Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Στα ίχνη των βημάτων των παραδοσιακών μας χορών


ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΤΩΝ ΠΟΔΩΝ 
ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΜΑΣ ΧΟΡΩΝ"

Εισήγηση του Μανώλη Βαλσαμίδη στο 1ο Συμπόσιο Μακεδονικής Παράδοσης και Ιστορίας στην Βέροια 22-1-2017

Το σημερινό θέμα μας είναι: Στα ίχνη των ποδών των παραδοσιακών μας χορών. Ενδιαφέρον θέμα. Το έχω διαπραγματευθεί σε βιβλίο, που εκδόθηκε το 2004 σε ελληνικά και αγγλικά. Το διαπραγματεύθηκα σε διαλέξεις, εισηγήσεις σε συνέδρια, παρουσιάσεις στη Νάουσα, στο Ίδρυμα "Δώρα Στράτου" στην Αθήνα, στο παγκόσμιο συνέδριο του CID της UNESCO στη Νάξο, στο εθνικό τμήμα του CIOFF του Καναδά και σε πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, όπου συνέβη το εξής: η αίθουσα είχε νοικιαστεί (έτσι κάνουν εκεί) για την παρουσίαση του θέματος για μια ώρα. Με απαίτηση των ακροατών, ανάμεσα στους οποίους πολλοί ακαδημαϊκοί, ζητήθηκε παράταση της ενοικίασης της αίθουσας για μια ακόμα ώρα. Κάτι ανάλογο έγινε στη Σαρδηνία, στη Λιουμπλιάνα και το Πέρνικ. Στη Σαρδηνία πρώτη παρουσίαση έγινε στο Σάσσαρι και την άλλη χρονιά, επαναλήφθηκε στο πανεπιστήμιο του Κάλιαρι με ευθύνη της κ. Καρμέλα Ντεϊντά Σκάλας. Στη Λουμπλιάνα η παρουσίαση έγινε με ευθύνη του καθηγητή κ. Μπρούνο Ράβνικαρ και στο Πέρνικ της Βουλγαρίας, μετά την ανάλυση των χορών της παράστασης, η ελληνική αποστολή, με απόφαση διεθνούς κριτικής επιτροπής, πήρε χρυσό τετραπλό για τη μουσική, τον χορό, τις φορεσιές και την εμφάνιση.

Μπαίνοντας στο θέμα μας πρέπει να επισημάνουμε ότι τους ρυθμούς των χορών μας θα τους δούμε στην ολότητά τους και στην ενότητά τους, στον λόγο / ποίηση / τραγούδι, στη μουσική και στα πόδια των χορευτών μας, στα βήματα ή καλύτερα τα πατήματα, τους πόδες / μέτρα που κινούν τα βήματα των χορευτών στον χώρο και τον χρόνο.

Μετρούνται όλα. Έχουν μέτρο όλα και το μικρό τμήμα τους δεν λέγεται τυχαία: πους = πόδι. Με τα πόδια/βήματα/πατήματα επαναλαμβάνουμε πόδες / μέτρα και απολαμβάνουμε τους ρυθμούς των παραδοσιακών μας χορών.

Και επειδή αυτή η ιστορία έχει ρίζες, δεν κρίνω άσχετο να πάμε για λίγο στους μεγάλους μας φιλοσόφους. Όλοι τους μιλούν γι' αυτούς τους πόδες. Ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας και εκείνος ο πάντων σοφών σοφότερος ο Σωκράτης στις συζητήσεις του με τους μαθητές του. Τα ήξεραν αυτά τα πράγματα, τα ζούσαν και θα μας πουν και από πού τα παρέλαβαν.

Ο Σωκράτης, για παράδειγμα, μια μέρα με όλη του τη συντροφιά κατέβηκε από την Αθήνα στον Πειραιά για να παρακολουθήσει χορευτική εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν χορευτικά από όλη την Ελλάδα. Εντυπωσιακή η παρουσίαση όλων των συγκροτημάτων και ενδιαφέρων ο διάλογος Σωκράτη και μαθητών, που τους κράτησε συντροφιά σε όλη τη διάρκεια της οδοιπορίας της επιστροφής τους στην Αθήνα. Στον Σωκράτη άρεσε περισσότερο, ως το εντυπωσιακότερο όλων των συγκροτημάτων, το θρακικό.

Ο Αριστοτέλης, αφιέρωσε ολόκληρο βιβλίο, την ποιητική του, που αναφέρεται συνολικά στην τραγωδία σε πλάτος και βάθος. Θέματα/μύθοι, σκηνική παρουσία, τραγούδι, μουσική, ποίηση, χορός. Κάτι θα έχουμε ακούσει για τον ορισμό της τραγωδίας από τον Αριστοτέλη. Μια χρονιά στο φεστιβάλ της Νάουσας ναυλώσαμε ένα λεωφορείο από την Κρύα Βρύση. Σε κάποια διαδρομή, καθόμουν στη θέση του συνοδηγού, ο οδηγός μου λέει: κύριε καθηγητά, στα γράμματα πήγαινα καλά, αλλά δεν συνέχισα. Να σας πω τον ορισμό της τραγωδίας του Αριστοτέλη; Και άρχισε: «Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν». Φυσικά, μη μου ζητήσετε ανάλυση του ορισμού, θα πάμε σε μάκρος. Γι' αυτό που μας ενδιαφέρει, τον χορό, θα σας διαβάσω την άποψη του Κάρολου Κουν: «Πρωταρχικός παράγοντας του αρχαίου θεάτρου θα είναι πάντοτε ο χορός. Νοηματικά και λεκτικά, ηχητικά και μουσικά, κινησιακά και πλαστικά ο χορός διαμορφώνει το κλίμα του έργου, φωτίζει τους ήρωες και προβάλλει με το πάθος του τα μηνύματα του ποιητή».

Να μείνουμε λίγο ακόμα στους αρχαίους φιλοσόφους και να κλείσουμε αυτήν την σχοινοτενή εισαγωγή με το ερώτημα: Αυτά τα στοιχεία πού τα βρήκαν οι αρχαίοι, δημιουργήθηκαν στις μέρες τους και αν όχι από ποιους τα παρέλαβαν; Θα σας διαβάσω την απάντηση στο ερώτημά μας, όπως τη βρήκα στον διάλογο του Πλάτωνα "Φίληβος" :

Ἀλλ’, ὦ φίλε, 
Ἐπειδάν λάβῃς τά διαστήματα 
ὁπόσα ἐστί τόν ἀριθμόν τῆς φωνῆς ὀξύτητός τε πέρι καὶ βαρύτητος,
καὶ ὁποία,
καὶ τούς ὅρους τῶν διαστημάτων
καὶ τά ἐκ τούτων ὅσα συστήματα γέγονεν,
ἃ κατιδόντες οἱ πρόσθεν παρέδοσαν ἡμῖν τοῖς ἑπομένοις καλεῖν αὐτά ἁρμονίας,
ἔν τε ταῖς κινήσεσι αὖ τοῦ σώματος 
ἕτερα τοιαῦτα ἐνόντα πάθη γιγνόμενα, 
ἃ δή δι’ ἀριθμῶν μετρηθέντα δεῖν αὖ φασί ρυθμούς καὶ μέτρα ἐπονομάζειν,
καὶ ἃμα ἐννοείν,
ὡς οὕτω δεῖ περί παντός ἑνός καὶ πολλῶν σκοπεῖν.
Ὅταν γάρ ταῦτα τε λάβῃς οὕτω, τότε ἐγένου σοφός.
Πλάτ. Φίληβος, VII D

Και η μετάφραση:
«Όταν, όμως, φίλε μου, μάθεις (συλλάβεις) πόσα είναι τα διαστήματα του ήχου σχετικά με την οξύτητα και τη βαρύτητα, τα όρια ανάμεσα στα διαστήματα και τους συνδυασμούς (τα συστήματα) που σχηματίζονται απ’ αυτά – όλα τούτα τ’ ανακάλυψαν οι παλαιότεροι και τα παρέδωσαν σε μας τους κατοπινούς τους με το όνομα αρμονίες (κλίμακες), κι όταν, ακόμα, μάθεις πως μέσα στις κινήσεις του σώματος δημιουργούνται άλλες ανάλογες (τέτοιες) ιδιότητες, που, καθώς λένε πρέπει να τις μετράς με αριθμούς και τις ονομάζουμε ρυθμούς και μέτρα, κι’ αν, τέλος, συλλάβεις πως με τον ίδιο τρόπο πρέπει να ερευνούμε πάντα κάθε τι που είναι ένα και πολλά, τότε έγινες σοφός».

Ο ΛΟΓΟΣ

Και τώρα, για μια πρώτη κουβέντα, μας περιμένει ο λόγος. Ο λόγος στην αρχαιότητα εκφέρονταν με συλλαβές διαφορετικής χρονικής ποσότητας/διάρκειας. Είχε μια μουσικότητα και εξ αυτού του λόγου το μέτρο χρησιμοποιούσε εναλλακτικά μακρές και βραχείες συλλαβές στην ποίηση και στο μέλος και γι' αυτό λεγόταν προσωδιακό. Αν πάρουμε μια φύσει ή θέσει μακρά συλλαβή π.χ. ένα Ἄν και προσθέσουμε δυο βραχείες συλλαβές π.χ. δρα και μοι, τότε έχουμε έναν πόδα που συνίσταται από μια μακρά και δυο βραχείες συλλαβές, έναν δάκτυλο. Όταν τα συνεκφέρω, έχω το Άνδρα μοι (-υυ). Αν διαβάσω στη συνέχεια τον στίχο του Ομήρου, απ' όπου πήρα την αρχή, με το παραπάνω μέτρο έχω έξι πόδες, το γνωστό μας δακτυλικό εξάμετρο. π.χ. Ἄνδρα μοι/ ἔνεπε/ μοῦσα πο/ λύτρωπον/ ὅς μάλλα/ πολλά.

Τα προσωδιακά μέτρα είναι πολλά. Στηρίζονται στην επανάληψη ποδών, και είναι: Ο τροχαίος που οι συλλαβές του κατά την ποσότητα εναλλάσσονται και είναι μακρόν, βραχύ (-υ), ο ίαμβος, που είναι το ανάποδο του τροχαίου, βραχύ, μακρό (υ-), ο δάκτυλος, μακρό βραχύ, βραχύ, -υυ, όπως παραπάνω, ο ανάπαιστος, που είναι δύο βραχείες συλλαβές και μια μακρά (υυ-) και άλλοι πόδες, όπως ο αμφίβραχυς, ο επίτριτος, ο παιωνικός κλπ. και μίξεις, όπως ο χορίαμβος, που είναι μίξη τροχαίου και ίαμβου, μακρό, βραχύ, βραχύ- μακρό (-υυ-),

Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Παράλληλα με την ποίηση στην προσωδία έχουμε τη μουσική στα ίδια ακριβώς μέτρα). Όργανα της εποχής, τα κρουστά, πνευστά, έγχορδα. Ο ρόλος των κρουστών ξεχωριστός, όπως και του νταουλιού σήμερα.

Ο ΧΟΡΟΣ

Ο χορός, το ίδιο, μετριέται και αυτός. Και είναι φυσικό, αφού τα μέτρα είναι εναλλαγή μεγάλων σε χρονική διάρκεια βημάτων και μικρών, ο χορός να συμφωνεί με τον λόγο και τη μουσική. Έτσι μουσική, λόγος και χορός είχαν ένα τέλειο δέσιμο, Έχουμε μια συμφωνία τρίγλωσση. λόγου, μουσικής και κίνησης του σώματος.

Μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα ο χορευτής εκφράζει τον εσωτερικό του κόσμο και, αν είναι πολύ καλός χορευτής, μπορεί να απελευθερώνεται από τους χρονικούς περιορισμούς, να κάνει το κάτι παραπάνω, να βάζει το κερασάκι πάνω στην τούρτα, να αυτοσχεδιάζει. Αυτούς τους πόδες του πρωτοχορευτή οι αρχαίοι τους χαρακτηρίζουν άλογους πόδες. Ο λόγος εδώ είναι μαθηματικός όρος και οι άλογοι πόδες είναι οι χωρίς μέτρο. Οι άλογοι αυτοί πόδες είναι αυτό που λέμε εμείς τσαλίμια, φιγούρες. Και είναι τέχνη η επάνοδος στον ρυθμό μετά από αυτό το ξέσπασμα. Έλεγε κάποτε ο Μεγαλοοικονόμου, ξακουστός φωτογράφος των Αθηνών, για έναν πρωτοχορευτή μας: "Αυτό το παλικάρι με κάθε φιγούρα του μου δίνει και ένα κάδρο. Αν ήμουν γλύπτης θα είχα να κάνω πολλές εικόνες στο μάρμαρο".

Αυτά για την αρχαιότητα. Στο πέρασμα του χρόνου η αρχαία ελληνική γλώσσα χάνει τη μουσικότητά της, γίνεται πεζή. Δεν υπάρχει χρονική/ποσοτική διαφορά στις συλλαβές. Τα προσωδιακά μέτρα χρησιμοποιούνται μεν αλλά είναι κατασκευές χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια εμφανίστηκαν κάποιοι ύμνοι με βάση τη διάκριση των συλλαβών όχι πλέον με τη χρονική τους διάρκεια/ποσότητα, που δεν υπάρχει πλέον, αλλά με τον τόνο. Ένα παράδειγμα: Αγνεύω Σοι και λαμπάδας φαεσφόρους κρατούσα, νυμφίε, υπαντάνω Σοι. Το μέτρο εδώ είναι καθαρά τονικό. Τη θέση των μακρών συλλαβών παίρνουν οι τονιζόμενες συλλαβές και πλέον συνεχίζουμε να έχουμε τα ίδια αρχαία μέτρα, αλλά οι συλλαβές, το τονίζω, δεν έχουν διαφορετική χρονική έκταση/ποσότητα μεταξύ τους. Μπορούν να μας δώσουν έναν βηματισμό σημειωτόν ή παρέλασης. Με αυτά τα μέτρα χορός δεν υπάρχει. Το διαζύγιο αυτό ποίησης και χορού χρειάστηκε χρόνος πολύς για να γεφυρωθεί.

Ακολουθεί η χρυσή περίοδος της Εκκλησίας με τους μεγάλους πατέρες της και τους μελωδούς της. Άριστοι φιλόλογοι οι Έλληνες Πατέρες, γνώστες της ποίησης, της ρητορικής τέχνης και της μουσικής, με τους ρητορικούς τους λόγους, δίνουν έκταση στον τονικό ρυθμό, δίνουν κανόνες για συνθέσεις ύμνων. Π.χ. το "Χριστός γεννᾶται, δοξάσaτε. Χριστός ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε. Χριστός ἐπί γῆς ὑψώθητε" κλπ. είναι απόσπασμα από τον λόγο στην εορτή των Χριστουγέννων του Γρηγορίου του Θεολόγου (Λόγος ΛΗ΄). Ο ρητορικός αυτός λόγος γίνεται ύμνος και κανόνας για τη σύνθεση ωδών, με τους μελωδούς να είναι οι συνθέτες λόγου / ποίησης και Μουσικής, οργοτόμοι μιας νέας εποχής. Η ποίηση σιγά - σιγά ξαναβρίσκει τη φρεσκάδα της και με την παραγωγή ύμνων και τροπαρίων ιδιόμελων ή προσομοίων καλουπώνονται τα νέα μέτρα πάνω στα παλιά. Π.χ. ο ύμνος της Μ. Εβδομάδος "Τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου τὰς ἀπαρχὰς ἡ παροῦσα ἡμέρα λαμπροφορεῖ" ως τονικός ρυθμός, μας δίνει μέτρο αναπαιστικό. Δεν είναι τέλειο. Το τελειοποιεί ο μελωδός τεχνητά. Τί κάνει, ορισμένες συλλαβές τις μακραίνει χρονικά με τον διπλασιασμό του φωνήεντός των. Στο παραπάνω παράδειγμα, εκτείνονται χρονικά οι απαραίτητες συλλαβές στο μελώδημα με διπλασιασμό του Ι του ΟΥ του Ε του ΕΙ κλπ. και έχουμε: "Των Παθώων του Κυρίιου τας απαρχάας η παρούουσα ημέερα λαμπροφορείει". Μετατρέπεται δηλαδή ο τονικός ανάπαιστος σε προσωδιακό ανάπαιστο! Δύσκολο έργο. Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους / Ἐργῶδες ἐστίν· Η σύνθεση ύμνων είναι δύσκολο έργο. Απαιτεί συντονισμό λέξεων, απόδοση υψηλών νοημάτων, συνάρθρωση μέτρων, μελωδικό ντύσιμο, αρμονία των μερών, αισθητική τελειότητα.

Η ΔΗΜΩΔΗΣ ΠΟΙΗΣΗ

Το τραγούδι στην δημώδη ή την κοσμική ελληνική ποίηση ακολουθεί παράλληλο δρόμο. Έχουμε τροχαίους π.χ. Μάτια/ σαν και/ τα δι/κά σου/ δεν υ/πάρχουν/ στον ντου/νιά. Ίαμβους: Σαν πας/ στην κα/λαμά/τα. Και ρθεις/ με το / καλό. κλπ. Να πάρουμε και ένα παράδειγμα με Αναπαιστικό μέτρο από την ποίηση των επωνύμων. Στων Ψαρών/ την ολό/μαυρη ρά/χη. Περπατώ/ντας η δό/ξα μονά/χη. Μελετά/ τα λαμπρά/ παλικά/ρια κλπ (Δ. Σολωμός).

Και στα τρία προαναφερθέντα παραδείγματα με τον τονικό ρυθμό δεν μπορεί να υπάρξει χορευτικός ρυθμός, παρά μόνον όπως προανέφερα, σημειωτόν ή παρέλαση. Λοιπόν, σταμάτησαν οι Έλληνες να χορεύουν; Καταργήθηκαν τα χοροστάσια, τα πανηγύρια, οι χαρές, οι γιορτές, οι γάμοι; Κάθε άλλο. Ο χορός στην Ελλάδα δεν σταμάτησε ποτέ, γιατί είναι τρόπος ζωής. Μας το λένε οι κατά καιρούς επισκέπτες της, οι περιηγητές. Μας το γράφουν οι συγγραφείς, το απεικονίζουν οι ζωγράφοι / αγιογράφοι και μέσα στους ναούς. Το υπογραμμίζει η λαϊκή ρήση "θα φάμε και θα πιούμε και θα χορέψουμε". Ιαμβικό τονικό το μέτρο, μεταλλάσσεται σε αναπαιστικό χορευτικό. Με τον χορό θα εκφραστούμε, βγάζοντας ό,τι έχουμε μέσα μας: λύπες, πίκρες, καημούς και ξεχωριστά χαρές. Ακόμα και μέσα στην εκκλησιά έχουμε παραστάσεις χορών και κάποιους ύμνους και μάλιστα στον γάμο, στη χαρά όπως λεγόταν ο γάμος, καλούμε και τους αγίους να χορέψουν. "Ἡσαΐα χόρευε· ἡ Παρθένος ἔσχεν ἐν γαστρί, καὶ ἔτεκεν Υἱὸν τὸν Ἐμμανουήλ". Τροχαϊκό ή χορείο το μέτρο, κατ' εξοχήν χορευτικό.

Ο χορός κίνηση στον χώρο, διάρκεια των βημάτων στον χρόνο, κράτησε σε πείσμα των αιώνων και των καιρών, διαχρονικά, (Ρωμαιοκρατία, Βυζάντιο, Τουρκοκρατία) τους ίδιους πόδες στη χρονική τους άρθρωση, τα ίδια μέτρα, όλα τα μέτρα, όπως στην αρχαία προσωδία. Στον χορό δεν έχουμε καμιά μεταβολή από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Τα βήματα του χορού μακρά και βραχέα, χρονικά, υποχρέωσαν σε πειθαρχία τη μουσική / μελωδία και τον λόγο σε μετάλλαξη, μακραίνοντας ή σμικρύνοντας τη χρονική τους διάρκεια ανάλογα με τα μέτρα των ποδών του.

Πόσο μπορεί να απλώσει η επανάληψη; Στο Άγιος ο Θεός του βήματος, όπως λέγεται, η επανάληψη του "Α" γίνεται οκτώ φορές για την ποσοτική αύξηση της μακράς συλλαβής και του "γι" τέσσερεις για τη βραχεία. Στους παραδοσιακούς μας χορούς το φαινόμενο είναι καθολικό. Ο ρυθμός της πατινάδας "Ένα Σαββάτο βράδυ" Ένα/ Σαββά/το βρά/δυ από τονικός ιαμβικός στον στίχο γίνεται προσωδιακός δακτυλικός στον χορό: Έενα σαβ/βάα τοο/ βράδυ Μα/ ρίια

Θα σας μεταφέρω στη Βόρεια Καρολίνα. Στη νοικιασμένη αίθουσα για μια ώρα που έγιναν δυο. Σε μια κατάμεστη αίθουσα διδασκαλίας από ακαδημαϊκούς και πολίτες δίνω εντολή στον Μήτσο Αγγέλτση, τον νταουλτζή, να χτυπήσει Μακρυνίτσα. Ακούγεται τότε ένα Μπάμ-μπαμ-μπαμ, Μπάμ-μπαμ-μπαμ. Ζητώ από την ομήγυρη να βρούμε το μέτρο. Ένας ελληνιστής καθηγητής αυθόρμητα λέει: μα είναι δάχτυλοι! Συγκατένευσα και έδωσα εντολή στον Μήτσο να συνεχίσει. Κάνω τότε νεύμα στον Βαγγέλη τον Ψαθά, τον μακαρίτη διδάκτορα λαϊκό μουσικό του πανεπιστημίου Μακεδονίας, να αρχίσει τη Μακρυνίτσα. Στη συνέχεια ξεπροβάλλει γυναικείος χορός, κοπέλες της Νάουσας ντυμένες με τις όμορφες, πολύπτυχες χρυσοστόλιστες φορεσιές τους. Η αίθουσα σείστηκε από τα χειροκροτήματα των θεατών. Άκουσαν, είδαν, κατάλαβαν τι θα πει πεντακισχιλιετής ελληνική παράδοση.

Κύριε πρόεδρε, αγαπητοί φίλοι κρατάμε στα χέρια μας αμύθητο θησαυρό. Είμαστε ζάπλουτοι. Η παράδοσή μας είναι ζώσα και από εμάς εξαρτάται να μείνει ζώσα και να παραδοθεί ακμαία στις νεότερες γενιές. Θα σας μεταφέρω στο θερινό θέατρο της Νάουσας, σε ένα φεστιβάλ του Πυρσού. Ένα βουλγαρικό συγκρότημα χόρεψε παραδοσιακούς βουλγαρικούς χορούς με μέτρα ελληνικά. Στα καθίσματα των επισήμων δυο πανεπιστημιακοί Βούλγαροι, ο ένας, άνδρας, ελληνιστής και μια γυναίκα, η οποία μάλιστα ήταν Ελληνίδα, καθηγήτρια της Βυζαντινής ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Σόφιας. Εγώ στη σκηνή. Αφού είπα τα όσα έπρεπε να πω για το όμορφο βουλγαρικό συγκρότημα, απευθυνόμενος στον καθηγητή του είπα: "πρόσεξα ότι οι χοροί σας είχαν μέτρα ελληνικά. Πως εξηγείται το φαινόμενο; Η απάντηση του καθηγητή: Στον πολιτισμό, ό,τι έχουμε οι Βούλγαροι το οφείλουμε στην Ελλάδα!

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.


Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Όχι στην παράδοση της Κύπρου στη Νεοθωμανική Τουρκία!


Όχι στην παράδοση της Κύπρου 
στη Νεοθωμανική Τουρκία

Γιώργος Καραμπελιάς


Σήμερα το επεκτατικό νεοθωμανικό σχέδιο του Ρατζιπ Ερντογάν που επιχείρησε να μεταβάλει την Τουρκία στον περιφερειακό ηγεμόνα μιας περιοχής που εκτείνεται από τη Βοσνία και το Κόσσοβο έως την κεντρική Ασία και την αραβική Μ. Ανατολή έχει οδηγηθεί σε καθολικό αδιέξοδο. Το μόνο απτό αποτέλεσμα αυτής της επεκτατικής πολιτικής υπήρξε η χωρίς προηγούμενο όξυνση όλων των αντιθέσεων και των προβλημάτων που επισωρεύονται στο μεγαλομανιακό σχέδιο της επιστροφής στην οθωμανική κυριαρχία.

Η αποτυχία της νεοθωμανικής στρατηγικής


Η Τουρκία του Ερντογάν απέτυχε δραματικά στη πολιτική της του προσεταιρισμού των αραβικών χωρών, ιδιαίτερα μετά την «Αραβική Άνοιξη» και έχει οδηγηθεί σε ανοικτή σύγκρουση με την Αίγυπτο ενώ -προπαντός- απέτυχε να εξοντώσει τον Άσαντ και να εκπαραθυρώσει το καθεστώς του από τη Συρία.
Η προσπάθειά να αναδειχθεί σε ηγέτη του Ισλάμ ως ο οιονεί νέος χαλίφης του μουσουλμανικού κόσμου, απέτυχε παταγωδώς και οδήγησε σε μια γενικευμένη αντιπαράθεση με τις σημαντικότερες πτέρυγες του ισλαμικού κόσμου. Το τζιχαντιστικό Ισλάμ -το Ισλαμικό Κράτος και η Αλ Νούσρα, παράρτημα της Αλ Κάϊντα- το οποίο ενίσχυσε και εξέθρεψε αρχικώς, χρησιμοποιώντας το εναντίον του Άσαντ και των Κούρδων, στράφηκε τελικώς εναντίον του. Συνέπεια και επισφράγιση αυτής της ρήξης αποτέλεσαν οι αλλεπάλληλες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Παράλληλα συγκρούστηκε και μετωπικά και με το «ήπιο Ισλάμ», με τον ίδιο τον ισλαμιστή μέντορά του τον Φετουλάχ Γκιουλέν και το τάγμα του, που ανέδειξε τον Ερντογάν στην εξουσία.
Έτσι, ο «ισλαμιστής» Ερντογάν κατέληξε να έχει απογυμνωθεί από όλες τις συμμαχίες του με τους ισλαμιστές όλων των αποχρώσεων(!) -για να μην αναφέρουμε την αντίθεσή του με τους Αλεβίτες και τους Σιίτες- και έχει οδηγηθεί σε αποκλειστική συμμαχία με τη φασιστική ακροδεξιά των Γκρίζων Λύκων.
Παράλληλα το σχέδιο ενός modus vivendi με το κουρδικό έθνος, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στις γειτονικές χώρες, το Ιράκ και τη Συρία, το οποίο προώθησε ακόμα και σε συμφωνία με τον Οτσαλάν, οδηγήθηκε σε απόλυτο αδιέξοδο και κατέληξε σε έναν νέο αιματηρό πόλεμο σε όλα τα μέτωπα, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και στο εξωτερικό.
Οι συνέπειες αυτών των αποτυχιών σε όλα τα μέτωπα, υπήρξαν καταιγιστικές: Κατ' αρχάς στο εσωτερικό ήρθε σε σύγκρουση αρχικώς με το εκκοσμικευμένο μέρος της τούρκικης κοινωνίας -βλέπε τις μεγάλες συγκρούσεις με τη νεολαία, το 2015, με αφετηρία το πάρκο Γκεζί- αλλά με τον ίδιο τον τουρκικό στρατό στο πραξικόπημα του Ιουνίου του 2016. Τελικώς, και στον τομέα όπου είχε τις μεγαλύτερες επιτυχίες, και στον οποίο στήριξε την αποδοχή του από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, εκείνον της οικονομίας, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση: η τουρκική οικονομία πλήττεται πλέον και από την κατάρρευση του τουρισμού και τη ραγδαία πτώση της τουρκικής λίρας. Τέλος οι σχέσεις του με τους δυτικούς του εταίρους και άλλοτε πάτρωνες του, βρίσκονται στο χειρότερο σημείο: ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο τεταμένες οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και ένα μεγάλο μέρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παράλληλα δεν έχουν αποκατασταθεί οι σχέσεις με το Ισραήλ.
Τέλος, για να βρει κάποια διέξοδο στην αντιπαράθεσή του με τη Ρωσία του Πούτιν και τους Ιρανούς που επενέβησαν στη Συρία και το Ιράκ εναντίον των τζιχαντιστών συμμάχων του, υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει μαζί τους. Έτσι και θα αποδεχθεί την παραμονή του Άσαντ και προπαντός την παρουσία της Ρωσίας στη Συρία, καθώς και την παραχώρηση ναυτικών και χερσαίων βάσεων του Ιράν στη Συρία. Ολόκληρη η στρατηγική την οποία είχε σχεδιάσει ο Νταβούντογλου μαζί με τον Φετουλάχ Γκιουλέν και είχε εφαρμόσει αρχικώς ο Ερντογάν, των «μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Ακόμα και το «όπλο» των προσφύγων που χρησιμοποιούσε ως απειλή εναντίον της Ευρώπης και της Ελλάδας, αρχίζει να απασφαλίζεται. Ως συνέπεια, τόσο της ανόδου των αντιμεταναστευτικών ρευμάτων στην Ευρώπη, όσο και του τέλους της μάχης του Χαλεπίου, με ήττα των συμμάχων του Ερντογάν, που σηματοδοτεί μάλλον το τέλος των μεγάλων προσφυγικών ρευμάτων από τη Συρία.

Η προσφορά της Κύπρου ως αντάλλαγμα


Απέναντι σ' αυτή την καθολική απαξίωση του νεοθωμανικού σχεδίου, ένα σημαντικό μέρος του δυτικού κατεστημένου, κατεξοχήν των Αγγλοαμερικανών, μπροστά στον κίνδυνο περαιτέρω διάλυσης και εμφυλίου πολέμου στην ίδια την Τουρκία, με απρόβλεπτες εξελίξεις, προσπαθεί να σταθεροποιήσει όπως-όπως, τον Ερντογάν. Θα πρέπει να του προσφέρουν ικανά ανταλλάγματα ώστε να παραμείνει προσδεμένος στο δυτικό άρμα και να μην ακολουθήσει έναν «ασιατικό» δρόμο, προς τη Ρωσία, το Ιράν, την Κίνα κ.λπ. Σε αυτό το σχέδιο, το βασικό «χαρτί» είναι η ουσιαστική εκχώρηση της Κύπρου και μέσω αυτής η πρόσβαση της Τουρκίας στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου, έτσι ώστε και να απομονωθεί η ρωσοιρανική παρουσία στη Συρία, και να μεταβληθεί η Τουρκία σε εταίρο των Αγγλοαμερικανών στην κατοχή της Κύπρου. Εξάλλου η εκχώρηση της Κύπρου θα σηματοδοτήσει και την υπαγωγή της Ελλάδας, στο σύνολό της, στη στρατηγική επιρροή της Τουρκίας. Σύμφωνα με αυτό το σχέδιο στο οποίο πρωτοστατεί η αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νιούλαντ, η Τουρκία θα κερδίσει προς τα «δυτικά» και απέναντι στην Ελλάδα, -την Κύπρο και συνολικά τα Βαλκάνια-, ό,τι χάνει στα ανατολικά. Κατ' αυτόν τον τρόπο θα προσδεθεί ασφαλέστερα στη Δύση, αν μάλιστα οι αγωγοί του πετρελαίου και του φυσικού αερίου από τα υποθαλάσσια κοιτάσματα του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Κύπρου κατευθυνθούν προς την Ευρώπη, όχι μέσω της Κρήτης, αλλά μέσω της Τουρκίας.
Δηλαδή, η Ελλάδα και η Κύπρος, και αυτή τη στιγμή κατ' εξοχήν ο ελληνισμός της Κύπρου προσφέρονται στον καταρρέοντα Ερντογάν ως το μοναδικό αντάλλαγμα που θα επιτρέψει την επιβίωσή του. Σε μια στιγμή που βρίσκεται απόλυτα στριμωγμένος ενώ η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας μοιάζει ένα όλο και πιο απόμακρο όνειρο, οι Έλληνες πολιτικοί στην Κύπρο και την Ελλάδα θα διαπράξουν άραγε μια μεγάλης κλίμακας εθνική προδοσία η οποία θα έρθει να επισφραγίσει την ιστορική αποτυχία της Ζυρίχης; Θα παραδώσουν ένα ελληνικό στην συντριπτική του πλειοψηφία, νησί, στον νεοθωμανισμό, υπογράφοντας ταυτόχρονα την οριστική προτεκτοροποίηση, άμεσα, και την αποσύνθεση, μεσοπρόθεσμα, του ίδιου του ελληνικού κράτους;

Η «λύση» και η οριστική καταστροφή


Οι προτεινόμενες λύσεις είναι κάτι περισσότερο από καταστροφικές: Η Κυπριακή Δημοκρατία θα υποκατασταθεί από ένα κρατίδιο ελεγχόμενο από την Τουρκία (παρουσία τουρκικών στρατευμάτων, εκ περιτροπής προεδρία, αδυναμία λειτουργίας του κράτους εξαιτίας του όρου της υποχρεωτικής συμφωνίας των τουρκοκυπρίων, δηλαδή της Τουρκίας σε οποιαδήποτε απόφαση). Ταυτόχρονα δε, με τη λήξη του καθεστώτος των εγγυήσεων που θα ισχύει μονομερώς και μόνο για την Ελλάδα, θα αποκοπεί οριστικά ο κυπριακός ελληνισμός από το ελλαδικό κράτος. Και έτσι, οι Έλληνες στην Ελλάδα και την Κύπρο θα έχουν πετύχει μια πρωτοφανή αυτοχειρία.
Επί πλέον από εκεί που υπήρχαν δύο κράτη στο εσωτερικό της Ε.Ε., τα οποία θα μπορούσαν να υπερασπίζουν τα συμφέροντα του ελληνισμού, το νέο κυπριακό μόρφωμα θα έχει καταστεί ο δούρειος ίππος της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, από το παράθυρο, μια και οι αποφάσεις του θα προϋποθέτουν τη συμφωνία της Τουρκίας.
Με την επιχειρούμενη λοιπόν «λύση», ολοκληρώνεται με τον πλέον επονείδιστο τρόπο μια περίοδος πολλών δεκαετιών, που οδηγεί δια της διολισθήσεως στα πλέον καταστρεπτικά αποτελέσματα. Πράγματι, παρά την αντίσταση του ελληνισμού στην Κύπρο και την Ελλάδα, (με αποκορύφωμα το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν) κάποιες ανάξιες πολιτικές ηγεσίες και ελίτ της Ελλάδας και της Κύπρου, (με εξαιρέσεις βέβαια, όπως εκείνη του Τάσσου Παπαδόπουλου) κινδυνεύουν να οδηγήσουν:
  1. τον κυπριακό ελληνισμό σε οριστική πολιτειακή εξαφάνιση και αργά ή γρήγορα και σε εξανδραποδισμό, όπως έγινε στο παρελθόν με τον ελληνισμό της Μ. Ασίας, της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.
  2. τη μεταβολή της Ελλάδας σε ένα μικρό ελεγχόμενο κρατίδιο το οποίο αργά ή γρήγορα θα υποστεί και αυτό με τη σειρά του ακόμα και εδαφικούς ακρωτηριασμούς - καθόλου τυχαίες οι απειλές του Ερντογάν και του συνόλου των τουρκικών κομμάτων σχετικά με τα ελληνικά νησιά ή την Θράκη.

Υπάρχει διέξοδος;


Και όμως, η σημερινή συγκυρία της αποσύνθεσης του νεοθωμανικού σχεδιασμού του Ερντογάν, είναι ίσως η πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια που είναι απολύτως ευνοϊκή για τον ελληνισμό. Ο ισλαμικός κόσμος και η Τουρκία έχουν εισέλθει σε μια περίοδο αντιπαραθέσεων και εμφυλίων μακράς διάρκειας· το κουρδικό ζήτημα αναδεικνύεται όλο και πιο πολύ ως αποφασιστικός παράγοντας στη μεσοανατολική σκακιέρα· μετά την αποτυχία των τζιχαντιστών στη Συρία εμφανίζονται νέοι παίκτες στο προσκήνιο, όπως το υπό διαμόρφωση σιιτικό τόξο από τη Χεζμπολάχ, μέχρι το Ιράν ενώ ενδυναμώνεται η ρωσική παρουσία· η νέα Συρία του Άσσαντ στηρίζεται σε μια στρατηγική συμμαχία χριστιανών και Αλαουιτών· είναι αδύνατη, υπό τις σημερινές συνθήκες, η ανασύσταση μιας ανέφελης συμμαχίας Τουρκίας Ισραήλ· η Αίγυπτος βρίσκεται σε ευθύ ανταγωνισμό με την Τουρκία για την ηγεμονία του σουνιτικού Ισλάμ· τέλος στην Ευρώπη, οι τουρκόφιλες φωνές της κυρίας Μέρκελ, βρίσκουν όλο και μικρότερη ανταπόκριση.
Σε αυτές τις συνθήκες, λοιπόν, αντί η Ελλάδα και η Κύπρος να μεταβληθούν σε μια πραγματική δύναμη σταθερότητας και να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, ετοιμάζονται να εκχωρήσουν στην Τουρκία, αυτό που έχει χάσει στο πεδίο της γεωστρατηγικής. Προϋπόθεση για μια τέτοια πολιτική εθνικής σωτηρίας θα ήταν προφανώς η επιβεβαίωση της ύπαρξης της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας και η επιστροφή ως βασική εθνική στρατηγική, εδώ και τώρα στα ψηφίσματα του ΟΗΕ για άμεση υποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων.
Πάνω σε μια τέτοια γραμμή θα ήταν δυνατόν να κερδηθούν πολυάριθμοι σύμμαχοι στο γεωπολιτικό πεδίο και ο καταρρέων από την κρίση ελληνισμός να πραγματοποιήσει αυτό το αναγκαίο και σωτήριο άλμα προς την επιβίωση και συνάμα την αναβάθμισή του.
Υπ' αυτή την έννοια, οι συνομιλίες της Γενεύης, δεν θα έπρεπε να είχαν αρχίσει καν και αποτελούν ήδη μία παγίδα από την οποία η ελληνική και κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πρέπει να απαγκιστρωθούν τάχιστα, δοθέντος εξάλλου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ελληνοκυπρίων και των ελλαδιτών τάσσεται ενάντιά τους σε όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Θα αποτελέσει έργο εθνικής μειοδοσίας πολύ χειρότερης από οτιδήποτε έχει συμβεί στο παρελθόν, η συνέχιση «συνομιλιών» που πραγματοποιούνται με την παρουσία ξένων στρατευμάτων και κάτω από τους καθημερινούς εκβιασμούς της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας.

Ελλάδα και Κύπρος


Όσο για την αιφνίδια ανακάλυψη μιας αντίθεσης μεταξύ Ελλαδιτών και Κυπρίων, η οποία αποτελεί διαστρέβλωση επί τα χείρω του ούτως ή άλλως ηττοπαθούς δόγματος, «η Κύπρος αποφασίζει η Ελλάδα στηρίζει», όχι μόνο είναι ψευδεπίγραφη, αλλά είναι και απολύτως προσβλητική. Κύπρος και ηπειρωτική Ελλάδα είναι από την εποχή του... τρωικού πολέμου αξεδιάλυτα δεμένες,· έχουν συμμετάσχει από κοινού σε όλους τους εθνικούς αγώνες (οι χιλιάδες Κύπριοι που συμμετείχαν στους Βαλκανικούς Πολέμους, η συμμετοχή τους στην αντίσταση εναντίον της Γερμανίας και οι εκατοντάδες Ελλαδίτες νεκροί της εισβολής του 1974)· ενώ όλοι οι αγώνες του κυπριακού λαού επί πολλούς αιώνες ήταν αγώνες για την ένωση με την Ελλάδα.
Το γεγονός ότι τα εγκληματικά λάθη των ηγεσιών δεν επέτρεψαν την ευόδωση αυτού του αιτήματος και υπάρχουν σήμερα δύο διαφορετικά κράτη, δεν αναιρεί την ταυτότητα των πόθων και των αισθημάτων των δύο τμημάτων του ελληνισμού. Εξάλλου, οι τύχες τους είναι αξεδιάλυτα δεμένες. Η σημερινή κρίση του ελληνικού κράτους αποδυναμώνει δραματικά την Κυπριακή Δημοκρατία και το αντίστροφο, η πιθανή εκχώρηση της Κύπρου στην τουρκική σφαίρα θα έχει δραματικές συνέπειες και για ανεξαρτησία του ελλαδικού κράτους.
Ο σημερινός πρόεδρος της Κύπρου δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεχνάει ότι σε όλες τις εκλογικές αντιπαραθέσεις στην Κύπρο συμμετείχε σε συγκεντρώσεις όπου κυμάτιζε η ελληνική σημαία. Και όλοι γνωρίζουν πως χωρίς την παρουσία της Ελλάδας -έστω και τόσο μικρή που έχει γίνει σήμερα- η Κυπριακή Δημοκρατία θα είχε πάψει να υπάρχει ήδη από καιρό. Ακόμα και σήμερα Ελλαδίτες φαντάροι υπηρετούν στην Κύπρο. Είναι λοιπόν όχι απλώς δικαίωμά μας αλλά υποχρέωσή μας να μεριμνούμε για την Κύπρο και τον κυπριακό ελληνισμό - όχι σαν μια ξένη χώρα αλλά σαν ένα οργανικό κομμάτι του εαυτού μας, έστω και εάν ανήκουμε σε διαφορετικές κρατικές οντότητες. 
Η εθνική μας ταυτότητα παραμένει μία και αξεχώριστη, ποτισμένη με το αίμα και τα δάκρυα χιλιάδων και χιλιάδων Ελλαδιτών και Κυπρίων.

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

Aλβανία: η Κολομβία της Ευρώπης


Aλβανία, η Κολομβία της Ευρώπης

Η Αλβανία έχει εξελιχθεί σε κέντρο παραγωγής και διακίνησης κάνναβης. Η αστυνομία είναι αδύναμη να διαχειριστεί την κατάσταση και η μάχη για την πάταξη της διακίνησης ναρκωτικών μοιάζει χαμένη. 
Ρεπορτάζ της DW.


Το τοπίο στη μικρή πόλη Ρέσεν της βόρειας Αλβανίας θυμίζει παρακμή. Χωμάτινοι δρόμοι, εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, φτωχά σπίτια. Καθώς δύει ο ήλιος και πέφτει το σκοτάδι δυο γυναίκες λύνουν τη σιωπή τους παρά το φόβο τους. Μέχρι πρότινος δούλευαν σε ένα παράνομο εργαστήριο καλλιέργειας ινδικής κάνναβης, πριν το διαλύσει η αλβανική αστυνομία. Ο χώρος που στεγαζόταν το εργαστήριο ήταν πρώην εκτροφείο πουλερικών.

Στο μεταξύ εδώ έχουν καλλιεργηθεί, αποξηρανθεί και συσκευαστεί πάνω από 4 τόνοι κάνναβης. Η Μίρα και η Ρίτα (δεν είναι τα πραγματικά τους ονόματα) ήταν άνεργες όταν βρήκαν εδώ δουλειά για 10 ευρώ τη μέρα.

«Είτε το πιστεύετε είτε όχι δουλεύαμε εδώ για να εξασφαλίσουμε το ψωμί των παιδιών μας» λέει η Μίρα, 50 ετών. Είναι πολύ θυμωμένη με την αλβανική κυβέρνηση που αφήνει τον πληθυσμό να βυθίζεται στη φτώχεια. Είναι επίσης εξαγριωμένη με την αστυνομία που μένει άπραγη και τους βαρόνους των καρτέλ ναρκωτικών που κάνουν ό,τι θέλουν.

«Δεν ήξερα τίποτα»
Η Μίρα είπε στη DW ότι αρχικά δεν ήξερε ότι πρόκειται για κάνναβη. Και η Ρίτα αποκάλυψε ότι ο άνδρας της είναι στη φυλακή κι έτσι μεγαλώνει μόνη την πεντάχρονη κόρη της. «Δεν ήξερα απολύτως τίποτα μέχρι που είδα την αστυνομία» ανέφερε η Ρίτα.

Μια ματιά στο επίμαχο παράπηγμα είναι αποκαλυπτική. Το νερό στάζει από το ταβάνι, δεν υπάρχει θέρμανση, παντού βλέπει κανείς βουνά σκουπιδιών. Παρά τις εξαγγελίες η κυβέρνηση του Έντι Ράμα δεν έχει καταφέρει να μειώσει το ποσοστό φτώχειας στην Αλβανία. Η ανεργία είναι υψηλή, τα κοινωνικά επιδόματα χαμηλά. Μια οικογένεια ζει με 75 ευρώ το μήνα. Ίσως για αυτό πολλοί αγρότες αναγκάζονται να καλλιεργήσουν κάνναβη.

«Χιλιάδες Αλβανοί δεν έχουν άλλη επιλογή επειδή δεν λαμβάνονται κοινωνικά και οικονομικά μέτρα για τη στήριξη της υπαίθρου», ανέφερε στη DW o επικεφαλής του αντιπολιτευόμενου Δημοκρατικού Κόμματος, Λουζλίμ Μπάσα.

«Οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με το δίλημμα της ανεργίας ή της δουλειάς σε φυτείες κάνναβης. Πολλοί επιλέγουν το δεύτερο». Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς στην Αλβανία εργατικά χέρια για τις φυτείες κάνναβης. Ένα «πετυχημένο» καρτέλ κάνναβης, που δεν έχει εξαρθρωθεί δηλαδή από την αστυνομία, κερδίζει έως και 200 ευρώ ανά κιλό κάνναβης.

Η κάνναβη καλλιεργείται σε άγριες, απροσπέλαστες περιοχές, ενώ πολλοί παραγωγοί έχουν καταφέρει να εξελίξουν ακόμη και ειδικά αρδευτικά συστήματα.

«Το έτος της κάνναβης»
Το 2016 ήταν το κατεξοχήν «έτος της κάνναβης». Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία πάνω από 2,5 εκατομμύρια δενδρύλλια κάνναβης καταστράφηκαν από τις αρχές, ενώ εντοπίστηκαν περίπου 5.204 χωράφια.

Το νέο δεδομένο είναι ότι πλέον οι παράνομες φυτείες είναι διάσπαρτες σε όλη την αλβανική επικράτεια. Όπως επισημαίνει ο αλβανός πολιτικός αναλυτής Αλεξάντερ Τσίπα, όσο η αστυνομία διαλύει φυτείες και εργαστήρια τόσο τα αλβανικά καρτέλ ενδυναμώνονται, ψάχνοντας εναλλακτικές οδούς.

Η αλβανική αντιπολίτευση κατηγορεί ευθέως την κυβέρνηση ότι η εξάπλωση του οργανωμένου εγκλήματος στη χώρα οφείλεται εν μέρει και στην ανοχή μερίδας κυβερνητικών στελεχών. Από την άλλη πλευρά η αστυνομία εκτιμά ότι μόνο μεμονωμένα άτομα μέσα από τους κόλπους της ενδεχομένως να σχετίζονται με τον υπόκοσμο.

«Το έργο της αστυνομίας είναι δύσκολο. Ναι, σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε εμπλοκή της αστυνομίας αλλά δεν είναι αυτή η γενική τάση. Από τους 9.000 αστυνομικούς του χώρου, μόλις 40 εντοπίστηκαν να έχουν βοηθήσει στην καλλιέργεια και διακίνηση ναρκωτικών το 2016» εκτιμά ο αστυνομικός διευθυντής Άλτιν Κάτο.

Γεγονός είναι πάντως ότι όσο περνά ο καιρός τα αλβανικά ΜΜΕ μεταδίδουν όλο και λιγότερες πληροφορίες. Από την άλλη, η περσινή «σοδειά» ήδη ακολουθεί παράνομες οδούς μέσω Ιταλίας ή Μαυροβουνίου. Η αλβανική αντιπολίτευση κρούει τον κώδωνα: Η Αλβανία τείνει να γίνει η Κολομβία της Ευρώπης.

Λιντίτα Αράπι, Αλβανία / Δήμητρα Κυρανούδη



Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Αυτά που κάποτε πετούσαμε στα σκουπίδια...


ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΠΕΤΑΓΑΜΕ...
Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Δεν ξέρω εάν το μάτι σας έχει πέσει ποτέ πάνω στις μοντέρνες βιτρίνες ρούχων, ειδικά αυτές που απευθύνονται σε νέους: Ακριβώς τα παλιόρουχα που κάποτε τα πετούσαμε στα σκουπίδια, σήμερα πωλούνται σε πανάκριβες τιμές. Αυτά τα ρούχα ντρεπόμαστε ακόμη και να τα χαρίσουμε σε κάποιον φτωχό γείτονα, δεν υπήρχε άλλη λύση από το να ριχτούν στην σακούλα των σκουπιδιών. Ξεσκισμένα και ξεβαμμένα παντελόνια, μπλούζες ρετάλια, ζακέτες που είναι σαν βγήκαν από κάδο απορριμμάτων: στις καλύτερες βιτρίνες.

Έτσι ακριβώς δεν είναι και όλος ο σημερινός 'πολιτισμός' μας; Ότι παλαιότερα το απορρίπταμε ως κοινωνικό σκουπίδι, ως κοινωνική μπόχα, σήμερα μοστράρεται στις καλύτερες βιτρίνες της πολιτικής ορθότητας και του αριστερού καθωσπρεπισμού: από τις σεξουαλικές ιδιοτροπίες μέχρι τις νομαδικές 'συλλογικότητες' και νοοτροπίες, από τους καπνούς της μαστούρας μέχρι τις καταλήψεις (αρπαγές) κτηρίων. Φανταστείτε, πριν 40 χρόνια, κάποιος να πήγαινε σε ένα σχολείο με την πρόθεση να διακόψει την πρωινή προσευχή των μαθητών: 'βρε ουστ από εδώ!', θα του φώναζαν όλοι, και θα έτρεχε ο άμοιρος να κρυφτεί! Σήμερα, όχι απλώς να διακόψεις την προσευχή, αλλά να την καταργήσεις τελείως, είναι chic, radical-progressivechic και φυσικά liberal chic. 

Αυτή η προτροπή των νέων, μέσω της ενδυμασίας, προς μία πορεία αυξημένης εντροπίας, παραμέλησης, αφήματος, αντικατοπτρίζει όλο το πνεύμα της σύγχρονης εποχής: όλα τείνουν προς την διάλυση, το λιώσιμο, την κατάληξη σε μία άνευ ψυχής άμορφης ανόργανης ύλης. Όπως ένα κομμάτι λιωμένο πλαστικό.

Ένα παράδειγμα: Αυτοί που φωνάζουν για την κατάργηση των παρελάσεων υποστηρίζοντας ότι αυτές συνεισφέρουν στην 'εκκόλαψη του αυγού του φιδιού' (πού; στην Ελλάδα! να γελάει κανείς...) νομίζετε ότι είναι βλάκες και δεν ξέρουν ότι αυτά τα επιχειρήματα τους είναι ηλίθια; Μια χαρά το γνωρίζουν. Θέλουν λοιπόν την κατάργηση των παρελάσεων όχι φυσικά διότι φοβούνται ότι θα αναβιώσει το…. Τρίτο Ράιχ στην Ελλάδα (αυτά τα λένε στους διανοητικά ανάπηρους που αποτελούν το ακροατήριο τους), αλλά διότι αισθάνονται ότι οι παρελάσεις ανακαλούν μισητούς σε αυτούς συμβολισμούς: την έννοια της πατρίδας, τον αντι-κοσμοπολιτισμό, την τάξη, τον έλεγχο, την θρησκεία, την ιεραρχία, την ευπρέπεια κλπ. Οπότε, ο leftist-progressive-liberal, δικαίως, σύμφωνα με την νοοτροπία του, θα ρωτήσει: «Βάζετε μπροστά μία σημαία που φέρει και ένα σταυρό και προχωρείτε; Για να πάτε πού κύριοι μου; Τι να την κάνετε την σημαία στην 'κοσμοχώρα'; Και ο σταυρός τι δουλειά έχει; τις λιτανείες να τις κάνετε στην ενορία σας. Και μετά, γιατί προχωρείτε με τον ίδιο βηματισμό και φοράτε την ίδια στολή; Τι περιορισμοί είναι αυτοί; τι ασφυκτική τάξη; Τι μονολιθικές συμπεριφορές είναι αυτές;». 


Ακριβώς έτσι βλέπει τα πράγματα όλο το αριστερό-φιλελεύθερο τόξο. Με λίγα λόγια, οι παρελάσεις πηγαίνουν ενάντια στον κόσμο των σκουπιδιών, είναι σύμβολα 'καθαρήςδομής', είναι ΑΝΤΙ-ΕΝΤΡΟΠΙΚΕΣ.

Στις ημέρες μας οι άνθρωποι δεν πέφτουν μέσα στα σκουπίδια, είναι τα σκουπίδια που βγαίνουν από τους κάδους και πηγαίνουν στις βιτρίνες των μαγαζιών, στις πανεπιστημιακές έδρες, στα κοινοβούλια, στα υπουργεία, στασχολικά βιβλία, στις εκθέσεις ζωγραφικής, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στο διαδίκτυο.

Αν το σκεφτείτε, μετά τον φωτισμένο Μεσαίωνα, την Αναγέννηση, το Μπαρόκ, τον Νεοκλασικισμό, να καταφέρουμε να δημιουργήσουμε το 'Σκουπιδοκίνημα', τον πολιτισμό των Σκουπιδιών, δεν είναι και λίγο πράγμα! Απαιτεί ιδιαίτερες ικανότητες και ταλέντο.

Πως λοιπόν, ένας καθηγητής του λυκείου, θα μπορούσε να συνοψίσει στους μαθητές του την ουσία του σημερινού πολιτισμού μας; Με λίγες μόνον φράσεις: «Παιδιά μου, όλα αυτά που παλιά οι γονείς σας τα θεωρούσαν σκουπίδια, σήμερα, κάποιοι θα σας κάνουν να τα ποθήσετε πολύ, τόσο ώστε να κάνετε πολλές οικονομίες (πνευματικές και ψυχικές) για να τα αποκτήσετε, και με υπερηφάνεια μετά, να τα υποστηρίξετε.»

Τούτος ο πολιτισμός μου φέρνει στο μυαλό τους στίχους ενός ποιήματος του Γιάννη Σκαρίμπα: 

Σπασμένο καράβι να `μαι πέρα βαθιά
έτσι να `μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Να `ν’ αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω γύρω
με κουφάρι γειρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω

Να `ν’ η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να `ναι
και τα βράχια κατάπληκτα και τ’ αστέρια μακριά
να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να `μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να `μαι
σ’ αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι.

Ίσως σε αυτό το ποίημα να βρίσκεται η πιο ανάγλυφη έκφραση της ψυχικής στάσης, του θανάτου του ΕΙΝΑΙ. Ο σύγχρονος μηδενισμός, αναγκαστικά, οδηγεί στον πολιτισμό της κατάθλιψης.



Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Η στυγερή δολοφονία του πρεσβευτή


Made in USA- UK η σφαίρα 
που σκότωσε τον Ρώσο πρέσβη

Η εν ψυχρώ δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα από τον Τζιχαντιστή αστυνομικό των τουρκικών ΜΑΤ είναι η πιο χειροπιαστή απόδειξη αυτού που συμβαίνει ξεδιάντροπα εδώ και 6 χρόνια στη Συρία. Οι ίδιες δυνάμεις που εξόπλισαν και καθοδήγησαν την Αλ Κάιντα για να πολεμήσουν τους Ρώσους στο Αφγανιστάν εξόπλισαν και καθοδηγούν τον ISIS και τους τρομοκράτες δήθεν Σύρους αντάρτες κατά του Άσαντ, δηλαδή κατά της τελευταίας βάσης της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή: τη Συρία.
Η διαφορά της πρώτης επιχείρησης των αγγλοαμερικανών στο Αφγανιστάν με την τρίτη στη Συρία (η δεύτερη ήταν η διάλυση του Ιράκ, που ήταν η άλλη ρώσικη βάση στη Μ Ανατολή) είναι ότι στην τρίτη η Μόσχα, εξοπλισμένη πλέον και απομακρυσμένη από την οικονομική κρίση του 1990 -2005 αντέδρασε επιθετικά και επέβαλε τα στρατιωτικά της «δικαιώματα» στη Συρία με τέτοιο τρόπο, που δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης από το τρίγωνο ΗΠΑ- Βρετανία- Σ. Αραβία.
Αυτή ήταν και η αιτία που ο αιματηρός δήθεν εμφύλιος στη Συρία, που δεν είναι παρά μια επέμβαση των παραπάνω με κάθε είδος μισθοφόρους συν την Αλ Κάιντα και τις υπόλοιπες φονταμενταλιστικές ισλαμικές οργανώσεις, μπήκε σε μια ευθεία τέλους με τη διαρκή εμπλοκή των ρωσικών δυνάμεων σε συνδυασμό με τη γαλλική αεροπορία, που δραστηριοποιήθηκε μετά τα αιματοκυλίσματα στο Παρίσι.
Ο ψυχρός πόλεμος δεν έχει σταματήσει ούτε μέρα. Η επίμονη πολιτική ΗΠΑ και Βρετανίας να κυριαρχήσουν πλήρως στα πετρέλαια και στις περιοχές γύρω από τη Ρωσία είναι εξόφθαλμη. Μπους, Κλίντον και Ομπάμα την άσκησαν με συνέπεια και άφησαν πίσω τους εκατομμύρια νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες και μία Μέση Ανατολή διαλυμένη και διαρκή πληγή για τον εαυτό της και τον κόσμο.
Η Ευρώπη αιματοκυλιέται από τον χρυσοπληρωμένο και εξοπλισμένο από τη Δύση ISIS, που βρίσκει σύμμαχο και καταφύγιο στην αγκαλιά της ισλαμοποιημένης Τουρκίας του Έρντοαν και της οικογένειάς του, που έκαναν χρυσές δουλειές μαζί του σε ο,τιδήποτε λαθραίο διακινείται στις ακυβέρνητες περιοχές που άφησε η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ και η αμερικανο- βρετανική εισβολή στη Συρία με τη μορφή δήθεν ένοπλης αντίστασης κατά του Άσαντ.
Πριν από τρείς μέρες αποκαλύφθηκε ότι η Βρετανία στέλνει 20 υψηλόβαθμους αξιωματικούς των ειδικών δυνάμεων για να  «οργανώσουν και να προωθήσουν τους ένοπλους αντάρτες που φεύγουν από το Χαλέπι και τις γύρω περιοχές». Μη και σταματήσει ο σιχαμερός βρετανικός δάκτυλος που αιματοκυλά την Αραβία εδώ και 150 χρόνια ασταμάτητα.
Δισεκατομμύρια δολάρια και λίρες έχουν ξοδευτεί εδώ και 10 χρόνια για τις δήθεν Αραβικές Ανοίξεις, που εγκατέστησαν μια δικτατορία στην Αίγυπτο, μια ακυβερνησία στην Υεμένη, μια αναρχία στη Λιβύη ως καταφύγιο του ISIS, και έσπασαν τα μούτρα τους στη Δαμασκό γιατί δεν είχαν υπολογίσει το Ιράν και τη Ρωσία. Νόμιζαν ότι η Μόσχα εξακολουθεί να είναι ανίσχυρη και θα συνεχίσει να αφήνει ανυπεράσπιστες τις βάσεις της στη Β Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Αυτές οι εγκληματικές κυβερνήσεις και πολιτικές της δήθεν πολιτισμένης Δύσης εδώ και δεκαετίες, που  έφτασαν στο σημείο να βομβαρδίζουν χώρες μέσα στην Ευρώπη επειδή δεν υποτάσσονταν στη γερμανική επεκτατική πολιτική προς την Αδριατική με την Κροατία και τη Σλοβενία σε συνδυασμό με την αμερικανοβρετανική επιβολή στην Ανατολική Ευρώπη «της Ρωσίας», σπέρνουν  εκατομμύρια νεκρούς από το Αφγανιστάν μέχρι την Αλγερία.
Και είναι και οι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των ξεριζωμένων προσφύγων, που πεθαίνουν, πνίγονται, σέρνονται, πεινάνε και κατακλύζουν τις χώρες της Αραβίας και της Ευρώπης και της Έλλάδας.
Είναι οι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τους χιλιάδες σφαγιασμένους από τους ριζοσπαστικοποιημένους ισλαμιστές στην Αραβία και στην Ευρώπη. Ισλαμιστές που εξοπλίζονται από τη Βρετανία, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία και εκπαιδεύτηκαν από τις αμερικανικές και τις βρετανικές ειδικές δυνάμεις, που βρέθηκαν γι αυτό ακριβώς το σκοπό στο Ιράκ, την Τουρκία και τη Συρία. Και, ως συνήθως, αυτονομήθηκαν!
Ο κόσμος ακούει με σηκωμένη την τρίχα κάθε μέρα τη δυτική προπαγάνδα για τους καημένους τους άμαχους που σκοτώνονται στο Χαλέπι, για τα νοσοκομεία που βομβαρδίζονται από το συριακό στρατό στο Χαλέπι ή στη Χομς, για τα κακόμοιρα τα παιδάκια που υποφέρουν, με σπαραξικάρδιους δημοσιογραφικούς βερμπαλισμούς κενούς περιεχομένου από τα ανεγκέφαλα ή αργυρώνητα ΜΜΕ, αλλά δεν έκατσε να σκεφτεί ποτέ αυτός ο κόσμος, όπως και οι ανόητοι ή πληρωμένοι δημοσιογράφοι το αυτονόητο, που παρακολουθούσαμε βουβοί:
Πώς καταλήφθηκε το Χαλέπι από τους ένοπλους αντάρτες και πώς καταλήφθηκε η Χόμς και όλες οι περιοχές που έλεγχε ο νόμιμος συριακός στρατός του νόμιμου προέδρου της χώρας; Γιατί ο Άσαντ είναι ο νόμιμος πρόεδρος της Συρίας και ο στρατός είναι ο εθνικός στρατός της χώρας. Που ηττήθηκε και εκδιώχθηκε από τη μισή χώρα μετά από ανελέητους αμερικανοβρετανικούς βομβαρδισμούς και ανελέητες σφαγές αμάχων από τους εξοπλισμένους Άραβες μισθοφόρους και τους τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα. Πληρωμένους όλους από τα ταμεία των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων, όπως μπορεί κάθε πολίτης να βρει από τις ομολογίες των ίδιων των υπηρεσιών, των ανταρτών, των αποκαλύψεων των δημοσιογράφων που δεν πληρώνονται από υπηρεσίες ή δεν είναι επιπόλαιοι και ανεγκέφαλοι για να αναμασάνε την εξόφθαλμη προπαγάνδα.
Προπαγάνδα, σύμφωνα με την οποία δεν είναι όλα τα παιδάκια που πεθαίνουν από τις σφαίρες και τις βόμβες ίδια, ούτε είναι ίδιες όλες οι μανάδες που σπαράζουν πάνω από ερείπια και πτώματα, ούτε είναι ίδιοι όλοι οι άντρες που ουρλιάζουν και κλαίνε πάνω από ερείπια και νεκρούς αγαπημένους. ΌΟΟΟΧΙ.
Δεν έχει ακουστεί ούτε λέξη από τα ΜΜΕ και τις δήθεν ανθρωπιστικές οργανώσεις, που πληρώνονται από ένα σκασμό βρώμικες κρατικές υπηρεσίες σ όλο τον κόσμο για να κάνουν τη δουλειά τους, ούτε λέξη εδώ και 6 χρόνια για τους εκατοντάδες χιλιάδες σφαγμένους και τα δεκάδες βομβαρδισμένα νοσοκομεία και τα εκατομμύρια παιδάκια και τα εκατομμύρια τις χαροκαμένες μάνες από τα ερείπια των χωριών και των πόλεων, που έσπειραν οι εισβολείς τρομοκράτες πληρωμένοι αντάρτες, δήθεν αντιπολίτευση τον Άσαντ, για να καταλάβουν αυτά τα χωριά και τις πόλεις από τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Πώς καταλήφθηκαν οι πόλεις; Με ροδοπέταλά; Και πώς κρατούνται όμηροι εδώ και 6 χρόνια οι κάτοικοί τους σε κατοχή τρομοκρατών φονταμενταλιστών; Μήπως τους έδειξε το CNN ή το BBC ή το FOX να χορεύουν από τη χαρά τους για «την απελευθέρωσή τους από την τυραννία των κυβερνητικών δυνάμεων του Άσαντ»; Είχαμε τέτοιο σκηνικό και το χάσαμε;
Τις κυβερνητικές δυνάμεις, που δεν έχουμε ακούσει ούτε μια φορά εδώ και 6 χρόνια από τα βλακοκούτια ότι είναι τέτοιες, παρά ακούμε αμάσητες τις ίδιες μπούρδες της προπαγάνδας χωρίς φαντασία, που ακούγαμε για τον «δικτάτορα Μιλόσεβιτς», για τον «δικτάτορα Σαντάμ», τον «δικτάτορα Καντάφι», λες και ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας, ο εμίρης του Μπαχρέιν, ο εμίρης του Κατάρ, ο πρόεδρος Έρτοαν, ο Σίσι της Αιγύπτου, ο πρόεδρος του Αφγανιστάν, ο βασιλιάς του Μαρόκου, ο βασιλιάς της Ιορδανίας είναι δημοκράτες!
Δεν ακούσαμε λοιπόν λέξη για τις σφαγές και τις δηώσεις του ISIS στο Ιράκ, τη Συρία και τη Λιβύη τα πρώτα τρία χρόνια που τον δημιούργησαν οι δυτικοί εκπαιδευτές του, όπως δημιούργησαν τους μουτζαχεντίν και την Αλ Κάιντα, οι δήθεν πολιτισμένοι δημοκράτες της δύσης. Ούτε για τις απανθρωπιές των μισθοφόρων τους. Των μισθοφόρων, που τώρα εγκαταλείπουν κυνηγημένοι και ηττημένοι τις πόλεις της Συρίας με τα σόγια τους και παρουσιάζονται από τις ειδήσεις σαν οι «κακόμοιροι άμαχοι που καταδιώκονται από τις δυνάμεις του Άσαντ»! Όχι από τον νόμιμο συριακό στρατό! «Από τις δυνάμεις του Άσαντ»! Αφού κρατούσαν σαν ανθρώπινες ασπίδες τους κατοίκους των πόλεων που εκκενώνουν.
Και δώστου οι ξεκάθαρα στημένες ειδήσεις εξωραϊσμού τους ώστε να μείνει η εντύπωση ότι εκδιώκονται οι καλοί απ τους κακούς. Δεν έχει ακόμα τελειώσει η εκμετάλλευσή τους από τους δυτικούς τους πάτρωνες.
Και δώστου οι δακρύβρεχτες εικόνες και το απαραίτητο σπηκάζ στην τηλεόραση για τους πονόψυχους και τους αφελείς, με τις φάλαγγες των υποχωρούντων ανταρτών, που δήθεν βάλλονται από τους κακούς Ρώσους, τους κακούς Ιρανούς και τους κακούς Σύρους.
Και …ευτυχώς περιθάλπονται από τους καλούς Τούρκους στα βόρεια σύνορα της Συρίας, όπου έχει εισβάλλει η Τουρκία με την προτροπή της δύσης και είναι πρόθυμη να φτιάξει και στρατόπεδα προσφύγων εκεί! Προφανώς για να ξεκοκκαλίσει κανένα δισεκατομμύριο από τα ευρωπαϊκά κονδύλια και να εδραιώσει την κυριαρχία της στα συριακά εδάφη που έχει παράνομα μπεί.
Ο Τούρκος αστυνομικός των ΜΑΤ, που εκτέλεσε τον Ρώσο πρέσβυ, είναι παιδί αυτής της ισλαμικής νοοτροπίας ISIS, που την ακούσαμε με τη φρασεολογία του και την παλαβή έκρηξη του. Και μαρτυρά ότι το σκουλήκι που έχει σπείρει η διαρκής νοοτροπία Σάικ- Πικώ να μοιράζει δηλαδή τον κόσμο και τους πληθυσμούς ανάλογα με τα γούστα της, έχει πολλαπλασιαστεί και τρώει τα σωθικά του κόσμου.
Γιατί και το χτεσινό αιματοκύλισμα στη Γερμανία είναι γέννημα του ίδιου σκουληκιού. Και το επόμενο που θα χτυπήσει την Ευρώπη. Οι φονταμενταλιστές τρελλάρες ταϊζονται από την παλαβομάρα της πολιτικής παγκόσμιας κυριαρχίας που ασκεί η δύση εδώ και 26 χρόνια από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Στην αχόρταγη εφαρμογή του δόγματος «όσο πιο πολύ έδαφος γύρω από τον εχθρό, τόσο πιο κερδισμένοι».
Ο Άσαντ δεν είναι άγιος, όπως δεν είναι και ο Πούτιν. Αυταρχικοί ηγέτες είναι με την ψήφο του λαού τους, όπως είναι και δεκάδες άλλοι που τυχαίνουν του ξένου χαϊδολογήματος των αντιπάλων τους. Μόνο που θα θυμίσω, ότι τα εκατομμύρια των προσφύγων από τη Συρία προκλήθηκαν από τις καταλήψεις των συριακών πόλεων από τους τρομοκράτες της Αλ Κάντα και της Αλ Νούσρα, που τα φερέφωνα της δυτικής προπαγάνδας  αποκαλούν «αντιπολίτευση»!
Και να θυμίσω ότι η αντίστροφη μέτρηση για το ξεκαθάρισμα αυτού του δήθεν εμφύλιου άρχισε με την ανάληψη κανονικής δράσης από τη Ρωσία μετά από απειλές και υποχώρηση του Ομπάμα. Ο οποίος πήρε τη ρωσική ανοχή για την αμερικανική εκκαθάριση του Ιράκ από τον ISIS. Δεν είναι να απορεί κανείς που στο Ιράκ καρκινοβατεί η εκκαθάριση και που την Παλμύρα κατέλαβε ο ISIS για να διευκολύνει τους υποχωρούντες τρομοκράτες από το Χαλέπι! Όλοι οι σφαγείς αντάμα.
Τα παιδάκια που σκοτώνονται και απορφανίζονται στη Συρία και στο Ιράκ και οι μανάδες και οι άντρες είναι όλοι πλάσματα του ίδιου θεού. Δεν είναι άφαντοι όταν αιματοκυλούνται από τους δυτικοκινούμενους τρομοκράτες και δακρύβρεχτες ιστορίες καθημερινής προπαγάνδας όταν σκοτώνονται στην ανακατάληψη των πόλεων από τις νόμιμες δυνάμεις.
[...]
Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης



Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Η χειραγώγηση των λαών μέσω της παραπληροφόρησης


Η χειραγώγηση των λαών 
μέσω της 
παραπληροφόρησης
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Ως Παραπληροφόρηση (Disinformation) ορίζεται η σκόπιμα λανθασμένη ή παραπειστική πληροφορία η οποία διοχετεύεται με υπολογισμένο τρόπο ώστε να αποπροσανατολίσει τον επιθυμητό ακροατήριο. Δεν πρέπει να συγχέεται με την μη-σκόπιμα λανθασμένη πληροφόρηση (Misinformation).
Ο όρος εμφανίστηκε στην αγγλοσαξωνική χρήση και βιβλιογραφία ως μετάφραση της ρωσσικής λέξης дезинформация (ντεζινφορμάτσιγια) μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’80 (Webster's New College Dictionary  and  American Heritage Dictionary 1985). Σύμφωνα με την «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια» ο όρος σημαίνει την «διάδοση/διασπορά (στον Τύπο,  Ραδιόφωνο κλπ) ψευδούς πληροφορίας με σκοπό να εξαπατήσει την κοινή γνώμη». Η έννοια του όρου στην αγγλική γλώσσα διευρύνθηκε και στην καθημερινή χρήση έφθασε να σημαίνει «κάθε κυβερνητική επικοινωνία, επίσημη ή ανεπίσημη που περιέχει σκόπιμα λανθασμένο και παραπλανητικό υλικό, συχνά αναμεμιγμένο με αληθείς πληροφορίες με στόχο να παραπλανήσει ή να χειραγωγήσει είτε επιλεγμένες ομάδες επιρροής είτε το ευρύ κοινό» (Shultz, Richard H. - Godson, Roy, Dezinformatsia: Active Measures in Soviet Strategy, Pergamon-Brassey's, 1984, σελ. 37–38).
Είναι συναφής όρος με την Προπαγάνδα και ειδικότερα με το είδος της λεγόμενης «μαύρης προπαγάνδας», διαφέρει όμως ως προς την μεθοδολογία, τις τεχνικές και κυρίως τους φορείς διάδοσης.
Η παραπληροφόρηση αποτελεί τμήμα του φαινομένου που αποκαλείται «Πόλεμος Πληροφοριών» (Information warfare IW), μιας έννοιας που αναφέρεται στην χρήση και διαχείριση των πληροφοριών και των μέσων επικοινωνίας με τα οποία μεταφέρονται και μεταδίδονται οι κάθε είδους πληροφορίες, στην ουσία η χειραγώγηση της Γνώσης.
Ο γενικός όρος «Πληροφορική» ή τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνίας (ΤΠΕ, αγγλ. ICT) αναφέρεται στο σύνολο των επαγγελματικών χώρων, οι οποίοι σχετίζονται με τη μελέτη, σχεδίαση, ανάπτυξη, υλοποίηση, συντήρηση και διαχείριση υπολογιστικών πληροφοριακών συστημάτων, κυρίως όσον αφορά εφαρμογές λογισμικού και υλικού υπολογιστών. Τα επαγγέλματα ΤΠΕ βασίζονται στην ανάπτυξη, εγκατάσταση και συντήρηση προϊόντων πληροφορικής και τηλεπικοινωνιών, με στόχο την παραγωγή, αποθήκευση, διαχείριση και μετάδοση πληροφοριών κάθε τύπου, καθώς και την ανάλυση κοινωνικών δικτύων, ανάλυση αποφάσεων και μεθόδων εντολής και ελέγχου.
Η ΤΠΕ επομένως είναι ο επιστημονικός χώρος από τον οποίο στρατολογούνται τα στελέχη με τα οποία διεξάγεται ο πόλεμος των πληροφοριών.
Μια από τις συνήθεις εφαρμογές των πληροφοριακών πολέμων αποτελούν και οι αποκαλούμενες «εκστρατείες ή επιχειρήσεις παραπληροφόρησης» (Disinformation Campaign).
Αναφέρουμε παρακάτω χαρακτηριστικές περιπτώσεις παραπληροφόρησης της  διεθνούς κοινής γνώμης τις τελευταίες δεκαετίες από τις αμερικάνικες υπηρεσίες και τα ελεγχόμενα από αυτές ΜΜΕ:
1) Πόλεμος Βιετνάμ (1964-1975)
Ψευδής είδηση ΜΜΕ: Στις 2 και 3 Αυγούστου 1964 το Βόρειο Βιετνάμ επιτέθηκε σε δύο πολεμικά σκάφη των ΗΠΑ στον κόλπο του Τογκίνου (Bay of Tonkin).
Τι
αποκαλύφθηκε αργότερα: Αυτή η «επίθεση» ουδέποτε συνέβη. Ήταν εφεύρημα του Λευκού Οίκου.
Στόχος: Να εμποδιστεί η  ενοποίηση του Βόρειου με το Νότιο Βιετνάμ και να συνεχιστεί ο έλεγχος της περιοχής από τις ΗΠΑ.
Συνέπειες: Εκατομμύρια νεκρών, γενετικές παραμορφώσεις στο πληθυσμό (πορτοκαλί παράγων - Agent Orange), τεράστια κοινωνικά προβλήματα στην χώρα.

2) Γρενάδα - Grenada (1983)
Ψευδής είδηση ΜΜΕ: Το μικρό νησί της Καραϊβικής κατηγορήθηκε ότι κατασκευάζει στρατιωτική βάση για τους Σοβιετικούς θέτοντας σε κίνδυνο τους Αμερικανούς υπηκόους στην περιοχή.
Τι αποκαλύφθηκε αργότερα: Τίποτε δεν υπήρχε στην πραγματικότητα. Η «είδηση» κατασκευάστηκε από το επιτελείο του τότε Προέδρου Ρήγκαν, ώστε να υπάρξει δικαιολογία για στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ.
Στόχος: Να εμποδιστούν οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και η αποκατάσταση της Δημοκρατίας από τον Πρωθυπουργό της χώρας Μπίσοπ (Bishop), ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε.
Συνέπειες: Άγρια καταπίεση και παλινόρθωση του ελέγχου από την Ουάσιγκτον και υποταγή στα συμφέροντα των ΗΠΑ.

3) Επέμβαση στον Παναμά (1989)
Ψευδής είδηση ΜΜΕ: Η επέμβαση στόχευε στην σύλληψη του Προέδρου Νοριέγκα (Noriega) για διακίνηση ναρκωτικών.
Τι αποκαλύφθηκε αργότερα: Ο Νοριέγκα, πρώην πράκτορας της CIA, διεκδικούσε την εθνική κυριαρχία και τον έλεγχο στην διώρυγα του Παναμά καταργώντας την αποικιακού τύπου σύμβαση εκμετάλλευσης που είχαν επιβάλλει οι ΗΠΑ από το 1903, κάτι που θεωρήθηκε απαράδεκτο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ υποστήριξαν το 1903 με στρατιωτική επέμβαση την απόσχιση του Παναμά από την Κολομβία και την ανακήρυξή του σε ανεξάρτητο κράτος.
Στόχος: Η διαιώνιση του αμερικανικού ελέγχου στον τεράστιας σημασίας στρατηγικό συγκοινωνιακό κόμβο της διώρυγας.
Συνέπειες: Οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολυάριθμων πολιτών, κάτι που επιχειρήθηκε στην συνέχεια να αποσιωπηθεί πλήρως, όπως και η όλη επέμβαση. 

4) Επέμβαση στο Ιράκ (1ος πόλεμος του Κόλπου, 1991)
Ψευδείς ειδήσεις ΜΜΕ:
α. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1991, ο κόσμος συγκλονίστηκε μέσω τηλεόρασης. Εκείνες τις μέρες οι ιρακινές δυνάμεις εγκατέλειπαν το Κουβέιτ, στο οποίο είχε παρασυρθεί να εισβάλει ο Σαντάμ Χουσεΐν μετά από μια άριστα ενορχηστρωμένη παραπλάνηση από τις μυστικές υπηρεσίες ΗΠΑ-Ισραήλ. Η φωτογραφία του CNN με τον κορμοράνο βουτηγμένο στο πετρέλαιο να προσπαθεί να επιζήσει στα μολυσμένα νερά του Περσικού Κόλπου, πέτυχε το σκοπό του. Αυτή η εικόνα, μαζί με άλλες ανάλογες έγιναν το σύμβολο της απανθρωπιάς του Σαντάμ Χουσεϊν.
β. Λίγο καιρό μετά την Ιρακινή εισβολή στο Κουβέιτ, στην Ουάσιγκτον, ενώπιον της επιτροπής του Κογκρέσου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, εμφανίστηκε μια κοπέλα που συγκλόνισε με την κατάθεσή της. Η Ναΐρα (μόνο το μικρό της όνομα ακούστηκε στην κατάθεση) με κλάματα περιέγραψε το πως οι άγριοι Ιρακινοί στρατιώτες εισέβαλαν σε ένα μαιευτήριο στο Κουβέιτ και πετούσαν τα νεογέννητα από τις θερμοκοιτίδες για να τις μεταφέρουν στη Βαγδάτη. Η διεθνής κοινή γνώμη εξοργίστηκε και βεβαιώθηκε για την βαρβαρότητα των Ιρακινών.
Τι αποκαλύφθηκε αργότερα:
α. Ορνιθολόγοι αποκάλυψαν ότι Γενάρη μήνα, την περίοδο της Ιρακινής αποχώρησης από το Κουβέιτ ουδεμία περίπτωση υπήρχε να εμφανιστούν κορμοράνοι στον Περσικό Κόλπο. Ένας δημοσιογράφος παραδέχθηκε ότι οι κορμοράνοι ανήκαν σε ζωολογικό κήπο και, είχαν περιλουστεί με πετρέλαιο για τις ανάγκες της φωτογράφισης (και της παραπληροφόρησης).
β. Δυό χρόνια αργότερα, η ώρα την αλήθειας έφτασε. Το επίθετο της Ναϊρα ήταν αλ-Σαμπάχ και ήταν κόρη του Σαούντ αλ-Σαμπάχ, πρεσβευτή του Κουβέιτ στην Ουάσιγκτον. Η κατάθεσή της «στήθηκε» από την εταιρία δημοσίων σχέσεων Hill and Knowlton με την επωνυμία «Πολίτες για την Απελευθέρωση του Κουβέιτ» που χρηματοδοτήθηκε με συμβόλαιο 10 εκατομ. Δολλαρίων από την πρόκαιρα εξόριστη Κουβεϊτιανή κυβέρνηση.
Στόχος: Η συκοφάντηση του Σαντάμ Χουσεΐν, πιστού συμμάχου των ΗΠΑ μέχρι τότε, ο οποίος είχε αρχίσει να δείχνει σημάδια ανεξαρτητοποίησης από τις εντολές της Ουάσιγκτον και εχθρική στάση προς το Ισραήλ.
Συνέπειες: Η έναρξη της βαθμιαίας αποσταθεροποίησης και της οριστικής διάλυσης αργότερα (με τον 2ο πόλεμο του Κόλπου το 2003) μιας ευνομούμενης μέχρι τότε χώρας, με πλήρη εφαρμογή της ανεξιθρησκείας (υπουργός εξωτερικών ήταν χριστιανός), με δικαιώματα του γυναικείου πληθυσμού, με συνεχή άνοδο της ευημερίας των πολιτών της.
Το εμπάργκο στην πώληση φαρμάκων και τροφίμων στο Ιράκ που εφαρμόσθηκε μετά το τέλος του πολέμου είχε ως αποτέλεσμα πολυάριθμους θανάτους και πείνα του πληθυσμού, ώστε να στραφεί εναντίον του καθεστώτος.

5) Πόλεμος της Βοσνίας (1992-1995)
Ψευδείς ειδήσεις ΜΜΕ:
Η αμερικανική εταιρεία Δημοσίων σχέσεων Ruder Finn και ο τότε (1992) Υπουργός Υγείας της Γαλλίας και μετέπειτα Υπουργός Εξωτερικών (2010) Bernard Kouchner (σύμφωνα με άρθρο της  ισραηλινής εφημερίδας  Jerusalem Post της 21ης Μαΐου 2010, ο Κουσνέρ είχε την 15η θέση στον κατάλογο των 50 Εβραίων με την μεγαλύτερη διεθνή επιρροή) «απεκάλυψαν» την ύπαρξη σερβικών στρατοπέδων θανάτου και εγκλήματα πολέμου των Σέρβων, που προκάλεσαν διεθνή κατακραυγή και στην συνέχεια τις αποφάσεις του ΟΗΕ και την στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ.
Παράλληλα, τον Απρίλιο του 1994 οι ιταλικές εφημερίδες έδωσαν την «είδηση» που συντάραξε τον κόσμο, μεσούντος του εμφυλίου πολέμου στη Βοσνία, ότι κάποια «αδελφή Λούσι», μια καθολική καλόγρια είχε βιαστεί από Σέρβους μαχητές.


Τι αποκαλύφθηκε αργότερα: Η Εταιρεία Ruder Finn και ο Κουσνέρ είχαν κατασκευάσει και διαδώσει την «είδηση». Οι φωτογραφίες από τα διαβόητα «στρατόπεδα θανάτου» ήταν απλά στρατόπεδα αιχμαλώτων, όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος ο μουσουλμάνος Πρόεδρος της Βοσνίας  Izetbegovic.
Ο βιασμός της μοναχής αποδείχθηκε επίσης, λίγα χρόνια αργότερα, ότι ήταν ένα κατασκεύασμα. Την ιστορία επινόησε ένας καθολικός ιερέας ο Aλφρέντ Κοντράν. Σκοπός του ήταν να γράψει ένα μυθιστόρημα, που κατέληξε να γίνει «είδηση» για χάρη της αντισερβικής προπαγάνδας.
Στόχος: Η διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, ώστε να τεθούν κάτω από τον απόλυτο έλεγχο των Αμερικανών και των τοποτηρητών τους στην Ευρώπη Γερμανών και Αγγλο-Γάλλων ο μεγάλης στρατηγικής σημασίας ποτάμιος διάδρομος του Δούναβη και η περιοχή των Βαλκανίων.
Συνέπειες: Τέσσερα χρόνια εμφυλίου πολέμου και αγριοτήτων από όλες τις πλευρές (Κροάτες, Σέρβοι, Βόσνιοι μουσουλμάνοι), ο οποίος προωθήθηκε κυρίως από την Γερμανία και παρατάθηκε από την Ουάσιγκτον.

6)
Πόλεμος στο Κοσσυφοπέδιο (Kosovo, 1999)
Ψευδής είδηση ΜΜΕ: Οι Σέρβοι διαπράττουν γενοκτονία εναντίον των Αλβανών του Κοσσόβου.
Τι αποκαλύφθηκε αργότερα: Ήταν ένα καθαρά εφεύρημα των επιτελών του ΝΑΤΟ, όπως παραδέχθηκε αργότερα ο Jamie Shea, ο τότε επίσημος εκπρόσωπος Τύπου.    
Στόχος: Να επιβληθεί η εξουσία του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και ο μετασχηματισμός του σε παγκόσμιο χωροφύλακα. Έλεγχος των ΗΠΑ στην περιοχή με την κατασκευή της μεγάλης στρατιωτικής βάσης στο Κοσσυφοπέδιο.  
Συνέπειες: Πάνω από 2.000 θύματα από τους βομβαρδισμούς. Εθνοκάθαρση των μη-Αλβανών της περιοχής από τους παραστρατιωτικούς του Ου-Τσε-Κα που εξοπλίσθηκαν και προστατεύτηκαν από τις Νατοϊκές δυνάμεις.  

7) Αμερικανική επέμβαση στο Αφγανιστάν (2001)
Ψευδής είδηση ΜΜΕ: Η Κυβέρνηση του περιβόητου Μπους του νεώτερου (George Walker Bush) επιθυμούσε να εκδικηθεί για την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και να προβεί στην σύλληψη του Μπιν Λάντεν, δημιουργού ενός δικτύου τρομοκρατών Ταλιμπάν.  
Τι αποκαλύφθηκε αργότερα: Ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε η ύπαρξη τέτοιου δικτύου. Επί πλέον οι Ταλιμπάν, που οργανώθηκαν και εξοπλίστηκαν από τους Αμερικανούς για να αντισταθούν στην Σοβιετική εισβολή, προσφέρθηκαν να παραδώσουν τον Μπιλ Λάντεν γνωρίζοντας πού κρυβόταν.
Στόχος: Να ελεγχθεί  η υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας περιοχή στο κέντρο της Ασίας και να κατασκευαστεί πετρελαιοαγωγός για την εκμετάλλευση των πλουσίων αποθεμάτων του Καζακστάν και της Κασπίας, που τότε είχαν φιλικές σχέσεις με τις ΗΠΑ, πριν από την ισχυροποίηση του Πούτιν και την ανασύνταξη της Ρωσσίας.
Συνέπειες: Πολύχρονη αιματοχυσία, διάλυση του Αφγανιστάν, ποταμοί δολλαρίων σε στρατιωτικές δαπάνες, μόνιμη πληγή και εστία αναταραχής με διεθνείς επιπτώσεις, τεράστια αύξηση της διακίνησης οπίου προς την Δύση, τα κέρδη από την οποία εικάζεται ότι χρηματοδοτούν μέρος των πολεμικών δαπανών.


8) Επέμβαση στο Ιράκ (2ος πόλεμος του Κόλπου, 2003)
Ψευδής είδηση ΜΜΕ: Ο Σαντάμ Χουσεΐν διαθέτει επικίνδυνα όπλα μαζικής καταστροφής και μεγάλα αποθέματα χημικών όπλων, κάτι που «επιβεβαίωσε» στον ΟΗΕ ο Αμερικανός Στρατηγός Κόλιν Πάουελ, εμφανίζοντας «στοιχεία». 
Τι αποκαλύφθηκε αργότερα: Ο Λευκός Οίκος διέταξε την χάλκευση των διαφόρων «στοιχείων» και την κατασκευή άλλων. Η καταδίκη το 2007 του Ίρβιν Λίμπυ (Irv. Lewis "Scooter" Libby), Συμβούλου του Αντιπροέδρου του Μπούς, Ντικ Τσένυ (Richard Bruce "Dick" Cheney) και κυρίως οι αποκαλύψεις στην διάρκεια των ανακρίσεων της σκανδαλώδους υπόθεσης Πλαίημ (Valerie Plame), μιας πράκτορα της CIA, η οποία κατήγγειλε στον Τύπο ότι ουδέποτε η Κυβέρνηση του Ιράκ επιχείρησε να προμηθευτεί ουράνιο από την Δημοκρατία του Νίγηρα, αποτελούν δύο μόνον περιπτώσεις από τις πολυάριθμες αποκαλύψεις που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια.
Τα συμπεράσματα της επίσημης έρευνας στο Ηνωμένο Βασίλειο που ανακοινώθηκαν τον Ιούλιο του 2016 αποδεικνύουν ότι με ευθύνη του τότε Πρωθυπουργού Τόνυ Μπλαίρ υπήρξε ευρύτατη παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τα όπλα μαζικής καταστροφής και τα αποθέματα χημικών όπλων που δήθεν κατείχε το Ιράκ και ότι ο πόλεμος δεν ήταν απαραίτητος.
Στόχος: Να ελεγχθούν τα κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράκ και οι ΗΠΑ να μπορούν να εκβιάζουν τις αντίπαλες χώρες (αλλά και τους συμμάχους της) με όπλο το ενεργειακό.
Συνέπειες: Το Ιράκ βυθίσθηκε σε μια κατάσταση μόνιμης βίας, χάους και βαρβαρότητας. Ο γυναικείος πληθυσμός της χώρας επέστρεψε σε μεσαιωνικές συνθήκες υποταγής και σκοταδισμού. Η δημιουργία του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» και των εγκληματιών τζιχαντιστών οπαδών του αποτελεί μια μόνον από τις παρενέργειες αυτού του πολέμου.
Προτείνω στους αγγλομαθείς να μελετήσουν τις αποκαλύψεις, που επιβεβαιώνουν πολλά από τα παραπάνω, του Βρετανού δημοσιογράφου Phillip Knightley στην εφημερίδα The Guardian (Thursday 4 October 2001) εδώ:
Κλείνοντας αυτήν την έρευνα ελπίζω ότι μπόρεσα να ενημερώσω όσες/όσους την μελετήσουν, να αντιληφθούν τι παιχνίδια παίζονται πίσω από τις πλάτες μας. Σε επόμενο άρθρο θα αναφερθώ στα συμβαίνοντα στην χώρα μας.
ΔΕΕ