Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

Είναι η Ελλάδα ανεξάρτητη;


Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί στάθηκε το άρθρο ενός αξιόλογου, σοβαρού και κυρίως αξιόπιστου δημοσιογράφου (από τους ελάχιστους που έχουν απομείνει) του Γεώργιου Π. Μαλούχου, που διάβασα στο in.gr πριν λίγες μέρες, με τίτλο «Η ελληνική νομαρχία», όπου μεταξύ άλλων γράφει τα εξής:

«…Το ελληνικό πολίτευμα είναι επί της ουσίας πρωθυπουργοκεντρικό. Από αυτή την άποψη, η ενίσχυση του γραφείου του Πρωθυπουργού με τον τρόπο που τώρα γίνεται και η θεσμοθέτηση της δυνατότητάς του να παρακολουθεί στενά το κυβερνητικό έργο, ανταποκρίνεται όχι μόνο στην ουσία του πολιτεύματος, αλλά, το κυριότερο, σε πραγματικές ανάγκες. Και ακριβώς επειδή οι μεταβολές που έγιναν μέσα σε λίγες ημέρες έχουν ουσία και συνεκτικότητα, είναι περίπου βέβαιο ότι δεν πρόκειται να αμφισβητηθούν στο ορατό μέλλον από επόμενους πρωθυπουργούς.
Είναι αυτά αρκετά; Αποτελούν πανάκεια; Θα «σώσουν» την Ελλάδα; Και στα τρία ερωτήματα, η απάντηση είναι απολύτως αρνητική. Η χώρα παραμένει πτωχευμένη και υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο. Οι στόχοι που είναι υποχρεωμένη να πετύχει και βραχυπρόθεσμα και σε βάθος χρόνου στραγγαλίζουν τις ελπίδες για το «πέταγμα» που έχει τόσο ανάγκη. Εξίσου και το χρέος. Η Ελλάδα, είτε το ομολογούμε είτε όχι, είναι νομαρχία.
Δυστυχώς, αυτή η ελληνική νομαρχία ουδεμία σχέση έχει με εκείνη του «Ανωνύμου του Ελληνος» που τυπώθηκε στην Ιταλία το 1806. Είναι νομαρχία με τη σύγχρονη έννοια του όρου, στην οποία οι ουσιαστικές αποφάσεις λαμβάνονται εκτός, με τελείως άλλα κριτήρια. Ο Ρέγκλινγκ το επιβεβαίωσε εκ νέου μόλις προχθές: «Κάντε ό,τι θέλετε» είπε, αρκεί να μην πειράξετε τους στόχους, ιδίως τα πλεονάσματα. Μετάφραση; Ελάχιστα είναι αυτά που μπορούν να γίνουν…» (Οι επισημάνσεις δικές μου).

Ομολογώ ότι όχι μόνον εντυπωσιάστηκα από το ότι γράφτηκαν αυτά  σε ένα κατ’ εξοχήν συστημικό ΜΜΕ, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι επί τέλους αποκαλύπτεται η ωμή πραγματικότητα που χαρακτηρίζει την νεώτερη Ελλάδα και την οποία ελάχιστοι τολμούν να διαλαλήσουν, σε αντίθεση με όσους φενακίζονται από συνθήματα του τύπου «Η υπερήφανος και ισχυρά Ελλάς».
Η σκέψη μου πήγε, σχεδόν αυτόματα, στο βιβλίο ενός σπουδαίου διπλωμάτη, του αείμνηστου Μιχάλη Δούντα, ο οποίος είχε διατελέσει πρέσβυς της Ελλάδας στην Κύπρο τα κρίσιμα χρόνια  1974-1979, μόνιμος αντιπρόσωπος Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη, πρέσβυς στην Μόσχα, μαχητικός φίλος της Κύπρου, αμετάθετος ως προς τα δίκαια του Κυπριακού Λαού, αλλά και Φύλακας του Ελληνισμού. Ο Μιχάλης Δούντας είχε μάλιστα χαρακτηριστεί ως «ο ορκισμένος εχθρός των ενδοτικών». Ευτύχησε να δει το ΟΧΙ των Κυπρίων στο Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004 για το «Σχέδιο Ανάν». Δεν ευτύχησε όμως να προλάβει την κυκλοφορία του εξαιρετικού βιβλίου του με τίτλο «Είναι ανεξάρτητη η Ελλάς;», στον οποίο οφείλεται και ο τίτλος αυτού του κειμένου. Απεβίωσε στις 2 – 12 - 2006 σε ηλικία 74 ετών, λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει.
Μεταφέρω από το οπισθόφυλλο του εν λόγω έργου του το σχετικό απόσπασμα που αποτελεί ένα πολύ μικρό μέρος της σκέψης του:
«…Όσο πιο γρήγορα αφυπνισθούμε από βολικούς, παρηγορητικούς μύθους [...] που καλλιεργούνται από αδυναμίες της Ελλάδος, κομματικά συμφέροντα, αλλά και ξένες επιρροές, τόσο ταχύτερα θα διαμορφώσουμε ρεαλιστική πολιτική. Λαός και ηγεσία συνυπεύθυνοι των καλών και των κακών. Διότι ο λαός, με χαλαρωμένη κατά το πλείστον αίσθηση των αξιών, επιλέγει τους ηγέτες του σάρκα εκ της σαρκός του. Η πραγματικότητα, αδήριτη, μας αναγκάζει να οδεύομε σε μονόδρομο προς κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Σε έσχατη ανάλυση, δεν έχομε άλλη επιλογή από την αντίσταση. Αλίμονο στους λαούς που πιστεύουν ότι σε αναμέτρηση με επεκτατικούς, επιθετικούς γείτονες είναι χαμένοι από χέρι…».
Πού θέλω να καταλήξω: Εάν δεν συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα οι μέρες μας είναι μετρημένες διότι τα γεγονότα και οι εξελίξεις έρχονται καλπάζοντας. Και αυτή η σκληρή, τρομακτική πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έπαυσε να είναι ανεξάρτητη χώρα μετά την δολοφονία του Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια το 1831, με ελαχιστότατες, σπάνιες εξαιρέσεις. Μετατράπηκε σε προτεκτοράτο των ξένων, οι οποίοι έπαιρναν τις αποφάσεις και οι εδώ τοποτηρητές τους πολιτικοί απλώς υπάκουαν.
Και τότε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, ο απλός λαός, για να αλλάξουν τα πράγματα; Είναι μια εύλογη ερώτηση που έρχεται στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε αυτές τις πικρές αλήθειες.
Η απάντηση είναι απλή: πριν απ’ όλα να αποδεχθούμε το γεγονός ότι η χώρα μας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ. Στην συνέχεια να σταματήσουμε να βαυκαλιζόμαστε ότι κάποιος άλλος θα μας σώσει ή θα μας απελευθερώσει.
Βεβαίως υπάρχει και η άποψη ότι όλα έχουν τελειώσει και η αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτε. Συχνά και σε πολλές περιπτώσεις αυτές οι σκέψεις περνούν από το μυαλό μας, αλλά αν το καλοσκεφτούμε τίποτε δεν τελείωσε, εφ’ όσον βέβαια επιθυμούμε να αγωνιστούμε για έναν σκοπό που θα είναι μια πραγματικά ελεύθερη πατρίδα. Είναι αποδεδειγμένο ότι αν υπάρξει μια ομάδα αποφασισμένων ατόμων με στόχους, εμπειρίες και γνώσεις του τι πρέπει να γίνει, πολλά μπορούν να αλλάξουν. Η παγκόσμια Ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια παραδείγματα.
Μένει να διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να το κάνουμε και εμείς…
ΔΕΕ      

Κυριακή, 14 Ιουλίου 2019

Η έκθεση της ελληνικής επιτροπής για τα σχολικά βιβλία των Σκοπίων



Στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής και στο ethnos.gr δημοσιεύθηκε το παρακάτω άρθρο από τον πρόεδρο της διαβόητης Επιτροπής του Κοτζιά που δημιουργήθηκε για να εξετάσει τα σχολικά εγχειρίδια των Σκοπίων. Για την "περίεργη" (για να το εκφράσουμε ευγενικά) αυτήν επιτροπή και το παρασκήνιο υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες εδώ:
https://ethnologic.blogspot.com/2018/10/blog-post_10.html
ΔΕΕ


Γράφει ο Σπυρίδων Σφέτας
Καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Βαλκανικής Ιστορίας του ΑΠΘ, επικεφαλής διαπραγματευτής στην Επιτροπή για τα Σχολικά Εγχειρίδια
Η  άμισθη Επιτροπή για τα σχολικά εγχειρίδια , για τη οποία ακούστηκαν   τόσες ανυπόστατες συκοφαντίες, έδωσε με ακλόνητα επιχειρήματα  και μετά από μαραθώνιες  διενέξεις το σύγχρονο Μακεδονικό Αγώνα με τους ιστορικούς της γειτονικής χώρας.  
Επιτεύχθηκε συμφωνία για σημαντικά  θέματα που αφορούν την Ελλάδα, με γνώμονα πάντα  την επίκληση άρθρων της Συμφωνίας των Πρεσπών.
1) Έγινε αποδεκτό  μετά από διήμερη μάχη στα Σκόπια  ότι ως   Σλάβοι  δεν έχουν καμιά σχέση με τους  Αρχαίους Μακεδόνες, ότι  η  Αρχαία Μακεδονική  Ιστορία και ο πολιτισμός  ήταν τμήμα του αρχαίου   Ελληνικού Πολιτισμού που είχε επίδραση στον παγκόσμιο πολιτισμό,  ότι είναι ανάγκη να αναιρεθεί η  θέση  τους που παρουσιάζει  την  Αρχαία Μακεδονική ιδιαιτερότητα ως αντιτιθέμενη στον Ελληνισμό, ότι οι διαφορές εντοπίζονται στις πολιτικές δομές ( σταθερά μοναρχία στη Μακεδονία) . Επειδή η Συμφωνία προβλέπει ότι κάθε αλλαγή  πρέπει να στηρίζεται σε πηγές (evidence), η Επιτροπή   συγκέντρωσε όλα τα σχετικά χωρία από τους Αρχαίους συγγραφείς (Ηρόδοτο, Θουκυδίδη, Ισοκράτη, Πολύβιο, ακόμα και τους Φιλιππικούς του Δημοσθένη, ερμηνευόμενους  στο ανάλογο πολιτικό πλαίσιο της εποχής ) και τα υπέβαλε με τις αναλυτικές της παρατηρήσεις  και σε αγγλική ή γαλλική  μετάφραση. 
Η ελληνική επιτροπή δεν είδε αρνητικά την πρόταση  της άλλης πλευράς να ληφθεί υπόψη ότι ένα   μέρος της  σημερινής Βόρειας Μακεδονίας ανήκε στην ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας.
2) Για τη Ρωμαϊκή εποχή συμφωνήθηκε ότι ο όρος Μακεδονία από το 148 πΧ. ήταν διοικητικός-Μacedonia Prima- Macedonia Secunda-  από τον 4ο αιώνα  συμπεριλαμβανόταν  με τη Δακία και την Παννονία  στο Praefectum Illyricym  και ότι πρέπει να διακρίνεται από την ιστορική Μακεδονία που το 168 πΧ ,   με τη πρώτη  κατάκτηση, οι Ρωμαίοι διέσπασαν σε 4 τμήματα ( Πελαγονία, Πέλλα, Θεσσαλονίκη, Αμφίπολις), ή από το μεταγενέστερο  Βυζαντινό  διοικητικό Θέμα Μακεδονία  που περιείχε τη Θράκη-η Μακεδονική Δυναστεία του Βυζαντίου δεν είχε σχέση με τους Αρχαίους Μακεδόνες- διευκρίνιση που ζήτησε και η άλλη πλευρά, αλλά από τον 14ο αιώνα, με την κατάργηση των Θεμάτων, ο όρος Μακεδονία στους αρχαιοπρεπείς Βυζαντινούς συγγραφείς αποκτούσε πάλι το ιστορικό περιεχόμενό του.
3) Για τη Βυζαντινή περίοδο δέχτηκαν ότι οι Σλάβοι δεν πήραν το όνομα Μακεδόνες  από τους Αρχαίους Μακεδόνες , ότι οι όροι  Μακεδών και Σλάβος  δεν ταυτίζονται στο Μεσαίωνα. Η   Επιτροπή προσκόμισε σχετικά χωρία από  τα Θαύματα του Αγίου Δημητρίου,  τον Πορφυρογέννητο κ. α. Οι δικές  τους παρατηρήσεις  ήταν πολύ  γενικές,  π.χ οι Σλάβοι δεν ήταν νομάδες, αλλά γεωργοί, κάτι που  ελληνική πλευρά δεν απέρριψε εκ προοιμίου, οι Κύριλλος και Μεθόδιος έκαναν το γλαγολικό ( όχι το κυριλλικό αλφάβητο) ,  κάτι που  είναι σωστό, αλλά  επισημάνθηκε ότι το εννοιολογικό  υπόβαθρο της απόδοσης στα σλαβικά των υψηλών  θεολογικών  εννοιών ήταν ελληνικό, ( πχ  φιλοκαλία-dobrotoljubie, ευημερία-blajodenstvie)  όπως και το συντακτικό. Επρόκειτο για μια lingua franca.
4) Για την οθωμανική περίοδο πρότειναν να υπάρξουν περισσότερες αναφορές στα ελληνικά εγχειρίδια  για τους βαλκανικούς  λαούς,  κάτι που  η ελληνική πλευρά  δεν είδε αρνητικά, και για την ύστερη  οθωμανική περίοδο πρότειναν να διευκρινιστεί ότι τα   τρία οθωμανικά βιλαέτια του Μοναστηρίου , της Θεσσαλονίκης και του Κοσόβου  που συμβατικά αποκαλούνταν Μακεδονία από την ευρωπαϊκή διπλωματία  κάλυπταν μια ευρύτερη περιοχή, πέραν των ορίων της σημερινής  Ελλάδας. Η ελληνική πλευρά  δεν είδε αρνητικά αυτή τη διάκριση μεταξύ της συμβατικής χρήσης του όρου Μακεδονία  που συμπεριλαμβανόταν  στα τρία οθωμανικά βιλαέτια ( δεν υπήρχε οθωμανικό  βιλαέτι με το διοικητικό όρο Μακεδονία) και της ιστορικής Μακεδονίας που διεκδικούσε το ελληνικό κράτος ( κατά το μάλλον ή έλασσον μόνο τα βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου). Ο όρος Μακεδών επί Τουρκοκρατίας ήταν  μόνο τοπική  ταυτότητα, γεωγραφικός όρος με αναφορά στους χριστιανούς κατοίκους,  συμπεριλαμβανομένων  και των Νοτίων Σλάβων  ως Χριστιανών, ως ένδειξη και ανδρείας, που ανέμεναν ένα νέο χριστιανό Μέγα Αλέξανδρο για να τους απελευθερώσει από τους νέους Πέρσες, τους Οθωμανούς.
Δεν είναι ο κατάλληλος χώρος να εξηγηθεί  αυτό- το κλειδί βρίσκεται στο ότι τον 14ο αιώνα η Μακεδονία , πλην Θεσσαλονίκης , καταλήφθηκε από τους Σέρβους του Δουσάν, μετά  τη διάλυση του κράτους  ιδρύθηκαν σερβικές ηγεμονίες, ο  Σέρβος δεσπότης των Σερρών Ουγλιέσα και ο αδελφός του βασιλιάς Βουκάσιν, ηγεμόνας στο Πρίλεπ, πολέμησαν, χωρίς τους Βυζαντινούς, τους Οθωμανούς στη μάχη του Έβρου το 1371, κοντά το Ορμένιο, στη σερβική   αγιολογική παράδοση  οι κατακτήσεις του Δουσάν και των επιγόνων  του συγκρίνονταν με αυτές του Μεγάλου Αλεξάνδρου  ως ένδειξη ηρωισμού  κατά των νέων  Περσών, των Οθωμανών, είναι η γνωστή λειτουργικότητα του μύθου, αλλά για τους Έλληνες ο όρος Μακεδών   είχε  και την πολιτιστική κληρονομιά των Αρχαίων Μακεδόνων. Ο Ρήγας δεν εξέδωσε τυχαία τη φυλλάδα του Μεγάλου Αλέξανδρου.
5) Σημαντικό είναι  για την ελληνική  πλευρά είναι ότι δέχτηκαν, ότι τα σύνορα που αποκαταστάθηκαν με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου ( 1913) και τη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης των Παρισίων (1919) είναι οριστικά και ότι κάθε αλυτρωτισμός δεν έχει νομική βάση. Επίσης, δέχτηκαν να αντικαταστήσουν τον όρο ‘’ Μακεδονία του Αιγαίου’’ με τον όρο  Ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. 

maxresdefault_1.jpg

Αυτά είναι  μερικά από τα επιτεύγματα της ελληνικής επιτροπής.
Κάποτε έπρεπε  να αρχίσει ένας δημιουργικός διάλογος. Το παράπονό τους είναι ότι δεν τους αναφέρουμε στα σχολικά εγχειρίδιά μας , ενδεικτικό  της άγνοιάς μας  του βαλκανικού περίγυρου, γι’ αυτό και αναλώνονται σε γενικές παρατηρήσεις, εκτός  του γεγονότος ότι δεν  έχουν και  γερά ιστορικά επιχειρήματα.
Η ελληνική επιτροπή επισήμανε 37 προβληματικούς χάρτες
Η ελληνική επιτροπή επισήμανε 37 προβληματικούς χάρτες, που χρήζουν βελτίωσης,  και κατέθεσε κείμενο 57 σελίδων  με τις παρατηρήσεις επί των εγχειριδίων  και αναλυτικών προγραμμάτων, θίγοντας και γεγονότα του 20ου αιώνα, που  ίσως   θα τεθούν σε κάποια μελλοντική συνάντηση μετά τις εξελίξεις τη χώρα μας και τη θερινή ραστώνη. 
 Και εδώ η ελληνική επιτροπή είναι καλά εφοδιασμένη. Για παράδειγμα, δεν αναφέρονται  στη βουλγαρική κατοχή  στην Ελληνική Μακεδονία στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο.   Σε κάθε περίπτωση   μέχρι τέλος του έτους πρέπει να ολοκληρωθεί η διαδικασία, να υποβληθούν τα σχέδια των νέων αναλυτικών προγραμμάτων για έλεγχο    και να οριστούν  οι συντακτικές ομάδες. 
  Η  Επιτροπή εισηγείται. Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία αποφασίζει για τις αλλαγές στα σχολικά εγχειρίδια και  δίνει  οδηγίες για τα  αναλυτικά  προγράμματα.   Μέχρι τώρα  έχουμε εθνικά κεκτημένα. Αν κρίνει η πολιτική ηγεσία στο μέλλον, μπορούμε να γράψουμε κάτι γι’αυτούς με τους   δικούς μας όρους. 
Είναι κατανοητό ότι η άλλη πλευρά, έχοντας και τη βουλγαρική πίεση ( έντονη διένεξη υπήρξε  για την ταυτότητα του Γκότσε Ντέλτσεφ, η Βουλγαρία απείλησε με μπλοκάρισμα της ευρωπαϊκής πορείας, και τελικά παρενέβη ο Πρόεδρος Πενταρόφσκυ κατευναστικά, δηλώνοντας ότι ο Ντέλτσεφ αυτοπροσδιοριζόταν ως Βούλγαρος  αλλά  αγωνιζόταν για αυτόνομη Μακεδονία), πρέπει να ξαναγράψει κεφάλαια, κάτι που απαιτεί χρόνο. 
Λόγω  έλλειψης   χρόνου για φέτος – πάντα σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών,- πρέπει στα νέα εγχειρίδια του Σεπτεμβρίου να εξαλειφθούν  οι αλυτρωτισμοί. Στα υπάρχοντα εγχειρίδια δεν υπάρχουν χάρτες της’’ Μεγάλης Μακεδονίας ‘’του 1946-49  που να παρουσιάζουν  το ελληνικό  και βουλγαρικό τμήμα ως αλύτρωτες περιοχές,  υπάρχουν   όμως προβληματικοί  χάρτες των Βαλκανικών Πολέμων, του Ήλιντεν, της εξέγερσης της Νάουσας ! που είναι επείγοντα  περιστατικά και πρέπει αμέσως να θεραπευθούν, όπως και να απαλειφθούν μερικές ανακρίβειες/αβλεψίες, για παράδειγμα  ότι η Ελλάδα στο Μεσοπόλεμο ασκούσε αναθεωρητική πολιτική όσον αφορά τη Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη, προφανώς  η Ελλάδα συγχέεται  με τη Βουλγαρία. Εμείς ίσως προλαβαίνουμε να αντικαταστήσουμε τον όρο ΠΓΔΜ με τον όρο Βόρειος Μακεδονία. 
Ακόμα η Βόρειος Μακεδονία δεν έλαβε ημερομηνία έναρξης  ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Θα χρειαστούν χρόνια μέχρι να μπει στην Ευρώπη, μπορεί η Ελλάδα να παρακολουθεί τη συνέπεια της άλλης πλευράς και στα σχολικά εγχειρίδια και να ενεργεί ανάλογα. 
Η κοινή γνώμη στη γειτονική χώρα, μετά το 1944, σε συνθήκες θερμοκηπίου  υπέστη πλύση εγκεφάλου για μια ανύπαρκτη ιστορική συνέχεια της  σλαβικής της  ταυτότητας  με δήθεν  καταβολές στην αρχαιότητα,  μονοπωλώντας  το όρο «Μακεδόνες», τώρα καλείται  να υπερβεί την εσωστρέφεια και να διαφωτιστεί σωστά. Εθνικιστικοί κύκλοι που κατηγορούν τους Ζάεφ- Δημητρώφ για «προδοσία», κάνουν ήδη λόγο για «διαδικασία απομακεδονοποίησης».   
ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ
Η εξέγερση  της Νάουσας δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «μακεδονική» εξέγερση, αλλά ως μια εξέγερση Χριστιανών στο πλαίσιο της ελληνικής επανάστασης. Να απαλειφθεί ο σχετικός χάρτης

xartis1.png

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΝΤΕΝ
Στους χάρτες για τα Βαλκάνια μετά το Συνέδριο του Βερολίνου πρέπει να αναφέρονται τα τρία βιλαέτια Κοσόβου, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης ή γενικά η Οθωμανική αυτοκρατορία και όχι να υπάρχει χάρτης της μείζονος Μακεδονίας στη Βαλκανική ως διακριτής οντότητας που δεν εμπίπτει στην Οθωμανική αυτοκρατορία. 

xartis2.png

ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ
Στο χάρτη θα πρέπει να παρουσιάζεται η εθνική ολοκλήρωση των βαλκανικών κρατών μετά το τέλος των Βαλκανικών πολέμων το 1913 και όχι ο διαμελισμός της Μακεδονίας ως διακριτής γεωγραφικής/εθνοτικής ενότητας.

xartis3.png


Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Απήδημα Μάνης: Κρανίο 210.000 ετών


Απήδημα Μάνης: 
Κρανίο 210.000 ετών αποτελεί το αρχαιότερο δείγμα σύγχρονου ανθρώπου στην Ευρασία

Ένα κρανίο που βρέθηκε στην Ελλάδα και χρονολογείται πριν από τουλάχιστον 210.000 έτη αντιπροσωπεύει το αρχαιότερο δείγμα από ανατομικής απόψεως σύγχρονου ανθρώπου στην Ευρασία, δηλαδή εκτός Αφρικής, όπως ανακοίνωσε μια ομάδα Ελλήνων και ξένων επιστημόνων.
Αυτό σημαίνει ότι, εάν οι επιστήμονες έχουν δίκιο, το κρανίο είναι κατά τουλάχιστον 150.000 χρόνια παλαιότερο από το αρχαιότερο απολίθωμα «έμφρονος ανθρώπου» (Homo sapiens) που είχε βρεθεί έως τώρα στην Ευρώπη.
Ένα δεύτερο κρανίο που βρέθηκε στην ίδια τοποθεσία της Πελοποννήσου και εκτιμάται ότι είναι τουλάχιστον 170.000 ετών, διαθέτει χαρακτηριστικά Νεάντερταλ.
Τα δύο απολιθωμένα κρανία είχαν ανακαλυφθεί στο σπήλαιο Απήδημα, δυτικά της Αερόπολης, στη Μάνη, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κατά τη διάρκεια ερευνών του Ανθρωπολογικού Μουσείου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Όμως, έως τώρα δεν είχαν μελετηθεί σε βάθος και είχαν παραμείνει σχετικά άγνωστα, παρά τη μεγάλη σπουδαιότητά τους, όπως τώρα γίνεται αντιληπτό με μεγάλη καθυστέρηση.
Οι ερευνητές από τη Γερμανία, την Ελλάδα και τη Βρετανία, με επικεφαλής τη διακεκριμένη ελληνίδα παλαιο-ανθρωπολόγο Κατερίνα Χαρβάτη του Κέντρου Σένκενμπεργκ για την Ανθρώπινη Εξέλιξη και το Παλαιοπεριβάλλον του γερμανικού Πανεπιστημίου Έμπερχαρντ Καρλς του Τίμπινγκεν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Nature, μελέτησαν πρώτη φορά συγκριτικά, με σύγχρονες μεθόδους απεικόνισης και χρονολόγησης, τα δύο κρανία, γνωστά ως «Απήδημα 1» και «Απήδημα 2».
Όπως δήλωσε η κ. Χαρβάτη, «τα αποτελέσματα της έρευνάς μας δείχνουν τη σημαντικότητα του ελλαδικού χώρου για την ανθρώπινη εξέλιξη. Έχουμε τον αρχαιότερο σύγχρονο άνθρωπο εκτός Αφρικής, που μεταφέρει την άφιξη του Homo sapiens στην Ευρώπη περισσότερο από 150 χιλιάδες χρόνια νωρίτερα απ’ ό,τι νομίζαμε μέχρι τώρα. Η δουλειά αυτή είναι αποτέλεσμα 25 χρόνων έρευνάς μου στην Αφρική, στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Ως Ελληνίδα, εύχομαι η έρευνα στην Ελλάδα να συνεχιστεί, καθώς πιστεύω ότι η χώρα μας έχει ακόμα πολλά να δώσει στο χώρο της παλαιοανθρωπολογίας».
Η ερευνητική ομάδα, η οποία έκανε, μεταξύ άλλων, εικονική ανακατασκευή των κατεστραμμένων τμημάτων των κρανίων, διεξήγαγε συγκρίσεις με άλλα ανθρώπινα απολιθώματα και χρησιμοποίησε μια υψηλής ακριβείας ραδιομετρική μέθοδο χρονολόγησης, προκειμένου να καθορίσει την ηλικία των δύο κρανίων.
Το «Απήδημα 2», που βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση, εμφανίζει τα χαρακτηριστικά Νεάντερταλ, ενώ το «Απήδημα 1» δεν έχει καθόλου νεαντερτάλια γνωρίσματα, αλλά συνδυάζει σύγχρονα και πρωτόγονα χαρακτηριστικά, τα οποία -κατά τους επιστήμονες- το κατατάσσουν στην οικογένεια του Homo sapiens.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι στο σπήλαιο Απήδημα έζησαν δύο ομάδες: ένας πρώιμος πληθυσμός Homo sapiens, που στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από έναν πληθυσμό Νεάντερταλ, οι οποίοι προϋπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή της νότιας Ελλάδας.
Με τη σειρά τους, οι Νεάντερταλ αντικαταστάθηκαν από προγόνους του σύγχρονου ανθρώπου της Ανώτερης Παλαιολιθικής Περιόδου, η πιο πρώιμη παρουσία των οποίων στην περιοχή χρονολογείται πριν από περίπου 40.000 χρόνια.

Πολλές «έξοδοι» και η σημασία της Ελλάδας
Η ανακάλυψη για την παλαιότητα του κρανίου «Απήδημα 1» και η εκτίμηση ότι ανήκει στον Homo sapiens ενισχύει την άποψη ότι οι πρόγονοι των σημερινών ανθρώπων εξαπλώθηκαν από την Αφρική προς την Ευρώπη και την Ασία νωρίτερα απ’ ό,τι συνήθως πιστεύεται.
Η Νοτιοανατολική Ευρώπη γενικότερα και ειδικότερα η περιοχή της σημερινής Ελλάδας αποτέλεσε σημαντικό διάδρομο για την εξάπλωση των πρώτων αυτών «μεταναστών» από την Αφρική. Η νέα μελέτη, σύμφωνα με τους ερευνητές, ενισχύει επίσης τη θεωρία ότι δεν υπήρξε μόνο μία «έξοδος» από τη μαύρη ήπειρο, αλλά πολλές.
«Το Απήδημα 2 είναι περίπου 170.000 ετών. Θα λέγαμε ότι ήταν ένας Νεάντερταλ» σύμφωνα με την Κατερίνα Χαρβάτη. «Προς μεγάλη μας έκπληξη, το Απήδημα 1 είναι ακόμα παλαιότερο, ηλικίας περίπου 210.000 ετών, αλλά δεν έχει κανένα χαρακτηριστικό Νεάντερταλ».
Αντιθέτως, η μελέτη ανέδειξε μια μίξη σύγχρονων ανθρώπινων και αρχαϊκών χαρακτηριστικών, παραπέμποντας σε έναν πρώιμο Homo sapiens.
«Τα ευρήματά μας υποδηλώνουν ότι τουλάχιστον δύο ομάδες ανθρώπων ζούσαν στην περιοχή της Νοτίου Ελλάδας κατά τη Μέση Πλειστόκαινο Εποχή: ένας πρώιμος πληθυσμός Homo sapiens και, αργότερα, μία ομάδα Νεάντερταλ» εξήγησε η κυρία Χαρβάτη. Αυτό στηρίζει την υπόθεση ότι οι πρώιμοι σύγχρονοι άνθρωποι πραγματοποίησαν πολλές φορές εξορμήσεις πέραν της Αφρικής, στην οποία και πρωτοεμφανίστηκαν.
«Το κρανίο Απήδημα 1», όπως ανέφερε, «δείχνει ότι μια πρώτη διασπορά συνέβη νωρίτερα απ’ ό,τι πιστεύαμε, καθώς και ότι εξαπλώθηκε πολύ περισσότερο γεωγραφικά, έως και στο εσωτερικό της Ευρώπης. Εικάζουμε ότι, όπως και στην Εγγύς Ανατολή, ο πρώιμος σύγχρονος ανθρώπινος πληθυσμός, που αντιπροσωπεύεται από το Απήδημα 1, πιθανώς αντικαταστάθηκε από τους Νεάντερταλ, η παρουσία των οποίων στη Νότια Ελλάδα είναι σαφώς τεκμηριωμένη, λαμβάνοντας υπόψιν και το κρανίο Απήδημα 2 από την ίδια τοποθεσία» πρόσθεσε.
Ωστόσο, και οι Νεάντερταλ με τη σειρά τους αντικαταστάθηκαν από τους σύγχρονους ανθρώπους. Κατά την Ανώτερη Παλαιολιθική Περίοδο, περίπου 40.000 χρόνια πριν, οι νεοαφιχθέντες σύγχρονοι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παρουσία τους επιβεβαιώνεται από την ανασκαφή λεπτοδουλεμένων λίθινων εργαλείων και άλλων ευρημάτων. Από την άλλη, οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν περίπου την ίδια περίοδο. «Αυτή η ανακάλυψη υπογραμμίζει τη σημασία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης στην εξέλιξη του ανθρώπου» τόνισε η κ. Χαρβάτη.

Από ελληνικής πλευράς στη μελέτη συμμετείχαν επίσης ο καθηγητής Βασίλης Γοργούλης (διευθυντής του Τμήματος Ιστολογίας – Εμβρυολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών), η καθηγήτρια Μυρσίνη Κουλούκουσα (διευθύντρια του Ανθρωπολογικού Μουσείου της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ), ο Φώτης Καρακωστής (Πανεπιστήμιο Τίμπινγκεν), ο Παναγιώτης Καρκάνας (Αμερικανική Σχολή Κλασσικών Σπουδών Αθηνών), η καθηγήτρια ακτινολογίας Λία Μουλοπούλου (Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ) και ο επίκουρος καθηγητής ακτινολογίας Βασίλης Κουτουλίδης (Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ). Μεταξύ των ξένων επιστημόνων είναι ο κορυφαίος διεθνώς παλαιοντολόγος Κρις Στρίνγκερ του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου.
Οι επιστήμονες επισήμαναν τις λιγοστές γνώσεις που ακόμη υπάρχουν για τα ανθρώπινα απολιθώματα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη σημασία της Ελλάδας για την κατανόηση της ανθρώπινης εξέλιξης και των πρώτων μεταναστευτικών κινήσεων.
Έτσι, σχεδιάζουν περαιτέρω μελέτες του ανευρεθέντος υλικού στο σπήλαιο Απήδημα, το οποίο ήδη θεωρούνταν σημαντικό στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και απέκτησε επιπρόσθετη αξία υπό το φως των νέων ανακαλύψεων.
Το σπήλαιο Απήδημα ανεσκάφη στις δεκαετίες του 1970-80 από ερευνητές του Μουσείου Ανθρωπολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποφέροντας σημαντικά ευρήματα που φιλοξενούνται στο Μουσείο, το οποίο ιδρύθηκε το 1886 και είναι ένα από τα παλαιότερα του είδους του στην Ευρώπη.
Η νέα έρευνα πραγματοποιήθηκε με χρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας στην K. Χαρβάτη, καθώς και του Γερμανικού Ερευνητικού Ιδρύματος (DFG).

Μια διαφορετική προσέγγιση
Σχεδόν παράλληλα δημοσιεύτηκε μια άλλη επιστημονική μελέτη από ερευνητές του Εθνικού Κέντρου Ερευνών της Γαλλίας (CNRS), που εξέτασαν και αυτοί τα δύο κρανία από το σπήλαιο Απήδημα, καταλήγοντας σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα, ότι αυτά αντιπροσωπεύουν μια μεταβατική φάση ανάμεσα στον ευρωπαίο «Όρθιο άνθρωπο» (Homo erectus) και στους Νεάντερταλ, κάτι με το οποίο όμως δε συμφωνεί η ερευνητική ομάδα υπό την Κ. Χαρβάτη.

(Πηγή πληροφοριών: ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Λευκάδιος Χερν: Από την Λευκάδα στην Ιαπωνία


Βαγγέλης Στεργιόπουλος, 27 Ιουνίου 2019


Ο Λευκάδιος Χερν, συγγραφέας, εκπαιδευτικός και δημοσιογράφος, γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 27 Ιουνίου 1850. Ήταν ο δεύτερος γιος του Βρετανού Charles Bush Hearn (στρατιωτικού χειρουργού που υπηρετούσε στο Βρετανικό Σώμα των Επτανήσων) και της Ρόζας Κασιμάτη, κόρης του Αντωνίου Κασιμάτη, από τα Κύθηρα. 

Η μετάθεση του πατέρα του στις Ινδίες επέφερε το χωρισμό των γονέων του. Ο μικρός Λευκάδιος βρέθηκε στο Δουβλίνο, όπου δοκιμάστηκε από τη σκληρή συμπεριφορά της δεσποτικής γιαγιάς του. 

Σε ηλικία δεκαεννέα ετών αναχώρησε για την Αμερική, όπου ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ύστερα από έναν ταραχώδη βίο, ο Χερν κατέληξε το 1887 στις Δυτικές Ινδίες, όπου παρέμεινε επί δύο χρόνια, ως ανταποκριτής του αμερικανικού περιοδικού «Harper’s Magazine». 

Ο Χερν βρέθηκε ως ανταποκριτής του ίδιου περιοδικού στην Ιαπωνία το 1889. Αφού έλυσε τη συνεργασία του με το «Harper’s Magazine», βρήκε θέση καθηγητή της αγγλικής γλώσσας στην πόλη Ματσούε, όπου έζησε δεκαπέντε μήνες. 

Ανέπτυξε αδελφική φιλία με τον καθηγητή Νισίντα Σενταρό και ένα χρόνο αργότερα νυμφεύτηκε τη Σέτσου Κοϊζούμι, κόρη ενός ξεπεσμένου σαμουράι της περιοχής, με την οποία έμελλε να αποκτήσει τέσσερα παιδιά. 

Την ίδια εποχή άρθρα του, στα οποία αντανακλάται η ισχυρή έλξη που ασκούσε πάνω του η Ιαπωνία, άρχισαν να δημοσιεύονται στο «The Atlantic Monthly» και σε διάφορες εφημερίδες της Αμερικής. 

Το 1892 εγκαταστάθηκε στο Κουμαμότο, όπου δίδαξε επί τρία χρόνια στη μέση εκπαίδευση. Το 1896 έλαβε την ιαπωνική υπηκοότητα, υιοθετώντας παράλληλα το οικογενειακό όνομα της γυναίκας του, Κοϊζούμι, και το προσωπικό όνομα Γιακούμο. 

Για τον Χερν ο σιντοϊσμός και ο βουδισμός ήταν τρόποι καθημερινής ατομικής και συλλογικής ζωής, θρησκείες που οι άνθρωποι τις πράττουν αντί απλώς να τις πιστεύουν. Ο ίδιος παρέμεινε αγνωστικιστής. 

Το Δεκέμβριο του 1896 το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο τού πρόσφερε την έδρα του καθηγητή της Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Εγκαταστάθηκε στο Τόκιο, όπου έζησε την πλέον λαμπρή και πλέον γόνιμη συγγραφική του περίοδο. 

Τα βιβλία του, με μια εξωτική και ρομαντική ματιά για τους Ιάπωνες, τα έθιμα και τις λαϊκές παραδόσεις τους, ήταν ευρέως γνωστά και επηρέασαν την άποψη των Δυτικών για την Ιαπωνία. 

Ο Λευκάδιος Χερν, ο οποίος έζησε στην Ιαπωνία τα 14 τελευταία χρόνια της ζωής του, απεβίωσε στις 26 Σεπτεμβρίου 1904 συνεπεία πνευμονικού οιδήματος. 

Μια μικρή νεκρική πομπή μετέφερε τη σορό του στον παλαιό ναό Κομπουπέρα. Προπορεύονταν τα βουδιστικά λάβαρα, και πιο πίσω βρίσκονταν δύο μικρά παιδιά που κουβαλούσαν ζωντανά πουλιά σε μικρά κλουβιά, τα οποία θα τα άφηναν ελεύθερα, ώστε να συμβολίσουν τη φυγή της ψυχής από τα δεσμά της. Ακολουθούσαν τα άτομα που κουβαλούσαν το φέρετρό του, πιο πίσω οι ιερείς με τα κουδουνάκια τους και το φαγητό για τον νεκρό, ενώ την πομπή έκλειναν η οικογένεια και οι φίλοι του νεκρού. 

Στην πλάκα που έστησαν οι φοιτητές του υπήρχε το εξής κείμενο: «Στον Λευκάδιο Χερν, του οποίου η πέννα υπήρξε πιο ισχυρή ακόμα και από τη ρομφαία του ένδοξου έθνους που αγάπησε, έθνους που πιο μεγάλη τιμή του υπήρξε ότι τον δέχτηκε στις αγκάλες του ως πολίτη και του πρόσφερε, αλίμονο, τον τάφο». 

Οι Ιάπωνες κατατάσσουν τον Λευκάδιο Χερν στους εθνικούς συγγραφείς τους.


Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Το «καθεστώς ’19»: Αν θέλουν σύγκρουση, τώρα είναι η στιγμή



Γεώργιος Π. Μαλούχος 16 Ιουνίου 2019

Όταν τον Μάιο του 1919 αποβιβάστηκε, με συμμαχική εντολή, η Στρατιά της Μικράς Ασίας στη Σμύρνη, έξω από το λιμάνι υπήρχαν στόλοι διαφόρων ισχυρών δυτικών κρατών. Ήταν όλοι σύμμαχοι της Ελλάδας. Όταν τρία χρόνια αργότερα, το 1922, έγινε η Μικρασιατική Καταστροφή, έξω από το λιμάνι της Σμύρνης το οποίο τότε πια εγκατέλειπαν κακήν κακώς οι ελληνικοί πληθυσμοί, υπήρχαν οι ίδιοι στόλοι, των ίδιων δυνάμεων, που ήταν εκεί και το 1919. Αυτή τη φορά όμως, ήταν εχθρικοί προς την Ελλάδα. Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της Μικρασιατικής Καταστροφής: επήλθε επειδή άλλαξε άρδην η πολιτικότητα των μεγάλων δυνάμεων ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα.

Σήμερα, η πολιτικότητα αυτή είναι, μετά από πολλές δεκαετίες, στην καλύτερη δυνατή για την Ελλάδα και την Κύπρο στιγμή της. Η Τουρκία συγκρούεται σχεδόν ευθέως με τις ΗΠΑ για τους ρωσικούς πυραύλους – και όχι μόνον -, αλλά και με τη Γαλλία, στον πρόεδρο της οποίας ο Ερντογάν επιτέθηκε με ιταμό, πρωτοφανή τρόπο.

Η Τουρκία έχει τρελαθεί. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν επιδέχεται αμφισβητήσεως. Συγκρούεται με όλους και για όλα. Αυτό, είναι καλό για την Ελλάδα. Γιατί; Επειδή πολύ πριν τρελαθεί, η Τουρκία, πολύ πριν και από τον Ερντογάν, αμφισβητούσε εμπράκτως και επίμονα τα ελληνοτουρκικά σύνορα σε αέρα, στεριά και θάλασσα, ενώ συνέχιζε την κατοχή της βόρειας Κύπρου. Ολα αυτά πριν τον Ερντογάν. Αυτός, με τη σουλτανική παρανοϊκή μεγαλομανία του πήρε τη σύγκρουση και την πήγε στο επόμενο επίπεδο: την κατέστησε πολυεθνική. Οπως ακριβώς και οι σουλτάνοι πριν την πτώση τους.

Η Τουρκία δεν πρόκειται να πάψει ποτέ να διεκδικεί εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχθεί ένα καθεστώς ειρηνικής τελεσίδικης συμβίωσης όπως ορίζεται από τη Λωζάννη. Απαιτεί την αναθεώρησή της και δεν πρόκειται να σταματήσει μέχρι να επιχειρήσει να την πετύχει. Τώρα όμως, έχει πάει πιο πέρα: δεν ελέγχεται πλέον ούτε από τη λογική, ούτε από τη νομιμότητα, ούτε από το διεθνή παράγοντα. Γι αυτό και οι πιθανότητες να υπάρξουν βίαιες εξελίξεις είτε στην κυπριακή είτε και στην ελληνική ΑΟΖ, αυξάνουν από εδώ και στο εξής με γεωμετρική πρόοδο. Ταυτόχρονα, όπως όλα δείχνουν, οι συζητήσεις των Τούρκων με τους Αμερικανούς για τους S400 οδηγούνται σε πλήρη αποτυχία – αν και μέχρι να τελειώσει μία τέτοια διαδικασία ουδείς μπορεί να μιλήσει με ασφάλεια.

Η Ελλάδα δεν θα απαλλαγεί ποτέ από την τουρκική αμφισβήτηση. Και το πότε αυτή θα εκδηλωθεί, έχει τεράστια σημασία. Είναι ακριβώς η διαφορά ανάμεσα στο 1919 και στο 1922. Αυτή τη στιγμή, βρισκόμαστε, κατά σύμπτωση ακριβώς 100 χρόνια μετά, στο, όπως θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε, “καθεστώς ’19”.

Αν είναι λοιπόν να γίνει κάτι, η καλύτερη στιγμή είναι να γίνει τώρα. Όχι σε ένα μεταγενέστερο 1922. Που ήρθε πρωτίστως από τα δικά μας λάθη, τα οποία και δεν πρέπει με κανένα τρόπο η Ελλάδα να επαναλάβει, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.

Οι Τούρκοι θέλουν αλλαγή συνόρων. Αυτό δεν αλλάζει. Ούτε είναι δυνατόν να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε. Αν είναι λοιπόν να υπάρξει σύγκρουση, αυτή είναι η καλύτερη δυνατή στιγμή. Και ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε. Δεν θα πρόκειται για “ατύχημα”. Θα πρόκειται για σύγκρουση – ακόμα και αν εκδηλωθεί αρχικά ως “ατύχημα”.

Ατυχήματα συμβαίνουν όταν κάτι δεν λειτουργεί κανονικά. Η τουρκική επιθετικότητα είναι κανονικότητα. Οταν κάθε μέρα κάνεις δεκάδες παραβιάσεις στον αέρα και στη θάλασσα, όταν αμφισβητείς διαρκώς τα σύνορα, όταν υιοθετείς συνεχώς επιθετική ρητορική, δεν τίθεται ζήτημα ατυχήματος, αλλά πολιτικής. Οφείλουμε να το αντιληφθούμε.

Το μόνο ατύχημα θα είναι αν εμείς λειτουργήσουμε φοβικά και δεν αντιδράσουμε με όλη μας την ισχύ, αν οι Τούρκοι προχωρήσουν. Αυτό το ατύχημα, δεν πρέπει να γίνει. Αν θέλουν να αλλάξουν τα σύνορα, αν το επιχειρήσουν, τώρα ακριβώς είναι η στιγμή να πάρουν την πιο σκληρή δυνατή απάντηση. Είναι το “καθεστώς ’19”. Το μεγαλύτερο όπλο της Ελλάδας.

Φόβος, δεν χωράει.



Τετάρτη, 8 Μαΐου 2019

Απάντηση σε μια «άποψη»…



Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Θα ήθελα πριν προχωρήσω στην απάντησή μου στον «αγαπητό» Ιγνάτη, που παρουσίασε την «άποψή» του στο πρωτομαγιάτικο φύλλο της ΠΕΛΛΑ News, να ξεκαθαρίσω ορισμένες παρανοήσεις.
    Ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους περί του «τι είναι Δημοκρατία», είναι ασφαλώς το πολυδιαφημισμένο και μονίμως προβαλλόμενο, δικαίωμα των πολιτών να διατυπώνουν ελεύθερα την γνώμη/άποψή τους. Ο μύθος αυτός καλλιεργήθηκε σκοπίμως από τους λαϊκιστές και αναπαράγεται από άγνοια, χωρίς ποτέ να αναλογισθούν αυτοί που τον αναμασούν τι ακριβώς σημαίνει, ποιο είναι το πολιτικό και ουσιαστικό «αντίκρισμα» αυτής της εύκολης δήλωσης (έχω άποψη!), και το σπουδαιότερο, ποια αξία έχει στις σημερινές κοινωνίες, με την άμεση πρόσβαση οποιουδήποτε σε μέσα μαζικής επικοινωνίας (Διαδίκτυο, Ρ/Φ σταθμοί, εφημερίδες κλπ).
Με άλλα λόγια: Η «άποψη» κάποιας/κάποιου, σε μια ιδιωτική συζήτηση μεταξύ φίλων και γνωστών, για να περάσει η ώρα σε μια καφετερία ή σε ένα «πηγαδάκι» σε μια κοινωνική εκδήλωση, είναι προφανώς απολύτως αποδεκτή, μια και εξ ορισμού εμπεριέχει το στοιχείο της ελαφρότητας. Είναι όμως κάτι εντελώς διαφορετικό όταν μια τέτοιας ποιότητας «άποψη» εκφέρεται δημοσίως και πολύ περισσότερο στα ΜΜΕ, όπου διαμορφώνονται συνειδήσεις, οπότε όχι μόνον είναι απορριπτέα, αλλά μας αφήνει και παγερά αδιάφορους, ενώ απεναντίας μας ενδιαφέρει η τεκμηριωμένη θέση-τοποθέτηση των ατόμων που έχουν ασχοληθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα με ένα ζήτημα και διαθέτουν σημαντική εμπειρία είτε λόγω προσωπικών βιωμάτων είτε λόγω διαρκούς πληροφόρησης και ενημέρωσης. 

Έρχομαι στην «ταμπακέρα». Τι ακριβώς θέλησε να μας πει ο κ. Καραπαναγιώτης; Απλούστατα να προβάλλει τις γνωστές συριζαίϊκες δικαιολογίες για το ξεπούλημα και να διαφημίσει τους υποψήφιους ευρωβουλευτές του Σύριζα: Τον γνωστό και μη εξαιρετέο επαγγελματία προπαγανδιστή Κ. Αρβανίτη και τον αθλητή Α. Νικολαΐδη (και όχι Ολυμπιονίκη, όπως καταχρηστικά αναφέρεται. Πάντοτε Ολυμπιονίκης ήταν μόνον ο πρώτος στα ατομικά αθλήματα και αυτός είναι ο λόγος που ποτέ δεν μάθαμε ονόματα των δεύτερων ή τρίτων αθλητών στους Ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας). Για να αντιληφθούμε ποιος είναι ο κ. Αρβανίτης ας θυμηθούμε ένα μόνον από τα «κατορθώματά» του, όπως αυτό που απασχόλησε προ τριετίας περίπου τα ΜΜΕ: 
«Δεν έχει τέλος το γαϊτανάκι με τους διορισμούς συγγενών και φίλων, στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, με τελευταίο κρούσμα τον διευθυντή του ραδιοσταθμού του ΣΥΡΙΖΑ “Στο Κόκκινο” Κώστα Αρβανίτη, ο οποίος διόρισε σε θέσεις μετακλητών υπαλλήλων δύο μέλη της οικογένειάς του: τη σύζυγό του Ζηνοβία Συρίβλη, η οποία ανέλαβε διευθύντρια στο πολιτικό γραφείο του υφυπουργού Κοινωνικών Ασφαλίσεων Αναστάσιου Πετρόπουλου, καθώς και την κόρη της συζύγου του, Αφροδίτη Βογιατζόγλου, η οποία, με μόνο προσόν το απολυτήριο Λυκείου, βρέθηκε στο γραφείο του υπουργού Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη. Στο ΦΕΚ του διορισμού της, η σύζυγος του κ. Αρβανίτη αναφέρεται με το πατρικό της όνομα (Ζηνοβία Συρίβλη) και μόνον οι γνωστοί του ζευγαριού μπορούν να αντιληφθούν ότι είναι το ίδιο πρόσωπο που ως δημοσιογράφος Τζίνα Βογιατζόγλου (το επώνυμο του πρώην συζύγου της) είχε διατελέσει στο παρελθόν διευθύντρια στην ΕΡΑ 5. Κάπως έτσι μπορούν να καλυφθούν τα ίχνη αλλά και να αποφευχθούν συνειρμοί με τον ταυτόχρονο διορισμό της θυγατέρας της σε άλλο υπουργείο…» 

Τον κ. Νικολαΐδη δεν τον γνωρίζω. Από τις φωτογραφίες και τα λίγα που άκουσα πρόκειται μάλλον για σεμνό και μετρημένο άτομο. Πώς έμπλεξε με την συν-μωρία των συριζαίων δεν ενδιαφέρει, μια και είναι δικό του πρόβλημα. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει είναι οι τοποθετήσεις του (δικές του ή υπαγορευμένες ελάχιστη σημασία έχει) για την κατάπτυστη «συμφωνία» και για το Σκοπιανό γενικότερα (έχω επιχειρηματολογήσει κατ’ επανάληψη ότι δεν υπάρχει «μακεδονικό» ζήτημα δεδομένου ότι αυτό έκλεισε οριστικά de jure και de facto με την Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 με την οποία καθορίστηκαν οριστικά και τα σύνορα μεταξύ των τότε εμπλεκομένων μερών. Από το 1945 ελέω Τίτο δημιουργήθηκε το ελληνοσκοπιανό πρόβλημα και εν συντομία το «Σκοπιανό»). 

Ειλικρινά δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω με όσα απίθανα γράφτηκαν, έναν απίστευτο «αχταρμά» ανακριβειών, παρανοήσεων, ψευδολογιών και φτηνών δικαιολογιών που επιχειρούν να ωραιοποιήσουν το τερατούργημα των Πρεσπών που λουστήκαμε, τις συνέπειες του οποίου θα τις πληρώνουμε για πολλά χρόνια στο μέλλον, ένα διάτρητο νομικά, πολιτικά, εθνικά κατασκεύασμα που υπαγορεύθηκε από ξένα κέντρα για να εξυπηρετήσει δικές τους προτεραιότητες και στόχους. 
Τι να πρωτοσχολιάσω! Την γελοία και ψευδέστατη «άποψη» περί 140 χωρών που δήθεν αναγνώρισαν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» που παπαγαλίζουν οι γκεμπελίσκοι του Σύριζα (και όχι μόνον) προς χρήση των σανοφάγων; Γνωρίζουν όλοι αυτοί την θεμελιώδη διαφορά στην Διπλωματία μεταξύ απλής σύναψης διπλωματικών σχέσεων μεταξύ δύο χωρών και της επίσημης αναγνώρισης μιας χώρας με την συνταγματική της ονομασία; Τα εξηγώ και τα γράφω χρόνια τώρα, Κάντε λοιπόν αγαπητέ τον κόπο να διαβάσετε αυτό το άρθρο μου: http://ethnologic.blogspot.com/2015/04/blog-post_26.html και τα ξαναλέμε. Ερωτώ: Γιατί άραγε τα Σκόπια δεν έτρεξαν να υπογράψουν συμφωνία με όλες αυτές τις χώρες και πίεζαν να υπογράψει η Ελλάδα; Απλούστατα, διότι μόνον η Ελλάδα μπορούσε να τους νομιμοποιήσει! Και αυτήν την μειοδοσία την διέπραξαν κάποιοι που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κρατήσουν τις καρέκλες τους. Και μάλιστα σε μια περίοδο που οι Αλβανοί των Σκοπίων προετοιμάζονταν συστηματικά για την δημιουργία Ομοσπονδίας και κατάργηση του υπάρχοντος κρατικού μορφώματος. Μήπως δεν είναι έτσι; Διαβάστε λοιπόν το άρθρο εδώ: https://ethnologic.blogspot.com/2017/03/blog-post_11.html «Ο διαμελισμός του σκοπιανού προτεκτοράτου» και ίσως γίνει αντιληπτό το τι παίχτηκε. Όσο για το «επιχείρημα» που επικαλούνται οι κουτοπόνηροι οπαδοί του κάθε Κοτζιά ότι «πετύχαμε να αναγνωριστεί ότι η μακεδονική (!) γλώσσα ανήκει στην ομάδα των νοτίων σλαβικών γλωσσών» δεν πίστευα στα μάτια μου! Άραγε υπήρχε κάποιος σε όλον τον πλανήτη που να υποστήριζε ότι η (κατασκευασμένη το 1944-45) γλώσσα των Σκοπίων ανήκε στην ομάδα των κινεζικών ή αφρικανικών γλωσσών;
Για να τελειώνουμε με όλες αυτές τις ασυναρτησίες και τις κουτοπονηριές. Μήπως αγαπητέ έτυχε να διαβάσετε ότι Κινεζικές εταιρείες ακύρωσαν παραγγελίες ελληνικών κρασιών διότι αναφέρονταν ως μακεδονικά; Για διαβάστε εδώ: https://omadaalithias.gr/politiki/i-kina-aperripse-ellinika-krasia-epeidi-einai-makedonika.

