Νεο-Οθωμανικές ...αριθμητικές πράξεις

«ΠΡΟΣΘΕΣΗ ΟΧΙ ΑΦΑΙΡΕΣΗ,

ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΟΧΙ ΔΙΑΙΡΕΣΗ»:

Το βιβλίο που δικαιολογεί τον εξοβελισμό της πομακικής γλώσσας από την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων

του Κεμάλ Φαρζλή

Το 2007 κυκλοφόρησε το βιβλίο των Φραγκουδάκη και Δραγώνα «Πρόσθεση όχι αφαίρεση, πολλαπλασιασμός όχι διαίρεση» στο οποίο οι δύο αυτές κυρίες κάνουν απολογισμό της παρέμβασης τους στο χώρο της μειονοτικής εκπαίδευσης. Μάλιστα αφιερώνουν …πέντε (5) ολόκληρες σελίδες από ένα βιβλίο 247 σελίδων (!) για την εκπαίδευση των Πομάκων. Δεν γράφουν βέβαια υπέρ του δικαιώματος των Πομάκων να διδάσκονται την μητρική τους γλώσσα στα σχολεία, αλλά προσπαθούν να δικαιολογήσουν την απουσία της πομακικής γλώσσας από το πρόγραμμα. Ως συγγραφείς του άρθρου για τους Πομάκους εμφανίζονται οι καθηγητές Τσιτσελίκης Κώστας και Μπαλτσιώτης Λάμπρος.

Η πολιτιστική γενοκτονία εις βάρος των Πομάκων δεν φαίνεται να υπέπεσε στην αντίληψη των κυρίων καθηγητών. Μόνο σε μια υποσημείωση του άρθρου τους, μας πληροφορεί ο κ. Μπαλτσιώτης ότι υπέπεσαν στην αντίληψή του δύο (2) περιστατικά ρατσισμού απέναντι στην πομακική γλώσσα μέσα στο μειονοτικό σχολείο! Θα μπορούσε κανείς να γράψει ένα βιβλίο για τα χιλιάδες περιστατικά στα οποία τα Πομακόπουλα έφαγαν ξύλο από τους δασκάλους για να μην μιλάνε τα πομακικά μέσα στο σχολείο, ή απειλήθηκαν ότι ..θα τους κόψουν το λαιμό αν τολμήσουν να μιλήσουν την μητρική τους γλώσσα κτλ κτλ. Πρόκειται για μία έκφανση της πολιτιστικής γενοκτονίας που χρησιμοποιεί ο τουρκικός εθνικισμός, ένας τρόπος εξαφάνισης της πομακικής γλώσσας που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Οι κύριοι καθηγητές όμως αφού ...έκαναν το επιστημονικό τους χρέος και ανέφεραν δύο περιστατικά (υποβαθμίζοντας ουσιαστικά και την αξία τους, αφού τα έβαλαν ως υποσημείωση), συνεχίζουν ακάθεκτοι.

Στο άρθρο αναφέρεται και η αστεία πλέον ιστορία ότι το κράτος προσπάθησε να ασκήσει διαφορετική πολιτική στην εκπαίδευση όσον αφορά τους Πομάκους για να πετύχει «την απομάκρυνση τους από τη λοιπή μειονότητα». Αυτή η δήλωση των κυρίων καθηγητών μας θυμίζει το επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι Τούρκοι ότι «το κράτος θέλει να διασπάσει τη μειονότητα»…. Υπάρχουν, λένε, και τα σχετικά κρατικά έγγραφα που βρέθηκαν κτλ.

Πρόκειται για επιχείρημα στο οποίο μάλιστα βασίστηκε πρόσφατα και ολόκληρο βιβλίο. Εδώ έχουμε να κάνουμε με διαστρέβλωση της πραγματικότητας που θεωρούμε ότι οφείλεται σε παντελή άγνοια του θέματος και όχι λόγω κάποιας συνειδητής σκοπιμότητας. Η αλήθεια είναι ότι το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν προσπάθησε να βοηθήσει τους Πομάκους, αλλά αντίθετα συνέβαλε καθοριστικά με διάφορους τρόπους στον εκτουρκισμό των Πομάκων, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες. Όπως είπε και ο εκδότης μας, Ιμάμ Αχμέτ, ό,τι δεν πέτυχε ολόκληρη Οθωμανική αυτοκρατορία επί αιώνες, το πέτυχαν μέσα σε λίγες δεκαετίες οι ελληνόφωνοι πολιτικοί του σήμερα. Πως έγινε αυτό; Με το θεσμό των μειονοτικών σχολείων όπου οι Πομάκοι θεωρούνται Τούρκοι και για αυτό διδάσκονται την τουρκική γλώσσα καθώς και τα μισά μαθήματά τους στα τουρκικά. Με την παρουσία διεφθαρμένων κρατικών υπαλλήλων που λυμαίνονταν επί δεκαετίες τα Πομακοχώρια και εκμεταλλεύονταν τους απλούς χωρικούς για να πλουτίσουν οι ίδιοι, δημιουργώντας έτσι μίση και εχθρότητες. Με την συστηματική εγκατάλειψη της υπαίθρου από τα κρατικά ιδρύματα (βλ και σχαετικό άρθρο της ΖΑΓΑΛΙΣΑ "πως η Ελληνική πολιτεία εγκατέλειψε τα πομακοχώρια"). Με την συστηματική αδιαφορία για τα προβλήματα των Πομάκων και των χωριών τους (άραγε πόσα προβλήματα από αυτά που παρουσίασε τα τελευταία χρόνια η Ζαγάλισα, λύθηκαν;). Με τους τοπικούς άρχοντες να αναγνωρίζουν ψευτομουφτήδες και να τους καλούν σε επίσημες εκδηλώσεις και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Συνεχίζοντας οι Τσιτσελίκης και Μπαλτσιώτης έχουν συνεχείς αναφορές για το ότι οι Πομάκοι στην πλειοψηφία τους έχουν «τουρκική ταυτότητα». Εμείς, ως Πομάκοι, αγνοούμε το …γκάλοπ που έκαναν οι κύριοι καθηγητές και έφτασαν στο αυθαίρετο αυτό συμπέρασμα και παρατηρούμε ξανά άγνοια των στοιχειωδών παραμέτρων του πομακικού ζητήματος εκ μέρους τους. Οι κύριοι καθηγητές δεν έχουν καμία αναφορά στις αφόρητες πιέσεις που δέχονται οι θεοσεβείς χωρικοί από πληρωμένους ιμάμηδες και χοτζάδες για να δηλώνουν Τούρκοι. Οι οποίοι ιμάμηδες τους απειλούν ότι όποιος δεν το κάνει Τούρκος δεν θα θαφτεί όταν πεθάνει ενώ η ψυχή του θα πάει στην κόλαση. Είναι περιστατικά για τα οποία υπάρχουν μαρτυρίες ήδη από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων αλλά τα οποία – ατυχώς – δεν υπέπεσαν και πάλι στην αντίληψη των κύριων καθηγητών.

Διαβάζοντας όλα αυτά αναρωτιέται κανείς: άραγε τι αγώνες έδωσαν οι κύριοι καθηγητές, που είναι και υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για τη διάσωση των Πομάκων και της γλώσσας τους; Μήπως συναναστρέφονται μόνο με τουρκόφρονες ή Πομάκους γενίτσαρους; Μήπως είναι λίγο επιλεκτικοί ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα; Πριν από χρόνια καμιά 30αριά Βλάχοι ίδρυσαν σύλλογο Βλάχων στην ελληνική Μακεδονία και δήλωσαν ότι δεν είναι Έλληνες αλλά Βλάχοι. Όλοι οι υπόλοιποι βλάχικοι σύλλογοι έλεγαν το αντίθετο, ότι είναι Έλληνες. Ο κύκλος, στον οποίο ανήκουν οι κύριοι καθηγητές, με βάση τα τριάντα αυτά άτομα έγραψαν άρθρα επί άρθρων και βιβλία ολόκληρα για την καταπίεση των Βλάχων στην Ελλάδα και για το ότι η βλάχικη γλώσσα δεν διδάσκεται σήμερα κτλ. Το πομακικό όπως φαίνεται είναι για όλους αυτούς διαφορετική περίπτωση: ότι το Κέντρο Πομακικών Ερευνών και ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πομάκων έχουν εγγεγραμμένα εκατοντάδες μέλη, δεν φαίνεται να τους απασχολεί. Για την Ζαγάλισα, που την διαβάζουν χιλιάδες Πομάκοι σήμερα, πάλι ούτε λόγος. Για 30 Βλάχους πανικός στους κύκλους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ελλάδας. Για χιλιάδες Πομάκους μόνο περιφρόνηση και σε μεγάλο βαθμό υιοθέτηση της τουρκικής προπαγάνδας. Ας είναι. Στα χρόνια που έρχονται θα λάβουν όλοι τους δυναμικές απαντήσεις.

Περιοδικό "Ζαγάλισα"
(τεύχος 49, Ιανουάριος 2011)

Πηγή: http://www.zagalisa.gr/content/%C2%ABprosthesi-oxi-afairesi-pollaplasiasmos-oxi-diairesi%C2%BB-biblio-poy-dikaiologei-ton-eksobelismo
Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις είναι δικές μας και δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο.

Απύθμενο θράσος! Η συνταξιούχος (αλλά απτόητη) καθηγήτρια Φραγκουδάκη διαφημίζει το χρυσοπληρωμένο "έργο" της, του εκτουρκισμού των πομακοπαίδων...

