Μεγάλη προσοχή στην Τουρκία

Μεγάλη προσοχή στην Τουρκία

Σάββας Καλεντερίδης: Διαβάστε ίσως το πιο σημαντικό από τα κείμενα έχω μεταφράσει τα τελευταία 30 χρόνια

Όπως προαναγγείλαμε, θα κάνουμε αναφορά στο άρθρο του Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, από την εφημερίδα Yeni Şafak, με τίτλο «Αυτό που έγινε στις 15 Ιουλίου δεν είναι η τελευταία επίθεση! Η Ανατολία κινδυνεύει με υποδούλωση!». Το άρθρο θα δημοσιευθεί σε δύο συνέχειες και ο κάθε αναγνώστης θα εξαγάγει τα δικά του συμπεράσματα. Να μας επιτραπεί όμως να κάνουμε ορισμένες επισημάνσεις, που θεωρούμε ότι βοηθούν στην κατανόηση του πονήματος. 

Καταρχάς, δικαιούμαστε να συμπεράνουμε ότι τα όσα συμπεριλαμβάνονται στο άρθρο, το οποίο θεωρούμε ένα εξαιρετικής σημασίας «χαρτί πολιτικής», απηχούν τις απόψεις του ίδιου του Ερντογάν και του περιβάλλοντός του, δεδομένου ότι ο Καραγκιούλ είναι άτυπος σύμβουλός του και γενικός διευθυντής στην εφημερίδα Yeni Şafak, τη ναυαρχίδα των φιλικών προς αυτόν ΜΜΕ.

Όσον αφορά το περιεχόμενο αυτού του «χαρτιού πολιτικής», το θεωρούμε εξαιρετικά επικίνδυνο για την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ασφάλεια της περιοχής.

Κι αυτό, γιατί φαίνεται ότι η Τουρκία του Ερντογάν είναι έτοιμη να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, για κάθε λόγο που η ίδια θεωρεί ότι αντιστρατεύεται τα συμφέροντά της. Επίσης, έχει και γεωπολιτικό ενδιαφέρον, γιατί η Τουρκία θεωρεί ότι διέβη τον δικό της Ρουβικώνα και είναι έτοιμη να επανακαθορίσει ακόμα και να συγκρουστεί με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ και να διεκδικήσει θέση υπερδύναμης, με ό,τι αυτό σημαίνει για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή. Όσον αφορά την ουσία της πολιτικής αντίληψης από την οποία διαπνέεται το άρθρο, αυτή είναι καθαρά μεσσιανική και μας επιτρέπει να πούμε ότι έχει στοιχεία ταλιμπανισμού, κάτι που πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής και ανάλυσης από όλους εκείνους που επηρεάζονται από τις πολιτικές της Τουρκίας.

Με δεδομένο δε ότι οι εξελίξεις στη Συρία οδηγούν στη δημιουργία του «Κουρδικού Διαδρόμου», ένεκα του οποίου ο αρθρογράφος θεωρεί ότι φυλακίζονται οι Τούρκοι στην ενδοχώρα της Ανατολίας, θα πρέπει να προετοιμαστούμε όλοι το 2017 να είναι χρονιά σοβαρών εξελίξεων.

Έλληνες στρατηγιστές πιάστε τα μολύβια…

Αυτό που έγινε στις 15 Ιουλίου δεν είναι η τελευταία επίθεση!

Η Ανατολία κινδυνεύει με υποδούλωση!

Του İbrahim Karagül

Η επιχείρηση άλωσης της Τουρκίας ξεκίνησε εκ των έσω ·πρώτα επιχειρήθηκε να καταρρεύσει εκ των έσω. Επιχείρησαν να την υποδουλώσουν από μέσα, πριν ακόμα ξεκινήσει ο ανοικτός πόλεμος. Από τα γεγονότα στο Πάρκο Γκεζί μέχρι σήμερα, χρησιμοποιήθηκαν όλα τα μέσα που διέθεταν, και όλα αυτά έγιναν από συνεργάτες που έχουν στο εσωτερικό της Τουρκίας. Άρα, για να συνεχίσει να υπάρχει αυτό το κράτος, για να μπορέσει αυτό το έθνος να παραμείνει σ’ αυτά τα εδάφη χωρίς να διαμελιστεί, η πιο μεγάλη εκκαθάριση πρέπει να γίνει στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Όλα τα στοιχεία που «φυτεύτηκαν» στην κοινωνία, από τότε που ιδρύθηκε το τουρκικό κράτος (1923) μέχρι σήμερα για να χρησιμοποιηθούν σε διάφορες περιόδους, πρέπει να καταστραφούν, για να μην είναι σε θέσει να πραγματοποιήσουν και πάλι οποιαδήποτε επιχείρηση. Το όνομα αυτής της προσπάθειας είναι «Ανοικοδόμηση της χώρας από την αρχή».

Η Τουρκία έχει αποκτήσει αυτήν την ευκαιρία, μετά το καταστροφικό πραξικόπημα. Αυτή την ευκαιρία πρέπει να την εκμεταλλευτούμε. Δεν αρκεί να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, αλλά θα πρέπει να βάλουμε τα θεμέλια ενός νέου συστήματος, να ενισχύσουμε τους κοινωνικούς δεσμούς και να προετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε ακόμα μεγαλύτερες φουρτούνες.

Η Ανατολία (σημ. ΔΕΕ: Η Μικρά Ασία στα τουρκικά) κινδυνεύει να υποδουλωθεί για δεύτερη φορά

Καμία απόπειρα πραξικοπήματος, κανένα σενάριο κοινωνικών συγκρούσεων, καμία οικονομική και πολιτική κρίση δεν παρουσιάστηκε ποτέ σε τέτοιες διαστάσεις.

Βρισκόμαστε πάνω σε μια γέφυρα, σε ένα μεταβατικό στάδιο, στο οποίο θα κριθεί αν θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ή όχι, αν θα συνεχίσουμε να είμαστε ενωμένοι ή αν θα πολυδιασπαστούμε, αν θα διαμορφώσουμε το αύριο της Τουρκίας ή αν θα μείνουμε χωρίς αύριο, αν θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε στην Ανατολία και τα επόμενα χίλια χρόνια ή αν θα πάψουμε να υπάρχουμε.

Η Τουρκία διέρχεται την πιο κρίσιμη περίοδο της ιστορίας της. Η χιλιόχρονη παρουσία μας στα εδάφη της Ανατολίας απειλείται για δεύτερη φορά σοβαρά μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Αν θεωρήσουμε τα γεγονότα και την κατάσταση υπό στενή έννοια, δηλαδή απλά ως ένα στρατιωτικό πραξικόπημα και ως μια απόπειρα των στελεχών του κινήματος Γκιουλέν μέσα στο στρατό να ελέγξουν την εξουσία, περιορίζουμε το οπτικό μας πεδίο και δεν μας επιτρέπεται να δούμε ολόκληρη την εικόνα της τραγικότητας της κατάστασης. Ο Γκιουλέν και οι τρομοκράτες του γνωρίζουν την κρισιμότητα της κατάστασης και συνεχίζουν να κάνουν τους σχεδιασμούς τους. Και οι σχεδιασμοί δεν περιορίζονται μόνο στην κατάληψη της χώρας από μέσα.

Γι’ αυτό λέω ότι η κατάσταση είναι τραγική, πολύ πιο επικίνδυνη, αφού πρόκειται για ένα σχέδιο διαμελισμού της χώρας.

Γνωρίζουμε ποιο είναι το σενάριο

Εμείς γνωρίζουμε ποιο είναι το σενάριο, σε τι αποσκοπεί, τι σχέδια έχουν για την Τουρκία, τι σχεδιάζεται για τον επανακαθορισμό των συνόρων στο χάρτη της περιοχής. Εμείς γνωρίζουμε ποιο σχέδιο καταστροφής είναι σε εφαρμογή από το 1990 μέχρι σήμερα σε μια περιοχή που αρχίζει από τις ακτές του Ατλαντικού και εκτείνεται μέχρι τον Ειρηνικό. Ξέρουμε ποιες χώρες καταστράφηκαν και χάθηκαν με βάση αυτό το σχέδιο, πώς εξουδετερώθηκαν και εξαφανίστηκαν όλοι οι πόλοι αντίστασης, ξέρουμε ότι πρόκειται για ένα σχέδιο περικύκλωσης και απόδοσης λογαριασμών εκατό χρόνων.

Καταλήψεις χωρών, εμφύλιοι πόλεμοι, παρωδίες πολέμων κατά της τρομοκρατίας, πόλεμοι εθνικής ταυτότητας, οικονομικές κρίσεις, σχέδια για έλεγχο και αιχμαλωσία εκτεταμένων περιοχών για άλλα εκατό χρόνια, με σκοπό τη λεηλασία των κάθε είδους πηγών των περιοχών αυτών.

Κάθε βήμα που έκαναν από το 1990, κάθε εισβολή που έκαναν, κάθε τρομοκρατική οργάνωση που εξέθρεψαν, κάθε τρομοκρατική επίθεση, αποτελούν βήματα που ολοκληρώνουν το ένα το άλλο. Δεν έκαναν ούτε ένα βήμα πίσω. Δεν δίστασαν ούτε στιγμή, δεν απέστησαν από κανέναν στόχο.

Έφθασαν στα σύνορά μας

Αυτό το χρονικό διάστημα (από το ’90 και εντεύθεν), όλες οι πολιτικές των ΗΠΑ και της ΕΕ στη δική μας γεωγραφική περιοχή αποσκοπούσαν στο να προετοιμάσουν το έδαφος γι’ αυτήν την εισβολή και κατοχή. Με τα πολιτικά τους ψέματα, με τα σχέδια εκδημοκρατισμού που επέβαλαν, με τις οικονομικές τους υποσχέσεις, με τα ειρηνευτικά τους σχέδια, με μεγάλα λόγια και με μεγάλες υποσχέσεις προσπάθησαν να οδηγήσουν στο ξεκαθάρισμα αυτού του μεγάλου λογαριασμού. Στα περισσότερα απ’ αυτά πιστέψαμε, τα θεωρήσαμε σωστά, συνεργαστήκαμε μαζί τους.

Όμως όλα αυτά τελικά στράφηκαν εναντίον μας, μας οδήγησαν στην αυτοκτονία.

Από το 1991, τον Πόλεμο του Κόλπου, μέχρι σήμερα, συνεχίζεται η επιχείρηση κατάληψης της περιοχής. Όλο αυτό, με την πολιτική του έννοια, είναι μια επιχείρηση Σταυροφόρων, είναι μια επιχείρηση κατάληψης της περιοχής.

Και τώρα έφτασαν στα σύνορα της Ανατολίας. Αφού μετέτρεψαν τις γειτονικές μας χώρες σε ερείπια, τώρα ήλθαν στα δικά μας σύνορα. Πριν από την ανοικτή επίθεση μας δοκιμάζουν· με τις εστίες τρομοκρατίας που υπάρχουν στο εσωτερικό της Τουρκίας· με τα δίκτυα πληροφοριών που διαθέτουν· με τα άτομα που φύτεψαν εδώ και σαράντα χρόνια μέσα στο κράτος και μέσα στο σύστημα εξουσίας. Αν πετύχαινε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, θα μας είχαν καταλάβει εκ των έσω και η χώρα θα είχε παραδοθεί. Για δεκαετίες θα μας είχαν τσακίσει τη ραχοκοκαλιά μας και δεν θα μπορούσαμε να σηκωθούμε όρθιοι, θα παραμέναμε γονατισμένοι στις ΗΠΑ και την ΕΕ. Και θα άρχιζε η διαδικασία διαμελισμού της Τουρκίας.

Οι σύμμαχοί μας, μας κήρυξαν τον πόλεμο

Επί μια εικοσαετία πάντα το συζητούσαμε: Είναι σε εξέλιξη μια τέτοια διαδικασία πλανητικής αναδιανομής και εγκαθίδρυσης επιρροών, που θα φέρουν την Τουρκία προς διλήμματος. Ή θα συνεχίσει να υπάρχει χάνοντας εδάφη, ή θα συνεχίσει να υπάρχει κερδίζοντας νέα εδάφη. Εμείς επιλέξαμε το δεύτερο, να συνεχίσουμε να υπάρχουμε κερδίζοντας νέα εδάφη. Σε αυτήν την προσπάθεια να μεγαλώσουμε υπήρχαν εσωτερικές αντιστάσεις, που επιβράδυναν την μεγέθυνση της Τουρκίας.

Γιατί όλοι αυτοί τρέφονται από τους εξωτερικούς τους πάτρωνες, οι οποίοι τους χρησιμοποίησαν ως όπλο εναντίον της Τουρκίας.

Μάλιστα μεγαλώσαμε, δεν μας μίκρυναν. Μεγαλώσαμε πολύ, αποκτήσαμε μεγάλη ισχύ, φθάσαμε στο σημείο να χαράσσουμε μόνοι μας το δρόμο μας. Όσο εμείς μεγαλώναμε, τόσο εκείνοι δυνάμωναν τις φωνές τους. Πρώτα προσπάθησαν να μας θέσουν υπό τον έλεγχό τους μέσω της συνεργασίας, είδαν ότι δεν γίνεται και στάθηκαν φανερά απέναντί μας.

Ποιοι είναι αυτοί; Οι σύμμαχοί μας, τα κράτη με τα οποία είμαστε εταίροι τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Εμείς πάντα λέγαμε ότι «η πιο μεγάλη απειλή για την Τουρκία προέρχεται από τους συμμάχους της». Η επίθεση της 15ης Ιουλίου ήταν μια απόπειρα κατάληψης της χώρας, οι σύμμαχοι μας κήρυξαν ανοικτά τον πόλεμο. Μάλιστα, μας χτυπούσαν οι σύμμαχοί μας, οι τρομοκράτες που εξέθρεψαν εκείνοι, οι υπηρεσίες πληροφοριών και ο στρατός των συμμάχων μας.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2016/08/30.html

Δημοσιεύουμε σήμερα το Β΄ Μέρος του άρθρου του Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, το οποίο ήδη προκάλεσε το ενδιαφέρον χιλιάδων αναγνωστών. Πριν αλέκτωρ λαλήσαι, ο ίδιος ο Ερντογάν με τις προχθεσινές του δηλώσεις, που έχουν αυτούσια αποσπάσματα από το άρθρο, έρχεται να επιβεβαιώσει τις εκτιμήσεις μας, ότι δηλαδή δεν πρόκειται απλώς για ένα άρθρο, αλλά πιθανότατα για ένα «report» που συντάχθηκε από το επιτελείο του Ερντογάν, με το οποίο γίνεται η αποτίμηση της κατάστασης και η πρόταση πολιτικής και στρατηγικής για τις επόμενες δεκαετίες.

Κατά την άποψή μας, έτσι θα πρέπει να διαβαστεί και να αναλυθεί, αφού η πολιτική συμπεριφορά της Τουρκίας θα «πηγάζει» και θα εκπορεύεται από όσα περιέχονται στο εν λόγω άρθρο.

Όσον αφορά την ουσία, το κλασικό «λάθος» που κάνει ο αρθρογράφος και όσοι συνετέλεσαν στη σύνταξη του «report» είναι ότι εκλαμβάνουν ως συνωμοσία εναντίον της Τουρκίας τη φυσική πορεία των πραγμάτων, και εννοούμε την πορεία των Κούρδων και των άλλων λαών της Ανατολίας προς την απελευθέρωση.

Δεν υπολογίζουν δηλαδή ότι αυτές οι πλανητικές δυνάμεις τις οποίες τώρα καταριούνται, είναι αυτές που στήριζαν επί έναν αιώνα την κίβδηλη ενότητα της Τουρκίας και του τουρκικού έθνους και κράτους, και τώρα που αποσύρουν τη στήριξη, η ίδια η ιστορία είναι αυτή που έρχεται να κάνει τη δική της δουλειά και όχι οι σύμμαχοι που «πρόδωσαν» την Τουρκία. Απλώς, οι σύμμαχοι της Τουρκίας ήλθε η ώρα να απλώσουν το χέρι σε εκείνους που τους έθαψαν επί έναν αιώνα με την πολιτική τους στον κεμαλικό και ισλαμοφασιστικό μεσαίωνα.

Καλή μελέτη, και ο θεός της Ανατολίας βοηθός όλων μας...

Σάββας Καλεντερίδης

Β΄ΜΕΡΟΣ

Θα πρέπει να επανεξεταστούν οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ και την ΕΕ

Αυτό είναι ξεκάθαρο και φαίνεται από τη στάση που κρατούν οι ΗΠΑ και τα κράτη της ΕΕ μετά την επίθεση της 15ης Ιουλίου. Ήταν σίγουροι ότι θα πετύχουν. Δεν πρόβλεψαν ότι οι δύναμη αντίστασης που έχει ο τουρκικός λαός θα τους χαλούσε τα σχέδια. Δεν πρόβλεψαν ότι θα αμυνθούν για την πατρίδα. Συνελήφθησαν με τα ματωμένα σενάρια στα χέρια τους.

Επιτέλους, μετά απ’ όλα αυτά, οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ θα πρέπει να αναπτυχθούν σε ένα άλλο επίπεδο. Το σχέδιο για την είσοδο της Τουρκίας στην ΕΕ θα πρέπει να επανεξεταστεί.

Θα πρέπει πλέον η Τουρκία, ως παγκόσμια δύναμη, να διευρύνει το πεδίο των πολιτικών και γεωπολιτικών της ελιγμών, με βάση τον νέο παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων.

Η επιχείρηση κατάληψης της χώρας ήταν σε εξέλιξη εδώ και χρόνια. Επιχείρησαν να καταλάβουν τη χώρα μέσω περιθωριακών αντιπολιτευτικών δυνάμεων, με τα γεγονότα του πάρκου Γκεζί. Νόμισαν ότι θα τα καταφέρουν. Τότε είδαν ότι η Τουρκία είναι πολύ δυνατή. Με την επιχείρηση της 17ης Δεκεμβρίου,(1) χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους τους στο πολιτικό σύστημα, επιχείρησαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους αναίμακτα το σύστημα, να στείλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τη σημερινή ηγεσία της Τουρκίας, έχοντας ως στόχο να μην επιτρέψουν να εμφανιστούν ξανά στο προσκήνιο στελέχη με εθνικό φρόνημα όπως της σημερινής ηγεσίας.

Έχουν θέσει σε εφαρμογή σχέδιο «περικύκλωσης» της Τουρκίας

Παραλίγο να το πετύχουν. Αυτές οι δύο απόπειρες είχαν διεθνή διάσταση και αποσκοπούσαν στον έλεγχο της Τουρκίας. Μετά ακολούθησε η εκμετάλλευση του αποτελέσματος των εκλογών, μετά ήλθε η τρομοκρατία, και τώρα, με το πραξικόπημα, οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, το πιο ισχυρό κομμάτι του κράτους, ανέλαβαν να φέρουν σε πέρας τη δική τους αποστολή.

Έχουν σε εφαρμογή σχέδιο «περικύκλωσης» της Τουρκίας. Οι αρθρογράφοι στο εσωτερικό χειροκροτούσαν, ορισμένοι πολιτικοί και επιχειρηματικοί κύκλοι ήταν συνεργάτες τους. Έκαναν σχέδια να μας κάνουν να συγκρουστούμε με τη Ρωσία, να κάνουν τον [Κουρδικό] Διάδρομο της Βόρειας Συρίας, για να φυλακίσουν και να πνίξουν την Τουρκία στην ενδοχώρα της Ανατολίας.

Αν τα κατάφερναν όλα αυτά, σχεδίαζαν να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Να καταστρέψουν την Ανατολία, να μετατρέψουν τις πόλεις μας σε ερείπια, για να μην μπορούμε για τα επόμενα εκατό χρόνια να σηκώσουμε κεφάλι. Τα σχέδια αυτά, που ήταν σχέδια εκδίκησης, ήταν τρομερά.

Γνώριζαν ότι όσο υπάρχει Εκείνος, η Τουρκία δεν γονατίζει

Όλα αυτά είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους και εντάσσονται σε ένα σχέδιο. Όμως και οι φίλοι και οι εχθροί γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσο η Τουρκία είναι ισχυρή, δεν θα επιτρέψει να παραδοθεί αυτός ο τόπος, δεν θα επιτρέψει να χαραχτούν νέοι χάρτες και νέα σύνορα.

Αυτοί ξέρουν ότι όσο υπάρχει ο Πρόεδρος Ερντογάν, δεν θα μπορέσουν να φέρουν στα μέτρα τους αυτή τη χώρα. Γι’ αυτό επί χρόνια ασχολούνται μ’ αυτόν, προσπαθώντας να αμαυρώσουν την εικόνα του.

Αυτοί τώρα πλέον γνωρίζουν πώς κινητοποίησε Εκείνος τη ραχοκοκαλιά της χώρας, πώς μετέτρεψε σε δύναμη την ιστορική παρακαταθήκη αντίστασης του έθνους. Προσέξτε, κάθε επιχείρηση εναντίον της Τουρκίας έχει ως στόχο να εξουδετερώσει τον Ερντογάν και το περιβάλλον του. Προσπάθησαν να διασπάσουν αυτήν την «ραχοκοκαλιά». Γιατί αυτά τα ηγετικά στελέχη, αυτή η ραχοκοκαλιά, είναι μια δύναμη που μπορεί να ορίσει την τύχη αυτού του τόπου. Μια τέτοια δύναμη εμφανίζεται για πρώτη φορά μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ξέρει να αντιστέκεται και να παράγει πολιτική.

Η 15η Ιουλίου δεν είναι η τελευταία επίθεση

Δεν τελειώσαμε… Η 15η Ιουλίου δεν είναι η τελευταία επίθεση. Προσοχή, μην νομίσετε ότι όλα τελείωσαν, ότι έκλεισε αυτή η υπόθεση της διεθνούς επέμβασης στη χώρα μας. Ο Ερντογάν και το επιτελείο του θα ξαναμπούν στο στόχαστρο. Θα μπουν σε εφαρμογή νέα σενάρια για να τον εξουδετερώσουν. Όλες οι τρομοκρατικές οργανώσεις θα αρχίσουν να επιτίθενται την ίδια περίοδο και θα επιχειρηθεί οι πόλεμοι των εθνικών ταυτοτήτων να επεκταθούν σε ολόκληρη την Τουρκία. Γιατί μετά από κάθε αποτυχία, βάζουν σε εφαρμογή ακόμα πιο αιματηρά και θανατηφόρα σχέδια. 

Κανείς να μην επιχειρήσει να παίξει με τη λογική μας, να μας αποπροσανατολίσει. Κανείς να μην θεωρήσει ότι το έθνος μας είναι ανόητο και να προσπαθήσει να μας πείσει ότι η καταστροφική επίθεση της 15ης Ιουλίου δεν ήταν τίποτε σοβαρό. 

Κανείς να μην προσπαθήσει να υποστηρίξει και να αθωώσει τα στελέχη εντός της Τουρκίας αυτής της πολυεθνικής επίθεσης 

Κανείς να μην πει «εντάξει, τα καταφέραμε», αρχίζοντας προσωπικούς υπολογισμούς. Αυτή η κρίση θα συνεχιστεί τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε χρόνια. 

Έχουμε έναν άξονα αμύνης, την υπεράσπιση της Ανατολίας

Από τώρα και στο εξής, όλοι θα πρέπει να συνασπιστούμε στη γραμμή της υπεράσπισης της Πατρίδας, στην άμυνα για την υπεράσπιση της ακεραιότητας της Ανατολίας.

Όσοι είναι εκτός αυτής της γραμμής είναι ξένοι, είναι εσωτερική απειλή, είναι εχθρός. Με το να συνεχίζουμε να ανεχόμαστε τον Γκιουλέν και τους τρομοκράτες του στους μηχανισμούς του κράτους, μετατρέπουμε ταχύτατα την εσωτερική σε εξωτερική απειλή. Θα χρησιμοποιηθούν επί μακρόν ως ένα θανατηφόρο όπλο εναντίον της Τουρκίας.

Και μην ξεχνάτε ότι τα στοιχεία της εσωτερικής απειλής στην Τουρκία δεν εξαντλούνται ανάμεσα στα στελέχη της τρομοκρατικής οργάνωσης του Γκιουλέν, και όταν θα έλθει η στιγμή, θα τους ενεργοποιήσουν και εκείνους.

Τότε θα σας εκπλήξουν ορισμένοι κύκλοι. Γι’ αυτό καλούμε τους πάντες σε αυτή τη νέα πολιτική ταυτότητα, σ’ αυτόν τον νέο πατριωτικό άξονα. Για να μην αντιμετωπίσουμε το φάσμα της εξαφάνισης, σας καλούμε σε έναν νικηφόρο αγώνα.

Θα είμαστε για άλλα χίλια χρόνια σ’ αυτά τα εδάφη. Είμαστε χίλια χρόνια την Ανατολία, θα μείνουμε κι άλλα χίλια χρόνια.

Μετά το δίλημμα «ή θα μικρύνουμε και θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ή θα μεγαλώσουμε», τώρα είμαστε αντιμέτωποι με ένα άλλο δίλημμα: Ή «Ανοικοδόμηση της χώρας από την αρχή» ή διαμελισμός! Επιλέξαμε το δρόμο να συνεχίσουμε να υπάρχουμε μεγαλώνοντας. Τώρα περνάμε στην εποχή της «Ανοικοδόμησης της χώρας από την αρχή». Αυτή θα είναι η έσχατη γραμμή αμύνης μας!

Μετά την 15η Ιουλίου, προετοιμαζόμαστε για ανοιχτό πόλεμο. Η ιστορία θα γράψει για άλλη μια φορά τι είναι η χιλιόχρονη αντίσταση στην Ανατολή.

Οι σχεδιασμοί του 2017 μπορεί να είναι η ιστορία ενός Βιβλικού Πολέμου.

İbrahim Karagül

1. Την 17η Δεκεμβρίου 2014, οι εισαγγελείς συνέλαβαν τους γιους υπουργών του Ερντογάν με δεκάδες εκατομμύρια δολάρια από μίζες. Παραλίγο να συλλάβουν και τον γιο του Ερντογάν, ενώ υπάρχουν συνομιλίες που λέει στον γιο του να κρύψει τα 30 εκατομμύρια που είχε στο σπίτι.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2016/08/30_4.html#more

Κάπταγκον, το ναρκωτικό του ISIS

Κάπταγκον (captagon), 

το ναρκωτικό του ISIS

Το Ισλαμικό Κράτος και το μυστικό του όπλο

Του Κώστα Γεώρμα από τη Ρήξη φ. 118

Φαίνεται ότι η ουαχαμπιστική ερμηνεία του Ισλάμ δεν είναι αρκετή για να παρακινήσει τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους να φέρουν εις πέρας τις βιαιοπραγίες που διαπράττουν. Έτσι, πέρα από τους βιασμούς γυναικών που επιδίδονται, ιδίως όταν επιστρέφουν νικητές από μια μάχη, η ηγεσία τούς παρέχει και …ναρκωτικά. Οι Κούρδοι, για παράδειγμα, στο Κομπάνι, αναφέρουν ότι πολλές φορές ανακαλύπτουν ποσότητες χαπιών σε όσους συλλαμβάνουν. Προφανώς, η εκπλήρωση της θεϊκής τους αποστολής χρειάζεται και λίγη βοήθεια από τη σύγχρονη φαρμακοβιομηχανία.

Το κάπταγκον είναι ένα φαρμακευτικό προϊόν που απαγορεύτηκε στις δυτικές χώρες το 1986 ως ιδιαίτερα εθιστικό. Πρόκειται για μια διεγερτική ουσία που προκαλεί ένα είδος ευφορίας. Οι τυπικές του συνέπειες είναι να γίνεται κάποιος ομιλητικός, να ξαγρυπνάς, να είσαι όλο ενέργεια. 

Όσον αφορά τους «μαχητές», είναι τα χαπάκια που τους κάνουν να φτιάχνονται, να μην υποχωρούν και να προχωρούν στις ακρότητες που προβάλλονται με βίντεο από το Ισλαμικό Κράτος (1).

Στις περιοχές της Συρίας, που το Ισλαμικό Κράτος –και η λοιπή συριακή αντιπολίτευση (ουαχαμπιστικής προέλευσης)– κατέχει, η παραγωγή του συγκεκριμένου ναρκωτικού έχει εκτοξευτεί, αφού η πρώτιστη μέριμνα των ηγετών του, μετά την πώληση πετρελαίου, ήταν η δημιουργία εργαστηρίων για την παραγωγή χαπιών κάπταγκον. Σύμφωνα με εκθέσεις, το Ισλαμικό Κράτος έχει μεγάλα έσοδα, γιατί μετέτρεψε τα φαρμακευτικά εργαστήρια που κατέλαβε στο Χαλέπι σε μονάδες παραγωγής κάπταγκον (2). Μάλιστα, ο λυσσαλέος βομβαρδισμός των Κούρδων από τους Τούρκους στη συνοριακή περιοχή δυτικά του Ευφράτη συνδέεται και με το γεγονός του ανθίζοντος εμπορίου ναρκωτικών, που οι Τούρκοι κάνουν μαζί με το ισλαμικό Κράτος.

Οι ποσότητες του συγκεκριμένου ναρκωτικού που διακινούνται στη Μέση Ανατολή είναι τεράστιες. Πρόσφατα, ένας Σαουδάραβας πρίγκιπας (3) συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Βηρυτού γιατί στο ιδιωτικό του τζετ, με προορισμό το Ριάντ, είχε φορτώσει δύο τόνους από αυτό το ναρκωτικό. Το 2006, στη Σαουδική Αραβία κατασχέθηκαν 12 τόνοι από το συγκεκριμένο ναρκωτικό (4). Υπολογίζεται ότι το 40% των νέων στη Σαουδική Αραβία, που είναι τοξικομανείς, χρησιμοποιούν κάπταγκον, ενώ ο συνολικός τζίρος από την πώληση ναρκωτικών στη Σαουδική Αραβία ανέρχεται ετησίως σε 6,1 δισεκατομμύρια δολάρια (5). 

Ιδιαιτέρως ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι, σε όσες χώρες ακολουθούν την αυστηρή εκδοχή (6) του Ισλάμ και απαγορεύουν το αλκοόλ ή/και προωθούν τον διαχωρισμό των γυναικών από τους άνδρες, η χρήση του ναρκωτικού γίνεται ακόμα και σε …γάμους, όπου σερβίρεται διαλυμένο στο τσάι! Στη Σαουδική Αραβία το χρησιμοποιούν μάλιστα και οι μαθητές των σχολείων για να κρατιούνται ξύπνιοι στις εξετάσεις!

Είναι σίγουρο ότι η κατάπνιξη της ιδεολογίας του αραβικού εθνικισμού και η προσπάθεια υποκατάστασής του από θεολογικές ακρότητες, που στηρίζονται τόσο από τους Σαουδάραβες, όσο και από τους συμμάχους τους Αμερικάνους, φτιάχνει μια «Νέα Μέση Ανατολή», «φτιαγμένη», όμως.

Σημειώσεις

1. Stephen Kalin, Insight – War turns Syria into major amphetamines producer, consumer, Reuters, 13 Ιανουαρίου 2014.

2. Dawn Perlmutter, ISIS Meth Heads: Tweeking in the Name of Islam. Τhe Islamic’ State Army of Drug Fiends, frontpagemag.com, 9 Μαρτίου 2015.

3. Rebbeca Perring, Saudi Prince arrested in drugs bust after two tones of drugs found on jet, The Express, 27 Οκτωβρίου 2015.

4. The Global Initiative Against Transnational Organized Crime, Amphetamines, Anarchy, and Assad, http://www.globalinitiative.net/.

5. Cecily Hilleary, Captagon:’ Breaking Bad’ in Saudi Arabia, Voice of America, 6 Νοεμβρίου 2015.

6. Χωρίς να θέλουμε να μπούμε σε …θεολογικού τύπου αντιπαραθέσεις, επισημαίνουμε ότι το Κοράνι δεν απαγορεύει πουθενά το αλκοόλ, ενώ κάνει αναφορά για προσοχή στους εθισμούς.

http://ardin-rixi.gr/archives/196689

Συναυλία για ελληνικό σχολείο στη Βόρεια Συρία

Μαθητές μπροστά από την ελληνική σημαία

Συναυλία για ελληνικό σχολείο 

στη Βόρεια Συρία

Μποζανίνου Τάνια 

Στην πόλη Κόμπανι του συριακού Κουρδιστάν τα ορφανά προσφυγόπουλα, από τη χρονιά που ξεκινά, θα έχουν τη δυνατότητα να διδάσκονται την ελληνική γλώσσα

«Ελληνοκουρδικό Σπίτι» λέγεται το σχολείο το οποίο λειτουργεί εδώ και έναν χρόνο στην πόλη Κόμπανι του συριακού Κουρδιστάν και, από τη σχολική χρονιά που ξεκινάει, θα διδάσκει την ελληνική γλώσσα σε ορφανά και προσφυγόπουλα της Βόρειας Συρίας. Στο συριακό Κουρδιστάν ή Ροτζάβα η κατάσταση είναι ελαφρώς καλύτερη απ' ό,τι στην υπόλοιπη Συρία. Αλλά, όπως λέει στο «Βήμα» η διευθύντρια του «Ελληνοκουρδικού Σπιτιού», Ραουσάν Μουσλέμ, «τα σχολεία υπολειτουργούν, μερικά έχουν γίνει καταυλισμοί προσφύγων, δεν υπάρχουν τετράδια, μολύβια και βιβλία».

Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (πρώην ISIS), των οποίων το Χαλιφάτο περικυκλώνει την Κόμπανι από Δύση, Νότο και Ανατολή (βόρεια είναι τα σύνορα με την Τουρκία), δεν αφήνουν να περάσει κανένα εφόδιο, από τρόφιμα και φάρμακα ως σχολικά είδη. «Στα σχολεία, τρία-τέσσερα παιδιά μοιράζονται ένα βιβλίο» λέει η κυρία Μουσλέμ. Με αυτά τα δεδομένα ο Σύνδεσμος Επιστημόνων και Καλλιτεχνών για τα Παιδιά της Βόρειας Συρίας, στον οποίο ανήκουν Σύροι Κούρδοι που ζουν στην Ελλάδα, αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την ίδρυση του «Ελληνοκουρδικού Σπιτιού» στην Κόμπανι.

«Νοικιάσαμε ένα κτίριο με οκτώ αίθουσες και από τον περσινό Σεπτέμβριο διδάσκουμε δωρεάν αγγλικά, αραβικά, κουρδικά, μουσική, ζωγραφική και σκάκι σε 110 παιδιά από έξι ως 14 ετών που είναι θύματα του πολέμου στη Συρία» λέει η κυρία Μουσλέμ, την οποία συναντήσαμε στην Αθήνα όπου βρίσκεται για τη μεγάλη συναυλία που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη στην Τεχνόπολη και τα έσοδα θα πάνε στο σχολείο της Κόμπανι. «Από αυτή τη σχολική χρονιά, θα αρχίσουμε να διδάσκουμε και ελληνικά» προσθέτει. 

Η κυρία Μουσλέμ, 36 ετών, που άφησε τη δικηγορία εν μέσω εμφυλίου για να οργανώσει και να διευθύνει το σχολείο, εξηγεί πώς είναι η καθημερινότητα στην Κόμπανι. «Επί έναν χρόνο συνεχίζουμε να μην έχουμε ρεύμα και νερό. Παραμένουμε αποκλεισμένοι από το Ισλαμικό Κράτος. Η Τουρκία ανοίγει τα σύνορα δύο φορές την εβδομάδα για ανθρωπιστική βοήθεια και τη μεταφορά αρρώστων. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η έλλειψη νερού. Ολοι παίρνουμε από γεωτρήσεις, όμως η διάρροια θερίζει και δεν υπάρχουν φάρμακα».

Η Ροτζάβα, η οποία αυτοδιοικείται εδώ και δύο χρόνια και προβάλλει την πιο σθεναρή αντίσταση στους τζιχαντιστές του ISIS στη Συρία, αποτελείται από τρία τμήματα τα οποία δεν συνορεύουν μεταξύ τους. Οποιος επιθυμεί να μετακινηθεί από το ένα στο άλλο πρέπει είτε να περάσει μέσω Τουρκίας είτε να χρησιμοποιήσει ψεύτικη ταυτότητα, στην οποία να φαίνεται σουνίτης και όχι Κούρδος, για να περάσει μέσω Χαλιφάτου. Οι τζιχαντιστές ακόμη κρατάνε 130 14χρονους μαθητές που συνέλαβαν τον Ιούνιο όταν πήγαν στο Χαλέπι για να δώσουν εισαγωγικές εξετάσεις στο λύκειο. «Τους κρατάνε στην πόλη Μάμπιτς του Χαλιφάτου» λέει. 

Η κυρία Μουσλέμ, της οποίας το πατρικό σπίτι βρίσκεται στη Ράκα που σήμερα αποτελεί την πρωτεύουσα του Χαλιφάτου και βεβαίως ούτε λόγος να το επισκεφθεί, θυμάται δύο αδερφάκια, σουνίτες πρόσφυγες από το Χαλέπι, ορφανά από πατέρα, που φοίτησαν στο σχολείο της την περσινή χρονιά. «Τον Φεβρουάριο σκοτώθηκε το ένα παιδί από βόμβα που τοποθέτησε το ISIS στην Ερυθρά Ημισέληνο στην Κόμπανι» λέει.

«Εδώ κι ενάμιση χρόνο οι Κούρδοι της Συρίας πολεμάμε το ISIS. Εχουμε μια πολιτοφυλακή 50.000 ανδρών και 3.000-4.000 γυναικών. Πριν από δύο μήνες κινδύνευσε σοβαρά η Κόμπανι. Το ISIS δήλωνε ότι την προσευχή του Εΐντ, στο τέλος του Ραμαζανιού, θα την έκανε στην Κόμπανι. Οταν μας επιτέθηκε, ακόμη και γυναίκες 50-60 χρονών πήραν τα όπλα. Κατέλαβαν μερικά χωριά αλλά τα ανακαταλάβαμε».

«Ο κόσμος στη Ροτζάβα ελπίζει ότι ο πόλεμος θα τελειώσει σύντομα και ότι η αυτοδιοίκηση του Δυτικού Κουρδιστάν (σ.σ.: «ροτζάβα» σημαίνει «δυτικό») θα αναγνωριστεί ως αυτόνομη εντός της Συρίας».

Στόχος της κυρίας Μουσλέμ είναι να γίνει το «Ελληνοκουρδικό Σπίτι» «ένα κανονικό ελληνικό σχολείο όπου τα παιδιά θα διδάσκονται ελληνικά γράμματα και πολιτισμό και το οποίο θα αποτελέσει γέφυρα μεταξύ της Ελλάδας και του κουρδικού λαού». Γίνονται προσπάθειες να τεθεί υπό την αιγίδα κάποιου ελληνικού φορέα, υπουργείου ή πανεπιστημίου, αλλά μέχρι στιγμής μόνο η ελληνική Εκκλησία έχει ανταποκριθεί.

Η συναυλία για τη χρηματοδότηση του ελληνικού σχολείου της Κόμπανι θα πραγματοποιηθεί στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων (Πειραιώς 100, Γκάζι) με τη συμμετοχή καλλιτεχνών όπως η Νένα Βενετσάνου, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Βασίλης Λέκκας, ο Διονύσης Τσακνής και η Ελένη Γερασιμίδου την Τετάρτη 10 Σεπτεμβρίου στις 8 μ.μ. (είσοδος 10 ευρώ, προπώληση 8 ευρώ). Οικονομική ενίσχυση του σχολείου γίνεται και μέσω καταθέσεων στον λογαριασμό της Alpha Bank GR13 0140 4410 4410 0200 2005 920 BIC CRBAGRAA.

Εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ

Οι Κούρδοι διαμορφώνουν πλέον τη Μέση Ανατολή

Οι Κούρδοι διαμορφώνουν 

πλέον τη Μέση Ανατολή

Με τις κυβερνήσεις να εμπλέκονται σε εξεγέρσεις, οι Κούρδοι έχουν αρχίσει να επωφελούνται. Είναι η αυτονομία στη βορειοανατολική Συρία μόνο η αρχή; Ο Ranj Alaaldin, ερευνητής στο London School of Economics & Political Science, σχολιάζει:

Η σημαντικότερη κουρδική ομάδα ανταρτών της Συρίας έχει δηλώσει ότι σκοπεύει να σχηματίσει κυβέρνηση στην κυριαρχούμενη από Κούρδους βορειοανατολική Συρία, όπου λειτουργεί ως η de facto κυβέρνηση από το περασμένο έτος. Αυτό σηματοδοτεί την εμφάνιση μιας άλλης αυτόνομης κουρδικής περιοχής, μετά την αυτονομία που οι Κούρδοι του Ιράκ έχουν απολαύσει από το 1990. Οι εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης στη Μέση Ανατολή έχουν θέσει τους Κούρδους της περιοχής σε μία σπάνια κατάσταση, κατά την οποία οι ισχυροί και ιστορικά εχθρικοί γείτονές τους ασχολούνται με συγκρούσεις αλλού, με αποτέλεσμα να βρίσκουν την εσωτερική σταθερότητά τους να υπονομεύεται και να αποδυναμώνεται.

Η Τουρκία, για παράδειγμα, έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της παλεύοντας με το κουρδικό ζήτημα και τις πολιτικές και εδαφικές απαιτήσεις των 20 εκατομμυρίων Κούρδων της. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 ετών, με κόστος πάνω από 40.000 ζωές, έχει καταπατήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Κούρδων και έχει κηρύξει πόλεμο με την κουρδική ομάδα ανταρτών του PKK (Κουρδικό Εργατικό Κόμμα), η οποία επιδιώκει ένα συνδυασμό απαιτήσεων που σχετίζονται με την αυτονομία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ωστόσο, η Άγκυρα υπολόγισε λάθος κατά τις αρχές της σύγκρουσης στη Συρία, υποστηρίζοντας ομάδες σουνιτών Αράβων και σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές, που δεν έλαβαν υπόψην τους τα δικαιώματα και τις απαιτήσεις των Κούρδων της Συρίας. Η θέση αυτή απέτυχε όταν ο Σύρος πρόεδρος, Μπασάρ αλ – Άσαντ, απάντησε στην άμεση στήριξη της Τουρκίας προς την συριακή αντιπολίτευση, επιτρέποντας στους Κούρδους στα βορειοανατολικά να αναλάβουν τον έλεγχο πολλών πόλεων.

Η Τουρκία φοβάται την άνοδο των Κούρδων στο Κουρδιστάν της Συρίας, επειδή το PYD (κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης), ένα αδελφό κόμμα του PKK, είναι τώρα η de facto κυβέρνηση της περιοχής. Αυτό ενθάρρυνε το PKK και το ενίσχυσε, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Η απεριόριστη εξουσία του Άσαντ στο PYD, για να εδραιώσει τη θέση του στην περιοχή και να δημιουργήσει σημεία ελέγχου και υπηρεσίες εκπαίδευσης και υγείας, επέτρεψε στην ομάδα να εδραιώσει την κυριαρχία και την επιρροή της. Διαθέτει μία καλά εκπαιδευμένη και οπλισμένη ομάδα μαχητών, γνωστή ως YPG (Μονάδα Λαϊκής Προστασίας).

Η ανακοίνωση του PYD, την περασμένη Τρίτη, περιελάμβανε τη δημιουργία ενός κοινοβουλίου 82 μελών που εκλέγονται από τρεις περιοχές σε όλη την περιοχή, που η καθεμία θα έχει τις δικές της τοπικές συνελεύσεις. Το σχέδιο αναμένεται να υλοποιηθεί εντός έξι μηνών, πράγμα που σημαίνει ότι το PYD θα εξασφαλίσει επίσημα τον έλεγχό του σε μεγάλα τμήματα στρατηγικής σημασίας με σημαντικούς ενεργειακούς πόρους. Αυτό θα ενισχύσει τις προοπτικές των ανήσυχων Κούρδων της Τουρκίας, να επιτύχουν παρόμοια δικαιώματα και να βαδίσουν σταδιακά προς την επίτευξη εδαφικής αυτονομίας.

Η Άγκυρα μπορεί να είναι σε θέση να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα του τουρκικού κράτους με τη δέσμευση στην εύθραυστη αλλά ιστορική ειρηνευτική συμφωνία με το PKK, η οποία ανακοινώθηκε το Μάρτιο, όταν ο φυλακισμένος ηγέτης του PKK, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, κάλεσε τους μαχητές να καταθέσουν τα όπλα τους. Η συμφωνία, ωστόσο, ακόμη απέχει αρκετά από το να πραγματοποιηθεί και εξακολουθούν να υπάρχουν ελάχιστα δείγματα του ότι η εγχώρια πολιτική της Τουρκίας μπορεί να επιστρατεύσει την πολιτική βούληση για να εφαρμόσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Η βασική αδυναμία στο κουρδικό ζήτημα παραμένει η διαίρεση. Το βασικό κόμμα του ιρακινού Κουρδιστάν, το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (KDP), έχει μια ιστορική αντιπαλότητα με τα PKK/PYD. Ο πρόεδρος του ιρακινού Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί, φιλοξενήθηκε από το τουρκικό κράτος στο Ντιγιάρμπακιρ, τη μεγαλύτερη κουρδική πόλη της Τουρκίας. Παρότι το γεγονός ήταν ιστορικό και σηματοδότησε την αλλαγή των τουρκικών- κουρδικών σχέσεων, ήταν εξίσου το αποτέλεσμα της τουρκικής ρεαλιστικής πολιτικής και των προσπαθειών αποδυνάμωσης των Κούρδων στο περιφερειακό μέτωπο. Ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επίσης, επιδιώκει την κουρδική ψήφο για τις επικείμενες εκλογές στην Τουρκία.