Και δυστυχώς είναι μόνο η αρχή και τα εμπορικά και οικονομικά προβλήματα δεν θα είναι τίποτε μπροστά στα άλλα που έρχονται. 
Θα μπορούσα να γράψω πολλά, αλλά σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο. Παραμένετε αγαπητέ σε ένα κόμμα που η πολιτική του, με τις ιδεοληψίες της κάθε κυρά-Τασίας, του Αλέξη και των υπολοίπων, κατέστρεψαν την ιδιαίτερη πατρίδα σου την Λέσβο (και την Μυτιλήνη), ένα από τα διαμάντια του Αιγαίου και την μετέτρεψαν σε κολαστήριο ψυχών. Έρχεστε τώρα να πείσετε εμάς τους Μακεδόνες ότι δεν ξέρουμε τι μας γίνεται και έχουμε παρασυρθεί από τους ακροδεξιούς; Φτάνει πια! Ακόμα και το θράσος έχει τα όριά του! 

Δηλώνω λοιπόν ότι θα αγωνιστώ με κάθε νόμιμο τρόπο και μέσον για την ακύρωση αυτού του ανοσιουργήματος το ταχύτερο δυνατόν. Αυτός είναι και ο λόγος που έθεσα υποψηφιότητα ως Ευρωβουλευτής με την παράταξη της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ η οποία έχει ως βασική και ξεκάθαρη θέση την ακύρωση αυτής της επονείδιστης «Συμφωνίας». 
Ραντεβού λοιπόν, όχι στα γουναράδικα, αλλά στις κάλπες αγαπητέ. 

ΔΕΕ 
Έδεσσα, 2 Μαΐου 2019

Δημοσιεύθηκε στην εφημ. ΠΕΛΛΑ News στις 8 Μαΐου 2019


Και η συνέχεια...


Να ‘χαμε, να λέγαμε…


Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης


Προβληματίστηκα αρκετά εάν έπρεπε να κάνω τον κόπο και να απαντήσω στο παραληρηματικό και ασυνάρτητο κείμενο του «αγαπητού», που επαναλάμβανε κουραστικά τις προπαγανδιστικές ανοησίες και ισχυρισμούς του κυβερνώντος κόμματος για το πόσο καλό ήταν το ξεπούλημα της Μακεδονίας και ότι η κατάσταση στην Λέσβο είναι ειδυλλιακή αφού «δέχεται πλήθος τουριστών απ΄όλη την Ευρώπη»! 

Από την άλλη έκρινα ότι έπρεπε να υπάρξει απάντηση έστω ως ανταμοιβή που διασκέδασα αρκετά με τα γραφόμενά του όπως π.χ. για το «μάθημα» που μου έκανε ότι δεν υπάρχει διαφορά Λέσβου-Μυτιλήνης! Προφανώς δεν μπόρεσε να αντιληφθεί την ειρωνεία μου προς τον αμόρφωτο αρχηγό του, με την οποία είχε καγχάσει το πανελλήνιο, ο οποίος αγνοούσε ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη ΔΕΝ είναι διαφορετικά νησιά. 
Διαπίστωσα όμως ότι υπάρχει γενικά μια δυσκολία αντίληψης και κατανόησης αυτών που διαβάζει και από άλλα σημεία του μακροσκελούς κειμένου του, όπως εκείνο που επιχειρεί να τεκμηριώσει το πόσο ακροδεξιός είμαι με παραπομπή σε άσχετο άρθρο της «εφημερίδας συντακτών» για τις σχέσεις του στρατιωτικού καθεστώτος με τις ομογενειακές οργανώσεις των ΗΠΑ, που το διάβασα 2-3 φορές μήπως καταλάβω τι σχέση είχε μαζί μου και τους ισχυρισμούς του «αγαπητού». Ουδεμία! Επίσης το φαιδρό συμπέρασμα ότι όποιος αναφέρεται στο μεγαλείο του Βυζαντίου προκύπτει ότι «έχει φιλόδοξους στόχους: Να πάρουμε την Πόλη!» ομολογώ ότι ελάχιστοι θα μπορούσαν να το επικαλεστούν χωρίς τον φόβο να γελοιοποιηθούν.
Όσο για τις κουτοπόνηρες και παιδαριώδεις προσπάθειες από ένα άρθρο μου-ανάλυση για το τι συμβαίνει στα Σκόπια να τονίζει «με νόημα» ότι «κάτι παρόμοιο λέει και η «Χρυσή Αυγή» (άρα είμαι ακροδεξιός) το αφήνω ασχολίαστο, μια και είναι γνωστή η τακτική των Ζαίων κάθε κατηγορίας όταν δεν έχουν επιχειρήματα να καταφεύγουν σε λάσπη, ύβρεις και συκοφαντίες. 
Αλήθεια, τι σημαίνει ακροδεξιός «αγαπητέ»; Ποια κυβέρνηση είναι ακροδεξιά; Σίγουρα μια κυβέρνηση που πνίγει τους πολίτες στους φόρους και τα χαράτσια, κόβει μισθούς και συντάξεις, εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα, εξαπατά συστηματικά τον λαό, κάνει προληπτικές συλλήψεις για να προφυλάξει τα στελέχη της και κατεβάζει πολυάριθμες διμοιρίες των ΜΑΤ στις ομιλίες του πρωθυπουργού, βομβαρδίζοντας με χημικά εκείνες/εκείνους που τολμούν να διαμαρτυρηθούν. Ποιος λοιπόν είναι ακροδεξιός; Ασφαλώς το στέλεχος και κάθε υποστηρικτής αυτής της κυβέρνησης.
Νομίζω ότι αρκετά ασχολήθηκα με τον αγαπητό Ιγνάτιο και δεν θα συνεχίσω διότι θα ήταν άδικο εκ μέρους μου να τα βάζω με άτομο, που όπως προκύπτει, πάσχει από λειτουργικό αναλφαβητισμό και εκτίθεται ανεπανόρθωτα χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Θα του συνιστούσα να ακολουθήσει την συμβουλή της σοφής κουκουβάγιας στην επιπόλαια μαϊμού, «να μη ανεβαίνει ψηλά στα δέντρα, γιατί θα φαίνεται ο κ.... της».



ΔΕΕ 27-5-2019





Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Η ψυχολογική εξέλιξη του προλεταριάτου


Η ψυχολογική  εξέλιξη του προλεταριάτου


Μέσα στα χρόνια όλα αλλάζουν και εξελίσσονται, η μαρξική σύλληψη του προλεταριάτου δεν αποτελεί  εξαίρεση σε αυτόν τον αιώνιο κανόνα. Δεν ξέρω πώς θα ένοιωθε ο Γερμανός φιλόσοφος βλέποντας την ψυχολογική μετεξέλιξη του προλεταριάτου, το οποίο πλέον δεν αποσκοπεί  στο να καθιερώσει καμμία  δικτατορία  διότι έχει απορροφηθεί πλήρως και ψυχολογικώς μέσα στο καταναλωτικό κοσμικό  πλαίσιο του κεφαλαιοκρατικού κόσμου. Συγκεκριμένα οι προλετάριοι σήμερα έχουν κρατήσει τον μαρξικό αυτό τίτλο-όπως και οι ιερείς έχουν κρατήσει εθιμοτυπίες από την εποχή των αποστόλων-όμως συναποτελούν το εξουσιαστικό κομμάτι της σύγχρονης οικονομίας διότι συνιστούν τον κύριο αγοραστικό πόλο ώστε η αγορά να κινείται και ο κύκλος του χρήματος να  δουλεύει όσο καλύτερα μπορεί.Εδώ μάλιστα και δέκα χρόνια –και αυτό ελάχιστοι το έχουν αντιληφθεί- η προλεταριοποίηση του κόσμου έχει ονομασθεί οικονομική κρίση.

Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι:Ο κόσμος αλλάζει,έχουμε απίστευτες μετακινήσεις πληθυσμών,οι πληθυσμοί όμως αυτοί ενώ μαρξικά θεωρούνται προλετάριοι(είτε θρησκευτικοί είτε εργασιακοί) δεν έχουν καμμία ταξική συνείδηση ή καμμία ιδεολογική και ηθική επιδίωξη να επαναστατήσουν και να αναλάβουν την εξουσία.Απλά θέλουν από τις κρατικές κυβερνήσεις εργασιακή απορρόφηση άρα και κοινωνική ενσωμάτωση.Ώστε το προλετάριο  ως επαναστατικό μαρξικό μέγεθος έχει ιστορικά εξαφανισθεί. Στην προσπάθειά τους όμως οι κυβερνήσεις να στήσουν το νέο πληθυσμιακό πάζλ εξύφαναν το σενάριο της οικονομικής κρίσης,η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ελεγχομένη ανακατανομή πλούτου, εξουσιαζομένου από κεντρικά μέρη, προκειμένου να ελεγχθεί το νέο κρατικό οικουμενικό πάζλ και οι νέες εργασιακές και οικονομικοκοινωνικές ισορροπίες.
Οι προλετάριοι λοιπόν εξαρτώνται πλήρως από τους έχοντας τον πλούτο και καμμία σκέψη δεν υπάρχει να επαναστατήσουν,ούτως ή άλλως έχουν αλλάξει τελείως τη μαρξική επαναστατική τους φύση.Τώρα  επειδή οι εργασιακές σχέσεις έχουν εξελιχθεί, οι μηχανές έχουν εισέλθει στη ζωή των ανθρώπων, οι μαρξικοί φόβοι ξεπεράσθηκαν, πτωχοί πλουτίζουν, προλετάριοι γίνονται αρχηγοί κρατών, τώρα πλέον οι προλετάριοι αποτελούν τον καταναλωτικό στρατό των κεφαλαιούχων. Κυβερνά το προλεταριάτο, αλλά αντίστροφα. Τα προϊόντα δημιουργούνται με  βάση τη μαζική κουλτούρα των προλεταρίων. Γι αυτό εξάλλου σιγά αλλά σταδιακά καταργείται η μεσαία τάξη ώστε όλα να απλοποιηθούν,όλος ο κόσμος θα πρέπει να γίνει μια τεράστια αγορά. Υπάρχουν οι πάροχοι πλούτου και προϊόντων και οι αγοραστές προλετάριοι. Οι προλετάριοι προσαρμόζονται στο νέο μετακαπιταλιστικό κόσμο της ειρήνης που επιφυλάσσει το life style. Από τη στιγμή κατά την οποία το σπίτι του εργάτη έχει lab top,κινητό,τηλεοράσεις και λοιπές ανέσεις, όλα είναι τέλεια.
Ο Μάρξ έδωσε τον τρόπο ο καπιταλισμός έκανε όλα τα άλλα. Συγκεκριμένα: Ο Μάρξ ως αντίστροφος Ιησούς φώναξε: «δεν υπάρχει σωτηρία έξω από τον κόσμο της μηχανής»(Ο Ιησούς είχε  φωνάξει «δεν υπάρχει σωτηρία έξω από την εκκλησία»).Οι προλετάριοι πίστεψαν το Μάρξ και θεώρησαν ότι όλα στη ζωή είναι χρήμα,κατανάλωση,ύλη και οικονομικές ισορροπίες.Ευτυχισμένος δεν είναι αυτός ο οποίος σκέπτεται αλλά αυτός ο οποίος έχει ύλη και δεν τρομάζει να κοιτάζει τους οικονομικούς δείκτες στα «μάτια».Σταδιακά οι προλεταριακές μάζες ξέχασαν το πνεύμα και τις άνω οδούς και δέθηκαν στον κύκλο του χρήματος. Σήμερα που το life style έχει επικρατήσει ξεπεράσθηκε και η ιστορική αποστολή του προλεταριάτου. Γιατί να επαναστατήσουν όταν αυτοί με τις αγορές τους ρυθμίζουν τα πάντα; Γιατί να επαναστατήσουν όταν όλα και όλοι ,από τα σχολεία μέχρι τα ΜΜΕ εργάζονται γι αυτούς,με διαφημίσεις,με μελέτες αγοράς. Γιατί να επαναστατήσουν τη στιγμή κατά την οποία όλοι ασχολούνται με τους ευπαθείς και αδυνάτους, όταν όλα έχουν καταστή κατανάλωση και ύλη και ανάλωση, κάτι το οποίο αποεπαναστατικοποιεί το προλεταριάτο και το καθιστά τον συνεργάτη καταναλωτή των κεφαλαιούχων;
Είναι τόση η μανία του προλεταριάτου ώστε συζητούμε για μαρξική επαναστατική αντιστροφή του ιστορικού ρόλου των πτωχών και μαρξικά αδυνάτων. Πλέον το προλεταριάτο θα επαναστατήσει μόνον εάν δεν έχει όλα τα λεφτά ώστε να αγοράσει όλα όσα θέλει.Το ψυχολογικό και όχι το δικτατορικό προλεταριάτο είναι εδώ. Είναι τόσος ο εξανδραποδισμός που υφίσταται το προλεταριάτο ώστε θα επαναστατήσει μόνον όταν δεν έχει όλα όσα θέλει.Γι αυτό και έχει προσαρμοσθεί επάνω του όληη καπιταλιστική εξουσιαστική κυρίαρχη λογική.
Ας την προσέξουμε.Καταργείται η μεσαία τάξη ώστε να έχουμε τους λίγους εμπόρους και τους πολλούς καταναλωτές.Από εκεί και πέρα έχουμε μαζικές παραγωγές σε προϊόντα ευρείας χρήσης (υπολογιστές,κινητά τηλέφωνα,αυτοκίνητα κ.α) ώστε οι μάζες να ευχαριστούνται. Όλα εμπορευματικοποιούνται,όλα γίνονται κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν των προλεταρίων ,  χάριν της καταναλωτικής μανίας των προλεταρίων. Τα ψώνια γίνονται τηλεοπτικά παιχνίδια ώστε οι προλετάριοι να έχουν τα δικά τους είκοσι λεπτά όπου θα είναι πρωταγωνιστές πέρα από κάθε αμφιβολία. Η τηλεόραση σφύζει από μαγειρική και χορούς και τραγούδια και τυχερά παίγνια προκειμένου να εξευμενισθεί η μαρξική επαναστατική μανία των προλεταρίων. Ο προλεταριακός επαναστατικός ζόφος μετατρέπεται σε καταναλωτική και κεφαλαιοκρατική δουλοπρεπής μανία. Ο κόσμος γίνεται αντιληπτός όχι όπως στον Πυθαγόρα (στολίδι και αρμονία) αλλά ως ένα τεράστιο προϊόν το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να αγορασθεί και να καταναλωθεί.Δεν είναι τυχαίο ότι οι συσκευές ευρείας οικιακής χρήσης,φάρμακα ευρείας χρήσης, βιβλία τσέπης, παντού καφέ και γρήγορο φαγητό,όλα καθίστανται εύκολη αγορά χωρίς σκέψη προκειμένου το προλεταριάτο να καταστή ήρεμος ψυχολογικός παράγων.Γι αυτό εξάλλου και η αριστερολαγνεία. Οι προλετάριοι δεν ξεχνούν ότι ο Μάρξ τους εδημιούργησε και σε κανένα άλλο κόσμο δεν θα είχαν τόσο τέλεια ζωή,να δουλεύουν λίγο,να προσπαθούν ελάχιστα,να ζούν με τη γαστέρα και την επιθυμία και όχι το νού,και να είναι τόσο ευτυχισμένοι.Διότι υπήρξαν και πολιτισμοί όπου απαίτησαν από τους πολίτες το μείζον και το ανώτερον,νοερώς και ηθικώς, προκειμένου η πόλις και οι πολίτες  να εξελιχθούν.
Ώστε λοιπόν η περίφημη διαλεκτική σχέση πλουσίων και προλεταρίων ομοιάζει με τη σχέση του  όρους με τις πηγές.Όλοι και όλα εργάζονται για το προλεταριάτο το οποίο πλέον είναι μέρος του επισήμου life style.Yπάρχει όμως μια παράξενη εμφάνιση του προλεταριάτου. Εξωτερικά καταναλώνει, ψυχολογικώς είναι αγχωμένοι οι προλετάριοι διότι δεν ξέρουν εάν θα τα έχουν όλα,πνευματικώς νοιώθουν μαρξικά τέκνα του κράτους ώστε ως οι πρωτόπλαστοι τα περιμένουν όλα από το κράτος. Δεν επιδιώκουν το μέγιστο,θέλουν τα επιδόματα,την ευρεία κατανάλωση, και τις ελαστικές μορφές εργασίας.Διότι οι προλετάριοι προκαλούν σε μεγάλο βαθμό όλα όσα εργασιακά ή μη επισυμβαίνουν, κρυφά αποτελούν συνδιαμορφωτή με τους εξουσιαστές του κόσμου όπως τον βλέπουμε να διαμορφώνεται αυτόν τον κόσμο, επειδή μάλιστα προήλθαν από το Μάρξ  και άσχεται με το τι ξέρουν πολιτικά ή δεν ξέρουν, επιθυμούν την αριστερολαγνεία διότι σε κάθε άλλο σοβαρό πολιτικό περιβάλλον όπου η ωφέλεια θα υπερκεράσει την απλή τέρψη,οι προλετάριοι θα αποκτήσουν την υγιά πολιτική συνείδηση όπως αυτή τη βλέπουμε στον Πλατωνικό Πρωταγόρα.Ώστε η Πλατωνική Εργατκή τάξη η οποία απορρέει από τους Βασιλείς –Φιλοσόφους να στηρίζεται στην αιδώ και στη δίκη,στην προσφορά προς την ευδαιμονία και την ενδελέχει και της πόλεως και του πολίτου.

Βασίλειος Μακρυπούλιας,δρ.φιλοσοφίας.