Ιταλικοί λαοί (11)

(Από το "Λεξικό των Λαών του Αρχαίου Κόσμου" του Δ. Ε. Ευαγγελίδη)

Αὒσονες: Λαός της κεντρικής Ιταλίας, το όνομα του οποίου αποτελεί την εξελληνισμένη απόδοση του φύλου των Αυρούγκων (Aurunci). Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τους Αύσονες από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. όπως αποδεικνύει η μνεία τους σε διασωθέντα αποσπάσματα του Εκαταίου του Μιλήσιου και του Ελλάνικου. Πληροφορίες υπάρχουν επίσης στον Αριστοτέλη (Πολιτικά VII. 10), στον Πλίνιο, στον Τίτο Λίβιο, στον Αιλιανό, αλλά κυρίως στον Στράβωνα.

Ο Στράβων αναφέρει (Ε΄ ΙΙΙ. 6) ότι οι Αύσονες κατοικούσαν σε ένα τμήμα της Καμπανίας και μετά από αυτούς ήσαν Όσκοι (μία από τις σημαντικότερες ομάδες λαών και γλωσσών στην προ-ρωμαϊκή Ιταλία). Μνημονεύει επίσης (Ε΄ IV. 3) τις απόψεις τόσο του Αντιόχου του Συρακουσίου (ιστορικός του δεύτερου μισού του 5ου αιώνα π.Χ.), ότι οι Αύσονες ταυτίζονται με τους Οπικούς, καθώς και την αντίθετη του Πολυβίου (ο ιστορικός του 2ου αιώνα π.Χ.), ότι πρόκειται για δύο διαφορετικούς λαούς. Ο Στράβων θεωρεί τους Αύσονες (ΣΤ΄ Ι. 5) ως ιδρυτές της Τέμεσης (Temesa), μιας πόλης των Βρεττίων (αρχαίος λαός της σημερινής Καλαβρίας, βλ. και Οινωτροί), την οποία κατοίκησαν στην συνέχεια Αιτωλοί άποικοι με επικεφαλής τον Θόαντα (τον επικεφαλής τμήματος Αιτωλών στον Τρωϊκό πόλεμο, Ιλιάς Β 638). Ο Στέφανος Βυζάντιος στο σχετικό λήμμα, αναφέρει την μυθολογική εκδοχή της καταγωγής του γενάρχη, επώνυμου ήρωα και πρώτου βασιλιά των Αυσόνων, του Αύσονος, τον οποίον μνημονεύει ως γιο του Άτλαντος και της Καλυψούς.

Κατά το «Λεξικόν Ηλίου» οι Αύσονες «…κατώκουν την δυτικήν παράκτιον χώραν κατά μήκος του Τυρρηνικού πελάγους, μεταξύ των ποταμών Βολτούρνου και Λείριος. Η χώρα αυτών ωνομάζετο Αυσονία, συχνά δε η ονομασία αύτη απεδόθη και εις ολόκληρον την Ιταλικήν χερσόνησον…» (βλ. Χάρτη).

Η νεώτερη έρευνα έχει ταυτίσει τους Αύσονες με το φύλο των Αυρούγκων, όπως προαναφέραμε, που ανήκε στους λαούς της λεγομένης Οσκικής ομάδας και την ονομασία Οπικοί (Opici), ως μια άλλη ονομασία των Αυσόνων που προήλθε από την ονομασία Όπσκοι (Obsci) στην Οσκική γλώσσα, το οποίο μεταβλήθηκε σε Όσκοι (Osci) στην Λατινική, όπως και από τον ρωτακισμό του ονόματος Αύσονες (Ausonii) από τους Ρωμαίους, προήλθε η ονομασία Αυρούγκοι (Aurunci). (Bλ. σχετικά C.A.H. Vol. IV, σελ. 677).

Αρχικώς οι Αύσονες κατοικούσαν στην περιοχή που εκτεινόταν από τα βουνά των Ουόλσκων (Volsci) μέχρι τις ακτές της πεδιάδας της Καμπανίας. Αργότερα, στην διάρκεια του 4ου αιώνα π.Χ. οι γείτονές τους Σαμνίτες και Καμπανοί, τους περιόρισαν σε μια μικρή περιοχή. Από τα πρώτα χρόνια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας είχαν έλθει σε προστριβές με του Ρωμαίους, οι οποίοι κατάφεραν να τους υποτάξουν οριστικά μόλις το 314 π.Χ. στην διάρκεια του Β΄ Σαμνιτικού Πολέμου (327-304 π.Χ.), μετά από μια εξέγερσή τους. Οι Αύσονες, που είχαν την φήμη αρίστων πολεμιστών, θα εξοντωθούν ανελέητα από τους Ρωμαίους (Τίτος Λίβιος, ΙΧ. 25.9) και τα υπολείμματά τους σύντομα θα αφομοιωθούν και θα παύσουν να εμφανίζονται ως ξεχωριστός λαός.

Θα πρέπει τέλος να αναφερθεί, ότι στις αρχαιοελληνικές πηγές και ιδίως στους Αλεξανδρινούς, με το όνομα Αυσονία, χαρακτηριζόταν το εκτός της Μεγάλης Ελλάδος υπόλοιπο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου. Αργότερα, στους μετέπειτα αιώνες, πολλοί συγγραφείς ονόμαζαν Αυσονία ολόκληρη την Ιταλία.

Μόργητες: Αρχαιότατος λαός του νοτιότατου άκρου της Ιταλικής χερσονήσου, αναφερόμενους σε ορισμένους αρχαίους συγγραφείς, χωρίς να έχουν εντοπισθεί μέχρι σήμερα κάποια υλικά στοιχεία που να συνδέονται μαζί τους με αποτέλεσμα η ύπαρξή τους να θεωρείται αρκετά νεφελώδης (βλ. σχετικές αναφορές στο R. Leighton: Sicily before History, 1999 σελ. 217 και 221). Έχει υποστηριχθεί μάλιστα ότι οι Χώνες και οι Μόργητες ήσαν φύλα των Οινωτρών (βλ. C.A.H. Vol. IV σελ. 677) και αν αυτό επιβεβαιωθεί, τότε θα πρέπει οι Μόργητες και οι Οινωτροί να συμπεριληφθούν στους λαούς-φορείς της μεσσαπικής γλώσσας (βλ. σχετικά στα λήμματα Μεσσάπιοι και Ιάπυγες). Αυτή η άποψη όμως συγκρούεται με τα αναφερόμενα από τον Στράβωνα (ΣΤ΄ Ι. 6), ο οποίος παραθέτοντας τον Αντίοχο (πρόκειται για τον αξιόλογο ιστορικό, Αντίοχο τον Συρακούσιο που άκμασε το β΄ μισό του 5ου αιώνα π.Χ. και από το έργο του οποίου διασώθηκαν μόνον αποσπάσματα), τονίζει ότι «…στα αρχαία χρόνια, όλος αυτός ο τόπος (δηλ. η αρχαία Βρεττία/σημερινή Καλαβρία σ.σ.) ήταν κατοικημένος από Σικελούς και Μόργητες. Αργότερα πέρασαν στην Σικελία διωγμένοι από τους Οινωτρούς…». Επομένως Μόργητες και Οινωτροί ήσαν δυο διαφορετικοί και αντιμαχόμενοι λαοί ή φύλα. Το ζήτημα όμως διευκρινίζεται από τον ίδιο τον Στράβωνα, ο οποίος λίγο παραπάνω (ΣΤ΄ Ι. 4) αναφέρει: «…οι τόποι κατοικήθηκαν από τους Χώνες, γένος Οινωτρικόν…». Άρα θα πρέπει να απορριφθεί η συσχέτιση Οινωτρών και Χώνων με τους Μόργητες, που πιθανότατα ανήκαν στα Πρωτο-Ιταλικά φύλα μαζί με τους Σικελούς (βλ. Ιταλικοί λαοί). Την περίοδο των μεταναστεύσεών τους νοτιότερα, Μόργητες και Σικελοί έφθασαν στην Βρεττία (Bruttium), όπου εγκαταστάθηκαν για ένα διάστημα, αλλά τελικώς εκδιώχθηκαν από τους Οινωτρούς και ειδικότερα από το εγκατεστημένο εκεί φύλο τους, τους Χώνες, οπότε αναγκάσθηκαν να διαπεραιωθούν στην απέναντι Σικελία.

Κατά τον Στράβωνα (ο οποίος παραθέτει απόψεις άλλων και κυρίως του περίφημου Ιστορικού του 4ου αιώνα π.Χ. Έφορου, πιθανότατα), η πόλη Μοργάντιον της Σικελίας πήρε το όνομά της από τους Μόργητες. Ο Στέφανος Βυζάντιος, ο οποίος μνημονεύει την ίδια πόλη ως Μοργέντιον, στο σχετικό λήμμα αναφέρει: «…πόλις Ιταλίας, από Μοργήτων. λέγεται και Μοργεντία. το εθνικόν Μοργεντίνος και Μοργήτης λέγεται…».

Πίκεντες ή Πικεντίνοι: Αρχαίος λαός της Ιταλικής χερσονήσου (Picenes), εγκατεστημένος στην ανατολική παράλια χώρα, στο κεντρικό τμήμα των παραλίων της Αδριατικής, νοτίως της Αγκώνος (βλ. Χάρτη). Ο Στράβων την τοποθετεί λανθασμένα (Ε΄ IV. 2) βορειότερα, μεταξύ Αριμινίου (Ρίμινι) και Αγκώνος, που στην πραγματικότητα ήταν μέρος της Ομβρικής, της χώρας των Όμβρων. Αναφέρεται επίσης και στο γεγονός ότι οι Πικεντίνοι, όπως τους αποκαλεί, ξεκίνησαν από την χώρα των Σαβίνων, που ήταν στο εσωτερικό της χερσονήσου. Μνημονεύει επίσης και την χαριτωμένη παράδοση για την ονομασία της χώρας:

«…Οι Πικεντίνοι ξεκίνησαν από την Σαβίνη χώρα. Ένας δρυοκολάπτης έδειξε τον δρόμο στους επικεφαλής τους και από εκεί πήραν το όνομα, διότι αυτό το πτηνό το λένε εδώ πίκο και το θεωρούν ιερό πτηνό του θεού Άρη…».