Η σύνθεση τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας παραμένει υπό απειλή, η οποία θα μπορούσε να εκτοξεύσει τους Κούρδους σε μια μεγαλύτερη θέση ισχύος. Στην χειρότερη περίπτωση, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με αυξημένη επιρροή στους Άραβες ομολόγους τους. Στην καλύτερη περίπτωση, η αποσύνθεση του Ιράκ και της Συρίας θα μπορούσε να παράγει μία μορφή κουρδικού κράτους. Ό,τι και αν επιφυλάσσει το μέλλον για τους Κούρδους, έχουν αναδειχθεί ως σημαντικοί διαμορφωτές της Μέσης Ανατολής, παρά ως θύματά της.

http://www.theguardian.com/commentisfree/2013/nov/22/kurds-shaping-middle-east-syria-autonomy

Μέση Ανατολή: Δραματικές ανακατατάξεις

Μέση Ανατολή: Πως πέντε χώρες 

θα γίνουν δεκατέσσερις!

Ένα ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύθηκε στους New York Times με τίτλο: «Ένας νέος κόσμος γεννιέται από τα συντρίμμια της ‘Αραβικής Άνοιξης’». 

Η ενδεχόμενη κατάρρευση της Συρίας, θα είναι μόνο η αρχή μια αλυσιδωτής αντίδρασης στην περιοχή, πολλές χώρες θα υποστούν κατακερματισμό. 

Ο αρθρογράφος Robin Wright σχολιάζοντας τη Nέα Tάξη Πραγμάτων στην περιοχή θα σημειώσει: 

Η Συρία 

«Η στρατηγική θέση της Συρίας και της εξουσίας της την έχουν κάνει ένα στρατηγικό κέντρο της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτή- μια πλούσια χώρα σε θρησκευτική και πολιτική πολυμορφία είναι ασταθής. Από το 1940 έως το 1970 στη Συρία, υπήρξαν δεκάδες πραξικοπήματα, μέχρι που ο Άσαντ (πατέρας) πήρε τον έλεγχο της εξουσίας. 

Τώρα, μετά από 30 μήνες αιματοχυσίας, η ποικιλία αυτή αποδείχθηκε μοιραία. Σκότωσε τη χώρα και τους ανθρώπους. Η Συρία διαιρείται σε τρεις εύκολες διακριτές περιοχές και κάθε μία έχει τη σημαία και το στρατό της. 

Η περιοχή της Δαμασκού, Χομς και Χάμα μέχρι την ακτή είναι υπό τον έλεγχο των Αλεβιτών της αίρεσης του Άσαντ. Στο βορρά- ένα μικρό Κουρδιστάν αυτόνομο στην πραγματικότητα από τα μέσα του 2012, όλα τα υπόλοιπα στο σουνιτικό κέντρο της χώρας. 

Το Ιράκ 

Ο κατακερματισμός στη Συρία θα αποτελέσει προηγούμενο για άλλες χώρες, ειδικά με το γειτονικό Ιράκ. Η Συρία και το Ιράκ είναι στην ίδια δίνη. Η σουνιτική επαρχία Ανμπάρ θα αισθάνεται πιο άνετα ενωμένη με τους σουνίτες αδελφούς στην ανατολική Συρία. Μαζί μπορούν να σχηματίσουν ένα de facto ανεξάρτητο κράτος ‘Σουνιστάν’. 

Οι Κούρδοι 

Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν και οι Κούρδοι στη Συρία είχαν από καιρό χωριστεί λόγω αντιφάσεων, αλλά τον Αύγουστο τα σύνορα άνοιξαν και κατέφυγαν στο Ιρακινό Κουρδιστάν 50.000 Κούρδοι της Συρίας. Αυτό δημιουργεί μια νέα εθνική κοινότητα. Ο Μασούντ Μπαρζανί ανακοίνωσε επίσης σχέδια για την πρώτη Κουρδική Σύνοδο Κορυφής, στην οποία προβλέπεται να συγκεντρωθούν 600 αντιπρόσωποι από 40 μέρη- Ιράκ, Συρία, Τουρκία, Ιράν. Η σύνοδος θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο. 

Η Λιβύη 

Η Λιβύη θα χωριστεί σε δύο ή τρία μέρη. Το Εθνικό Συμβούλιο της Κυρηναϊκής κήρυξε την αυτονομία του τον Ιούλιο. Οι Φεζάν στον νότο είναι πολύ διαφορετικοί πολιτισμικά από τις υπόλοιπες φυλές της Λιβύης και συνδέονται περισσότερο με τις Σαχέλ, από ό, τι στη Βόρεια Αφρική, που είναι επίσης πρόθυμοι να χωρίσουν. 

Η Υεμένη 

Οι αλλαγές στην Αραβική Χερσόνησο θα είναι αρκετά δραματική και απρόσμενη. Η Υεμένη μπορεί να χωριστεί σε βορρά και νότο και οι κάτοικοι σουνίτες του Νότου ενδέχεται να επιθυμούν να ενωθούν με τους αδελφούς τους στη Σαουδική Αραβία. Οι Υεμενίτες είναι φτωχοί και θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στον πλούτο της Σαουδικής Αραβίας- μια άλλη διέξοδο στη θάλασσα. 

Η Σαουδική Αραβία 

Η πιο εντυπωσιακή ιδέα φαίνεται η βαλκανιοποίηση της Σαουδικής Αραβίας. Το πετρέλαιο ενδέχεται να εξαντληθεί σε 20 χρόνια και η κοινωνική πίεση σε συνδυασμό με το παράφρων επίπεδο διαφθοράς και ένα ποσοστό ανεργίας στο 30 τοις εκατό θα φέρει κοινωνικό βρασμό και γεωγραφικό διαχωρισμό. 

Η εθνοκάθαρση που έγινε στη Συρία δημιούργησε ένα πρόβλημα, χάσμα μεταξύ των ανθρώπων. Ο θρησκευτικός πόλεμος οδήγησε σε διάσπαση μεταξύ των σουνιτών και των σιιτών σε τέτοιο βαθμό που είναι δύσκολο να καθοριστεί, σημειώνει η πηγή.

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4552.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed:+blogspot/vhzE+(%CE%91%CF%82+%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5+%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82!)

Τουρκική πορεία στο κενό

Τουρκική πορεία στο κενό

Του Χριστόδουλου Κ. Γιαλλουρίδη 
Καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής 
Διευθυντής Κέντρου Ανατολικών Σπουδών 

Οι εξελίξεις στην Τουρκία έλαβαν δραματικές διαστάσεις, στον βαθμό που αυτά τα γεγονότα δεν είναι ούτε συγκυριακά, ούτε τυχαία, ούτε και παροδικά, όπως φαίνεται. 

Οι συγκρούσεις που εκδηλώθηκαν, με αφορμή ένα τυχαίο γεγονός, απετέλεσαν τη θρυαλλίδα συσσωρευμένου θυμού και αγανάκτησης, αγωνίας και φόβου όλων αυτών που κατά δεκάδες χιλιάδες σε 48 πόλεις βγήκαν στους δρόμους εναντίον της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας, όπου και αντιμετωπίστηκαν βίαια, ρισκάροντας οι διαδηλωτές την ίδια τη ζωή τους. Η σύγκρουση ήταν απέναντι στο -όπως το χαρακτηρίζουν- απολυταρχικό, αυταρχικό και διόλου εναρμονισμένο με τις δυτικές κοσμικές δομές τουρκικό καθεστώς. 

Το καθεστώς χαρακτηρίστηκε απολυταρχικό και αυταρχικό όχι μόνο από τους κινητοποιημένους τούρκους διαδηλωτές, αλλά και από τα μέσα ενημέρωσης και από έγκυρους διεθνείς αναλυτές, κυρίως εστιάζοντας στο γεγονός της αντικατάστασης επί τα χείρω μιας καμουφλαρισμένης, πλην όμως εμφανώς σταδιακά αναδεικνυόμενης ισλαμικής αυταρχικής δομής, η οποία εμπεριείχε, πέραν του αντιδημοκρατικού πλαισίου διακυβέρνησης, μια υποκρυπτόμενη ισλαμική, ολοκληρωτική ατζέντα, η οποία σερβιριζόταν πάρα πολύ έξυπνα και αξιόπιστα για το καθεστώς, από την ομάδα διακυβέρνησης του Ταγίπ Ερντογάν. Επρόκειτο δηλαδή για μια στρατηγική του καθεστώτος, που οδηγούσε την Τουρκία με διαρκείς διολισθήσεις από τον κοσμικό Κεμαλισμό ενός επιθετικού επεκτατισμού και μιας εσωτερικής στρατιωτικής ουσιαστικά διακυβέρνησης με δημοκρατικό μανδύα, στον ισλαμικό ολοκληρωτισμό ενός σουλτάνου, που θα αναλάμβανε ως Πρόεδρος τα επόμενα χρόνια τον ρόλο του χαλίφη, με παντοδύναμες πλέον εξουσίες, σε ένα απολύτως ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα. 

Το ενδιαφέρον λοιπόν που αναδεικνύεται και πρέπει να υπογραμμισθεί από αυτήν την καινοφανή κινητοποίηση στην Τουρκία συνίσταται στο ότι διαπιστώνεται για πρώτη φορά από τότε που υπάρχει τουρκικό κράτος, η ύπαρξη και η διαμόρφωση ενεργού κοινής γνώμης που λειτουργεί ως κοινωνία πολιτών με αιτήματα και διεκδικήσεις. Αυτό σημαίνει πως το παλαιό καθεστώς του απυρόβλητου της τουρκικής πολιτικής εξουσίας, η οποία δεν αμφισβητείτο από κανέναν, πλην του στρατεύματος, έχει τελειώσει, όπως τελείωσε η εξουσία του στρατεύματος. Ο καταλυτικός ρόλος της ύπαρξης μιας ενεργού κοινής γνώμης, που αποτελεί πεμπτουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος, αναδεικνύει τη δυνατότητα και τη διαρκή εκδήλωση της αμφισβήτησης, της διεκδίκησης, της διαμαρτυρίας και της υπεράσπισης δικαιωμάτων έναντι οποιασδήποτε κρατικής εξουσίας. Η εικόνα που είχε μέχρι τώρα ο Ερντογάν είναι πως διεδέχθη ένα αυταρχικό, στρατοκρατούμενο πολιτικό σύστημα, το οποίο διέλυσε και το έστειλε στη φυλακή χωρίς να αποκαταστήσει ταυτόχρονα τη δημοκρατία ως κράτος δικαίου. Έκανε κατ' επίφαση κινήσεις, που μπορεί να εκλαμβάνονταν από τη Δύση ως δημοκρατικές, όπως ο διάλογος με τους Κούρδους και τις μειονότητες. 

