Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

Η Ατζέντα Τραμπ κυριαρχεί στην Αμερική


Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση.
ΔΕΕ

Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Η πολιτική ατζέντα Τραμπ κυριαρχεί πλέον στις ΗΠΑ. Κέρδισε τη Γερουσία όπου ψηφίζει το σύνολο των εκλογέων κάθε Πολιτείας. Απώλειες είχε στη Βουλή, που όμως είναι χωρισμένη σε εκατοντάδες μικρές περιφέρειες όπου και παίζουν ρόλο μειονότητες φυλετικές, θρησκευτικές, κοινωνικές. Το πλειοψηφικό ρεύμα είναι φανερό πως εγκρίνει τις πολιτικές του επιλογές.
Στη Γερουσία, που έχει μόνο 100 έδρες, όσες και οι Πολιτείες των ΗΠΑ (50) επί 2 (μια και κάθε Πολιτεία έχει δύο γερουσιαστές), στις εκλογές καλούνται να ψηφίσουν όλοι οι εκλογείς. Από λιγότερο από 1 έως 5 εκατ. στις μικρές Πολιτείες (λ.χ. Βερμόντ, Αϊνταχο, Μέιν, Χαμσάιρ, Ντακότες κ.λπ.), πάνω από 7 εκατ. στις μεσαίες (Οχάιο, Ιντιάνα, Τενεσί κ.ά.) και πάνω από 20 εκατ. στις μεγάλες (Καλιφόρνια, Ν. Υόρκη, Τέξας). Εκεί η πλατφόρμα Τραμπ συνάντησε γενική αποδοχή. Οχι μόνο οι Ρεπουμπλικανοί διατήρησαν την πλειοψηφία τους αλλά και την αύξησαν κερδίζοντας την Ιντιάνα, τη Βόρεια Ντακότα, το Τενεσί, πιθανώς το Μισούρι, και το Τέξας.
Στη Βουλή η πολιτική Τραμπ υπέστη απώλειες. Εκεί όμως οι περιφέρειες είναι πάρα πολλές (435), στενότερες, με μικρότερο πληθυσμό. Παίζουν λοιπόν ρόλο οι λογής μαχητικές μειονότητες που ρίχνοντας το εκλογικό τους βάρος μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα. Κι εκεί όμως οι διαφορές υπήρξαν οριακές. Σπάνια πάνω από 3%. Στο όριο δηλαδή του στατιστικού λάθους. Ως συνέπεια είναι ολοφάνερο πως ακόμη κι εκεί η πλατφόρμα Τραμπ έχει ευρεία αποδοχή. Ανεξάρτητα από τον τεράστιο αριθμό δυνάμεων που συσπειρώθηκαν εναντίον τους.
Η Αμερική λοιπόν εμφανίζεται σίγουρα διχασμένη. Οχι όμως ανάμεσα σε Δεξιά – Αριστερά. Ή, όπως κάποιοι επιμένουν, ανάμεσα σε Προοδευτικούς – Συντηρητικούς. Ο διχασμός είναι ανάμεσα στο πλειοψηφικό ρεύμα και τις λογής μειονότητες. Οι πρώτοι απαιτούν σεβασμό των επιλογών τους, δίχως εγκατάλειψη των δικαιωμάτων των μειοψηφιών. Οχι όμως και το αντίθετο που, κάτω από την κυριαρχία των ελίτ, ισχύει τα τελευταία χρόνια. Αυτό σημαίνει και το τέλος των identity politics (πολιτικών κοιν. ταυτότητας) που εξουσίαζε τα πάντα μέχρι πρόσφατα.


Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

Η μη αναστρέψιμη καταστροφή του πλανήτη



Ο πλανήτης πεθαίνει με ταχύτατους ρυθμούς και δυστυχώς αποκλειστικός υπεύθυνος γι' αυτή την καταστροφή είναι ο άνθρωπος. 
Οι σχετικές ειδήσεις που έρχονται από παντού μόνο αισιόδοξες δεν είναι. Αντίθετα, όπως όλα δείχνουν, έχουμε περάσει το σημείο της επιστροφής, και αυτό που έρχεται δεν θα το έχουμε καν φανταστεί.
Στην τελευταία ετήσια έκθεση της WWF που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες ημέρες αναφέρεται ότι «είμαστε η πρώτη γενιά που γνωρίζει ότι καταστρέφουμε τον πλανήτη μας και η τελευταία που μπορεί να κάνει κάτι για αυτό».
Δυστυχώς είναι πλέον πολύ αργά για να κάνουμε οτιδήποτε. Η καταστροφή που έχουμε επιφέρει στη φύση είναι μη αναστρέψιμη. Αρκεί κανείς να αναλογιστεί ότι τα τελευταία 40 χρόνια ο πληθυσμός των αγρίων ζώων μειώθηκε κατά 60%. Συγκεκριμένα ο πληθυσμός των θηλαστικών, των πτηνών, των ερπετών, των αμφίβιων και των ψαριών μειώθηκε κατά 60% από το 1970 ως το 2014.
Η περιοχή της Καραϊβικής – Λατινικής Αμερικής εμφανίζει τη χειρότερη εικόνα με την εξαφάνιση του 89% του πληθυσμού των άγριων ζώων σε διάστημα 44 ετών. Η Βόρεια Αμερική και η Γροιλανδία είναι στην καλύτερη κατάσταση με μόλις το 23% των άγριων ζώων να έχει χαθεί. Η περιοχή της Ευρώπης, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής καταγράφει απώλειες σε ποσοστό 31%.
Σε παγκόσμιο επίπεδο μόνο το 25% των εδαφών έχει γλιτώσει από το «αποτύπωμα» του ανθρώπου, και οι ειδικοί υπολογίζουν ότι το 2050 θα έχει μειωθεί σε λιγότερο από 10%.
Η απορροφητικότητα των θαλασσών
Σύμφωνα με άλλες έρευνες, οι ωκεανοί απορροφούν περισσότερη θερμότητα από ό,τι νόμιζαν έως τώρα οι επιστήμονες, γεγονός που αποτελεί ακόμη μια απόδειξη του ότι η κλιματική αλλαγή είναι όχι μόνο απρόβλεπτη, αλλά και μη υπολογίσιμη.
Μια νέα επιστημονική μελέτη βρήκε ότι κατά την περίοδο 1991-2016 οι θάλασσες κατακρατούσαν κάθε χρόνο περίπου 60% περισσότερη θερμότητα σε σχέση με τις προηγούμενες εκτιμήσεις που έχει κάνει από το 2014 η Διακυβερνητική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC).
Πρακτικά, σύμφωνα με τους ειδικούς, αυτό σημαίνει ότι η Γη είναι πιο ευαίσθητη στις εκπομπές των ορυκτών καυσίμων από ό,τι θεωρούνταν μέχρι σήμερα, γεγονός που σημαίνει ότι η ανθρωπότητα ίσως έχει ακόμη μικρότερο χρονικό «παράθυρο ευκαιρίας», αν δεν έχει οριστικά χάσει το τρένο.
Μετά τη νέα εκτίμηση για την απορροφητικότητα των θαλασσών, που βασίστηκε σε μια νέα ακριβέστερη μέθοδο μέτρησης, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι – για να μην ξεπεράσει η άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας τους 2 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα – οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, του κύριου «αερίου του θερμοκηπίου», θα πρέπει να μειωθούν κατά 25% περισσότερο σε σχέση με τις προηγούμενες εκτιμήσεις.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι οι ωκεανοί απορροφούν περίπου το 90% όλης της έξτρα θερμικής ενέργειας που παράγεται, καθώς η Γη θερμαίνεται. Η ανακάλυψη ότι οι θάλασσες απορροφούν ακόμη περισσότερη θερμότητα, εκτός από τις επιπτώσεις για την κλιματική αλλαγή, σημαίνει ότι ακόμη λιγότερο οξυγόνο θα υπάρχει στο νερό διαθέσιμο για τους θαλάσσιους οργανισμούς και τα θαλάσσια οικοσυστήματα, ενώ θα υπάρξει και μεγαλύτερη άνοδος της στάθμης των θαλασσών, καθώς όσο θερμαίνεται το νερό τόσο «φουσκώνει».


Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2018

Τα Αμπελάκια: Το πρότυπο του νεοελληνικού συνεργατισμού


Αμπελάκια: Η Συντροφία, τα κόκκινα νήματα 
και ο Γεώργιος Σβαρτς

Βαγγέλης Στεργιόπουλος


Iστορικό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Λάρισας, τα Αμπελάκια είναι χτισμένα σε πλαγιά της Όσσας (Κισσάβου), εκεί όπου αυτή συναντιέται με τον Όλυμπο, στα στενά των Tεμπών.
Τα λαμπρά αρχοντικά, εξαίρετα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, αλλά και τα απλά σπίτια, τα πλακόστρωτα καλντερίμια, οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια, οι κρήνες και τα γεφύρια συνθέτουν ένα θαυμάσιο οικιστικό σύνολο, που έχει κηρυχθεί διατηρητέο.

Τα Aμπελάκια απέκτησαν μεγάλη φήμη χάρη στον συνεταιρισμό που συγκρότησαν οι κάτοικοί τους, με σκοπό την εμπορική και τη βιοτεχνική αξιοποίηση των βαμμένων με φυτικό χρώμα νημάτων. Η συνεργατική αυτή επιχείρηση, που έφερε την ονομασία «Συντροφία των Αμπελακίων», άκμασε κατά το διάστημα 1780-1814. Οι δραστήριοι και φιλόπονοι Αμπελακιώτες, κλώθοντας και βάφοντας κόκκινα νήματα, κατόρθωσαν να οργανώσουν ένα άρτιο δίκτυο εμπορίας στην κεντρική και τη βόρεια Ευρώπη.

Ο συνεταιρισμός των Αμπελακίων, στον οποίο συμμετείχαν περίπου 6.000 άνθρωποι, αποτέλεσε εστία οικονομικής ισχύος, κοινωνικής οργάνωσης και πολιτισμού σε μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο για τη Θεσσαλία λόγω της τουρκικής καταπίεσης.

Αξιοθαύμαστη υπήρξε η διαχείριση των κερδών σε ό,τι αφορούσε την κοινωνική πρόνοια, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Ιδρύθηκαν φημισμένες σχολές, όπως το Ελληνομουσείο (σε αυτό δίδαξαν, μεταξύ άλλων, οι δάσκαλοι του Γένους Ευγένιος Bούλγαρης, Γρηγόριος Kωνσταντάς, Κωνσταντίνος Κούμας και Άνθιμος Γαζής) και η Μανιάρειος Σχολή.
Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες στην τουρκοκρατούμενη Θεσσαλία και την Ευρώπη κατά τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα οδήγησαν τα Αμπελάκια στην παρακμή.
Το ενδιαφέρον των επισκεπτών του χωριού προσελκύει δικαιολογημένα το αρχοντικό του Γεωργίου Σβαρτς (Μαύρου), προέδρου του συνεταιρισμού των Αμπελακίων. Το αρχοντικό, που οικοδομήθηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα και υπήρξε κατοικία του προέδρου και έδρα του συνεταιρισμού, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κοσμικά κτίρια του ελλαδικού χώρου.
Χαρακτηριστικό δείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα, το αρχοντικό με την πλούσια διακόσμηση (ζωγραφική και ξυλόγλυπτη) αποτελείται από ισόγειο και δύο ορόφους (ο ανώτερος με σαχνισιά).
Από τα υπόλοιπα κτίρια των Αμπελακίων ξεχωρίζουν τα αρχοντικά του Ευθυμίου Ευθυμιάδη, του Σωκράτη Σολωμού και της Βάσας Σολωμού – Ξανθάκη. Στο ανακατασκευασμένο αρχοντικό Μολά στεγάζεται Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο, που περιλαμβάνει έπιπλα, εργαλεία και αντικείμενα λαϊκής χρήσης, ενδεικτικά του πολιτισμού και της καθημερινής ζωής των παλαιότερων γενιών στα Αμπελάκια.

Στα αξιόλογα εκκλησιαστικά μνημεία του χωριού συγκαταλέγονται οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Αθανασίου (1881) και της Αγίας Παρασκευής, δίπλα στην Επισκοπή.

Για τους περιπατητές και τους λάτρεις της φύσης προσφέρονται οι τοποθεσίες γύρω από τα Αμπελάκια, με πυκνή βλάστηση, κρύα νερά και όμορφη θέα στο θεσσαλικό κάμπο και τα Tέμπη.



Σάββατο, 3 Νοεμβρίου 2018

Αναγνώριση των κατεχόμενων ως τουρκοκυπριακό κράτος ετοιμάζει ο Αναστασιάδης;

Πάλι τὸν καῦκον ἔπιες, πάλιν τὸν νοῦν ἀπώλεσας...

Εγκλήματα στην Κύπρο
Μιχάλης Μητσός

Βοά η Κύπρος ολόκληρη εδώ και λίγες ημέρες. Και ο λόγος δεν είναι η δήλωση του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια ότι η διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης ήταν έγκλημα εναντίον όχι μόνο του σοβιετικού λαού, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας. Αφορμή ήταν τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΚΟΜΣΟΜΟΛ και ο άνθρωπος θυμήθηκε τα νιάτα του, ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει;

Όχι, αυτός που απασχολεί το νησί είναι ο διάδοχός του ο οποίος, σύμφωνα με πρόσφατο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Πολίτης, φλερτάρει με λύση δύο κρατών. Ο Νίκος Αναστασιάδης έχει αρχίσει να καλοβλέπει αυτή την προοπτική από τις αρχές του περασμένου χρόνου, την έχει συζητήσει τουλάχιστον δύο φορές με τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ενώ πρόσφατα την υπαινίχθηκε και στον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, λέγοντας ότι είναι έτοιμος να συζητήσει «νέες και καινοτόμες ιδέες».

Ο πρόεδρος της Κύπρου αφήνει να εννοηθεί ότι, αντίθετα με τις υπάρχουσες έρευνες, η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν μπορεί πλέον να γίνει αποδεκτή από την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Μιλά για «τυραννία της μειοψηφίας» επειδή οι Τουρκοκύπριοι θέτουν πολλά βέτο στις αποφάσεις των ομοσπονδιακών οργάνων. Και για να στηρίξει την ιδέα των δύο κρατών, φέρεται να υποστηρίζει ότι στην περίπτωση αυτή όλο το φυσικό αέριο στη νότια ΑΟΖ θα μείνει στην Κύπρο.

Η αντίληψη αυτή είναι αφελής και επικίνδυνη, επισημαίνει ο έγκριτος κύπριος αρθρογράφος Χρυσόστομος Περικλέους. Η Τουρκία μπορεί να επικαλεστεί τη «συμφωνία οριοθέτησης» της ΑΟΖ που έχει υπογράψει με την κατεχόμενη Κύπρο και να δώσει εντολή να αρχίσουν γεωτρήσεις στις θαλάσσιες περιοχές έναντι των νότιων ακτών του νησιού. Ποιος θα βγάλει τότε την Κύπρο από αυτόν τον λαβύρινθο;

Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι βέβαιο ότι δεν θα δεχθεί ποτέ στους κόλπους της δύο ξεχωριστά κράτη στην Κύπρο. Μια τέτοια λύση δεν θα γίνει αποδεκτή χωρίς ανταλλάγματα ούτε από τους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους. Μένει η πλευρά της Αθήνας. Γνωρίζουν άραγε ο Πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τους τακτικισμούς του Αναστασιάδη; Και αν ναι, τους εγκρίνουν;

Ο Νίκος Κοτζιάς δεν έδειξε ποτέ για το Κυπριακό τον ίδιο ζήλο που έδειξε για το Μακεδονικό. Στην πρώτη φάση μάλιστα των διαπραγματεύσεων, στο Μοντ Πελεράν, η στάση του ήταν εντελώς αρνητική. Τουλάχιστον όμως γνωρίζει το αντικείμενο και τα διακυβεύματα. Ο διάδοχός του στο υπουργείο, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας, έχει αντίθετα μια κυνική άποψη για την εξωτερική πολιτική, όπως για όλα τα πράγματα. Κι αυτές τις μέρες ζει τον δικό του έρωτα με τη Μόσχα, που αντιστρατεύεται λυσσαλέα κάθε προσπάθεια για λύση του Κυπριακού…

Μόνο που, για να παραφράσουμε τον Χριστόφια, η αποδοχή της οριστικής διχοτόμησης της Κύπρου θα είναι ένα έγκλημα εναντίον όχι μόνο των Κυπρίων, αλλά και όλων εκείνων που απεχθάνονται τα τείχη.


Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

George Soros: Υπηρέτης της Νέας τάξης


Στην επικαιρότητα ήρθε και πάλι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Δισεκατομμυριούχος Τζώρτζ Σόρος, ο οποίος πέρα από τις πολυσχιδείς δραστηριότητές του, θεωρείται και ο "ιδιοκτήτης" των Σκοπίων, όχι άδικα. Αναδημοσιεύω ένα παλαιότερο άρθρο (Απρ 2011) που περιέχει κάποια δόση συνωμοσιολογίας μεν, αλλά και πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις "ανορθόδοξες" έως εγκληματικές δραστηριότητές του. Υπενθυμίζουμε ότι στην χώρα που γεννήθηκε, την Ουγγαρία, έχει κηρυχθεί ανεπιθύμητος.
ΔΕΕ

 Ορκισμένος εχθρός της Ελλάδας 
και «προστάτης» των Σκοπίων!

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΛΙΓΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ 
Όλοι γνωρίζουμε τον Αμερικανο-Εβραίο Χένρυ Κίσσινγκερ και την απίστευτη παρασκηνιακή του δράση. Υπάρχει άραγε δικτατορία στη Γη που να μην έχει αναφερθεί το όνομά του; Κι όμως είναι ελεύθερος… 
Αυτός λοιπόν πριν μερικά χρόνια είπε σε ευνέντευξή του: «Η πολιτική είναι σαν το μετρό του Παρισιού, 90% υπόγειο και 10% φανερή διαδρομή.» Ήξερε τι έλεγε;
Βεβαιότατα είναι η απάντηση!

Τότε γιατί όλοι οι πολιτικάντηδες όλων των αποχρώσεων εξαπατούν τον «κυρίαρχο λαό»; Λένε, δεν υπάρχει συνωμοσία, δεν υπάρχουν παρασκήνια, διαβουλεύσεις, αυτά τα λένε οι συνωμοσιολόγοι. Ποιός είναι πιο αξιόπιστος, ο Χένρυ Κίσσινγκερ ή οι πολιτικάντηδες;

Έγινε μεγάλη φασαρία με το βιβλίο ΣΤ΄ Δημοτικού της κ. Ρεπούση, όλοι όμως και ειδικά τα μεγάλα κανάλια έκρυψαν το ρόλο του χρηματιστή Τζόρτζ Σόρος.
Γιατί άραγε;

Ευτυχώς τα περιοδικά Τρίτο Μάτι και το Άρδην του κ. Καραμπελιά λένε μερικές αλήθειες με το όνομά τους. Έτσι μάθαμε για το Ίδρυμα Σόρος (Άρδην 58 «Τζωρτζ Σόρος, ο αυτοκρατορικός μάγος»). 

Δραστηριοποιείται σε 40 χώρες και έχει αναπτύξει σχέση με άτομα τεράστιας επιρροής σε θέσεις κλειδιά (δείτε ενδεικτικά τον παρακάτω πίνακα):

ΧΑΡΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ 
ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΣΟΡΟΣ

Ξοδεύει εκατοντάδες εκατοντάδες εκατομμύρια δολλάρια. Γιατί άραγε; Τόσο πολύ μας αγαπάει; 
Ο Σεβαρνάτζε της Γεωργίας τον κατηγόρησε ότι βρίσκεται πίσω απο την αποσταθεροποίηση της Γεωργίας (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 27/04/2004). 
Δραστηριοποιήθηκε στη Σερβία μετά την εισβολή των Αμερικάνων και πριν την εισβολή τους και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκλογή της Νέας Κυβέρνησης. 
Το ίδια έκανε και στην Ουκρανία.

Για τις τέσσερις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, τη Μαλαισία, την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη και τις Φιλιππίνες, ο Σόρος είναι ο «δαίμονας»: «Αυτός είναι που προκάλεσε την κρίση μας», φώναζαν οι εφημερίδες της Κουάλα Λουμπούρ. 

Προσπάθησε να κάνει το ίδιο και στη Λευκορωσία. Απέτυχε όμως και εκδιώχθηκε. 

Στη Ρωσία έκανε τα ίδια και εκδιώχθηκε σαν αποσταθεροποιητικός παράγοντας (Μακεδονικό πρακτορείο ειδήσεων 16/8/1998). 

Το ίδιο και στο Αζερμπαϊτζάν ("ΤΑ ΝΕΑ" 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1999) 

Στην Ελλάδα προωθούν την αλλαγή των σχολικών βιβλίων και της Ιστορίας. Στα Σκόπια υποστηρίζουν θέσεις ανθελληνικές. Στην Αλβανία τα σχολικά βιβλία γράφουν ότι χρηματοδοτούνται από τον Σόρος (σύμφωνα με μαρτυρίες μεταναστών). 

Γενικά σε κάθε χώρα προωθούν τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και οι οποίες χρηματοδοτούνται και από τον Σόρος και από πολυεθνικές και από το Υπουργείο Εξωτερικών της κάθε χώρας. 

Στη παιδεία προωθούν τη μέθοδο “Look and Say” (παιδαγωγική μέθοδος στις αρχές του 20ου αιώνα και κατασκευάστηκε για παιδιά με ειδικές ανάγκες). 
Πηγή: «Η εκπαίδευση της αμάθειας» εκδόσεις Βιβλιόγραμμα του συγγραφέα Ζαν-Κλωντ Μισεά. 

Στην Ελλάδα τα βιβλία που προωθούν μας λένε ότι οι νεοέλληνες δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Έλληνες, δεν είμαστε αυτόχθονες, δεν υπάρχουν ήρωες. 

Στα σχολικά βιβλία της Βουλγαρίας που χρηματοδοτούν, οι Βούλγαροι έγιναν αυτόχθονες και απόγονοι των αρχαίων Θρακών και τους στρέφουν κατά της Ελλάδας. 

Αντίστοιχα στην Αλβανία, οι Αλβανοί έγιναν αρχαίοι Ιλλυριοί και αυτόχθονες και στρέφονται κατά όλων των γειτόνων τους. 

Οι Σκοπιανοί έγιναν Μακεδόνες και μισούν τους κατακτητές Έλληνες. 

Οι Τούρκοι έγιναν Ίωνες, αυτόχθονες φυσικά. Ο Όμηρος έγινε Ομέρ και φυσικά τα τουρκόπουλα μαθαίνουν τη θεωρία του Γερμανο-εβραίου Φαλμεράϋερ: «Έλληνες δεν υπάρχουν πια». 

Διαβάζουμε στο άρθρο-αποκάλυψη της Κόνι Μπρακ τις θέσεις του Σόρος στο θέμα της ονομασίας 
Καλημέρα ταπείνωση!

Η Αθήνα, σε στάση βαθιάς υπόκλισης μπροστά στον Τζορτζ Σόρος – τον ορκισμένο εχθρό μας. Εκεί δίπλα του, ο πρωθυπουργός Γιωργάκης Παπανδρέου. Εκεί μαζί του, και η «ελίτ» των επιχειρηματιών της χώρας. Όλοι τους εκεί, να δουν και να ακούσουν τον αρχιπιλότο των ιπτάμενων σπρεντ που μας στόχευσαν. Που μας τσάκισαν. Υποδοχή «μεσσία», από τους δικούς μας, Που μοιάζει σαν να λένε στην απελπισμένη Ελλάδα… 
Ιδού, ο σωτήρας σας!

Εύστοχα, η «Ελευθεροτυπία» (05/04/2011) σημειώνει στην τελευταία της σελίδα:
«Ο Σόρος, ο φόρος και το κακό συναπάντημα»

Τον βίο και την πολιτεία του αποκαλύπτει με συγκλονιστικές λεπτομέρειες το βαρυσήμαντο άρθρο της διαπρεπούς αμερικανίδας δημοσιογράφου Κόνι Μπρακ (New Yorker) που παρουσιάζει σήμερα η ιστοσελίδα.

Εγώ, απλώς, προσθέτω τη διάσημη χρηματοπειρατεία του (το 1990) όταν ανάγκασε τη βρετανική λίρα να εγκαταλείψει τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερών ισοτιμιών αποκομίζοντας προσωπικά κέρδη 1 δις δολ. 


Ο κόσμος σύμφωνα με τον Σόρος
Συγγραφέας: Κόνι Μπρακ

Απόσπασμα από άρθρο της επιθεώρησης The New Yorker

Πουθενά αλλού δεν αναλώνει ο Σόρος περισσότερα χρήματα και ενέργεια για την υποστήριξη μίας κυβέρνησης απ’ ό,τι στη ΠΓΔΜ. «Ο Σόρος είναι ο σωτήρας της “Μακεδονίας”», δήλωσε ο φίλος του, Μόρτον Αμπράμοβιτς. H αντιπρόσωπος της ΠΓΔΜ στην Ουάσιγκτον, Λιούμπικα Ασέβσκα, δήλωσε για τα δύο ξεχωριστά δάνεια του Σόρος, ύψους 25 εκατομμυρίων δολαρίων: 
«Ο λαός ακόμα δεν μπορεί να το πιστέψει. Η αντιπολίτευση έλεγε ότι “αφού δεν σας βοηθούν οι χώρες, θα σας βοηθήσει ένα άτομο;”. Θυμηθείτε, είκοσι πέντε εκατομμύρια δολάρια στη “Μακεδονία” αξίζουν όσο δισεκατομμύρια εδώ… Το γεγονός ότι ο Σόρος βοήθησε την κυβέρνηση είναι πολύ σημαντικό».
Στοιχηματίζοντας επιθετικά στην ΠΓΔΜ, ο Σόρος ενεπλάκη σε μια από εκείνες τις βαλκανικές διαμάχες που, πίσω από φαινομενικά απλά ζητήματα, κρύβουν θανάσιμες περιπλοκές.
Η «Μακεδονία», που συγκίνησε τον Σόρος, ήταν μια επαρχία της Γιουγκοσλαβίας, γνωστή με το όνομα Βαρντάρ Μπανοβίνα˙ το 1945, μετονομάστηκε από τον στρατηγό Τίτο σε «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ο πληθυσμός της ποικίλει, με το μεγαλύτερο τμήμα της να αποτελείται από Σλάβους, οι πρόγονοι των οποίων έφτασαν στην περιοχή χίλια περίπου χρόνια μετά από τους διασημότερους Μακεδόνες, τον Φίλιππο τον Β΄ και τον γιό του, Μέγα Αλέξανδρο. Εντούτοις, ο Τίτο –εποφθαλμιώντας το μεγάλο τμήμα της ελληνικής Μακεδονίας– ενθάρρυνε την αλυτρωτική ιδέα μιας διακριτής μακεδονικής ταυτότητας.


Οι φόβοι της Ελλάδος αναζωπυρώθηκαν το 1991, όταν το κρατίδιο της Γιουγκοσλαβίας κήρυξε την ανεξαρτησία του ως έθνος με το όνομα «Μακεδονία». Ο πρώτος πρόεδρος του νεοσύστατου κράτους, ο Κίρο Γκλιγκόροφ, ήταν ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του Τίτο στην περιοχή και βοήθησε στην εξάπλωση της ιδέας μιας ξεχωριστής εθνικής ταυτότητας για τους «Μακεδόνες». 

Ο Γκλιγκόροφ βέβαια δήλωσε ότι το κράτος του δεν έχει εδαφικές διεκδικήσεις, αλλά οι Έλληνες δεν πείστηκαν. Το 1992 και το 1993, η κυβέρνηση του Γκλιγκόροφ εξέδωσε νέα σχολικά εγχειρίδια που έδειχναν τα «γεωγραφικά εθνικά σύνορα» να καλύπτουν και ολόκληρο το ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας. η νέα σημαία του κράτους έφερε το σύμβολο της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. τέλος, ένας πρόλογος στο Σύνταγμα του 1991 αναφέρει ότι το κράτος δεσμεύεται για την προστασία των «απανταχού Μακεδόνων». Οι Έλληνες δεν ισχυρίζονται ότι το λιλιπούτειο κρατίδιο, με τα δυο εκατομμύρια κατοίκους, αποτελεί αληθινή απειλή γι’ αυτούς προς το παρόν. Η ιστορία τους, όμως, τους έχει διδάξει να κοιτούν μακροπρόθεσμα.

Σ’ ένα σενάριο που αρκετοί Έλληνες θεωρούν πιθανό, για παράδειγμα, η ΠΓΔΜ θα μπορούσε, ενδεχομένως, να επιχειρήσει μια εχθρική κίνηση στο μέλλον, σε συνεργασία με τους αδελφούς τους Σλάβους της Βουλγαρίας, οι οποίοι κατείχαν ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδος κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. 

Έτσι είχε η κατάσταση όταν ο Σόρος έφτασε στα Σκόπια, την πρωτεύουσα του κράτους, τον Σεπτέμβριο του 1992, στα πλαίσια μιας περιοδείας του στα ανά τον κόσμο τμήματα του ιδρύματός του. Πριν πάει εκεί, βρισκόταν στη Βουλγαρία, όπου ένα μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματός του στη Σόφια του παρουσίασε την κυρίαρχη βουλγαρική άποψη για το θέμα: ότι δεν υπάρχει μακεδονική εθνότητα και ότι οι έντονες προσπάθειες να εδραιωθεί αυτή η ταυτότητα έκρυβαν τις αλυτρωτικές διαθέσεις, τις κληροδοτημένες από τον Τίτο.

«Ο Σόρος δεν γνώριζε τίποτα για τη “Μακεδονία”» δήλωσε η Ασέβσκα. «Όταν έφτασε, ήταν επηρεασμένος απόλυτα από τη βουλγαρική προπαγάνδα – και μάλλον είχε μετανιώσει για το ταξίδι του. Έπειτα συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό, τον οποίο τον συμπάθησε αμέσως και ο πρόεδρος παρέθεσε ένα γεύμα προς τιμήν του. Κατά την διάρκεια αυτών των συναντήσεων, άλλαξε τις απόψεις του».

Το ίδιο απόγευμα, ο Σόρος έδωσε μια συνέντευξη Τύπου στην οποία ανακοίνωσε ότι αυξάνει κατά ένα εκατομμύριο δολάρια τον προϋπολογισμό του ιδρύματός του στη ΠΓΔΜ, ενώ δήλωσε επίσης ότι μετονομάζει το ίδρυμά του από Ίδρυμα για την Ανοιχτή Κοινωνία των Σκοπίων σε Ίδρυμα για την Ανοιχτή Κοινωνία της Μακεδονίας – γεγονός που είχε μεγάλη πολιτική βαρύτητα. […] 

Στη λογική των «καλών και των κακών», την οποία ο Σόρος ακολουθεί με μεγάλη μεροληψία, οι Έλληνες μεταβλήθηκαν στους «κακούς» της υπόθεσης. Ο ίδιος, δεν πήγε στην Ελλάδα ν’ ακούσει και την άλλη πλευρά. Στις λίγες ώρες που συναντήθηκε με τον Γκλιγκόροφ, πείστηκε, και από τότε επιμένει συχνά σε αυτό, ότι η «Μακεδονία» είναι το μόνο πολυεθνικό κράτος που έχει απομείνει στα Βαλκάνια και ότι η κυβέρνησή του είναι αφοσιωμένη στον πλουραλισμό και τις δημοκρατικές αρχές. […]

Ο εκτελεστικός διευθυντής του ιδρύματος του Σόρος στα Σκόπια, ο Βλαντιμίρ Μίλτσιν, υποστηρίζει ότι και αυτός είναι προσηλωμένος στις αρχές της ανοικτής κοινωνίας. Ωστόσο, δυσκολεύεται κανείς να συνδυάσει την αφοσίωση στον πλουραλισμό με το δημαγωγικό πάθος που επιδεικνύει ο Μίλτσιν πάνω στο ζήτημα της μακεδονικής ταυτότητας. Ο ίδιος μου έδωσε πολύ προπαγανδιστικό υλικό σχετικά με τη ΠΓΔΜ και την Ελλάδα (που περιλάμβανε και μια συλλογή κειμένων που τιτλοφορούνταν«Οι σύγχρονοι Έλληνες δεν κατάγονται από τους Αρχαίους Έλληνες»).
Οι προσπάθειες για την επίλυση της συνεχιζόμενης διπλωματικής διένεξης με την Ελλάδα συμπεριλάμβαναν και διμερείς συνομιλίες για την υιοθέτηση μιας σύνθετης ονομασίας όπως είναι οι «Μακεδονία του Βαρδάρη» και «Νέα Μακεδονία». Όμως, σε μια συνέντευξη που πήρα από τον πρωθυπουργό της κυβέρνησης Μπράνκο Τσερβενκόφσκι, στην οποία παρίστατο και ο Μίλτσιν, οι δύο άνδρες επέμεναν ότι το όνομα δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Ο Μίλτσιν μάλιστα δήλωσε: «Εάν αλλάξουν το όνομα, θα πάω στα βουνά και θα πολεμήσω με τους αντάρτες!». 

Τόσο έντονος φανατισμός δεν συνηθίζεται στα ιδρύματα. Στον βαθμό που, σύμφωνα με τους κανόνες του I.R.S. (σ.τ.μ. φορολογική υπηρεσία των Η.Π.Α.) , τα ιδρύματα του Σόρος απαλλάσσονται από φορολογικές υποχρεώσεις και λαμβάνουν αφορολόγητες δωρεές (από τον ίδιο τον Σόρος), δεν μπορούν να αναμειγνύονται στις περισσότερες μορφές πολιτικής δραστηριότητας […]. Ο Λούπκο Γκεοργκιέφσκι, ηγέτης της δεξιάς τάσης του αντιπολιτευτικού κόμματος V.M.R.O. (Διεθνής Επαναστατική Μακεδονική Οργάνωση), κατηγορεί το ίδρυμα του Σόρος ότι αποτελεί ουσιαστικά μία «μηχανή κυβερνητικής υποστήριξης». Σχεδόν όλες οι επιχορηγήσεις, υποστηρίζει, πηγαίνουν σε όσους σχετίζονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με το κυβερνών κόμμα. Σχετικά μ’ έναν τηλεοπτικό σταθμό που υποστηρίζεται από τον Σόρος, τον Α1, ο Γκεοργκιέφσκι δήλωσε ότι: «[ο σταθμός] συνιστά μια πραγματική εναλλακτική λύση σε ό,τι αφορά το πολιτιστικό του πρόγραμμα. Αλλά στο πολιτικό του πρόγραμμα… βλέπει κανείς τους υπουργούς της παρούσας κυβέρνησης να εμφανίζονται πιο συχνά απ’ ό,τι στην κρατική τηλεόραση».[…]

Από το φθινόπωρο του 1992, ο Σόρος πιέζει έντονα τις Ηνωμένες Πολιτείες να αναγνωρίσουν την Π.Γ.Δ.Μ. ως Μακεδονία, ενώ η Ελλάδα θεωρούσε ότι η αναγνώρισή της δεν πρέπει να προκύψει πριν προβεί στις αναγκαίες παραχωρήσεις η άλλη πλευρά σε σχέση με το όνομα, το σύνταγμα και τη σημαία. Τον προηγούμενο Φεβρουάριο, ο πρόεδρος Κλίντον συμφώνησε ν’ αναγνωρίσει τη«Μακεδονία» ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – σε μια προσπάθεια να δείξει ότι δεν θέλει να βλάψει καμία πλευρά. Η Ελλάδα απάντησε με την επιβολή εμπάργκο και ο Κλίντον, έπειτα από συνάντηση που είχε με μέλη του ελληνοαμερικανικού λόμπι, πάγωσε τις διαδικασίες της αναγνώρισης.

Εκείνη τη στιγμή, ένα πρόσωπο, υψηλά ιστάμενο στην κυβέρνηση Κλίντον, μου είπε ότι ο Σόρος μεγιστοποίησε τις προσπάθειές του: «Έγραψε μια αιχμηρή επιστολή στον πρόεδρο, παραλληλίζοντας την πολιτική του με εκείνη του κατευνασμού που επέδειξαν οι Δυτικές Δυνάμεις έναντι της Γερμανίας το 1938», μου είπε το πρόσωπο αυτό. […] Σε δημόσιες εμφανίσεις του κατήγγελλε την Ελλάδα και το ελληνοαμερικανικό λόμπι. Ασκούσε πίεση στον Στρόουμπ Τάλμποτ και σε άλλα στελέχη του Στέιτ Ντηπάρτμεντ και του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας. Στις συναντήσεις του Μπρέτον-Γουντς, στην Ουάσιγκτον, τον περασμένο Ιούλιο, ο Σόρος δούλεψε με επιμονή παρασκηνιακά, προσπαθώντας να πείσει κάποια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να βοηθήσουν την Π.Γ.Δ.Μ. (Η Ελλάδα, που κατείχε τότε την προεδρία της Ένωσης, έθεσε βέτο σε κάθε τέτοια προσπάθεια).

Βέβαια, δεν ήταν όλες οι προσπάθειες του Σόρος δημόσιες. Η χρηματοδοτούμενη από αυτόν οργάνωση, Action Council for Peace in the Balkans, δραστηριοποιήθηκε έντονα στην Π.Γ.Δ.Μ. Τον Φεβρουάριο του 1994, εξέδωσε τη «Λευκή Βίβλο για τη Μακεδονία», η οποία υποστήριζε τις θέσεις της κυβέρνησης της Π.Γ.Δ.Μ. εναντίον της Ελλάδος. Η έκθεση αυτή κυκλοφόρησε στον Λευκό Οίκο, στα γραφεία των υπουργείων, στο Κονγκρέσο και σε εκατοντάδες ανθρώπους των Μ.Μ.Ε. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Μάιο, το ίδιο ίδρυμα εξέδωσε και άλλη έκθεση που επίσης υποστήριζε την ΠΓΔΜ. Σύμφωνα με το κείμενο στο οπισθόφυλλο, η έκθεση είχε προετοιμαστεί από μια «ανεξάρτητη αντιπροσωπεία και των δύο πλευρών». […]

Λίγοι θα διαφωνούσαν με την υψηλή προτεραιότητα που είχε δώσει ο Σόρος στο να σταθεροποιήσει την κατάσταση στην Π.Γ.Δ.Μ. Γιατί, εάν ξεσπούσαν εντάσεις ανάμεσα στη σλαβική πλειοψηφία και την ισχυρή αλβανική μειονότητα, η σύγκρουση αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε έναν ευρύτερο βαλκανικό πόλεμο –στον οποίο θα μπορούσαν να εμπλακούν η Αλβανία, η Σερβία, η Βουλγαρία, η Τουρκία και η Ελλάδα. […].

Το πρόβλημα με τον Σόρος, όμως, είναι η ακρότητα των απόψεών του –που πηγάζει από την τάση του να εξιδανικεύει τη μια πλευρά και να δαιμονοποιεί την άλλη– αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αυτή εκφράζεται στις ενέργειές του. Εάν ο Σόρος είχε ακολουθήσει μια πιο μετριοπαθή, διπλωματική, οδό από την αρχή, ακούγοντας και τις δυο πλευρές, είναι πολύ πιθανόν ότι –με την επιρροή και τους πόρους που διέθετε– θα ήταν σε θέση να μεσολαβήσει για μια συνεννόηση προτού το πρόβλημα αναχθεί σε μείζον ζήτημα μεταξύ των δυο πλευρών. Στην περίπτωση αυτή, όμως, η παρέμβαση του Σόρος –που αυτοανακηρύχθηκε σε από μηχανής θεό– δεν έκανε τίποτε για να οδηγήσει τη διένεξη σε λύση. αντίθετα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο ζήλος του (και τα χρήματά του) συνέβαλε τα μέγιστα στην αδιαλλαξία της Π.Γ.Δ.Μ. Όπως μου είπε ένα πρόσωπο με σημαντική διπλωματική εμπειρία, «ο Γκλιγκόροφ είναι πολύ έξυπνος, αλλά, μην ξεχνάς, ότι πέρασε τριάντα πέντε χρόνια στην κυβέρνηση του Τίτο – και για να επιβιώσεις σ’ αυτό το σύστημα, πρέπει να είσαι σκληρό καρύδι. Ο Σόρος εξιδανικεύει την εικόνα του Γκλιγκόροφ».

«Ο Σόρος αναλύει την κατάσταση με τους όρους του “άσπρου” και του “μαύρου”», συνέχισε το άτομο αυτό. «Αλλά για μένα, δεν είναι έτσι. Στην περιοχή αυτή δεν υπάρχει ούτε μαύρο, ούτε άσπρο, και είναι λάθος να την προσεγγίζει κανείς μ’ αυτούς τους όρους».

Η ίδια τακτική επαναλαμβάνεται σε 40 ακόμα χώρες και όμως αυτό το τόσο δραστήριο κοινοφελές Ιδρυμα δεν προβάλλει το έργο του στα ΜΜΕ.

Πολύ περίεργο δεν είναι αυτό το γεγονός;
Όταν μάλιστα τα περισσότερα ΜΜΕ της Γής τα ελέγχουν συμπατριώτες του κ. Σόρος.

Ο κάθε καλόπιστος ερευνητής-πολίτης αντιλαμβάνεται ότι ο κ. Σόρος εφαρμόζει σε όλη τη Γή τη πανάρχαια τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Πίσω από την πολυπολιτισμική κοινωνία που προωθούν αυτά τα ιδρύματα σε όλες τις χώρες της Γής κρύβεται αυτή η τακτική του «διαίρει και βασίλευε».

Σε κάθε πολυπολιτισμική κοινωνία υπάρχει σύγκρουση πολιτισμών, πράγμα το οποίο επιβεβαιώνει τη θεωρία του συμπατριώτη του κ. Σόρος (Ουγγρο-Εβραίος), κ.Χάντιγκτον. 

Ο σκοπός τους είναι να «ομογενοποιήσουν» όλη την ανθρωπότητα και δίκαια θα διερωτηθεί κάποιος γιατί μπαίνουν σε αυτό το τεράστιο κόπο.
Είναι φανερό ότι ετοιμάζουν μια νέα Αυτοκρατορία. 
Ποιός άραγε θα είναι αυτός ο μελλοντικός αυτοκράτορας για τον οποίο εργάζεται ο κ. Σόρος;
Εμείς θέλουμε να γίνουμε υπήκοοι μια τέτοιας Παγκόσμιας Αυτοκρατορίας; 
Πιστεύετε αυτοί οι κύριοι να εργάζονται για το συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής;
Είναι αστείο και αφελές και να το σκεφτεί κάποιος!

Είναι ώρα να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ρωσίας και των άλλων χωρών και να διώξουμε το Ιδρυμα Σόρος από την Ελλάδα.

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

Οι 8 «προδότες» του VMRO που ψήφισαν υπέρ της συμφωνίας


Εμπλοκή με τη Δικαιοσύνη είχαν οι περισσότεροι από τους βουλευτές της αντιπολίτευσης που «πείστηκαν» να στηρίξουν την πρόταση Ζάεφ. Το χρήμα του Σόρος "ιδιοκτήτη" των Σκοπίων, έρευσε άφθονο...
ΔΕΕ

Ισχυρές πιέσεις δέχθηκαν οι 8 βουλευτές του VMRO για να ψηφίσουν υπέρ των συνταγματικών αλλαγών στην ΠΓΔΜ. Η διαγραφή τους από το κόμμα και η στοχοποίησή τους ως «προδότες» που δωροδοκήθηκαν από από την κυβέρνηση Ζάεφ, προκαλούν αναταράξεις στη γειτονική χώρα. Οι 8 βουλευτές που αλλαξοπίστησαν, πάντως, βρισκόταν εδώ και καιρό στο μάτι του κυκλώνα καθώς είχαν σοβαρές δικαστικές εμπλοκές οι οποίες «εξαφανίστηκαν» με παρέμβαση Ζάεφ ο οποίος προχθές μίλησε για συμφιλίωση.

Σύμφωνα με το Star, ο Κρίστο Μούκοσκι, πρώην πια βουλευτής του VMRO, είχε καταδικαστεί σε κατ" οίκον περιορισμό εδώ και ένα χρόνο. Κι αυτό διότι ξυλοκόπησε τον Ζόραν Ζάεφ μέσα στο κοινοβούλιο το 2017. Μάλιστα, αυτό ήταν το βίντεο ντοκουμέντο που αποδείκνυε ότι εκείνος βοήθησε τους ταραξίες να μπουν στη βουλή. Μέχρι και τον εθνικό ύμνο είχε ψάλλει για να στηλιτεύσει την πολιτική Ζάεφ.

Δεν είναι όμως ο μόνος που έκανε στροφή 180 μοιρών. Υπέρ της συμφωνίας τάχθηκαν τόσο o Σάσο Βασίλεφσκι όσο και ο Λιούμπεν Αρναούντοφ επίσης καταδικασμένοι σε κατ' οίκον περιορισμό εδώ και ένα χρόνο. Τώρα, περασμένα ξεχασμένα.

«Εδώ υπάρχει μια ευκαιρία να δώσουμε συγχώρεση στους εαυτούς μας. Ας απλώσουμε τα χέρια μας, να στείλουμε ένα μήνυμα συμφιλίωσης», δήλωσε ο Ζάεφ.

Ακόμη έναν Ιούδα φαίνεται ότι έκρυβε το VMRO. Την Ελιζαμπέτα Κανσέσκα Μίλεσκα, πρώην υπουργό πολιτισμού της κυβέρνησης Γκρούεφσκι, η οποία ελέγχεται για κακοδιαχείριση για το πρόγραμμα «ΣΚΟΠΙΑ 2014», κατά το οποίο στήθηκαν στο κέντρο της πρωτεύουσας της ΦΥΡΟΜ τα αγάλματα εκτρώματα.

Μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη για οικονομικές υποθέσεις έχει και ο γιος της, Βλαντάνκα Αβίροβιτς, μέλους του αριστερού SPM.
Στη λίστα των προδοτών όπως χαρακτηρίζονται από το VMRO, ανήκουν όμως τρία ακόμη μέλη του: η Εμίλια Αλεξάντροβα, η Νόλα Ισμαλόσκα και ο Ζεκίρ Ραμίροβιτς.

Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, οι 8 έχουν ζητήσει από το Ζάεφ συγκεκριμένες εγγυήσεις. 

Οι όροι
Το πρώτο πράγμα που ζητούν οι οκτώ για να στηρίξουν και στη συνέχεια τον Ζάεφ είναι η επιβεβαίωση της «μακεδονικής» ταυτότητας και το δεύτερο είναι η εκτέλεση της Συμφωνίας, κάτι που αναφέρεται σαφώς στην ίδια τη Συμφωνία. Παράλληλα, σύμφωνα με το σκοπιανό πρακτορείο ΜΙΑ, ο Ζάεφ αναφέρθηκε στην ανάγκη τους «να συνδέεται ξεκάθαρα η αλλαγή του ονόματος με την διαδικασία ένταξης στην ΕΕ».

Σύμφωνα με τον ίδιο, το επόμενο ζητούμενό τους είναι να εξασφαλιστούν προστατευτικές δικλείδες σε περίπτωση που η ελληνική πλευρά δεν καταφέρει να επικυρώσει τη συμφωνία ή βάζει εμπόδια στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Σε τέτοια περίπτωση ζητούν η συνταγματική αναθεώρηση να θεωρηθεί άκυρη.


Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018

Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι...


Ο "ανανήψας" Πρετεντέρης μου αρέσει ολοένα και περισσότερο με τα εντυπωσιακά του άρθρα, όπως το παρακάτω!
ΔΕΕ
Του Γιάννη Πρετεντέρη
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Βοημίας και Μοραβίας είναι ο διάδοχος του ΚΚ Τσεχίας και (αν δεν απατώμαι) το μοναδικό κομουνιστικό κόμμα από τις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» που επιβιώνει στη μετακομμουνιστική εποχή.
Σε πολιτική απομόνωση μετά την πτώση του κομμουνισμού, τα εκλογικά ποσοστά του κυμαίνονται σταθερά από 10-11% έως 13-14% με αραιές αποκλίσεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω.
Προσφάτως μάλιστα και για πρώτη φορά από το 1989 αποφάσισε να δώσει στήριξη στην κυβέρνηση του «Τσέχου Τραμπ» Αντρέι Μπάμπις, στην οποία πάντως δεν μετέχει.

Πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος του ΚΚ Βόιτσεχ Φίλιπ δήλωνε για τον Βίκτορ Ορμπαν (Ουγγαρία) ότι «οι κατηγορίες που του προσάπτουν είναι πολύ άδικες, προσπαθεί απλώς να προστατεύσει τα κοινά σύνορα του Σένγκεν». Κι αυτό το κάνει ο Ορμπαν απέναντι «στην ηλίθια πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής» («Le Monde», 2/10).

Ερώτηση κρίσεως. Στην αναμέτρηση με την Ακροδεξιά (όπου, κατά τον Τσίπρα, θα ψηφίζουμε Μητσοτάκη και θα βγαίνει Ορμπαν…) και στην «προοδευτική συμμαχία» (την οποία οραματίζονται διάφοροι ανεγκέφαλοι της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς…) οι κομμουνιστές της Τσεχίας με ποιον θα είναι;

Λίγες μέρες αργότερα, οκτώ ευρωβουλευτές των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, των Πρασίνων και της Αριστεράς υπέγραψαν ένα κοινό κείμενο με τίτλο «Η αλληλεγγύη απέναντι στην εμμονή της ασφάλειας» (16/10).
Αν αυτό είναι η «προοδευτική συμμαχία» που ψάχνει ο Τσίπρας, τότε πολύ φοβούμαι ότι η Ακροδεξιά έχει πάρει το ματσάκι από τα αποδυτήρια.
Ιδίως αν συνδυάσουμε «την εμμονή της ασφάλειας» με την πρόσφατη διαπίστωση της Τασίας Χριστοδουλοπούλου ότι «η ανάπτυξη της ισλαμοφοβίας είναι αποτέλεσμα της αμυντικής πολιτικής των κυβερνήσεων της ΕΕ» (10/10).
Με άλλα λόγια, η ισλαμοφοβία δεν αναπτύχθηκε επειδή οι ισλαμιστές έχουν σφάξει τον μισό πλανήτη, αλλά επειδή οι Ευρωπαίοι αμύνονται.

Αν λοιπόν αναρωτιέστε για ποιον λόγο η Ευρώπη στρίβει δεξιά κι ενίοτε πολύ δεξιά, οι απαντήσεις βρίσκονται μπροστά στα μάτια σας: Επειδή οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν φόβους, επιθυμίες κι ανησυχίες, τις οποίες η «προοδευτική συμμαχία» δεν συμμερίζεται και μάλλον ούτε καν αναγνωρίζει. Δικαίωμά της, θα μου πείτε. Ναι, αλλά στο τέλος κερδίζουν οι πολίτες.
Καλώς ή κακώς, εκείνοι δεν πιστεύουν ότι η ασφάλεια είναι εμμονή. Δεν θέλουν απαραιτήτως να αγκαλιάσουν όλους τους ξεριζωμένους του πλανήτη _ «τη δυστυχία του κόσμου» όπως τους αποκαλούσε ο Μισέλ Ροκάρ…
Δεν θεωρούν ότι όποιος μιλάει για πατρίδα, ταυτότητα, παράδοση, προστασία, οικογένεια, δημόσια τάξη είναι απόγονος του Μουσολίνι. Δεν αποδέχονται γενικώς την ηθική ενοχοποίηση των φρονημάτων, των αξιών και της ηθικής τους.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ούτε οι κυβερνητικές συνεργασίες (διαφορετικές σε κάθε χώρα), ούτε η άμβλυνση των αντιθέσεων Δεξιά/Αριστερά (γιατί άραγε πλήττει μόνο την Αριστερά κι όχι τη Δεξιά;), ούτε τα σωστά μέτωπα και οι λάθος συμμαχίες.
Αν μια δημοκρατική ήπειρος στρίβει δεξιά και μάλιστα καμιά φορά άγαρμπα, είναι επειδή ούτε βλέπει ούτε έχει πού αλλού να στρίψει.
Την περασμένη Κυριακή στη Βαυαρία, οι συντηρητικοί Χριστιανοκοινωνιστές έχασαν 10,5 μονάδες από τις τελευταίες εκλογές αλλά με 37,5% είναι μακράν πρώτο κόμμα με υπερδιπλάσιο ποσοστό από τους δεύτερους Πράσινους (17,5%).
Στις ίδιες εκλογές το άθροισμα των τριών δεξιών κομμάτων (CSU, FW, AfD) φτάνει στο 60%. Το άθροισμα των τριών αριστερών κομμάτων (Πράσινοι, SPD, Linke) κάτω από 30%.
Από τη Ρώμη στη Στοκχόλμη και το Μόναχο, το φαινόμενο είναι διπλό. Όχι μόνο ανεβαίνει παντού η Δεξιά (σε όλες τις εκδοχές της), αλλά και υποχωρούν παντού η Σοσιαλδημοκρατία με την Αριστερά κι όλες τις εκδοχές της.

Πολύ φοβούμαι ότι δεν στρίβει πια μόνο η πολιτική. Ότι δεν είναι μια συγκυριακή μετακίνηση. Είναι τεκτονική αλλαγή. Στρίβει ολόκληρη η κοινωνία.
Και ως εκ τούτου το ζήτημα που πρέπει να μας απασχολήσει δεν είναι πολιτικό, ιδεολογικό ή εκλογικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό, αλλάζει ο κόσμος στον οποίο ζούμε.
Είναι δηλαδή η ίδια η κοινωνία που εξηγεί για ποιον λόγο η «προοδευτική συντροφιά» που φιλοδοξεί να αποπλεύσει παραπέμπει περισσότερο στον «Τιτανικό» παρά στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν».

Εσωτερικό έγγραφο ενός μεγάλου ευρωπαϊκού κόμματος για τις εκλογές του προσεχούς Μαΐου εκτιμούσε πολύ πιθανή την υποχώρηση των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στην τρίτη θέση – με πρώτο το Λαϊκό Κόμμα και δεύτερους τη «λαϊκιστική Δεξιά» των Σαλβίνι, Λεπέν, AfD κ.λπ. Η τύχη των Πρασίνων και της Αριστεράς είναι κυριολεκτικά άδηλη.
Ακούγεται λογικό. Αν τα απλά ερωτήματα χρειάζονται απλές απαντήσεις, τότε η πιο απλή απάντηση είναι ότι οι μεν συμβαδίζουν με το εκλογικό σώμα, ανταποκρίνονται στις ιεραρχήσεις και τις απαιτήσεις, στις αξίες και τις ταυτίσεις του. Οι δε όχι.

Πόσοι Ευρωπαίοι άραγε αισθάνονται σήμερα ότι καλύπτονται από τις εξηγήσεις της κυρίας Τασίας για την ισλαμοφοβία;
Πόσοι Έλληνες δέχονται ότι ορθά αποτελεί δικαίωμα του καθενός να προσδιορίζεται με όποιο φύλο επιλέγει, αλλά δεν δικαιούται να διεκδικεί τον προσδιορισμό «Μακεδόνας»;
Πόσοι πολίτες θεωρούν στις μέρες μας την ασφάλεια «εμμονή»;

Στα καινούργια ερωτήματα που πλημμυρίζουν έναν καινούργιο κόσμο η Αριστερά κουβαλάει τις ίδιες βαρετές απαντήσεις μέσα από τις ίδιες αδιατάρακτες βεβαιότητες. «Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά»!
Δίνει ξεπερασμένες μάχες κατά των ανισοτήτων και υπέρ των δικαιωμάτων στις κοινωνίες με τις μικρότερες ανισότητες και τα περισσότερα δικαιώματα. Αυτό από μόνο του προσδιορίζει το μέγεθος της ιδεοληψίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η ήττα της κυβέρνησης και διαφόρων ομοϊδεατών της στο Σκοπιανό δεν προέκυψε μόνο από την κουτοπονηριά με την οποία έντυσε τις μεθοδεύσεις της. Αλλά κι από την αδυναμία της να καταλάβει και να αφομοιώσει την ουσία του προβλήματος. Ακόμη και σήμερα μιλάει για «ακροδεξιούς» κι «εθνικιστές», όταν βρίσκεται καταφανώς αντιμέτωπη με ένα ζήτημα ταυτότητας που διαπερνά μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού. Αιφνιδιάστηκε επειδή κοιμόταν. 'Οχι επειδή ξύπνησαν οι Μακεδονομάχοι.

Και τώρα, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, τρομαγμένοι κι ανήμποροι, πασχίζουν να ξαναβάλουν το τζίνι στο μπουκάλι.
Άδικος κόπος. Μόνο αν βρουν καινούργιο μπουκάλι. Ή αν προκύψει κανένα καινούργιο τζίνι.