Στην συνέχεια περιγράφει την χώρα και τα προϊόντα που παράγει και καταλήγει με την αναφορά των πόλεων που υπάρχουν στην περιοχή, αρχίζοντας από την Αγκώνα, την μοναδική ελληνική αποικία της μέσης Ιταλίας, που ιδρύθηκε το 380 π.Χ. από Συρακουσίους φυγάδες. Οι Πίκεντες ή Πικηνοί αναφέρονται ως Πικίαντες από τον Στέφανο Βυζάντιο, ο οποίος στο αμέσως προηγούμενο λήμμα, μνημονεύει κάποια Πικεντία ή Πικεντόν ως πόλη της Τυρρηνίας, που οι κάτοικοί της ονομάζονται Πικεντίνοι. Προφανώς εννοεί την περιοχή του Τυρρηνικού πελάγους γενικώς και όχι ειδικώς την Τυρρηνία (Ετρουρία). Πράγματι, οι Ρωμαίοι μετά την οριστική υποταγή της Πικεντίας το 268 π.Χ. μετέφεραν ένα τμήμα των κατοίκων της, στα σύνορα Καμπανίας-Λευκανίας. Το γεγονός αναφέρεται από τον Στράβωνα (Ε΄ IV. 13) και επιβεβαιώνεται από τον Γεωγράφο Κλαύδιο Πτολεμαίο (Γ΄ 1. 7. 69), ο οποίος μνημονεύει τους Πικέντιους, ως έναν παράλιο λαό στο Τυρρηνικό πέλαγος, μεταξύ Καμπανών και Λευκανών, με πρωτεύουσα την Πικεντία και σπουδαιότερες πόλεις τους το παραλιακό Σαλέρνο και τις Νόλα και Νουκερία στο εσωτερικό.

Ιδιαίτερο πρόβλημα παρουσιάζουν οι λεγόμενες Πικεντικές γλώσσες, που κατατάσονται από ορισμένους ερευνητές σε μια τρίτη ομάδα Ιταλικών γλωσσών, την ονομαζόμενη Ανατολική Ιταλική ομάδα (East Italic), ενώ άλλοι τις κατατάσσουν στις Οσκο-Ουμβρικές. Οι Πικεντινικές επιγραφές ανήκουν στα αρχαιότερα γραπτά κείμενα που διαθέτουμε για τις Ιταλικές γλώσσες, φθάνοντας στον 7ο αιώνα π.Χ., αλλά ενώ διαβάζονται με ευκολία, παρουσιάζουν τεράστιες δυσκολίες στην μετάφραση.

Από την Νότια Πικεντική (South Picene), διαθέτουμε επιγραφές, από τις οποίες οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ανήκει με βεβαιότητα στις Αριοευρωπαϊκές (Ινδοευρωπαϊκές) γλώσσες, όπως προκύπτει από την σύγκριση με την Λατινική, όπως π.χ. η πρόταση matereif patereif : Λατιν. matribus patribus (=στις μητέρες και στους πατέρες).

Τα προβλήματα εντοπίζονται στην λεγόμενη Βόρεια Πικεντική (North Picene/Novilara), οι επιγραφές της οποίας έχουν διχάσει τους ερευνητές. Ορισμένοι την κατατάσσουν στις Αριοευρωπαϊκές γλώσσες και προσδιορίζουν την προέλευσή της από την περιοχή των ανατολικών ακτών της Αδριατικής, γεγονός που σημαίνει ότι δεν ανήκει στις Ιταλικές γλώσσες και συγγενεύει είτε με τις Ενετικές γλώσσες (βλ. Ενετοί), είτε με την Μεσσαπική ομάδα διαλέκτων (βλ. Μεσσάπιοι). Αντίθετα, αρκετοί ερευνητές δεν κάνουν αποδεκτό τον Αριοευρωπαϊκό της χαρακτήρα σε καμιά περίπτωση και υποστηρίζουν ότι ανήκει στις γλώσσες των αυτοχθόνων προ-Ιταλικών λαών του λεγόμενου «Μεσογειακού» υποστρώματος (βλ. J. P. Mallory: In Search of the INDO-EUROPEANS – London 1991, σελ. 90-91). Η σημαντικότερη επιγραφή της Β. Πικεντικής είναι η περίφημη στήλη της Νοβιλάρα (Novilara, περίπου 4 χλμ. από την πόλη Πέζαρο – Pesaro), η οποία χρονολογείται μεταξύ 6ου και 4ου αιώνα π.Χ. (βλ. λεπτομέρειες στο λήμμα Ιταλικοί λαοί). Με την οριστική κατάκτηση της περιοχής από τους Ρωμαίους τον 3ο αιώνα π.Χ. που πραγματοποιήθηκε μετά από μια εξέγερση το 269 π.Χ. και την προσάρτησή της το 268 π.Χ. στην ρωμαϊκή επικράτεια, οι Πικεντίνοι θα πάρουν τον τίτλο των πολιτών χωρίς δικαίωμα ψήφου (βλ. C.A.H. Vol. VΙΙ part 2, σελ. 380-381) και βαθμιαία θα αφομοιωθούν, ενώ οι γλώσσες τους θα εξαφανισθούν, όπως υποδεικνύει και το γεγονός ότι και οι επιγραφές τους σταματούν αυτήν ακριβώς την περίοδο.

Η στήλη της Νοβιλάρα

***

mimnis edut gaarestades

rotnem uvlin partenus

polem isairon tet

sut tratnesi kruvs

tenag trut ipiem rotnem

lutuis thalu isperion vul

tes rotem teu aiten tasur

soter merion kalatne

nis vilatos paten arn

uis balestenag ands et

ut iakut treten teletau.

nem polem tisu sotris eus

Μια πιθανή μεταγραφή της

στο λατινικό αλφάβητο

Ποίδικλοι: (Poediculi) Μια άλλη ονομασία των Πευκετίων, ενός λαού της λεγομένης «Μεσσαπικής ομάδας», εγκατεστημένου στο ΝΔ άκρο της ιταλικής χερσονήσου, στα παράλια της Αδριατικής, οι νότιοι γείτονες των Δαυνίων (βλ. λεπτομέρειες στα λήμματα Πευκέτιοι, Μεσσάπιοι).

Φρεντανοί: Αρχαίος λαός στην ανατολική πλευρά της ιταλικής χερσονήσου, που κατείχε την χώρα στο μέσον περίπου των Αδριατικών ακτών, οι βόρειοι γείτονες της χώρας που ήσαν εγκατεστημένοι αρχικά οι Δαύνιοι και αργότερα οι Άπουλοι.

Αναφέρονται από τον Στράβωνα (E΄ IV. 2) ως ηπειρωτικός λαός, που κατοικούν στην ορεινή χώρα και έχουν μικρό μέρος προς την θάλασσα. Περιγράφονται ως θηριώδης λαός, που κατασκευάζει σπίτια από τα ναυάγια και ένας παραθαλάσσιος οικισμός τους, ο Όρτων ή το Ορτώνιον, ως «βράχια πειρατών». Ιδιαίτερης σημασίας είναι η παρατήρηση του Στράβωνος (ό. π.) ότι «…οι Φρεντανοί είναι ένα φύλο των Σαυνιτών…» (=Σαμνιτών, ο σπουδαιότερος και ο πλέον πολεμοχαρής λαός της Οσκικής ομάδας λαών), κάτι που έχει επιβεβαιωθεί από την νεώτερη έρευνα (C.A.H. Vol. IV, σελ. 703).

Δια χειρός ...Βαρλάμη!

Το βαρλάμειο τερατούργημα

Η απάτη συνεχίζεται...

Είχαμε ασχοληθεί στο παρελθόν με την εξοργιστική απάτη του λεγομένου "Όρκου του Μ. Αλεξάνδρου" (βλ. http://ethnologic.blogspot.com/2009/10/blog-post_20.html), τον οποίον εξακολουθούν να εκμεταλλεύονται κάποιοι αετονύχηδες ελλαδέμποροι και να τα τσεπώνουν.

Πριν μερικές μέρες βρέθηκα στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης, όπου στην κεντρική αίθουσα και σε περίοπτη θέση βρίσκεται τοποθετημένο ένα κατασκεύασμα (βλ. εικόνα παραπάνω) με τον ανύπαρκτο "Όρκο", που διαιωνίζει την γνωστή λαθροχειρία του Ζαλοκώστα στους αγράμματους και ημιμαθείς νεοέλληνες, μεταδίδοντας υποτίθεται αισθήματα εθνικής υπερηφάνειας!

Το γελοίο της ιστορίας αυτής βρίσκεται στο τέλος του υποτιθέμενου "Όρκου", που παραπέμπει στο Ζ΄ βιβλίο του Αρριανού "Αλεξάνδρου Ανάβασις" και στον Πλούταρχο (Περί Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής - Λόγος Α΄), όπως φαίνεται και στην παρακάτω φωτογραφία.

Εννοείται, ότι οι αμαθείς ξυλοσχίστες που διακινούν αυτό το κείμενο (πάντα στην νεοελληνική, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει αρχαίο κείμενο!) ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν (έστω και σε μετάφραση) τις αρχαίες πηγές στις οποίες μας παραπέμπουν, υποθέτοντας (και σωστά δυστυχώς) ότι  και ουδείς άλλος νεοέλληνας, παρομοίως, θα έμπαινε στον κόπο, έστω και από περιέργεια, να ανατρέξει σ' αυτές...

Ο ανύπαρκτος "Όρκος"

ΔΕΕ

Καταλωνίας συνέχεια...

Η σημαία των αυτονομιστών της Καταλωνίας

Απαντώντας στην σχετική ερώτηση σε σχόλιο της προηγούμενης ανάρτησης, η Καταλωνία απέκτησε ένα ημι-αυτόνομο καθεστώς με το "Νομοθέτημα της Αυτονομίας", το 1978 που επικυρώθηκε με Δημοψήφισμα. Πρώτος Πρόεδρος της Καταλωνίας αναδείχθηκε ο Ζορδί Πουζόλ (Jordi Pujol), όπως προφέρεται στα καταλανικά, ο επικεφαλής του εθνικιστικού κόμματος "Δημοκρατική Σύγκλιση Καταλωνίας" (Convergència Democràtica de Catalunya -CDC), το οποίο, μαζί με δύο μικρότερα, επικράτησε στις πρώτες εκλογές του 1980. Ο Πουζόλ παρέμεινε Πρόεδρος επί 23 συναπτά έτη!

Τα γραφεία του κόμματος CDC και της νεολαίας του ("Εθνικιστική Νεολαία Καταλωνίας") στην κεντρική (και δημοφιλέστατη για τους τουρίστες) οδό La Rambla της Βαρκελώνης, στην περιοχή της παλιάς πόλης.

(Φωτ. ΔΕΕ)

Εκείνο πάντως που διαπίστωσα είναι ότι σε πολλές πόλεις που πέρασα, η σημαία των αυτονομιστών είναι αναρτημένη σε πολλά σπίτια, αλλά και ζωγραφισμένη σε τοίχους με συνοδεία συνθημάτων στα αγγλικά, όπως "Η Καταλωνία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ισπανία", "Η Καταλωνία είναι έθνος" κλπ. Το θέμα βέβαια είναι τεράστιο και εδώ προσπάθησα απλώς να δώσω ένα αδρό περίγραμμα.

Η επίσημη σημαία της αυτόνομης περιοχής της Καταλωνίας

Σύνθημα σε τοίχο της Βαρκελώνης:

¨Η Καταλωνία είναι έθνος"

Τώρα σχετικά με το άλλο σχόλιο της προηγούμενης ανάρτησης. Φίλε Ακρίτα, πιστεύεις ότι θα έδινα στους φραγκοφονιάδες Καταλανούς 80 ή παραπάνω Ευρώ για να παρακολουθήσω το παιχνίδι της Μπαρτσελώνα; Δεν σφάξανε! Το απήλαυσα από την τηλεόραση του ξενοδοχείου μου αναπαυτικότατα! Πάντως πέρασα από περιέργεια την ημέρα του αγώνα από το Κάμπ Νόου (=Νέο Στάδιο), όπως φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία. Είχε μια ωραιότατη ημέρα, ηλιόλουστη και ήπια την μπύρα μου παρακολουθώντας τις ουρές στα Ταμεία (επόμενη φωτογραφία), που πουλούσαν εισιτήρια για το "Φάιναλ φόρ" στο μπάσκετ, το οποίο θα γίνει ως γνωστόν στην Βαρκελώνη χωρίς την Μπαρτσελώνα που αποκλείστηκε (και πολύ το ευχαριστήθηκα!).

Μπροστά από το περίφημο Camp Nou, που σημαίνει στα καταλανικά "Νέο Στάδιο" και προφέρεται Καμπ Νόου και όχι Καμπ Νου!

Το μνημείο του διάσημου Ούγγρου ποδοσφαιριστή Κουμπάλα, ο οποίος μεγαλούργησε με τα χρώματα της Μπαρτσελώνα.

Στο Ταμείο...

Και πάλι εδώ...

 

Μετά από ολιγοήμερη απουσία στην Καταλωνία και πάλι εδώ, μαζί με κάποια στιγμιότυπα από την επίσκεψή μου που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας.

Ο διάσημος ναός της Sagrada Familia (=Αγία Οικογένεια), το έμβλημα της πρωτεύουσας της Καταλωνίας, της Βαρκελώνης, έργο του σπουδαίου Καταλανού μοντερνιστή αρχιτέκτονα Γκαουντί (Antoni Gaudi, 1852-1926). Ο ναός ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1882 χωρίς να έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Υπολογίζεται να ολοκληρωθεί το 2030 περίπου, από την ομάδα των αρχιτεκτόνων που συνεχίζουν το έργο του Γκαουντί, μετά τον θάνατό του.

Ο εξιλαστήριος ναός της Ιεράς Καρδίας (του Ιησού) [στα καταλωνικά: Temple Expiatori del Sagrat Cor, στα ισπανικά: Templo Expiatorio del Sagrado Corazón de Jesús), ο οποίος κατασκευάστηκε μεταξύ 1915-1951 στην κορυφή του λόφου Τιμπιντάμπο (Tibi dabo = Λατιν. "δίνω σε εσένα", από ένα χωρίο της Καινής Διαθήκης), του υψηλότερου λόφου από αυτούς που περιβάλλουν την Βαρκελώνη. Η κορυφή του αγάλματος του Χριστού στην κορυφή του ναού βρίσκεται σε υψόμετρο 550 μέτρων περίπου.

Μπροστά στον ναό.

Το ακριβές υψόμετρο στον εξώστη κάτω από το άγαλμα.

Πανοραμική άποψη της Βαρκελώνης στο βάθος,

από τον Εξώστη.

Μια ακόμα άποψη της Βαρκελώνης.

Ο εκπληκτικός, οικολογικά σχεδιασμένος, ουρανοξύστης Agbar της Βαρκελώνης, σχήματος οβίδας,  ο εξωτερικός χρωματισμός του οποίου μεταβάλλεται ανάλογα με την θερμοκρασία, γνωστός στους κακεντρεχείς τουρίστες και ως "ο δονητής της Βαρκελώνης"!

Στο λιμάνι της Barceloneta.

Η γραφική Οδός Επισκόπου (Carrer del Bisbe στα καταλων.) στην παλιά πόλη. 

Το Κυβερνείο της Καταλωνίας

Στο σουρρεαλιστικό (κυριολεκτικά) Μουσείο Νταλί,

στο Φιγκουέρες (Figueres), στην ΒΑ Καταλωνία.

Η πρόσοψη του Μουσείου

Η αυλή με την Κάντιλλακ του Νταλί.

Στον καθεδρικό ναό της μεσαιωνικής πόλης της Γιρώνα (Girona)

Ο καθεδρικός ναός.

Το ποτάμι της Γιρώνα.

Το γραφικό παλιό τραινάκι στο ψυχαγωγικό πάρκο του Πορτ Αβεντούρα

(Port Aventura), στην Ταρραγώνα (Tarragona), ΝΔ Καταλωνία.

Τα "Νερά που τραγουδούν" στην Πλατεία Ισπανίας.

Ένα εκπληκτικό οπτικοακουστικό επίτευγμα.

Στο Poble Espanyol (=Ισπανικό χωριό στα καταλ.), στον λόφο Montjuic (=Ο λόφος των Εβραίων),

ένας εκπληκτικός χώρος, όπου έχουν συγκεντρωθεί αρχιτεκτονικοί ρυθμοί από ολόκληρη την Ισπανία.

«ΑΛΕΚΙΣΜΟΣ» : ΤΟ ΕΣΧΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΥ

«ΑΛΕΚΙΣΜΟΣ» : ΤΟ ΕΣΧΑΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΥ

ή ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΝΤΟΙ ΣΤΟ «ΚΑΛΣΟΝ» ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Ορίζουμε στην κοινή νοηματοδότηση τον λαϊκισμό ως την ψευδεπίγραφη εκδοχή της λαϊκότητας, ως την κατ' επίφαση λαϊκότητα, αυτού που δείχνει δηλαδή λαϊκό, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Ο λαϊκισμός πάντα εδράζεται σε ένα "στημένο" ψεύδος, που εξωθεί σε απλουστευτικά και εκβιαστικά διλήμματα, ανάμεσα σε ασπρόμαυρες (μανιχαϊστικές) εκδοχές. Για να λύσει υπέρ του τα διλήμματα που θέτει -στις πιο ακραίες εκδηλώσεις του- επιχειρεί την ενεργοποίηση των βασικών ανθρώπινων ενστίκτων -όπως αυτό της αυτοσυντήρησης- και απλώνει ένα ισχυρό ενοχοποιητικό δίχτυ για να "συλλάβει" αυτούς που δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αποδεχτούν έναν από τους δύο όρους του παιχνιδιού του. Όμως το πιο ενδιαφέρον στον λαϊκισμό βρίσκεται εν τέλει στην αποτελεσματικότητα του να «πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες» φορώντας τη μάσκα του λαϊκού, ιδιαίτερα όταν και ο «Λαός είναι μαραζιάρης» και ευεπίφορος στην πρέζα της λουστραρισμένης παπαριάς.

Ο υπαινιγμός είναι μάλλον εμφανής. Το μεταπολιτευτικό -τουλάχιστον- πολιτικό σύστημα θεμελιώθηκε στην ολόπλευρη προώθηση του λαϊκισμού ως εργαλείου λαϊκής χειραγώγησης, από το ένα μάλιστα άκρο του πολιτικού συστήματος ως το άλλο.

Ώσπου φτάνει ένας καιρός -σαν τώρα- που το μασκοκαλσόν του λαϊκισμού χάνει πέντε-έξι χιλιάδες πόντους και από τις δεκάδες τρύπες ξεπροβάλλει το αξύριστο μπουτάκι της γκόμενας που το 'παιζε -για 30 και πλέον χρόνια- λαϊκιά. Εδώ είμαστε. Το πολιτικό σύστημα παίζει τα ρέστα του και η τρανσέξουαλ που κρυβόταν κάτω απ' το καλσόν σκούζει και τσιρίζει για να αποδείξει εκ νέου τη θηλυκότητα της. Και ποιός φταίει; Το καλσόν! Ο παρασιτισμός στον επιθανάτιο ρόγχο του, καταγγέλλει τον λαϊκισμό ως υπεύθυνο για τον θάνατο του!

Έτσι και ο κος Αλέκος -ο φερόμενος στους κύκλους του ως αποτελεσματικός ή εκσυγχρονιστής ή έντιμος ή ορθολογιστής ή εξευρωπαϊστής-, στην συνέντευξη του στον άλλο Αλέκο, τον Alexis, κάνει κυριολεκτικά τον Αλέκο. Τ' ακούς Αλέκο;

Για την βεβαιωμένη χρεοκοπία της χώρας, φταίει ο μεταπολιτευτικός λαϊκισμός. Για την ακρίβεια ο ανατολίτικος λαϊκισμός. Διότι ως γνωστόν δεν υπάρχει δυτικός λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός ενδημεί μόνον στην ανατολή και μάλιστα στην καθ' ημάς Ανατολή. «Ή θ' αποφασίσουν αυτές οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής προοπτικής και όχι οι δυνάμεις οι οποίες κουβαλάνε το πνεύμα του ανατολισμού στη χώρα μας, ή θ' αποφασίσουν οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες έχουν ξεκάθαρο προσανατολισμό για την πορεία τη χώρας, είναι σωτήριο και δεν υπήρχε άλλη λύση, να γίνουμε μια πλήρως ευρωπαϊκή χώρα και να λειτουργούμε με τακτοποιημένο τρόπο θεσμικό και οργανωμένο όπως αυτές οι χώρες ή θα μείνουμε μια χώρα της καθ' ημάς Ανατολής όπου θ' αναπτύσσονται όλα αυτά».

Η καθ' ημάς Ανατολή, λοιπόν, φταίει για τη χρεοκοπία, διότι οι δυνάμεις της ασκούσαν την πολιτική εξουσία στο μεταπολιτευτικό πανηγύρι και δεν επέτρεψαν οι άθλιες τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας!

«Οι δυνάμεις που διαχειρίζονται σήμερα την κρίση είναι οι δυνάμεις που έφεραν τη χρεοκοπία. Και είναι αντίνομο να λέμε, κάποιος ο οποίος οδήγησε μία χώρα στη χρεοκοπία και θα τη σώσει. Δε γίνεται αυτό το πράγμα», λέει ο κυρ Αλέκος. Λογικότατο υποστηρίζω κι εγώ. Την έχει ψυλλιαστεί τη δουλειά ο κυρ Αλέκος και αναζητά άλλες δυνάμεις απ' αυτές που δημιούργησαν το πρόβλημα. Και ποιές είναι αυτές; Μα «είναι άλλες εκείνες οι δυνάμεις, μπορεί να είναι και κρυμμένες, είναι οι δυνάμεις εκείνες του ευρωπαϊκού προσανατολισμού που έχουν πεποίθηση ότι αν δεν εκσυγχρονιστεί συνολικά η χώρα να λειτουργήσει όχι σαν ένα κράτος της Ανατολής, αλλά σαν ένα κράτος της Δύσης επιτέλους, να γίνει ένα δυτικό κράτος, ένα πρόβλημα και μια διαμάχη, ένας δυισμός. ο οποίος κατατρέχει τη χώρα από την επανάσταση και μπορούσα να σας πω, πριν την επανάσταση, από την εποχή ακόμα και του Αδαμάντιου Κοραή, δηλαδή «πού ανήκουμε, Ανατολή ή Δύση;»

Μα Αλέκο, τί λές; Ακούς τι λές Αλέκο; Οι Γραικογάλλοι του Αδαμάντιου δεν είναι στο γκοβέρνο τόσα χρόνια τώρα; Και παρ' όλα αυτά δεν καταφέραμε να συστήσουμε κράτος εφάμιλλον των καλυτέρων ευρωπαϊκών! Δεν καταφέραμε να γίνουμε φερ' ειπείν Πορτογαλία, ή Ιρλανδία, ή Ισλανδία ή Ισπανία ή Βέλγιο ή -εντός ολίγου- Ιταλία! Χώρες βρε αδερφέ που δεν έχουν χρεοκοπήσει διότι αυτές δεν είχαν το πρόβλημα του λαϊκισμού της καθ' ημάς Ανατολής! Αυτές οι σοβαρές χώρες είχαν λύσει το δίλημμα Ανατολής - Δύσης. Ε! κυρ Αλέκο; Το είχαν λύσει το δίλημμα! Ακούς Αλέκο;

Αλλά μήπως και η δυτική μητρόπολη το έχει λύσει το πρόβλημα; Διότι είπε με πόνο ψυχής ο κύριος Υπουργός ότι είχε φέρει «από τις ΗΠΑ, όποιος το θυμάται, με μια σύμβαση που έκανα με το αμερικάνικο Δημόσιο, το IRS, το περίφημο **IRS** των Ηνωμένων Πολιτειών, να μας βοηθήσει να οργανώσουμε αυτές τις Υπηρεσίες. Δε φαντάζεστε τι τράβηξαν αυτοί οι άνθρωποι διότι δεν τους έδιναν στοιχεία, τους έστηναν 3-4 ώρες έξω από τα γραφεία. Έχεις δίκιο κυρ Αλέκο. Είναι να ντρέπεσαι για αυτόν το Λαό! Τέτοια ανατολίτικη αγένεια ! Άφησαν οι άνθρωποι της δουλειές τους με την Λίμαν Μπράδερς, την Ένρον, την AIG και την Γκόλμαν Ζαξ, άφησαν και τα ζαξ ντόνατς κι ήρθαν εδώ στους ανατολίτες που βάζουν κρεμμύδι στα μακ ντόναλτς, ήρθαν να τους βάλουν σε μια σειρά και εκείνοι τους έστηναν και στα ραντεβού!

Λαουτζίκος αγαπητέ μου υπουργέ !

Άλλωστε αυτός ο Λαός έφαγε και τα λεφτά! «Όλα αυτά τα χρόνια υπήρχε μια ελλιπής διαχείριση του δημοσίου χρήματος στη βάση μιας κατασπατάλησης. Δανειστήκαμε ως λαός. Ως λαός ναι και καταναλώσαμε, γιατί δεν είναι μόνο αυτά που δανειστήκαμε, βάλτε και εκείνα που πήραμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση που ήταν δισεκατομμύρια κι αυτά, πήγαν κατ' αρχάς για την διόγκωση, υπερδιόγκωση του ελληνικού κράτους, πήγαν σε κατασπατάληση, πήγαν σε κατανάλωση δημόσια και ιδιωτική. Και βεβαίως ένα μέρος τα έφαγε και η αδιαφάνεια».

Ναί, ένα μέρος, ένα μικρό δηλαδή μέρος, τα έφαγε και μια γκόμενα που είχα παλιά και την φωνάζαμε αδιαφάνεια, γιατί φορούσε πάντα λευκό παντελόνι που όταν είχε περίοδο έκανε διαφάνεια! Η πολιτική ελίτ, δεν ερχότανε στην παρέα μας και έτσι δεν έφαγε τίποτα, γιατί πάντα ήτανε απασχολημένη με κάτι υποβρύχια, με κάτι ψυγεία και κατσαρολικά siemens, με κάτι τηλεφωνικά κέντρα, κάτι συμφορά και άϊ, κάτι δομημένα ομόλογα και άλλα τέτοια που κάθε φορά που τα αναφέραμε η αδιαφάνεια -ναι αυτή με την περίοδο- μας έλεγε να πάμε τα στοιχεία στον εισαγγελέα!

Αλλά πού να τα θυμάσαι τώρα αυτά εσύ Αλέκο! Είχαμε στην παρέα και άλλη μία κολλητή, την οικονομική ελίτ, που είχε πάει και εθελόντρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κι' αυτήν δεν έφαγε τίποτα, γιατί έτρεχε μέρα νύχτα πάνω κάτω μ' ένα χιουντάϊ που της είχανε κάνει χορηγία. Αυτή, Αλέκο, αν θυμάσαι, είχε μια ξαδέρφη που τη φωνάζατε «6.000 μονάδες» ή «Γενικό Δείκτη» και μετά μια μέρα την κοροϊδεύατε την κοπέλλα «εγκλωβισμένη». Τα είχε φτιάξει λέει μ' έναν Κρητικό, κάποιον Νεον-άκη, που την έφτυσε μετά και καταλαβαίνεις πικράθηκε το κορίτσι. Ούτε αυτή έφαγε τίποτα. Μας το είχε πεί και ένας θείος της ο Γιάννος, αν θυμάσαι! Αλλά πού να θυμάσαι Αλέκο! Εδώ κι εγώ δεν θυμάμαι τώρα.

Ναι και για όλα αυτά φταίει το ανατολίτικο πνεύμα μας. Αυτό οδήγησε σε «αποξήρανση της παραγωγικής βάσης της χώρας». Αυτό και όχι η πολιτική των κυβερνήσεων Σημίτη που «κατάφερε» μέσα σε μια δεκαετία την απομείωση της αγροτικής παραγωγής από 17% του ΑΕΠ σε μόλις 3%, ακολουθώντας τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής. Πολύ κοινή ρε Αλέκο αυτή η ΚΑΠ. Πολύ κοινή. Σαν την εξωτερική σας πολιτική που κατάντησε τελικά και την ίδια τη χώρα εντελώς κοινή. Αλλά πού να θυμάσαι τώρα Αλέκο τις βραχώδεις νύχτες και τους Μεγάλους Τραγουδιστές με τη Δεσποινίδα Κατεχάκη.

Είναι βλέπεις κι' αυτό το μεταβυζαντινό πρότυπο, που δεν βοηθάει το άτιμο στη μνήμη. Υιοθετούμε μεταβυζαντινό πρότυπο, όπως κυκλοφορούσε ο συμπατριώτης μας ο Κωλέττης στο Παρίσι ως Πρέσβης, φράκο από πάνω, φουστανέλα από κάτω. Αυτό τον δυισμό τον πληρώνουμε. Όμως οι δυνάμεις οι οποίες κυριάρχησαν, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, μετρημένες. Δηλαδή στα 190 χρόνια οι δυνάμεις εκείνες του ρεαλισμού, της ευρωπαϊκής προοπτικής, οι δυνάμεις του εκσυγχρονισμού, των δομών, οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες ανήκαν στην αντιπέρα όχθη του λαϊκισμού, ήταν ας τις ονομάσουμε, αντιλαϊκιστικές δυνάμεις εκείνες, ήταν πολύ λίγες και πολύ μικρά τα διαστήματα. Ναι, Αλέκο, δεν είναι το Οθωμανικό πρότυπο, μην έχουμε και καμιά παρεξήγηση με την φίλη και γείτονα χώρα. Άσε που κατά Βερέμη, Alexis κ.λπ.το Οθωμανικό πρότυπο μια χαρά ήτανε. Είναι το μεταβυζαντινό που φταίει, γιατί αυτήν την Ανατολή πρέπει να απαξιώσουμε. Την Ελληνική Ανατολή. Διότι -το ξέρουμε πια ότι- εκεί βρίσκεται το πρόβλημα ενός ανεμπόδιστου εκδυτικισμού. Εκεί είναι το μοναδικό εμπόδιο στην οριστική εκποίηση της πατρίδας στην δυτική αποικιοκρατία. Στο αντιστασιακό ήθος της Ελληνικής Ανατολής. Γι' αυτό, πέρα από τις πλάκες, γίνεται τώρα εμφανές το τελευταίο χαρτί του μεταπολιτευτικού παρασιτισμού. Ο “άσος” στο κουρελιάρικο μανίκι της κομματοκρατίας που ρούφηξε το μεδούλι του τόπου, δεν είναι άλλος από την επείγουσα συγκρότηση ενός μετώπου των ελίτ-αλήτ και των ξένων αφεντικών τους που θέτει το δικό του πρόταγμα του «ορθολογισμού, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και του εκσυγχρονισμού» ενάντια στην πιθανότητα αφύπνισης του Έθνους και του Λαού.

Γι' αυτό ακριβώς οι δυνάμεις αυτές, θα ανασύρουν από το σκουληκιασμένο σεντούκι της ιστορίας τους, το πιο αποκρουστικό πρόσωπο τους φορώντας το μονταρισμένο μασκο-καλσόν του “ορθολογισμού, του ευρωπαϊκού προσανατολισμού και του εκσυγχρονισμού”.

Γι' αυτό ακριβώς οι δυνάμεις αυτές, θα καταγγείλουν κάθε γνήσια και αυθεντικά λαϊκή προσπάθεια σαν ανορθόλογη, ανατολίτικη, αντιευρωπαϊκή, οπισθοδρομική και λαϊκίστικη, επιχειρώντας να στριμώξουν το λαό μας, για μια ακόμη τελευταία φορά, στα ψευτοδιλήμματα τέτοιου τύπου. Και δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα να δείξουν το πιο απάνθρωπο πρόσωπο τους, κατηγορώντας την ανθρωπιά ως λαϊκισμό και τη συλλογική αλληλεγγύη ως ανατολίτικο εθνικισμό.

Είναι που θυμάμαι ακόμη την απάντηση του αρμόδιου Υπουργού Υγείας κου Αλέκου Παπαδόπουλου σε ερώτηση δημοσιογράφου σε σχέση με το θάνατο ενός 4χρονου αγοριού από τη Μυτιλήνη. Το “ευρωπαϊκό κράτος των αντιλαϊκιστικών δυνάμεων” που κατείχε τότε την εξουσία δεν κατόρθωσε ούτε να αποδεσμεύσει από την αντ-Εθνική Τράπεζα το σημαντικό ποσό που είχε συγκεντρώσει η αλληλεγγύη του “ανατολίτικου” Λαού μας, ούτε από το ομόλογο των 10 δις ευρώ που μόλις είχε εκδοθεί, περίσσευε κάτι για την μεταφορά του βρέφους στην Αμερική για θεραπεία, ούτε το “εκσυγχρονισμένο” Ε.Σ.Υ μπορούσε να διασφαλίσει την υγεία ενός παιδιού 4 χρονών. «Άλλη ερώτηση» είχε απαντήσει τότε ο αρμόδιος ορθολογιστής, ευρωπαϊστής και εκσυγχρονιστής κος υπουργός, θεωρώντας την ερώτηση λαϊκιστική! Τέτοια ανθρωπιά, ο σημερινός κήνσορας του εκσυγχρονισμού!

Είναι που θυμάμαι ακόμη, εκείνη την “περίεργη” φιλολογία ότι όντας υπουργός οικονομικών διέγραψε -λέει- χρέος του ΑΝΤ1 προς το ΙΚΑ, ύψους 24 δις. δραχμών. Σήμερα, επανέρχεται δίχως μια στοιχειώδη μεταμέλεια, ζητώντας «ριζική αναμόρφωση, να πεταχτεί ό,τι υπάρχει μέχρι σήμερα» και αναδεικνύοντας τον πανικό του πολιτικού συστήματος, φαίνεται να δρομολογεί την «απόσυρση» αυτής της κυβέρνησης και την ανάδειξη των «αρίστων» εφεδρειών που θα φέρουν σε πέρας τη δυσάρεστη δουλειά. Διαβάζοντας μάλιστα, πίσω από τις λέξεις του κ. Υπουργού, είναι φανερή η προσπάθεια συναρμολόγησης και συνεύρεσης με διάφορα σαπιόξυλα του καταρρέοντος σκηνικού, αφού όπως λέει, την «προοδευτική σκέψη τη συναντάει κανείς οριζόντια παντού». Ευτυχώς όμως και το νέο μασκο-καλσόν θα ξελουρίσει όπως λένε και στο χωριό μου, εν μία νυκτί αυτή τη φορά. Και θα ξημερώσει. Δεν μπορεί θα ξημερώσει !

Γιατί, όπως αυτή είναι η τελευταία μονοκομματική κυβέρνηση, έτσι και ο Αλεκισμός ή Alexism κατά το ευρωπαϊκότερον, θα είναι το έσχατο στάδιο του νεοελληνικού παρασιτισμού.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗΣ
Οικονομολόγος

http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/2011/04/02/«αλεκισμοσ»-το-εσχατο-σταδιο-του-παρα/

Έναρξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ

Κυριάκος Μάτσης, ο ήρωας!

Ο Κυριάκος Μάτσης, γιος αγροτών, γεννήθηκε τον Ιανουάριο του 1926 στο χωριό Παλαιοχώρι. Μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο του χωριού, πηγαίνει στο Γυμνάσιο της Αμμοχώστου, όπου διακρίνεται για την πνευματική και εθνική του δράση. Το 1946 πήγε στην Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει Γεωπονία. Διακρίνεται για την ρητορική δεινότητα των δημοσίων λόγων του. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, τον αποκαλεί «αηδόνι της Κύπρου», όταν τον ακούει να μιλά με πάθος για το Κυπριακό σε κάποια φοιτητική εκδήλωση.

Τα κείμενά του - η σκέψη του

Έφηβος μαθητής, γράφει το 1944:

«Θα ριχτώ στον αγώνα. Θα πολεμήσω τίμια και παλληκαρίσια. Θ' αγωνιστώ για το λαό. Τον βλέπω αμόρφωτο και θέλω να τον μορφώσω, τον βλέπω αδικημένο και θέλω να τον δικαιώσω ...».

Στις 29 Ιουνίου 1945 με την ευκαιρία της αποφοιτήσεώς τους, ο Μάτσης προσφωνεί τους συμμαθητές του, λέγοντας και τα ακόλουθα:

«Ο κόσμος σήμερα, ύστερα από ένα αιματοκύλισμα, πλέει σε ένα πέλαγος ιδεολογιών και η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε πραγματικό αδιέξοδο. Αλλά η Ελληνική νεολαία δεν θα βρεθή ποτέ σε μια τέτοια θέση. Μοναδική της ιδεολογία πρέπει να είναι η ιδεολογία της Ελλάδος, μοναδικό της σύμβολο η Ελληνική γαλανόλευκη, πάνω στην οποία βρίσκεται απεικονισμένο το πραγματικό ιδανικό του Έλληνα, πίστη του στην Πατρίδα και στην θρησκεία.

Ελληνόπουλα, ας κλείσουμε βαθειά στην ψυχή μας τα αθάνατα αυτά ιδανικά. Έχουμε χρέος ιερό να το κάνουμε αυτό. Εμπρός, λοιπόν, ακρίτες των Εθνικών μας επάλξεων. Ας της δώσουμε το κάθε τι. Και την ζωή μας ακόμα. Γιατί αν πραγματικά μια φορά κανείς πεθαίνει, το να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη ...».

Στις 30 Οκτωβρίου 1946, μια μόλις εβδομάδα μετά την άφιξή του στην Θεσσαλονίκη, γράφει στο ημερολόγιό του:

«Πριν δύο μέρες γιορτάσαμε την 28η Οκτωβρίου. Τρίξανε τα ξύλινα πόδια των αναπήρων του πολέμου. Και το τρίξιμο τους έφερε στη ψυχή ένα αίσθημα απελπισίας, γιατί οι θυσίες μας θυσιάστηκαν στο βωμό του αγίου συμφέροντος των μεγάλων δυνάμεων. Εφ' όσον η ηρωική αυτή χώρα πληρώνεται με το κάλπικο νόμισμα των ωραίων λόγων και των επιβλητικών εκφράσεων, ενώ τα αληθή της συμφέροντα παραβλάπτονται ουσιωδώς, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι επικρατεί εις τον κόσμο δικαιοσύνη.

Τουναντίον ο 20ος αιών είναι στίγμα δια την ανθρωπότητα και τον πολιτισμόν, διότι, παρά τας διαφόρους επαγγελίας, τους σοσιαλισμούς και τους κομμουνισμούς, ο κόσμος εις την πραγματικότητα πεινά, βασανίζεται, ψοφά εις τα πεζοδρόμια».

Από τα ημερολογιακά κείμενά του, δεν λείπουν και οι φιλοσοφικοί στοχασμοί. Να τι γράφει στις 14 Δεκεμβρίου 1946, αναφορικά με τον φυσικό νόμο:

«...Σαν δεν μπορείς να τον νικήσης, ώ άνθρωπε, τον νόμο, σαν δεν μπορείς να τον παραβής, περιφρόνα τον. Στάθου κατάντικρυ στις φουρτούνες απτόητος και με σταθερό χέρι οδήγα το καράβι της ζωής μέσα απ' την ομίχλη και τους σκοπέλους, χωρίς να νοιάζεσαι για τ' αποτέλεσμα. Αργά ή γρήγορα θα πεθάνης...».

Ούτε όμως επίσης και οι ανθρωπιστικοί/ηθικοπλαστικοί στοχασμοί. Ενδεικτικώς (από την καταγραφή της 23ης/12/1946 και 31ης/12/1946 αντιστοίχως):

«Το να σκορπάς γύρω σου την χαρά, να το ξαλάφρωμα του πόνου, το να κάνης μια ψυχή ευτυχισμένη, να η αληθινή χαρά».

«Υπάρχουν στον κόσμο αυτό μερικές αρχές τις οποίες απαραιτήτως πρέπει να τηρή ο άνθρωπος. Κι' ανάμεσα σ' αυτές, πρώτες και καλύτερες στέκονται αι της αγάπης και του σεβασμού προς του γονείς και τους διδασκάλους μας».

Το μυαλό του βέβαια, κυρίως περιστρέφεται γύρω από την αγαπημένη του Κύπρο. 15 Δεκεμβρίου 1946:

«Η Κύπρος διέρχεται μίαν των κρισιμοτέρων στιγμών της μακραίωνος ιστορίας της. Μέσα από τα βάθη των αιώνων ένας λαός ζητά την λευτεριά του. Και ξέρει ο λαός αυτός ν'; αγωνίζεται, να παλαίη, να υποφέρη;»

Η Αγάπη του προς την Πατρίδα, φυσικά δεν αποκλείει και την πανανθρώπινη οπτική των πραγμάτων. Στις 31 Δεκεμβρίου 1946, αναλογιζόμενος τον Πόλεμο, που ένα χρόνο πριν έχει λήξει, γράφει:

«Χρειάζονται ακόμη αιώνες για να συναισθανθή η ανθρωπότης ότι μόνον με την συναδέλφωσιν των λαών θα μπορέση ο ταλαίπωρος κόσμος να ζήση αρμονικά στον πολυτάραχο πλανήτη μας».

Στον Ανταρτοπόλεμο

Στο τέλος του 1947 και ενώ ο Ανταρτοπόλεμος/Εμφύλιος μαίνεται, ο Κυριάκος Μάτσης, γράφει πάλι στο ημερολόγιό του:

«Φεύγει ακόμα ένας χρόνος. Και ταλαιπωρημένη η ανθρωπότης αγκομαχά κάτω από μια αναταραχή τρομερή, μέσα σε μια τεράστια σύγχυση πνευμάτων. Ιδιαίτερα η Πατρίδα μας κάτω από την αντάρτικη δράση των Κομμουνιστών, με ματωμένο το μέτωπο αγωνίζεται για να διασώση την Μακεδονία από τα χέρια των Βουλγάρων που νομίζουν ότι είναι δυνατόν να πάρουν την Θεσσαλονίκη. ΤΟΤΕ ΜΟΝΟΝ ΘΑ ΓΙΝΗ ΑΥΤΟ, ΟΤΑΝ ΠΤΩΜΑΤΑ ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΤΗΣΟΥΝ».

Στις 21 Φεβρουαρίου 1948, η κυπριακή εφημερίδα «Ελευθερία» αναδημοσιεύει ένα ενδιαφέρον γράμμα του Μάτση προς τους δικούς του, όπου περιγράφεται η ατμόσφαιρα στην Θεσσαλονίκη μετά από μια εκτεταμένη επίθεση κομμουνιστών με βόμβες:

«Αυτήν την στιγμή που σας γράφω, ολόκληρη η Θεσσαλονίκη είναι ανάστατη και καταγανακτισμένη από την θρασύτητα των αναρχικών - διότι μόνον περί θρασύτητος πρόκειται - να κτυπήσουν την πόλιν μας, με αποτέλεσμα τον φόνο αθώων πολιτών, οι οποίοι εκοιμώντο ανύποπτοι. Πρόκειται περί μιας απλής εντυπωσιακής ενεργείας, η οποία απεσκόπει να αναπτερώσει το ηθικόν των εναπομεινάντων οπαδών των αναρχικών. Επέτυχον όμως τα αντίθετα, διότι ο λαός της Θεσσαλονίκης ηνώθη περισσότερον αρραγώς κάτω από το αθώον αίμα που εχύθη. Το ηθικόν όλων των πολιτών εγιγαντώθη περισσότερον και ατσαλώθηκε η πίστις για τον κίνδυνον που διατρέχομεν, όχι εκ μέρους των συμμοριτών, αλλά εκ μέρους των βορείων γειτόνων μας. Οι σπασμωδικές ενέργειες των αναρχικών αποδεικνύουν την αρξαμένην κατάρρευσιν των. Εις την πραγματικότητα η δύναμις των έχει μειωθή τεραστίως, εις δε τας πόλεις μία-μία αι παράνομοι οργανώσεις των ανακαλύπτονται και διαλύονται. Ούτω χθες συνελήφθησαν περί τα εξήκοντα πρόσωπα, τα οποία κατηγορούνται δια παράνομον δράσιν και διότι οι πλείστοι των συλληφθέντων κατεπρόδιδον εκ των δημοσίων θέσεων, τας οποίας κατείχον, τα σχέδια των Αρχών. Εις την ύπαιθρον έχουν σχηματισθή σώματα Αμύνης και έτσι βλέπομεν τους αγρότας που την ημέραν κρατούν τ' αλέτρι για να οργώσουν τα χωράφια των, την νύκτα να παίρνουν στα ίδια χέρια το όπλο και να περιμένουν τον εχθρόν, για να προασπίσουν τους εαυτούς των, τας οικογενείας των, τας εστίας των και τα κτήματά των. Ο ηρωϊκός μας στρατός, εξ άλλου, εγκατεστημένος εις όλα τα επίκαιρα σημεία, καταδιώκει κατά πόδας τους αναρχικούς συμμορίτας με αποτέλεσμα, ότι σε κανένα χωριό, έστω και το πιο μικρό, δεν μπόρεσαν να μείνουν ούτε 24 ώρες. Και η λύσσα των ξεσπά πάνω στα αθώα παιδιά, τον άμαχο πληθυσμό, στους ιερείς μας. Χθες μετεδόθη η φρικιαστική είδησις, ότι σε ένα χωριό συνέλαβαν τον ιερέα και τον έβαλαν ζωντανό στον τάφο, περιλούοντας τον με καυτό νερό. Έναν άλλον ιερέα, τον οποίον συνέλαβαν μαζί με τα δύο παιδιά του προ ημερών, τον κατακρεούργησαν ανηλεώς. Μιλούν μόνα των τα ξηρά λόγια, ώστε να μη χρειάζονται σχόλια. Απάγουν τας νεανίδας μας δια να κορέσουν τα άγρια ένστικτα των και να πληρώσουν τα χαρέμια των "δημοκρατικών" παραδείσων των.

Η επίθεσις κατά της Θεσσαλονίκης έκαμε να ξυπνήση και ο τελευταίος πολίτης, και όλοι αισθάνονται σήμερον ότι κάθε ανεκτικότης και αδράνεια είναι προδοσία. Ολόκληρον το Έθνος γράφει με το αίμα του την συνέχειαν της λαμπράς ιστορίας του».

Ο "Αντικομμουνισμός" του Μάτση

Ο Κυριάκος Μάτσης είναι αντικομμουνιστής, αλλά προσγειωμένος και λογικός, μακριά από κάθε πάθος. Προτιμά τον διάλογο, και όχι τις διαμάχες, για το καλό του τόπου. Στην διάρκεια του Β'; Παγκοσμίου Πολέμου, στο χωριό του, είχε ατελείωτες συζητήσεις με συγχωριανούς του Κομμουνιστές, ενίοτε δε και με ηγετικά στελέχη αυτών. Ακόμα και όσοι διαφωνούσαν μαζί του, τον σέβονταν, όπως ακριβώς αυτός σεβόταν τους αντιπάλους του.

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τού ότι ο αντικομμουνισμός του Μάτση, έμεινε πάνω από κάθε ταπεινή εμπάθεια, είναι και το γεγονός ότι φθάνει στο σημείο να υπερασπιστεί τον Κύπριο συμφοιτητή του Γιάννη Δρουσιώτη, που είχε συνταχθεί με τους αντάρτες και είχε καταδικαστεί σε θάνατο. Ενώ θα περίμενε κανείς ότι, ο Μάτσης θα αναθεμάτιζε τον συμπατριώτη του, ή ότι έστω θα έμενε παγερά αδιάφορος εμπρός στην καταδίκη του σε θάνατο, εκείνος τον επισκέπτεται στην φυλακή και τον υπερασπίζεται στο στρατοδικείο. Και ύστερα από δέκα χρόνια, κατά τον αγώνα της ΕΟΚΑ, θα επιχειρήσει να έχει επαφή με Κυπρίους Κομμουνιστές, πράγμα που προκάλεσε και την υποψία σε κάποιους ότι τάχα ήταν και ο ίδιος Κομμουνιστής!

«Έμαθα πάντα στην ζωή ν' αγαπώ και να εκτιμώ τους ιδεολόγους αγωνιστές που ξέρουν ν' αγωνιστούν για ένα ιδανικό -αδιάφορο ποιο είναι αυτό- αρκεί να το πιστεύουν», γράφει για άλλη μια φορά στο ημερολόγιο του, αναφορικά με την υπόθεση Δρουσιώτη.

Η λήξη των σπουδών του

Από την 1η Ιουλίου μέχρι την 29η Νοεμβρίου 1951 ο Κυριάκος Μάτσης βρίσκεται στην Κύπρο και ασχολείται με τη συγγραφή της πτυχιακής του διατριβής, που έχει ως θέμα: «Γενική μελέτη του χωρίου Παλαιοχωρίου Λευκωσίας (Κύπρου) και ειδική τής εν αυτώ αμπελοκαλλιέργειας».

Στις 2 Ιουνίου 1952 λαμβάνει τον τίτλο του Γεωπόνου. Βαθμός Πτυχίου «Λίαν Καλώς».

Εγκαταλείπει την Ελλάδα είκοσι έξι ημέρες αργότερα και επιστρέφει στην Κύπρο. Αρχίζει να εργάζεται στο μεγάλο αγρόκτημα του θείου του Π. Ιωάννου στα Κούκλια. Ο επιστήμονας-γεωπόνος προσφέρει τις γνώσεις του στην ανάπτυξη της παραγωγής του αγροκτήματος.

Στην ΕΟΚΑ

1η Απριλίου 1955 αρχίζει ο Εθνικο-απελευθερωτικός Αγώνας της ΕΟΚΑ. Γράφει ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής στα απομνημονεύματά του:

«Ο Μάτσης εκ των πρώτων κατετάγη εις την Οργάνωσιν. Στρατιώτης του καθήκοντος, αγνός και τίμιος, υπόδειγμα, εις τους υφισταμένους του εμψυχωτής, εισήλθεν εις τον αγώνα με την φλόγα της αυτοθυσίας και την δίψαν να επιτελέσει έργον μεγάλο».

Το Αγρόκτημα των Κουκλίων όπου εργαζόταν ο Κυριάκος Μάτσης γίνεται αγωνιστικό κέντρο. Το Land-Rover της εταιρείας, με αριθμούς εγγραφής R372, χρησιμοποιείται για μεταφορά οπλισμού, βομβών, πυρομαχικών και άλλου επαναστατικού υλικού με οδηγό τον Μάτση, που αψηφούσε τον θάνατο. Η αυτοθυσία ήταν ταυτόσημη με την αγωνιστική του ύπαρξη.

Η φυλάκισή του

Με την κατηγορία ότι ανήκει στην ΕΟΚΑ, ο Κυριάκος Μάτσης συλλαμβάνεται από τους Άγγλους στις 9 Ιανουαρίου 1956 και τον αποστέλλουν στα ανακριτήρια της Ομορφίτας. Γνωρίζουν ότι είναι σημαντικό στέλεχος της Οργάνωσης και ότι έχει στενή επαφή με τον Διγενή. Με την παρρησία που τον διέκρινε, δεν το αρνιέται. Οι διαβόητοι ανακριτές Ρόμπινσον, ΜακKάουαν και Χάρις τον ανακρίνουν, αλλά ο Μάτσης τούς μιλά για τις παραδόσεις των Ελλήνων, για τη μοίρα της πονεμένης Ρωμιοσύνης, για το χρέος να αγωνισθεί κανείς για την ελευθερία και δεν μένει μέχρις εκεί. Αντιστρέφει την πορεία των ανακρίσεων και τους ρωτά με θάρρος:

«Εσάς ποιος είναι, όμως, ο ρόλος και η αποστολή σας; Γιατί βρίσκεστε σε έναν τόπο που δεν σας θέλουν; Τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν στη δική μου τη θέση; Απαντήστε μου».

Τέτοια αξιοπρέπεια και τέτοια πρόκληση δεν την περίμεναν οι στυγνοί ανακριτές. Γι'; αυτό θα τον απομονώσουν και θα υποστεί τα φρικτότερα των βασανιστηρίων: Κτυπήματα, αϋπνία, ηλεκτροσόκ, αδιάλειπτες και επί εικοσιτετραώρου βάσεως ανακρίσεις. Σε καμία όμως περίπτωση η ψυχή του δεν λυγίζει. Παραμένει γενναίος και ατρόμητος. Ο ιδεολόγος, ο ιδεαλιστής απορρίπτει τον υλισμό και θέτει την αρετή και την πατρίδα πάνω απ'; όλα. Ο Στρατάρχης Χάρτινγκ επιχειρεί να τον εξαγοράσει για να καταδώσει τον Διγενή, με το μυθικό για την εποχή εκείνη ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών. Ο Κυριάκος Μάτσης, όμως, δίνει μάθημα αγωνιστικής αρετής στους βασανιστές του και είχε το θάρρος να βροντοφωνάξει κατάμουτρα στον σκληρό αποικιοκράτη Χάρτινγκ, κτυπώντας τη γροθιά του στο τραπέζι:

«Εξοχότατε, ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής. Λυπούμαι, διότι με έχετε προσβάλει με την πρότασή σας».

Ο κυβερνήτης αποχώρησε αμέσως και εκτιμώντας το ήθος του Μάτση, έδωσε εντολή να σταματήσουν τα βασανιστήρια που του έκαναν. Ο Μάτσης μεταφέρεται στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, όπου τον Απρίλιο του 1956 μετά την εξορία τού Μακαρίου γίνονται ουσιαστικές συνομιλίες λύσεως του Kυπριακού εντός των κρατητηρίων. Ο Μάτσης συνομιλούσε με τους ανακριτές, τον βοηθό κυβερνήτη Sinclair και τον Redaway. Κατάφερε να βελτιώσει τους όρους της συμφωνίας Μακαρίου - Χάρτινγκ σε σημαντικά σημεία και πίστευε στη σύντομη λύση του Kυπριακού. Έθετε τα πάντα υπ' όψιν του Διγενή, ο οποίος όμως θεώρησε ότι, δεν μπορούσε από μόνος του να υπογράψει ή να δώσει τη συγκατάθεσή του για την λύση και το πολιτικό μέλλον της Κύπρου. Την 1η Μαΐου ο Διγενής στέλνει στον Μάτση με το ψευδώνυμο «Μιλτιάδης» την περίφημη «Διαταγή», στην οποία του ανέθετε όρους πως ο ένοπλος αγώνας θα λήξει μόνο όταν επιτευχθεί συμφωνία, και διαπραγματεύσεις δύνανται να γίνουν μόνο με τον Μακάριο, όταν αυτός αφεθεί ελεύθερος. Στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, σαν άλλος Γκάντι, αλλά κυρίως ως γνήσιος Έλλην Χριστιανός Ορθόδοξος, προτρέπει τους συγκρατουμένους του αγωνιστές να μην τρέφουν μίσος προς τους Άγγλους στρατιώτες, αλλά αντιθέτως να προσπαθούν να δημιουργήσουν ζεστή σχέση μαζί τους και να τους πείσουν για το δίκιο του Κυπριακού Ελληνισμού. Η προσπάθεια αποδίδει! Μια μονάδα Άγγλων κηρύσσει ανταρσία!...

Το ηρωικό τέλος του

Στις 13 Σεπτεμβρίου 1956, ο Κυριάκος Μάτσης δραπετεύει και διορίζεται Τομεάρχης της επαρχίας Κερύνειας.

Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 ο Μάτσης, ύστερα από προδοσία, βρισκόταν στο καταφύγιό του, περικυκλωμένος από Άγγλους στρατιώτες. Επιστέγασμα των αγώνων του Κυριάκου Μάτση ήταν όταν μέσα από το κρησφύγετό του στο Δίκωμο, βροντοφώναξε στη μία και τριάντα το μεσημέρι της 19ης Νοεμβρίου 1958: «Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας».

Ήταν έτοιμος για τον θάνατο. Τον είχε προβλέψει στα γράμματά του, τον είχε αναλύσει στους φιλοσοφικούς στοχασμούς του, τον είχε με σιγουριά καταγράψει στο ημερολόγιό του, τον είχε τραγουδήσει. Είχε υπογραμμίσει στο βιβλίο «Σιδηρά Διαθήκη» του Δημητρακοπούλου: «Έκλεξε όσον ημπορής τον τρόπον του θανάτου σου, ένας ωραίος θάνατος είναι συνήθως η ευγενεστέρα πράξις της ζωής!».

Τρία πράγματα σκέφτηκε να κάνει: να κάψει τα έγγραφα της ΕΟΚΑ, να διώξει τους δύο συντρόφους του και να γεμίσει το όπλο του. Οι Άγγλοι αν και πολύ περισσότεροι φοβήθηκαν και προτίμησαν τη σιγουριά της ρίψης χειρομβοβίδων. Ο Μάτσης εκείτετο διαμελισμένος από την έκρηξη της χειροβομβίδας στο μικρό του κρησφύγετο, αλλά η ψυχή του είχε βρει τη θέση της στο πάνθεον των ηρώων.

Έντεκα μήνες πριν από το πέρασμα τού Μάτση στην αθανασία, σε επιστολή προς τους γονείς του, φανερώνει το πώς θα αντιμετώπιζε το τελευταίο προσκλητήριο της πατρίδος: «Πιστεύουμε ότι κάθε θυσία μας δεν πηγαίνει άδικα και εσείς να είστε περήφανοι για μας. Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν. Και δεν μπορώ να σκεφθώ γονείς που να είναι πιο περήφανοι παρά για τα παιδιά τους που έπεσαν για την πατρίδα».

Τι άλλο μπορούμε να πούμε πλέον εμείς, εκτός από ΑΘΑΝΑΤΟΣ!...
Μηνάς Κασιμάτης

Πηγές:
*«Δια χειρός Ηρώων», Σπύρου Παπαγεωργίου, Εκδ. Επιφανίου.
*«Ο σύγχρονος Εφιάλτης του Έθνους (ΚΚΕ & ΑΚΕΛ)», Φώτη Παπαφώτη,
* http://www.apoellas.com/epeteiaka/arxeio_matsis.php
(antiparakmi.blogspot.com/.../blog-post_19.html)
* http://www.anorthosisfc.com/article.php?PageID=22