Ο δυισμός που εμφανίζεται σήμερα στην Τουρκία είναι μεταξύ κοινωνίας και ισλαμικής εξουσίας και ομάδων που την ακολουθούν. Υπάρχει όντως ένας διχασμός μεταξύ της δυτικής Τουρκίας και των δυτικόστροφων κοινωνικών ομάδων των διανοουμένων και των αστών, και από την άλλη της ανατολικοποιημένης Τουρκίας του Ισλάμ και των Αλεβιτών, των Κούρδων και όλων των άλλων. Έχουμε δηλαδή περισσότερες από δύο Τουρκίες. Δυτική Τουρκία είναι το ευρωπαϊκό κοσμικό πρόσωπο μιας προηγμένης -κατά το μάλλον ή ήττον- Τουρκίας των μεγάλων αστικών κέντρων, των διανοουμένων και της εμποτισμένης από την παγκοσμιοποίηση και το διαδίκτυο νεολαίας. Η ανατολικοποιημένη Τουρκία απηχεί την πραγματικότητα της παραδοσιακής κοινωνίας του Ισλάμ και της υπανάπτυξης. Από την άλλη, έχουμε την Τουρκία των εθνοτήτων, κυρίως των Αλεβιτών. Η Τουρκία έχει πολλά πρόσωπα, τα οποία συγκρούονται, αντιτίθενται και δεν συμβιβάζονται, δεν εναρμονίζονται μεταξύ τους σε κοινές συνιστώσες εθνικού επιπέδου. 

Η δική μας η εκτίμηση υποδεικνύει πως είναι πολύ πιθανόν να μην ανατραπεί η κυβέρνηση Ερντογάν φυσικά, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, όμως οι συνθήκες που επέρχονται στην Τουρκία αλλάζουν ραγδαία το πολιτικό της σύστημα εκ βάθρων. Αυτό σημαίνει πως η υπερδομή δεν μπορεί να ελέγξει την υποδομή, δηλαδή την κοινωνία που κινείται και αντιδρά πλέον και η οποία δεν θέλει να ακούει ή να πιστεύει στα περί αυτοκρατορικής σατραπείας του Ερντογάν και της παρέας του, ούτε για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής, ούτε για εμπλοκή της Τουρκίας στον συριακό εμφύλιο. Η Τουρκία αλλάζει εξαιτίας της παγκοσμιοποίησης και του ανοίγματος της κοινωνίας προς τον κόσμο, κυρίως της νεολαίας, η οποία έχει τελείως διαφορετικές αξίες και αντιλήψεις ζωής από την Τουρκία του παρελθόντος ή του Ισλαμιστές του σήμερα. 

Τι σημαίνει αυτό για την Κύπρο; Για την Κύπρο και το Κυπριακό, που είναι τούτη την εποχή και την επόμενη περίοδο στο προσκήνιο, εκδηλώνεται μια χρυσή ευκαιρία που μπορεί να αξιοποιηθεί σε διάφορα επίπεδα. Πρώτον, όσο πιο ασταθής είναι η Τουρκία, τόσο περισσότερο αποδυναμώνεται ο διεκδικητικός ρόλος της έναντι της Κύπρου και της περιοχής διεθνώς. Ιδιαίτερα, μάλιστα την τελευταία περίοδο με την κυπριακή κρίση, η Τουρκία φρόντισε να εμπεδώσει, με τη βοήθεια του τουρκοαμερικανικού λόμπι που έχει στην Ουάσιγκτον, τον ρόλο του ηγεμονικού σταθεροποιητή κυρίως έναντι της Κύπρου, αλλά και της Μέσης Ανατολής. Ο κίνδυνος ήταν και παραμένει να ανατεθεί η Κύπρος ως σύνολο στην τουρκική εποπτεία, που θα σήμαινε ότι η Κύπρος και το Κυπριακό Πρόβλημα θα επελύετο σύμφωνα με τους τουρκικούς σχεδιασμούς και θα εντασσόταν στη γεωπολιτική και γεωστρατηγική τουρκική ηγεμονία στην περιοχή, μετατρεπόμενη σε προτεκτοράτο της Άγκυρας. 

Οι σημερινές εξελίξεις θα μπορούσαν να αποβούν χρήσιμες για την Κύπρο, ώστε να αντιδράσει με σχέδιο και σε συνεργασία με την Ελλάδα για να αποδυναμώσει την τουρκική ηγεμονική παρουσία. Η αστάθεια που εκδηλώνεται στο τουρκικό πολιτικό σύστημα μας επιτρέπει να προβάλουμε σταθερά την απαίτηση όχι μόνο να μην ικανοποιούνται οι τουρκικοί στόχοι σε σχέση με την επίλυση του Κυπριακού, αλλά προπάντων να αγοράσουμε χρόνο από τώρα, μέχρι και το 2015, που προσδοκούμε ενεργειακά αποτελέσματα και ανάκαμψη της οικονομίας. 

Εφημ. "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" της Κυριακής

Πού οδηγούνται τα πράγματα στην Τουρκία; (A΄)

Πού οδηγούνται τα πράγματα στην Τουρκία; (A΄)

του Σάββα Καλεντερίδη

• Σχετικά άρθρα

  α. Οι πραγματικοί λόγοι που οδήγησαν στις "αλκυονίδες ημέρες" της Τουρκίας

  β. Διαβάστε, για να κατανοήσετε γιατί ξέσπασαν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης στην Τουρκία!

Εκεί που όλα έδειχναν ότι η Τουρκία διεκδικεί με αξιώσεις το ρόλο της περιφερειακής δύναμης, με αφορμή ένα ζήτημα μικρής και κυρίως τοπικής σημασίας, αναδείχθηκαν μια σειρά από ζητήματα, που, σε κάθε περίπτωση, επηρεάζουν τα μεγαλεπήβολα σχέδια του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου.

Όλα ξεκίνησαν από την απόφαση οικοδόμησης ενός εμπορικού κέντρου στο πάρκο Γκεζί, για το οποίο, εκτός της οικολογικής διάστασης, που κινητοποίησε τους οικολόγους της περιοχής αυτής της Κωνσταντινούπολης, διακινήθηκαν στους δημοσιογραφικούς και πολιτικούς κύκλους πληροφορίες για οικονομικά συμφέροντα του περιβάλλοντος του πρωθυπουργού, που εξυπηρετούνται από την απόφαση αυτή. Να σημειωθεί ότι το διάστημα αυτό είναι σε εξέλιξη διαδικασίες δρομολόγησης έργων, όπως το τρίτο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, το εμπορικό λιμάνι του Γαλατά και η τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου, αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, για τα οποία και πάλι υπάρχουν φήμες για εμπλοκή του συγγενικού περιβάλλοντος του Ερντογάν.

Μια που αναφερθήκαμε στην τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου, να υπογραμμίσουμε ότι ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι το όνομα αυτής είναι «Γιαβούζ Σουλτάν Σελήμ», που έμεινε στην ιστορία ως ο μεγαλύτερος σφαγέας των Αλεβιτών. Οι Αλεβίτες, που αποτελούν περίπου το 25% του συνόλου του πληθυσμού της Τουρκίας, έχουν σφαγιαστεί και κατά το πρόσφατο παρελθόν από σουνιτικούς κύκλους που υποκινούνταν από το βαθύ κράτος. Το τελευταίο διάστημα δημιουργείται ένα σουνιτικό μπλοκ, που, με πρωταγωνιστή την Τουρκία και με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον, καλείται να ανατρέψει τον αλαουίτη Άσαντ και να εξουδετερώσει την επιρροή που ασκεί δια του σιιτισμού το Ιράν στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Το γεγονός αυτό έχει αυξήσει την επιθετική ρητορική της σουνιτικής κυβέρνησης Ερντογάν εναντίον των αλαουιτών και των αλεβιτών, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό των εις βάρος τους ρατσιστικών διακρίσεων στην τουρκική επικράτεια, οι οποίοι ανησυχούν ότι οι εξελίξεις οδηγούν στην μόνιμη πολιτική εδραίωση των σουνιτών στην Τουρκία και άρα και στη δική του μόνιμη κοινωνική, πολιτισμική και πολιτική περιθωριοποίηση! Και ενώ υπήρχαν συζητήσεις για το βάσιμο των φόβων, ήλθε η απόφαση του Ερντογάν για την ονομασία της γέφυρας, που εδραίωσε τους φόβους τους για ένα μαύρο και αβέβαιο μέλλον.

Στους οικολόγους, που ανησυχούσαν για την οικοδόμηση εμπορικού κέντρου σε ένα από τα τελευταία πάρκα της περιοχής Ταξίμ, στο δημοσιογραφικό και πολιτικό κόσμο αλλά και σε μέρος της κοινωνίας που αντιλαμβάνεται ότι η διαφθορά αγγίζει πλέον τον ίδιο τον πρωθυπουργό, και στους Aλεβίτες, που είναι σίγουροι πλέον ότι η κυβέρνηση Ερντογάν κινείται με αποφασιστικότητα προς την περιθωριοποίησή τους, αν προσθέσουμε και τους αστούς αλλά και τη νεολαία της Κωνσταντινούπολης, που δεν επιθυμεί να δει την κοινωνία να γυρνά στο ισλαμικό σκοτάδι, τότε συμπληρώνουμε την εικόνα εκείνων που κατέκλυσαν πρώτα την πλατεία Ταξίμ και στη συνέχεια τις πλατείες στην Άγκυρα, τη Σμύρνη, αλλά και άλλων πόλεων της Τουρκίας.

Φυσικά, όσο περνούσαν οι μέρες, στις διαδηλώσεις συμμετείχαν αριστερές και ακροαριστερές οργανώσεις, στις οποίες ούτως ή άλλως ασκούν μεγάλη επιρροή οι Αλεβίτες, συμμετείχαν επίσης οι κεμαλιστές, οι «άστεγοι» του παλαιού βαθέος κράτους και όσοι είχαν συμφέρον από την αποδυνάμωση του Ερντογάν και του ΑΚΡ. Σε αυτούς τους τελευταίους, μπορούμε να προσθέσουμε και τους πιθανούς εξωγενείς παράγοντες, που έχουν να επωφεληθούν πολιτικά και γεωπολιτικά από την αποδυνάμωση του Ερντογάν!

Από την εικόνα λείπουν οι Κούρδοι, οι οποίοι, αν και ενεπλάκησαν στην αρχή, που ξέσπασε η διαδήλωση, στη συνέχεια αποσύρθηκαν και ήταν απόντες επί μέρες, για να μην θέσουν σε κίνδυνο τις συνομιλίες που βρίσκονται σε  εξέλιξη με την κυβέρνηση, για την πολιτική επίλυση του Κουρδικού. Εμφανίστηκαν στο προσκήνιο τις τελευταίες μέρες, με μεγάλη διακριτικότητα, για να δώσουν «παρών» στους κοινωνικούς αγώνες, χωρίς όμως να συμμετέχουν με τα μαχητικά τους στελέχη, τα οποία, λόγω πολύχρονης εμπειρίας(sic), θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε εφιάλτη τις διαδηλώσεις και να οδηγήσουν μέχρι και στην ανατροπή της κυβέρνησης.

Αν θέλαμε να συνοψίσουμε λοιπόν τις αιτίες που οδήγησαν στις διαδηλώσεις στην Τουρκία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές είναι η ρατσιστική συμπεριφορά της κυβέρνησης Ερντογάν κυρίως απέναντι στους Αλεβίτες, η διαφθορά που αρχίζει πλέον να αγγίζει όχι μόνο το οικογενειακό του περιβάλλον, αλλά και τον ίδιο, η ισλαμική ατζέντα, που ανασύρει δειλά δειλά από το σουνιτικό του συρτάρι και τέλος η αλαζονική του συμπεριφορά προς άπαντες τους ανωτέρω και κυρίως προς τους νέους.

