Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα, ραγιάδες έχεις, μάννα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι…
(Κωστής Παλαμάς)

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

Και πάλι για την γλώσσα...

Ένα ακόμη συγκλονιστικό κείμενο του Τάκη Θεοδωρόπουλου για την ελληνική γλώσσα, την έσχατη γραμμή αμύνης ενός έθνους. Ισχυρίζομαι ότι η καταστροφή της γλώσσας μας, αποτελεί εθνική μειοδοσία.
ΔΕΕ

Τυμβωρύχοι στα ερείπια 
της γλώσσας
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

«​Αντισυνταγματικό»; «Εγκληματικό»; Ήξερε πολύ καλά τι έλεγε ο κ. Καμμένος όταν χαρακτήριζε έτσι τον νόμο που είχε ψηφίσει την παραμονή. Ήξερε ότι απευθυνόταν σε ένα κοινό που έχει υπογράψει συμβόλαιο υποκρισίας με την πολιτική του εκπροσώπηση. Σε ένα κοινό που πιστεύει ότι μπορεί να ψηφίστηκαν οι νόμοι, όμως νόμοι είναι, και ως εκ τούτου θα εφαρμοστούν, αν εφαρμοστούν, όπως όλοι οι νόμοι στην Ελλάδα, στο περίπου δηλαδή. Αλήθεια, τι βάρος έχει η λέξη «αντισυνταγματικό» στην τρέχουσα ελληνική; Και τι σημαίνει «εγκληματικό» στην καθομιλουμένη; Κάτι κακό. Όμως είναι τόσα τα κακά που συμβαίνουν, ώστε και ένα περισσότερο δεν έχει δα και τόση σημασία. Είναι μια λέξη ανάμεσα στις τόσες άλλες, μια ακόμη λέξη μιας γλώσσας, της ελληνικής, που οι χρήστες της έχουν αποφασίσει ότι είναι χωρίς αντίκρισμα. Η απονεύρωση των λέξεων από τη σημασία τους, η καταστροφή της γλώσσας είναι το εργαλείο της υποκρισίας, μιας αναξιοπιστίας που διαβρώνει ακόμη και την απλούστερη συναλλαγή στην καθημερινότητα.

Η υπεράσπιση της γλώσσας θεωρείται αρχαϊσμός. Πρέπει να είσαι συντηρητικός για να ασχολείσαι με τόσο ξεπερασμένα ζητήματα και τουλάχιστον κακόπιστος για να στέκεις στη σημασία των λέξεων. Δημόσιοι υπάλληλοι, κοινοί απατεώνες πλαστογράφησαν τα πτυχία τους. Τι σημαίνει η λέξη «απατεών» στην τρέχουσα γλώσσα; Εχει το ίδιο ειδικό βάρος με την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους. Και τι σημαίνουν οι λέξεις «φασίστας», «δεξιός», «ρατσιστής» ή «σεξιστής»; Σημαίνουν ό,τι σημαίνει η χρήση τους. Κοινώς τίποτε. Κάποιοι τις πετούν σαν να τις φτύνουν. Όταν μιλάμε για καταστροφή της γλώσσας δεν μιλάμε για άγνοια της γραμματικής και του συντακτικού. Μιλάμε για την αποψίλωσή της από τις σημασίες της.

Τι έγινε πρώτα, η κότα ή το αυγό; Στη γλωσσική αμεριμνησία που ξεκινά από την εκπαίδευση και αποθεώνεται στη σκηνή της πολιτικής, κυρίαρχη του δημόσιου βίου, οφείλεται η υπογραφή του συμβολαίου υποκρισίας; Ή μήπως το συμβόλαιο της υποκρισίας οδήγησε στην καταστροφή της γλώσσας; Κάποιος μπορεί να αρχίσει να πίνει επειδή αισθάνεται αποτυχημένος στη ζωή του, το πιοτό όμως γενικεύει και ολοκληρώνει την αποτυχία του. Προχθές, αντιγράφοντας από το πρόγραμμα παράστασης του Φεστιβάλ Αθηνών, σημείωνα: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα που την έχουν περάσει πολλά σώματα». Γραμματικά και συντακτικά ουδέν το μεμπτόν. Πλην όμως, μπορείτε να μου πείτε πόσες λέξεις χρειάζονται για να περιγράψουν το τίποτε;

Αν οι φιλόλογοι της Μέσης Εκπαίδευσης είχαν στοιχειώδη επίγνωση του ρόλου τους και στοιχειώδη σεβασμό απέναντι στο έργο τους, θα καυγάδιζαν για τον τρόπο που πρέπει να διδάσκονται τα ελληνικά, αρχαία και νέα, στη Μέση Εκπαίδευση. Δυστυχώς διεκδικούν μία διδακτική ώρα οι μεν από τους δε. Σαν τους τυμβωρύχους που ψάχνουν για κτερίσματα και χρυσά δόντια.

Η γλώσσα δεν αφορά ούτε την καλλιέπεια, ούτε την κομψότητα – χωρίς να ξεχνώ ότι ο Λόρδος Βύρων έλεγε ότι η κομψότητα είναι η αισθητική της ψυχής. Η γλώσσα είναι ζήτημα υπαρξιακό για ολόκληρη την κοινωνία, και την πατρίδα. Και στο πεδίο αυτό θα κριθεί ο πατριωτισμός όλων μας. Τι είπα τώρα; Μια ακόμη λέξη της ελληνικής που έχει χάσει προ πολλού τη σημασία της.



Δεν υπάρχουν σχόλια: