   Γι’ αυτό ακριβώς, αν όντως ειπώθηκε εκείνο που αποδίδεται (iEpikaira.blogspot.com 14.4.20 Αν νομίζετε ότι ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του έγιναν ξαφνικά πατριώτες και θέλουν κλειστά σύνορα… είστε βαθιά γελασμένοι) πως τόλμησε να  ξεστομίσει η αθεόφοβη Σκανδιναβή σε συνέντευξή της στο Spiegel, δηλαδή:
«Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αναστολή ασύλου. Η Ελλάδα θα κάνει αυτό που της λέμε» (η υπογράμμιση δική μας), τότε πανηγυρικά επαληθεύεται εκείνο που γράψαμε στην αρχή του παρόντος κειμένου: πολύ δυστυχώς η Ελλάδα δεν είναι μια ελεύθερη και κυρίαρχη χώρα, και δεν πάν ‘ να ‘ρθουν όσοι καραγκιόζηδες θέλουν να μας πουν ότι δήθεν δεν είναι ακριβώς έτσι: γιατί μόνο έτσι είναι, κι ετούτοι είναι εθνικοί εγκληματίες που ζουν απ’ τα λεφτά του λαού για να τον καταστρέψουν – όχι μόνο αυτόν, αλλά ολόκληρη την ίδια τους τη χώρα.
    Γι’ αυτήν την τραγική υπαγωγή δεν είμαστε εμείς οι ξένοι που θα έπρεπε να θέσουμε υπόψη όλων των αγνοούντων Ελλήνων τον μαύρο «κατάλογο» των τρομακτικών εθνικών δεσμεύσεων βάση των οποίων στο ελληνικό κράτος δεν έμεινε τίποτ΄ άλλο παρά η πάγια υποχρέωση υπακοής στις θελήσεις των τρίτων εσαεί δανειστών έχοντας απολέσει τα πάντα με υπογραμμένα «χαρτιά», και όντας στην ουσία, δυστυχώς, απλά «εκπρόσωπος» ξένων συμφερόντων, όπως κατέληξαν να είναι όλες οι εθνικές ελληνικές περιουσίες!
   Ξέρουμε πως πραγματοποιήθηκαν δημοσιεύσεις με τα συνολικά ή μερικά στοιχεία της απόλυτης μνημονιακής ελληνικής υπαγωγής και υποταγής εις το διηνεκές, κάτι που πολύ λίγοι, ως φαίνεται, συνειδητοποιούν ή γνωρίζουν, και προπαντός θέλουν να τερματιστεί.
   Ας ελπίσουμε πως η «συγκυρία» του κορωνοϊού δεν θα συμβάλλει κι αυτή σε κάποια περαιτέρω «ολοκλήρωση» της ελληνικής υποδούλωσης και επαιτείας, που είναι ουσιαστικά και θα εκείνη των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών μας.
   Και το κομβικό ερώτημα είναι:  θα υπάρξει επιτέλους κάποια εξιλεωτική αντίδραση και επανόρθωση στις εξακολουθητικές πολιτικές εξαθλίωσης και αφανισμού,  του ιδίου του ελληνικού Έθνους στην πολλαπλή του έννοια κράτους, λαού, δικαιωμάτων και κυριαρχίας;
   Ως τώρα η Ελλάδα έχασε την ελευθερία της να μπορεί να πράττει κατά τη βούλησή της στις εξωτερικές σχέσεις της και στην εσωτερική επικράτειά της, όπως και έχασε ολοκληρωτικά την δημόσια περιουσία της (χιλιάδες ακίνητα!). Κάτι ήδη φανερά θανάσιμο.
   Παράλληλα, και στον ιδιωτικό τομέα,  πολλοί Έλληνες πολίτες έχασαν τις περιουσίες τους προς όφελος ξένων ή τα προσωπικά τους τραπεζικά χρέη έγιναν χρέη προς ξένους μετά που πουλήθηκαν σε αυτούς.


   ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΤΟ ΝΟΥ ΤΟΥΣ ΜΗΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΑΣΕΙ, ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΠΕΛΑΓΟΔΡΟΜΟΝΤΑΣ, ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΒΑΣΙΚΟ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΟ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟ ΧΩΡΟ;
   «Έτσι, για να βρούμε την ησυχία μας», όπως φαίνεται πως τόλμησαν να ψελλίσουν κάποιοι Έλληνες γνωστοί πολιτικοί.
ΥΓ. 1.  Είναι εξακριβωμένο πως το 80 με 90% των «φιλοξενούμενων» αλλοδαπών λαθραίων (όπως και στην Ιταλία) δεν μπορούν να υπαχθούν στη νομοθεσία περί προσφύγων, ούτε ακόμη περισσότερο σε εκείνη περί refugee ή political refugee.
Επομένως, και έχοντας υπόψη τον τρόπο με τον οποίο μπήκαν στην Ελλάδα, με βία ή δόλο, μη νόμιμα και μόνο  με το «έτσι θέλω» των διακινητών, θα έπρεπε να απελαθούν, με οποιοδήποτε μεταφορικό μέσο, όλοι!
Το ίδιο ισχύει και για τους λεγόμενους «οικονομικούς μετανάστες» οι οποίοι βεβαίως δεν μπορούν να έχουν το ελεύθερο, όποτε θέλουν και όσοι θέλουν, να μπαίνουν σε μια χώρα με παράνομα μέσα (πάλι με τους διακινητές έμπορους ανθρώπων!) και να απαιτούν κιόλας να γίνονται δεκτοί, να στεγάζονται, να τρέφονται και να τους δίνεται και μια δουλειά γιατί πρέπει να κουβαλήσουν απ’ τη χώρα τους μια οικογένεια 10 ατόμων! Και ο «οικονομικός μετανάστης» για να θεωρείται νόμιμος θα πρέπει να μπαίνει στην Ελλάδα  νόμιμα, δηλαδή με νόμιμο μέσο μεταφοράς. Έρχεται στη χώρα νόμιμα, κάνει αίτηση παραμονής και ακολουθεί τα νόμιμα στάδια στην οικονομική ζωή στη χώρα. Οι εκβιαστικοί τρόποι που χρησιμοποιούνται απ‘ τους διακινητές σε άμεση ή έμμεση συνεργασία/συνάρτηση με τα πλοία των «διασωστών» ΜΚΟ διόλου δεν νομιμοποιούν τους λαθραίους που με λαθραίο και πάντα εκβιαστικό τρόπο αν όχι και βίαιο επιβάλλουν τη παρουσία τους αντί, όπως κάλλιστα θα μπορούσαν με όλα εκείνα τα χρήματα που δίνουν στους διακινητές, να χρησιμοποιήσουν τις νόμιμες οδούς μετακίνησης.

ΥΓ. 2. Αληθεύει ότι τα 700 εκατομ. ευρώ που η «Ούρσουλα» χορηγεί στην Ελλάδα μέσα στον «οίστρο» της για τον Έβρο, δήθεν, δεν είναι «βοήθεια» για ενίσχυση των ελληνικών συνόρων (που είναι και «κοινοτικά’!), αλλά πολύ πεζά για να πληρωθεί το κόστος των «δομών» που δημιουργήθηκαν και θα δημιουργηθούν για τους λαθραίους κατοίκους τους οι οποίοι θα λαμβάνουν ακόμη και «μηνιάτικο» σε μετρητά;
Και αληθεύει ότι απ’ τα 700 εκατομ. ήδη η περιβόητη «Αρμοστεία για τους πρόσφυγες» του ΟΗΕ – αληθινό κράτος εν κράτει στην Ελλάδα!! – έβαλε στη τσέπη της τα 300 για να «στηρίξει» τις «δομές-πόλεις» και για «μισθούς» σε 90.000 λαθραίους; (newsbreak 19.4.2020, infognomom.politics.gr 21.4.2020, Γ. Χαρβαλιάς, Διεθνείς Οργανισμοί σε διατεταγμένη υπηρεσία…), ενώ η Ελλάδα για όλα αυτά που συμβαίνουν στην επικράτειά της μένει εξεπίτηδες έξω από κάθε διαδικασία;!
Αληθεύει επίσης πως και ένα παρακλάδι πάλι του ΟΗΕ, η ΔΟΕ (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης) θα τσεπωθεί άλλα 100 εκατομ. για άλλα «έξοδα διαμονής και φιλοξενίας» των λαθρομεταναστών; (infognomon.politics.gr 21.4.2020 SKAL, Δεν είμαστε με τα καλά μας. Τα 700 εκατ. της Κομισιόν για τον Έβρο καταλήγουν σε ΟΗΕ και μετανάστες…), κι αυτοί έξω από κάθε δικαιοδοσία του ελληνικού κράτους;

ΥΓ.3. Υπάρχει στην ελληνική ηγεσία η συνείδηση ότι για τους «κοινοτικούς θεσμούς» έπαψε πια να υπάρχει κυρίαρχο ελληνικό κράτος και ότι στην Ελλάδα για όλους τους λαθραίους κουμάντο κάνει η λεγόμενη αυτή η Ύπατη Αρμοστεία ΟΗΕ, ο βοηθητικός της Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης και οι «δικές τους» ανεξέλεγκτες ΜΚΟ; Υπάρχει η συνείδηση ότι οι «κοινοτικοί θεσμοί» εφαρμόζουν, ερήμην της όποιας ελληνικής βούλησης και τελείως ανεμπόδιστα, σαν να είναι οι αφέντες, το προ πολλού καλά οργανωμένο σχέδιο αλλοίωσης του ελληνικού πληθυσμιακού ιστού και αλλοτρίωσης/κατάλυσης όλων των  ελληνικών θεσμικών εξουσιών οι οποίες απλώς δικαιούνται μόνο να κοιτάζουν εκείνα που οι ξένοι ανενόχλητοι κάνουν(δηλαδή: «κόβουν και ράβουν»);
Οι Έλληνες πολίτες που με τις ψήφους τους φέρνουν στην εξουσία τους πολιτικούς σχηματισμούς που εκφράζουν μετέπειτα τις κυβερνήσεις, μήπως σε αυτές έδωσαν και την εξουσιοδότηση να γεμίσουν της Ελλάδα με 1-2 εκατομμύρια λαθραίους μουσουλμάνους «πολυπολιτισμικούς» με προοπτική σε 5-6 χρόνια να γίνουν πάνω από 4 εκατομμύρια και, γιατί όχι;, και η πλειοψηφία του λεγόμενου «ελληνικού λαού»;
Πάντως, μη ξεχνάμε ποτέ: μόνο στη διετία 2015-2016, επί κυβέρνησης Τσίπρα, μπήκε στην Ελλάδα πάνω από ένα εκατομμύριο λαθραίους. Μερικές άλλες εκατοντάδες χιλιάδες μπήκαν τα έτη 2017-2019. Ακόμα: κιόλας στις 18.12.2019 η D.W.  είχε αναφέρει τις δηλώσεις/εκτιμήσεις σε γερμανικά ΜΜΕ του γραμματέα Πρώτης Υποδοχής Μάνου Λογοθέτη ο οποίος προέβλεπε για το 2020 τουλάχιστον 100.000 «αφίξεις» λαθραίων στα ελληνικά νησιά!
Δεν εξηγείται αλλιώς: ή ο Λογοθέτης είναι ο  σύγχρονος «Τειρεσίας» ή για να το πει κάτι ήξερε από «ευρωπαϊκά σχέδια» για την Ελλάδα.
Οπότε, πού θα βρούμε ένα πιο εμφανές «πρόγραμμα» απ’ αυτό της ξένης «δημογραφικής επίθεσης» εναντίον του ελληνικού λαού;!
Μόνο στη Τουρκία συναντάμε κάτι του είδους αυτού σε βάρος των Κούρδων και, σε μικρότερη κλίμακα, στα κατεχόμενα στη Κύπρο σε βάρος των Τουρκοκυπρίων!

ΥΓ.4. Τελικά θα έχουμε πάντα να εκφράζουμε την έκπληξη για το πώς συμβαίνει στην Ελλάδα και ένας ολόκληρος λαός κάθεται να αλυσοδένεται, μια ολόκληρη δημόσια περιουσία να ξεπουλιέται μαζί με ολόκληρο το κράτος καθιστώντας ολόκληρες γενιές όμηρους ξένων εξουσιών και να μην υπάρχει ποτέ ουδεμία λογοδοσία, ουδεμία τιμωρία/νέμεση για τις παρανομίες που έγιναν.