Στις συνέπειες των «Αλκυονίδων Ημερών» που ζει και απολαμβάνει η τουρκική κοινωνία, και στις ενδεχόμενες επιπτώσεις στην πολιτική της Τουρκίας στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη, θα αναφερθούμε στο άρθρο μας της Κυριακής.

Ως τότε σας αφήνουμε να σκεφθείτε γιατί ενώ υπάρχουν τόσο ογκώδεις διαδηλώσεις στην Τουρκία, σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία, ακόμα και νεκροί, δεν υπάρχουν οι βανδαλισμοί που έγιναν στην Αθήνα το 2008 αλλά και άλλες αμέτρητες φορές.

 Καλούμε κυρίως να προβληματιστούν με το θέμα κόμματα που εκπροσωπούνται στο ελληνικό κοινοβούλιο και ο νοών νοείτω!

Εφημερίδα δημοκρατία

http://infognomonpolitics.blogspot.gr

ΣΥΡΙΑ: Μια γεωπολιτική ανατροπή.

ΣΥΡΙΑ: Μια γεωπολιτική ανατροπή. 

Ανταγωνισμοί ισχύος και σύγκρουση συμφερόντων

Το άρθρο αυτό δημοσιεύεται στο τεύχος Μαρτίου 2013 του περιοδικού ΑΜΥΝΑ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ.  Αποτελεί προδημοσίευση από το βιβλίο μου: «Η ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑ – Γεωστρατηγική Ανάλυση της Μεσογείου» το οποίο είναι υπό έκδοση από τις Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ.

Δρ. Ιωάννης Παρίσης, Υποστράτηγος ε.α., 

Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης/Διεθνών Σχέσεων

Η εξέγερση του αραβικού λαού στη Συρία, σε αντίθεση με άλλες αραβικές χώρες, έλαβε τη μορφή σφοδρής εμφύλιας σύρραξης, με την εμπλοκή σ’ αυτήν πολλών και πολλαπλών κατευθύνσεων και επιδιώξεων ξένων στοιχείων. Από στρατηγικής πλευράς, στη Συρία διασταυρώνονται σχεδόν όλες οι κατευθύνσεις των αντιπαραθέσεων μεταξύ των μεγάλων διεθνών παικτών, αλλά και περιφερειακών δυνάμεων που επιδιώκουν να ασκήσουν επιρροή ή να έχουν ισχυρό λόγο την «επόμενη» ημέρα.  Ανάμεσά τους και μη κρατικοί δρώντες, κατά βάση οργανώσεις της διεθνούς τρομοκρατίας. Έτσι η Συρία αποτελεί το κέντρο ενός περίπλοκου πλαισίου ανταγωνισμού ισχύος και σύγκρουσης συμφερόντων.

Σε αντίθεση με τις σχεδόν ομοιογενείς κοινωνίες των αραβικών χωρών της Βόρειας Αφρικής, στη Συρία υπάρχουν 18 διαφορετικές θρησκείες ή δόγματα και εθνικές ομάδες. Σουνίτες 70%, Αλαουίτες 13%, Χριστιανοί 10%, Δρούζοι 3%. Από πλευράς εθνικών ομάδων οι Άραβες είναι η πλειονότητα, ακολουθούμενοι από τους Κούρδους. Υπάρχουν ακόμη μειονότητες Αρμενίων, Ασσυρίων, Κιρκασίων, Παλαιστινίων και Τουρκμενίων,  Οι Αλαουίτες ως επί το πλείστον είναι εγκαταστημένοι στη μεσογειακή ακτή, ενώ οι Δρούζοι βρίσκονται στο νότιο τμήμα της χώρας και οι Κούρδοι στα βορειοανατολικά, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία και το Ιράκ. Το γεγονός ότι οι Σουνίτες αποτελούν την πλειονότητα ενώ εκείνοι που κατέχουν τις θέσεις εξουσίας, όπως ο πρόεδρος της χώρας, ανήκουν κυρίως στους Αλαουίτες, αποτελεί ένα σημαντικό πρόβλημα για την εσωτερική σταθερότητα στη Συρία.

Στην πράξη, η Συρία βιώνει ένα εμφύλιο πόλεμο, κυρίως σε θρησκευτικό επίπεδο, με πολιτικές όμως προεκτάσεις και γεωπολιτικές επιπτώσεις. Ωστόσο, σημασία έχει και η γενική εξωτερική πολιτική που ακολούθησε η χώρα αυτή στη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών. Ειδικότερα στις στρατηγικές επιδιώξεις της Συρίας στις δεκαετίες που προηγήθηκαν.

Ακόμα από την άνοδο στην Προεδρία του Χαφέζ Αλ-Άσαντ το 1970 και τη σταθεροποίησή του στην εξουσία, η Συρία έχει παίξει κεντρικό ρόλο στη σύγχρονη αραβική πολιτική και στη μεσανατολική γεωπολιτική.^[1] Καθώς αυτοαναγορεύθηκε σε πρωταθλητή του Αραβισμού, ένθερμος υποστηρικτής της προβολής ισχύος και με μια εικόνα σταθερότητας, η Συρία έκανε ιδεολογικές και στρατηγικές επιλογές οι οποίες συχνά ήρθαν σε σύγκρουση με παγκόσμιες και περιφερειακές δυναμικές. Κατά περιόδους, εύρισκε τρόπους να συμπλεύσει ακόμα και να ωφεληθεί από τις μεταβολές που συνέβησαν στη Μέση Ανατολή.  Ωστόσο, σε καμιά περίπτωση δεν μετέβαλε κατ’ ουσία τη στρατηγική στάση της.

Η σύγχρονη Συρία διατηρεί προβληματικές σχέσεις με όλους του γείτονές της, ενώ πάντα επιδίωκε να επιβληθεί ως περιφερειακή δύναμη, παρά τους σημαντικούς περιορισμούς που εκ των πραγμάτων αντιμετωπίζει. Περιβαλλόμενη από στρατιωτικά ισχυρότερα κράτη (το Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν, το υποστηριζόμενο από τις Ηνωμένες Πολιτείες και εξοπλισμένο με πυρηνικά Ισραήλ, την Τουρκία που είναι και μέλος του ΝΑΤΟ, καθώς και πολιτικά αδύναμα κράτη (τον διασπασμένο Λίβανο, την εύθραυστη Ιορδανία και τους μαχητικούς Παλαιστινίους), ευρισκόμενη σε διένεξη με έναν αριθμό αραβικών κρατών, και έχοντας εμπλακεί σε τρεις κύριες πολεμικές συγκρούσεις με το Ισραήλ (το οποίο έχει υπό την κατοχή του τα υψώματα Γκολάν από το 1967), η Συρία έπρεπε να αναπτύξει καινοτόμες, συχνά ασύμμετρες, στρατηγικές προκειμένου να ανταποκριθεί στις περιφερειακές της φιλοδοξίες και να επιτύχει εξωτερική ασφάλεια, παρά τη σημαντική έλλειψη πόρων.

Πράγματι, τα αντικειμενικά στοιχεία ισχύος της Συρίας δεν συμβαδίζουν με τις φιλοδοξίες της: η οικονομία της και η βιομηχανική της βάση παραμένουν σε σχετικά χαμηλό επίπεδο, οι ενεργειακοί της πόροι δεν μπορούν να συγκριθούν με εκείνους των άλλων αραβικών κρατών, και το καθεστώς έχει οργανώσει τις ένοπλες δυνάμεις του έτσι ώστε να  διασφαλίζει την αφοσίωσή τους παρά να αυξάνει την απόδοσή τους.^[2]Επιπλέον, η σκληρότητα του καθεστώτος έναντι των πολιτικών του αντιπάλων δημιουργούσε αντίδραση στο εσωτερικό, κυρίως μεταξύ των σουνιτικών στοιχείων. Το καθεστώς του Άσαντ έπρεπε να εξισορροπήσει τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής με τους ύψιστους στόχους της εξασφάλισης της επιβίωσής του ως κυβέρνησης μειοψηφίας. Αυτό είχε ως συνέπεια την μεταφορά πολύτιμων πόρων στην οικοδόμηση αφοσίωσης εκ μέρους υπηρεσιών ασφάλειας.

Είναι σημαντικό ότι, κυρίως λόγω των ιδεολογικών και στρατηγικών φιλοδοξιών της, η Συρία δεν είχε μεγάλη αξιοπιστία και ικανούς συμμάχους στον αραβικό κόσμο. Η Αίγυπτος, με την οποία συνεργάσθηκε το 1967 και το 1973 εναντίον του Ισραήλ, υπέγραψε με το τελευταίο Συνθήκη Ειρήνης το 1979, μία κίνηση που η Συρία θεώρησε ως «πισώπλατο κτύπημα». Οι πλούσιες, σουνιτικές και φιλοδυτικές μοναρχίες του Κόλπου ήταν πάντοτε δύσπιστες απέναντι στον «ψευδο-δημοκρατικό», αλαουιτικό, σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Συρίας, και τον φιλο-σοβιετικό, και αργότερα φιλο-ιρανικό (φιλο-σιιτικό) προσανατολισμό της. Σημειώνεται ότι μεταξύ του σιιτικού Ιράν και των σουνιτικών χωρών της Αραβικής χερσονήσου, οι οποίες συγκροτούν και το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, υπάρχει έντονη αντιπαλότητα. Ειδικώς οι τελευταίες θεωρούν ότι το Ιράν συνιστά κύρια απειλή απέναντί τους.

Η Συρία είχε συμμαχήσει με το Ιράν εναντίον του αντιπάλου της μπααθικού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Εδώ και χρόνια, προκειμένου να εξασφαλίσει στρατηγικό βάθος και επιδιώκοντας να αποκτήσει κύρος στην περιφέρειά της, παρά τις ελλείψεις, δημιούργησε απίθανες συμμαχίες με άλλους περιφερειακούς δρώντες, όπως: με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ), διάφορες φατρίες στο Λίβανο, για την εξασφάλιση του δυτικού πλευρού της και την επιβεβαίωση της κυριαρχίας της επί του μικρού γείτονά της, και την άσκηση πίεσης στο Ισραήλ, το χομεϊνιστικό Ιράν μετά το 1979, καθώς και με Παλαιστινιακές ομάδες σε όλη την περιοχή, για τον έλεγχο και την χειραγώγηση της παλαιστινιακής υπόθεσης.

Σημειώσαμε και σε προηγούμενο άρθρο ότι η Συρία αποτελούσε ουσιαστικά, ένα πιόνι στη σκακιέρα ενός περιφερειακού ανταγωνισμού ισχύος, συμφερόντων και γεωπολιτικών επιδιώξεων. Αυτός είναι και ο λόγος που  η συριακή κρίση αποτελεί πηγή αναταραχής για όλες τις γειτονικές χώρες, καθώς επίσης και για τη διεθνή κοινότητα γενικότερα. Εκτός από την ανθρωπιστική διάσταση, που περιλαμβάνει τον μεγάλο και συνεχώς αυξανόμενο αριθμό προσφύγων, ο προβληματισμός αφορά στην «επόμενη ημέρα», μετά την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Το Ιράν και η Ρωσία, για διαφορετικούς λόγους, επιθυμούν να εμποδίσουν μια τέτοια εξέλιξη, ή τουλάχιστον θα έχουν κύριο λόγο στην περίοδο που θα ακολουθήσει την όποια αλλαγή.

Διάφορες αραβικές χώρες υποστηρίζουν διαφορετικές ομάδες που ανήκουν σ’ αυτό που αποκαλείται «συριακή αντιπολίτευση». Στην πράξη πρόκειται για ένα μωσαϊκό διαφόρων ομάδων εθνοτικών, θρησκευτικών, ακόμη και τρομοκρατικών, ή ελεγχόμενων και χρηματοδοτούμενων από ξένες δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και αραβικές. Σουνίτες, Σιίτες, Τσετσένοι, Κούρδοι αντάρτες, Αφγανοί, Λίβυοι τζιχαδιστές, ριζοσπάστες ισλαμιστές της Αλ-Κάιντα, Βεδουίνοι, μετριοπαθείς ισλαμιστές, Τουρκμένιοι αντάρτες, και διάφορες άλλες ισλαμικές ομάδες. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι ομάδες αυτές δεν συνεργάζονται μεταξύ τους, καθώς κινούνται από διαφορετικά κίνητρα, αντικρουόμενα συμφέροντα και διαφορετικούς στόχους, ενώ κάθε μία έχει τις δικές της επιδιώξεις για την «επόμενη» ημέρα. Υπάρχουν κατηγορίες ότι κάποιες γειτονικές χώρες – κυρίως το Ιράκ και η Τουρκία – διευκόλυναν την πρόσβαση ξένων ανταρτών στη Συρία.

Κάποιοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι αυτή η είσοδος ξένων ενόπλων στη Συρία – προερχομένων ακόμη και από τρομοκρατικές οργανώσεις – εντάσσεται στην επιδίωξη τρίτων δυνάμεων να δημιουργήσουν ευρύτερη αναταραχή, με την αύξηση των ενόπλων στο εσωτερικό της χώρας. Ο Αντνάν Turkkan, πολιτικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του τουρκικού καναλιού ULUSAL, δήλωσε τον Δεκέμβριο του 2012: «Υπάρχουν τρομοκράτες που διέρχονται από την Τουρκία για να εισέλθουν στη Συρία. Είναι όλοι εγκληματίες και πρώην κρατούμενοι. Το Κατάρ και τη Σαουδική Αραβία πήραν όλους τους κρατουμένους από φυλακές και τους έστειλαν στην Τουρκία για να εισέλθουν στη Συρία και να ενταχθούν στους τρομοκράτες που βρίσκονται εκεί. Υπάρχουν 3.000 μέλη της Αλ-Κάιντα στα σύνορα, πολεμούν στη Συρία και έχουν προκαλέσει ένταση στην Τουρκία ενώ προσπαθούν να υποδαυλίσουν τον πόλεμο» (“Turkey helps foreign militants to find their way into Syria”, http://www.presstv.ir/). Η Τουρκία χρησιμοποίησε αυτή την τακτική ακόμα και σε σχέση με το κουρδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Ειδικότερα, χρησιμοποίησε ξένους ενόπλους στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας στην προσπάθεια να αντιμετωπίσει τους Κούρδους αντάρτες.

Η εξέλιξη της συριακής κρίσης εμπλέκει εκ των πραγμάτων έναν σημαντικό αριθμό κρατών για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Ιράν δεν μπορούν να μείνουν απαθείς έναντι της συριακής κρίσης. Ταυτοχρόνως υπάρχουν και οι γειτονικές χώρες – Τουρκία, Λίβανος, Ισραήλ, Ιορδανία, Ιράκ – που επηρεάζονται άμεσα από την κρίση και είναι επόμενο να επιδιώκουν τη διασφάλιση των συμφερόντων τους. Άλλωστε η ύπαρξη δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από τη Συρία στο έδαφός τους δεν είναι δυνατόν να τις αφήσει αμέτοχες. Οι Δυτικές χώρες, μη έχοντας διάθεση για μια επέμβαση «τύπου Λιβύης», έχουν περιορίσει το ρόλο τους στην εφαρμογή οικονομικών κυρώσεων κατά του καθεστώτος του Προέδρου Άσαντ. Παρά ταύτα, φαίνεται ότι, κάποιες απ’ αυτές είναι «παρούσες» στη συριακή κρίση, είτε με ειδικό προσωπικό είτε με στρατιωτική βοήθεια. Σε περιφερειακό επίπεδο το Ιράν και η Σαουδική Αραβία ανταγωνίζονται για την απόκτηση επιρροής. Το Ιράν υποστηρίζει το καθεστώς του Άσαντ στρατιωτικά, υλικά και οικονομικά, ενώ η Σαουδική Αραβία, μαζί με την Τουρκία και το Κατάρ υποστηρίζουν διάφορες σουνιτικές ομάδες ανταρτών. Αυτό τροφοδοτεί εντάσεις μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών στον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ και το Μπαχρέιν.

Περαιτέρω, οι εχθροπραξίες στα τέλη του Νοεμβρίου 2012, στη Λωρίδα της Γάζας, μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραήλ, θα πρέπει να ειδωθούν στο πλαίσιο ενός ευρύτερου γεωπολιτικού σκηνικού. Τα γεγονότα στη Γάζα συνδέονται με την κατάσταση στη Συρία αλλά ενδεχομένως και με τους περιφερειακούς ελιγμούς των Ηνωμένων Πολιτειών κατά του Ιράν και τις ευρύτερης περιοχής, η οποία συνιστά ένα «τρίγωνο της κρίσης». Η Συρία, λόγω της εσωτερικής της αστάθειας, έχει θεωρηθεί ως χώρος διακίνησης όπλων προς τη Γάζα. Το όλο θέμα συνδέεται και με την πυρκαγιά και καταστροφή του εργοστασίου όπλων Yarmouk στο Σουδάν, για την οποία η κυβέρνηση της χώρας κατηγορεί το Ισραήλ.

Ο συνδυασμός εθνοτικών και αποσχιστικών φόβων και αντιπαραθέσεων, οι ιστορικές μνήμες και η πεισματική τύφλωση των εξωτερικών δυνάμεων φαίνεται ότι μοιραία θα οδηγήσουν, για άλλη μια φορά, σε αποσταθεροποίηση ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Ενδεχόμενη κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ θα στερήσει το Ιράν από τον σταθερότερο σύμμαχό του στη Μέση Ανατολή καθώς και από έναν κρίσιμο μοχλό παρέμβασης στις υποθέσεις της αραβικής Μέσης Ανατολής, κυρίως στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο. Ας σημειωθεί ότι οι σιιτικές μειονότητες σε κάποια αραβικά κράτη αποτελούν σημαντικά όργανα εξωτερικής πολιτικής για το Ιράν, περίπου κατά τον ίδιο τρόπο που στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, τα κομμουνιστικά κόμματα στις χώρες της Δύσης αποτελούσαν όργανα εξωτερικής πολιτικής για τη Σοβιετική Ένωση. Αναφέρουμε ειδικώς τους Σιίτες του Λιβάνου, του Ιράκ, του Μπαχρέιν, όπου αποτελούν σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού αλλά βρίσκονται στο περιθώριο (εκτός κέντρων εξουσίας), και το κίνημα Χούθι της Υεμένης.

Ιρανός απεσταλμένος στη Δαμασκό ανακοίνωσε, το περασμένο καλοκαίρι, μετά τη συνάντησή του με τον Ασαντ, ότι «το Ιράν δεν πρόκειται να επιτρέψει με κανένα τρόπο τη διάσπαση του τόξου της αντίστασης, μέγας πυλώνας του οποίου είναι η Συρία».Ποιο είναι το «τόξο της αντίστασης»; Προφανώς ο Ιρανός αξιωματούχος αναφερόταν σ’ αυτό που διαγράφεται από την οροσειρά του Χίντου Κους  (Hindu Kush) στο Αφγανιστάν, μέχρι την Αίγυπτο – περνώντας από το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία, και απειλεί να καταστεί το επίκεντρο μιας παγκόσμιας σύγκρουσης. Επισημαίνεται ότι ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών μίλησε προσφάτως για «τόξο αστάθειας»: «Σε όλο τον κόσμο, περιλαμβανομένης και της περιοχής της Ασίας, συνεχίζουν να υπάρχουν αρκετές προκλήσεις και απειλές. Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η δημιουργία ενός είδους «Τόξου αστάθειας», από τη Βόρεια Αφρική μέχρι το Αφγανιστάν».

Το εκρηκτικό σκηνικό της Μέσης Ανατολής συμπληρώνει η απειλή του Ισραήλ για εκτόξευση αεροπορικής επίθεσης κατά του Ιράν, με σκοπό την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεών του. Το ινστιτούτο Stratfor σε ανάλυση που δημοσίευσε στα τέλη Αυγούστου 2012 παρουσίασε ακόμη και τα ενδεχόμενα σχέδια μιας τέτοιας επίθεσης.^[3]

Υπάρχουν επίσης οι γνωστοί μη κρατικοί δρώντες που επηρεάζουν την εξέλιξη της κρίσης και θα συνεχίσουν να παρεμβαίνουν περισσότερο ή λιγότερο δυναμικά: Αλ-Κάιντα, Χεζμπολά, Μουσουλμανική Αδελφότητα, Σύριοι αντάρτες και άλλες λιγότερο γνωστές, κυρίως θρησκευτικές, δυναμικές ομάδες, θα επιδιώξουν να αποκτήσουν οφέλη από την κρίση. Όλα αυτά δημιουργούν μια εκρηκτική μάζα στο εσωτερικό της χώρας, η οποία θα ήταν δυνατόν να εκραγεί την «επόμενη» ημέρα και να προκαλέσει μια εκτεταμένη σύγκρουση. Επιπλέον, αν πέσει ο Άσαντ, η Χεζμπολά του Λιβάνου θα χάσει έναν κύριο σύμμαχο στα σύνορά της και είναι ενδεχόμενο να μπει στον πειρασμό να προβεί σε δυναμικές ενέργειες προκειμένου να αποτρέψει μια συμμαχία μεταξύ σουνιτικών ομάδων της Συρίας και αντιπάλων του Άσαντ στον Λίβανο. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ φιλο-συριακών και αντι-συριακών δυνάμεων του Λιβάνου. Από την άλλη, το χειρότερο σενάριο, κυρίως για τους Ισραηλινούς, θα ήταν να πέσει στα χέρια της Χεζμπολά ή ριζοσπαστών ισλαμιστών με συνδέσμους με την Αλ-Κάιντα, το τεράστιο οπλοστάσιο χημικών όπλων του Άσαντ.

Οι θέσεις και η στρατηγική των μεγάλων δυνάμεων στη συριακή κρίση δεν θα πρέπει να ερμηνευτεί ως μια στάση που αποτελεί συνέχεια της πολιτικής τους στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αλλά μάλλον ως αποτέλεσμα μιας ανάλυσης και εκτίμησης της μεταβαλλόμενης παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων και των εκτιμήσεων των γεωπολιτικών μεταβολών και ανατροπών που συνέβησαν στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

---

[1]  Seale, P., Assad: The Struggle for the Middle East, University of California Press, Berkeley, CA, 1990.

[2]     Pollack, K., Arabs at War: Military Effectiveness, 1948–1999, Bison Books, London, 2004.

[3]  “Potential Israeli Air Force Strike Routes”, STRATFOR Global Intelligence,  August 21, 2012, “The Israeli Crisis”, by George Friedman, STRATFOR Global Intelligence , August 14, 2012.

http://parisis.wordpress.com/2013/03/05/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE/