Τι ακριβώς είναι η επίσημη γλώσσα του σκοπιανού κράτους;

Αναμνηστική φωτογραφία της πρώτης Επιτροπής, η οποία κατασκεύασε το «μακεδονικό» αλφάβητο μεταξύ 27ης Νοεμβρίου και 4ης Δεκεμβρίου του 1944. Από αριστερά προς τα δεξιά: Vasil Iljoski, Hristo Zografov, Krum Toshev, Dare Djambaz, Venko Markovski, Mirko Pavlovski, Mihail Petrushevski, Hristo Prodanov, Georgi Kiselinov, Georgi Shoptraianov, Jovan Kostovski 

Τι ακριβώς είναι η επίσημη γλώσσα 

του σκοπιανού κράτους;

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Στην διάρκεια του 18ου αιώνα στον γεωγραφικό χώρο του Βιλαετίου Θεσσαλονίκης και στο νοτιότερο τμήμα του Βιλαετίου Μοναστηρίου, υπήρξε, για πρακτικούς λόγους, ανάγκη στενότερης επικοινωνίας μεταξύ αλλόγλωσσων πληθυσμών με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα σλαβογενές προφορικό ιδίωμα, με ρίζες σε δυτική βουλγαρική διάλεκτο, στην οποία επήλθαν σημαντικές γραμματικές και φωνητικές αλλαγές (απλοποιήσεις), ενώ προστέθηκε ένα πλήθος ελληνικών, τουρκικών, βλάχικων και αρβανίτικων λέξεων.

Προέκυψε έτσι ένα γλωσσικό μέσο επικοινωνίας που κατατάσσεται γλωσσολογικά στην κατηγορία των βοηθητικών γλωσσών οι οποίες είναι γνωστές ως πίτζιν (pidgin). Το ιδίωμα αυτό (εντόπια ή εντόπικα όπως το αποκαλούν οι ομιλητές του) προφανώς δεν ταυτίζεται με την βουλγαρική γλώσσα και αυτός ήταν ο λόγος που αναφερόταν από τρίτους (λογοτέχνες, διπλωμάτες κλπ, όπως η Π. Δέλτα, ο Στρατής Μυριβήλης, σε δημόσια έγγραφα) ως «μακεδονική γλώσσα» με την έννοια ότι μιλιόταν στην Μακεδονία. Από το γεγονός αυτό μέχρι το σημείο να ισχυρίζονται ορισμένοι ότι κάποιες παλαιότερες αναφορές σε «μακεδονική γλώσσα» αποτελεί απόδειξη ότι η Ελλάδα δεχόταν από παλιά την ύπαρξη σκοπιανής («μακεδονικής») γλώσσας, αποτελεί ουρανομήκη ανοησία και φτηνό προπαγανδιστικό εφεύρημα με προφανείς στόχους.

Το ιδίωμα αυτό χρησιμοποιήθηκε από Τούρκους, Έλληνες, Βούλγαρους, Σέρβους, Τσιγγάνους κ.ά. στις προαναφερθείσες περιοχές την περίοδο της Οθωμανικής διοίκησης, αλλά μετά τους πολέμους ’12-’13 έχασε την χρησιμότητά του με αποτέλεσμα να φθίνει βαθμιαία η χρήση του.

Το κρίσιμο στοιχείο που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής εντοπίζεται στο θέμα της εθνοτικής κατάταξης αυτών των αλλόφωνων πληθυσμών λόγω παλαιοτέρων λανθασμένων αντιλήψεων, που ταύτιζαν την γλώσσα με την εθνική ταυτότητα και συνείδηση και χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν, ως εργαλείο του βουλγαρικού, αλλά και του σερβικού επεκτατισμού στον ευρύτερο χώρο της Μακεδονίας. Πρέπει να καταστεί απολύτως σαφές ότι οποιαδήποτε σύνδεση μεταξύ ομιλουμένης γλώσσας και εθνοτικού προσδιορισμού πρέπει να αποφευχθεί, όπως μας διδάσκει η διεθνής επιστημονική εμπειρία.

Είναι επίσης απαραίτητο να διευκρινιστεί, ότι η κατασκευασμένη το 1944-45 «μακεδονική» γλώσσα των Σκοπίων, ουσιαστικά μια σερβο-βουλγαρική τεχνητή διάλεκτος, ελάχιστη σχέση έχει ιστορικά και γλωσσολογικά με το ιδίωμα των γηγενών Μακεδόνων Ελλήνων και συγχέεται σκόπιμα για προφανείς λόγους. 

Υπενθυμίζουμε ότι συντονιστής των Σέρβων και Βούλγαρων γλωσσολόγων που αποτέλεσαν την επιτροπή κατασκευής της σκοπιανής γλώσσας είχε τοποθετηθεί το «δεξί χέρι» του Τίτο, ο «πρωθυπουργός της σοσιαλιστικής δημοκρατίας της ‘‘Μακεδονίας’’», Λάζαρ Κολισέφσκι.

Το Διάταγμα της 16 Μαΐου 1945 με το οποίο καθορίζεται το αλφάβητο της σκοπιανής γλώσσας. Υπογράφει ο περιβόητος Λάζαρος Κολισέφσκι. Είναι γραμμένο στην βουλγαρική διάλεκτο της περιοχής και στην βουλγαρική και όχι σερβική παραλλαγή του κυριλλικού αλφαβήτου.

Μετά την ρήξη Τίτο-Στάλιν, το βουλγαρικό κράτος ουδέποτε αναγνώρισε την ύπαρξη «μακεδονικής» γλώσσας (και εθνότητας), θέση που την τηρούν με συνέπεια μέχρι σήμερα οι Βούλγαροι και αποκαλούν το γλωσσικό αυτό κατασκεύασμα περιπαικτικά «η κολισεφσκική» γλώσσα.

Παρά τις προσπάθειες του σκοπιανού κράτους και τις πλούσιες χρηματοδοτήσεις προς πανεπιστημιακά ιδρύματα διαφόρων χωρών, ουδείς σοβαρός γλωσσολόγος αποδέχεται την θεωρία ότι η (ψευδο-) μακεδονική γλώσσα των Σκοπίων υπήρχε πριν από αιώνες (!) στην περιοχή, όπως ισχυρίζονται.

Σημειώνουμε ότι ο σημαντικός Δανός Γλωσσολόγος διεθνούς κύρους Holger Pedersen (1867–1953) στο κλασικό σύγγραμμά του: «Η ανακάλυψη της Γλώσσας» (DISCOVERY OF LANGUAGE, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ το 1924) αναφέρεται στις σλαβικές γλώσσες και τις κατατάσσει ως εξής (σελ. 43-44):

A. East Slavonic

1) Russian

2) Little Russian (Belorussian)

B. South Slavonic

1) Bulgarian

2) Serbo-Croatian

3) Slovenian

C. West Slavonic

1) Slovakian and Czech

2) Sοrbian (in Upper and Lower Lausitz)

3) Polish, with Kashubish and Slovintzish

4) Polabian (Elbe-Slavonic now extinct)

            Η κατάταξη αυτή ισχύει μέχρι σήμερα και έτσι διδάσκεται σε κολλέγια και πανεπιστήμια, εκτός βέβαια από εκείνα που δέχονται περίεργες χρηματοδοτήσεις.

Παρατηρούμε ότι στην ομάδα Β των νοτίων Σλαβικών γλωσσών αναφέρονται η Βουλγαρική, η Σερβο-Κροατική και η Σλοβενική. Η «μακεδονική» (Σκοπιανή) βεβαίως δεν υπάρχει, διότι κατασκευάστηκε μετά από 20 χρόνια από το πουθενά!

            Θα πρέπει να τονιστεί επίσης ότι ένα πολύ διαδεδομένο σύγγραμμα για φοιτητές, στα γερμανόφωνα πανεπιστήμια, αλλά και μεταφρασμένο στα αγγλόφωνα, είναι το εξαιρετικό εισαγωγικό εγχειρίδιο του Michael Meier-Brügger (με την συμμετοχή και άλλων ειδικών) «Indogermanische Sprachwissenschaft/Indo-European Linguistics» (Ινδοευρωπαϊκή Γλωσσολογία), 2003 με αλλεπάλληλες επανεκδόσεις. Στις σελίδες 28-29 αναφέρονται τα εξής σημαντικά:

«Η μακεδονική του αρχαίου Βασιλείου της βόρειας Ελλάδος πιθανότατα δεν είναι τίποτε άλλο από μια βορειοελληνική διάλεκτο της Δωρικής» και παραπέμπει σε σημαντικές επιστημονικές εργασίες που στηρίζουν και τεκμηριώνουν αυτήν την διαπίστωση. Και συνεχίζει με τα εξής αποστομωτικές διαπιστώσεις: «Αντίθετα, στο σημερινό κράτος της Μακεδονίας, του οποίου πρωτεύουσα είναι τα Σκόπια, ομιλείται μια νότια σλαβική διάλεκτος, παρόμοια με την βουλγαρική (γλώσσα)»!

Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε παραπάνω.

Τέλος, παράλληλα με την νέα γλώσσα, που βαφτίστηκε «μακεδονική», κατασκευάστηκε και ένα νέο κυριλλικό αλφάβητο, μείγμα του σερβικού και βουλγαρικού.

Τα τεράστια ερωτήματα που προκύπτουν είναι τι έκανε το ελλαδικό κράτος και κυρίως οι αρμόδιοι φορείς, Ακαδημία, Πανεπιστήμια, Ινστιτούτα κλπ στα πολυάριθμα Συνέδρια, Συμπόσια, Ημερίδες που διοργανώνονται εδώ και δεκαετίες στο εξωτερικό, αλλά και στην Ελλάδα, ώστε αυτές οι επιστημονικές διαπιστώσεις να διαδοθούν με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία; Η απάντηση νομίζω είναι γνωστή: Πλην σπανίων φωτεινών εξαιρέσεων, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ!

Έτσι, σήμερα μπορούν και εμφανίζονται κάποιοι θρασύτατοι τύποι και να ισχυρίζονται ότι «κατάφεραν» να δεχτούν οι Σκοπιανοί να καταγραφεί ως σλαβική η κατασκευασμένη γλώσσα τους στο κουρελόχαρτο των Πρεσπών, λες και υπήρχε περίπτωση οποιοσδήποτε να υποστηρίξει σοβαρά ότι δεν είναι σλαβική, αλλά η γλώσσα που μιλούσε ο Μ. Αλέξανδρος. Αγράμματοι ξυλοσχίστες με γελοίες ιδεοληψίες που παγίδεψαν μια ολόκληρη χώρα, ξεπουλώντας τα πάντα για μια καρέκλα…

ΔΕΕ

Στο πανσλαβικό συνέδριο οι ψευτομακεδόνες!

Αυτοί οι φιλοσκοπιανοί ψευτομακεδόνες αποτελούν, όπως έχω ξαναγράψει, μια ατέλειωτη πηγή διασκέδασης με αυτά που γράφουν και υποστηρίζουν. Ξαφνικά, ξέχασαν ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και συμμετέχουν σε ...πανσλαβικά συνέδρια (!) ξεχνώντας ότι οι Σλάβοι εμφανίστηκαν στην περιοχή μας 1000 χρόνια μετά τον Μ. Αλέξανδρο. Πιθανότατα τώρα που έσφιξαν τα πράγματα με τους Αλβανούς, θυμήθηκαν ότι στην πραγματικότητα είναι Σλάβοι. Κάποια στιγμή βέβαια οι πλακίτσες και τα καλαμπούρια θα τελειώσουν, τότε όμως θα είναι πολύ αργά...

ΔΕΕ 

Αυτή η σημαία τι σημαίνει;

Συμμετοχή Μακεδόνων 

σε Συνέδριο στη Ρωσία  

15/6/2017 - Η "Μακεδονική Μορφωτική και Πολιτιστική Κίνηση Έδεσσας" έλαβε και αποδέχτηκε πρόσκληση συμμετοχής στο Επετειακό Συνέδριο της οργάνωσης «Παν-σλαβική Ένωση» της Μόσχας, που γιόρτασε τα 150 χρόνια από το 1^ο Συνέδριο της, το 1867. 

Στο Συνέδριο της "Παν-σλαβικής Ένωσης" προσκλήθηκε και συμμετείχε ως σύνεδρος και ο πάτερ Νικόδημος Τσαρκνιάς, ιερέας του οίκου προσευχής Σφέτα Ζλάτα Μέγκλενσκα της Αριδαίας.

Το συνέδριο διήρκησε 8 ήμερες και πραγματοποιήθηκε στο ποταμόπλοιο «Πριγκίπισσα Αναστασία» που εκτελεί κρουαζιέρες στον ποταμό Βόλγα, από την Μόσχα μέχρι την Αγ. Πετρούπολη, με στάσεις κατά τη διαδρομή σε διάφορα εντυπωσιακά ιστορικά και θρησκευτικά αξιοθέατα.

Στο Συνέδριο συμμετείχαν πάνω από 200 σύνεδροι από πολλές Ευρωπαϊκές σλαβικές χώρες και υπήρχε μια φιλική και ενθουσιώδες ατμόσφαιρα, ειδικά στο τμήμα της Νεολαίας, σε όλη την διάρκεια του Συνεδρίου του οποίου το κύριο θέμα ήταν η ένωση και η συνεργασία όλων των σλαβικών λαών και η προσπάθεια να ερευνηθούν όλα εκείνα τα στοιχεία, πέρα από τις γλώσσες μας, που μας ενώνουν (παραδόσεις, ιστορία, πολιτισμός, κτλ).

Ήταν μια εξαίσια επαφή που ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει όλους στο μέλλον, για συνεργασίες. 

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τα τελικά συμπεράσματα του Παν-σλαβικού Συνεδρίου, όπως μεταφράστηκαν από τα ρωσικά στα ελληνικά.

ΚΥΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΥ

ΠΑΝ-ΣΛΑΒΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

26/05/17 - 03/06/17

 Μόσχα - Αγία Πετρούπολη

(Έκκληση των Σύνεδρων του Επετειακού Παν-σλαβικού Συνεδρίου προς τους ηγέτες των σλαβικών κρατών και τις σλαβικές μη κυβερνητικές οργανώσεις)

Από τις 26 Μαΐου ως τις 3 Ιούνιου 2017 η Μόσχα και η Πετρούπολη φιλοξένησαν το Ιωβηλαίο του Παν-σλαβικού Συνεδρίου, στο οποίο συμμετείχαν πάνω από 220 σύνεδροι από όλες τις σλαβικές χώρες. Η πρώτη ολομέλεια του Συνεδρίου πραγματοποιήθηκε κοντά στα τείχη του Κρεμλίνου, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ρωσικής Κρατικής Βιβλιοθήκης. Οι περαιτέρω εργασίες του συνεδρίου συνεχίστηκαν επί του πλοίου "Princess Anastasia" στη διαδρομή Uglich- Yaroslavl - Kirilov - Kizhi - Svirstroy - Βαλαάμ - Αγία Πετρούπολη. Στις εργασίες του συνεδρίου πραγματοποιήθηκαν 14 διαλέξεις και στρογγυλά τραπέζια, στα οποία παρουσιάστηκαν περισσότερα από 300 έγγραφα, ομιλίες, εκθέσεις και παρουσιάσεις:
• Διάσκεψη «Σλαβικός πολιτισμός και ειδικότερα η σλαβική ιδεολογία»
• Διάσκεψη «Σλαβικός διαφωτισμός»
• Διάσκεψη «Επίκαιρα θέματα της σλαβικής ιστορίας»
• Διάσκεψη «Σλαβικό κράτος, δίκαιο, γεωπολιτική»
• Διάσκεψη «Σλαβισμός και  Δύση»
• Συνέδριο «Πορεία προς την σλαβική ενότητα και την αμοιβαιότητα. Σλαβική ομοσπονδία. Ρωσική ενότητα"
• Στρογγυλό τραπέζι «Σλαβική γεωργία και οικονομικές σχέσεις»
• Διάσκεψη «Σλαβική Φιλολογία και Δημοσιογραφία»
• Στρογγυλό τραπέζι «Σλαβική ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική»
• Διάσκεψη «Σλαβική μουσική, θέατρο, κινηματογράφος»
• Στρογγυλό τραπέζι «Σλαβική νεολαία»
• Στρογγυλό τραπέζι «Καταστροφικές δυνάμεις στη σλαβική ιστορία»
• Στρογγυλό τραπέζι «Σλαβική Εγκυκλοπαίδεια»
• Συνέδριο «Οργάνωση της σλαβικής κίνησης»
Στο Συνέδριο συναντήθηκαν για να γιορτάσουν ένα αξιοσημείωτο γεγονός στην ιστορία του παγκόσμιου κινήματος των σλαβικών λαών – το σλαβικό Συνέδριο του 1867 στη Μόσχα. Οι σύνεδροι επισήμαναν ότι το συνέδριο του 1867 πραγματοποιήθηκε υπό του συνθήματος της μεγάλης αγάπης των σλαβικών λαών μεταξύ τους και για τη Ρωσία. Το κύριο αποτέλεσμα του συνεδρίου ήταν η πνευματική ενοποίηση των σλαβικών λαών, που ανέπτυξε μια κοινή ιδεολογία του παγκόσμιου κινήματος των σλαβικών λαών για την πνευματική ενότητα και την αμοιβαιότητα. Κατά το συνέδριο του 1867 διακηρύχτηκε ότι στους σλαβικούς λαούς ορίστηκε από τον Θεό μια ειδική αποστολή, που είναι η έννοια του σλαβικού πολιτισμού, σε όλες του τις εκφάνσεις. Η ιστορία των σλαβικών λαών εμπεριέχει το ιστορικό κάλεσμα τους σε αυτή την αποστολή, στον ιστορικό αγώνα των σλαβικών λαών για την καταπολέμηση των παγκόσμιων δυνάμεων του κακού, που ενσωματώνονται κυρίως στον γερμανο-ρωμαϊκό πολιτισμό. Στους σλαβικούς λαούς, ισχυρίστηκαν οι συμμετέχοντες του Συνεδρίου, με ιδιαίτερο τρόπο. Η παγκόσμια πρόκληση τους είναι να απελευθερώσουν την ανθρωπότητα από την μονόπλευρη και ψευδή ανάπτυξη, η οποία δέχτηκε την ιστορία κάτω από την επιρροή του Γερμανο-ρωμαϊκού δυτικού πολιτισμού.
Οι ιδέες και τα ιδανικά των σλαβικών λαών, υπό συζήτηση στο Κογκρέσο το 1867, προσδιόρισαν τις κύριες παραμέτρους της σλαβικής ιδεολογίας. Μερικά από αυτά έχουν επικαιροποιηθεί και έχουν ενσωματωθεί στη ζωή των σλαβικών λαών.
Οι ομιλητές στο συνέδριο τόνισαν ότι η Δύση εξακολουθεί να βλέπει τον σλαβικό κόσμο ως αντικείμενο εκμετάλλευσης και οικονομικής επέκτασης. Η συντριπτική πλειοψηφία των οικονομικών και φυσικών πόρων των σλαβικών κρατών που περιλαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ είναι υπό τον πλήρη έλεγχο των δυτικών οικονομικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων. Κάτω από την επίδραση αυτού του ελέγχου, η εθνική οικονομία των σλαβικών χωρών είναι υποβαθμισμένη και οι πιο προηγμένες επιχειρήσεις έχουν περάσει στα χέρια Γερμανο-Ρωμαϊκών ιδιοκτητών. Σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η κύρια μορφή της εκμετάλλευσης των σλαβικών λαών. Περίπου 110 εκατομμύρια άνθρωποι σλαβικών λαών (συμπεριλαμβανομένων της Ουκρανίας) είναι κάτω από το ζυγό και την εξάρτηση της Ένωσης (Γερμανο-ρωμαϊκής υπαγόρευσης).
Με βάση τις ιδέες του Συνεδρίου του 1867, οι σύνεδροι του Ιωβηλαίου του Παν-σλαβικού Συνεδρίου είμαστε αντίθετοι στο διαμελισμό και την καταλήστευση από τη Δύσης του πρωτότυπου σλαβικού πολιτισμού - ένα από τα θεμέλια ενός πολυπολικού κόσμου, για την διατήρηση των αιώνιων παραδόσεων και των ηθικών αξιών.
Η διατήρηση και η μετάδοση στις μελλοντικές γενιές των παραδοσιακών σλαβικών αξιών και ιδανικών: την πνευματική ακεραιότητα, την Φιλοκαλία, την συλλογικότητα, την μη απληστία, την τήρηση της σλαβικής ενότητας και της αμοιβαιότητας.
Για 150 χρόνια μετά το σλαβικό συνέδριο της Μόσχας, ο σλαβικός κόσμος έχει βιώσει πολλές αναταραχές. Η πιο αιματηρή μάχη ήταν με τη ναζιστική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Από τα 50 εκατομμύρια θύματα της, τα 35,3 εκατ εμπίπτουν τις σλαβικές χώρες. Με κόστος ανείπωτα δεινά, έχουν αποκατασταθεί τα αρχαία σύνορα μεταξύ της Γερμανίας και του σλαβικού κόσμου στο Labe / Elbe, τα οποία εξασφάλισε μια χειραψία αμερικανών και σοβιετικών στρατιωτών το 1945. Ως αποτέλεσμα της νίκης στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το αιώνιο όνειρο για τη σλαβικής ένωση απόκτησε πραγματικό σχήμα. Δημιουργήθηκε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, το Συμβούλιο Αμοιβαίας Οικονομικής Βοήθειας, τα οποία προώθησαν την πολιτική, οικονομική και πολιτισμική ενσωμάτωση των σλαβικών λαών.
Ωστόσο, στα τέλη του εικοστού αιώνα, ως αποτέλεσμα της προδοσίας των συμφερόντων του σλαβικού κόσμου από τους ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης και άλλων σλαβικών χωρών, καταστράφηκαν η Σοβιετική Ένωση, η Τσεχοσλοβακία, η Γιουγκοσλαβία και ξεκίνησε μια νέα επίθεση του γερμανικού πολιτισμού κατά του σλαβικού κόσμου.
Ως αποτέλεσμα των παραβιάσεων από τη Δύση όλων των διευθετήσεων μετά τον πόλεμο, τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η επιρροή του Βόρειου Ατλαντικού μπλοκ του ΝΑΤΟ, στον εικοστό πρώτο αιώνα, περνούν μέσα από την πολύπαθη γη της Donbass. Ξεκίνησε μια υστερική αντι-ρωσική και προπαγανδιστική εκστρατεία κατά της Ρωσίας στην οποία οι πιο δυνατές φωνές εθνικιστών της Ουκρανίας και της Πολωνίας συμβάλλουν στην υλοποίηση μιας νέας ανακατανομής του κόσμου, στο πνεύμα της «Drang nach Osten!» (Επέλαση προς την Ανατολή!).
Καθήκον του Διεθνούς σλαβικού κινήματος - αντιτίθεται σθεναρά στην επέκταση του ΝΑΤΟ προς την Ανατολή για να δείξει την επιθετική φύση του, τους βομβαρδισμού της Γιουγκοσλαβίας, η οποία δεν απειλούσε καμία από τις χώρες του μπλοκ, την εγκατάσταση στις σλαβικές χώρες αντιπυραυλικών συγκροτημάτων, εκτοξευτές πυραύλων και άλλων εγκαταστάσεων κατά της Ρωσίας και τους γενετικούς, πνευματικούς και οικονομικούς δεσμούς των σλαβικών πολιτισμών.
Απαραίτητη προστασία των μνημείων και νεκροταφείων των σοβιετικών στρατιωτών και άλλων σλαβικών πολεμιστών που συνέβαλαν αποφασιστικά στη νίκη επί του φασισμού, την διάσωση από την καταστροφή των Σλαβικών και άλλων λαών της Ευρώπης και του κόσμου, φέρνοντας τους την ελευθερία.
Σύμφωνα με πολλούς σύνεδρους ο σλαβικός κόσμος αντιμετωπίζει δύο σημαντικές παγκόσμιες προκλήσεις: να αναβιώσει την ένωση των κρατών της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, καθώς και να αρχίσουν οι εργασίες για τη δημιουργία της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Σλαβικών Κρατών και λαών.
Οι σύνεδροι του Επετειακού Παν-σλαβικού Συνεδρίου παροτρύνουν το κοινό της Λευκορωσίας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας να επιδείξουν τη βούλησή τους για την ενότητα και να παρουσιάσουν ένα ενιαίο μέτωπο για τη δημιουργία της Ένωσης με το κράτος της Ρωσίας. Με όλες τις πιθανές διαμορφώσεις της αναδυόμενης Ευρασιατικής Ένωσης, η ρωσική δύναμη θα αποτελεί τον πυρήνα ισχύος σε πολλαπλά στάδια στην Ευρασίατικη ένταξη, σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Για την ενίσχυση και την ανάπτυξη αυτής της συμμαχίας - το κύριο καθήκον του σλαβικού κινήματος. Ο κύριος στόχος του - η δημιουργία της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Σλαβικών Κρατών – η παν-σλαβική Ένωση. Ωστόσο, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, με δεδομένη την ιστορική πορεία της Ρωσίας με πάνω από εκατό έθνη ενωμένα σε ένα ενιαίο κράτος, δεν είναι μόνο ο πυρήνας της παν-σλαβικής ενοποίησης, αλλά και το κέντρο έλξης για τους λαούς της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αλλά και για άλλα κράτη. Η Ευρασιατική Ένωση, που δημιουργήθηκε το 2011, προβλέπει τη θέσπιση μιας συνομοσπονδιακής ένωσης κρατών με μια κοινή πολιτική στον οικονομικό, στρατιωτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό χώρο. Ωστόσο, αυτή η Ευρασιατική Ένωση θα είναι επιτυχής μόνο εάν ενισχυθεί από κυρίαρχα σλαβικά στοιχεία. Η Ένωση των σλαβικών κρατών, η Ενωμένη Ρωσία σε ισότιμη βάση, να γίνει ένα από τα θεμέλια ενός πολυπολικού κόσμου.
Οι σύνεδροι του Συνεδρίου θεωρούν ότι το σλαβικό κίνημά μας έχει ως στόχο να ενώσει τους  διαφορετικούς λαούς του σλαβικού κόσμου, για την προώθηση της ιστορικής αποστολής του - να καταστεί γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας, με τη δημιουργία της Ευρασιατικής Ένωσης των εθνών, η οποία ανοίγει το δρόμο για την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση.
Μόνο υπό αυτές τις συνθήκες ένωσης ο σλαβικός κόσμος θα είναι σε θέση να εκπληρώσει την αρχική παγκόσμια αποστολή του - να ελευθερώσει την  ανθρωπότητα από την ψευδή και μονόπλευρη ανάπτυξη, η οποία δέχεται την ιστορία υπό την επιρροή του δυτικού Γερμανο-ρωμαϊκού πολιτισμού.
Κατά τη διάρκεια του Ιωβηλαίου του Παν-σλαβικού συνεδρίου καταρτίστηκαν και εγκρίθηκαν πάνω από 30 έγγραφα και αναφορές. Όλα τα έγγραφα και το υλικό του Συνεδρίου αποφασίστηκε να δημοσιευτεί στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Οι σύνεδροι ενέκριναν το Ιωβηλαίο του Παν-σλαβικού συνεδρίου
1 Ιουνίου του 2017

http://edessavoden.gr/%CE%9D%CE%95%CE%91-%CE%94%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-News-Activities.php

Ιστορία του «μακεδονισμού» και περί του ονόματος της ΠΓΔΜ

Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση του "Σκοπιανού"

ΔΕΕ  

Ιστορία του «μακεδονισμού» 

και περί του ονόματος της ΠΓΔΜ

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά

Πολλά λέγονται για της εξελίξεις στην ΠΓΔΜ και το θέμα του ονόματός της. Δεν είναι βέβαιο ότι στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, η νέα κυβέρνηση της ΠΓΔΜ θα υιοθετήσει μια νέα πολιτική και ειδικότερα μια νέα πολιτική που θα εξυπηρετεί τα Ελληνικά συμφέροντα.

Πρέπει να δώσουμε πολύ μεγάλη προσοχή στο παιγνίδι που πάνε να παίξουν (όχι οι Σκοπιανοί, αυτούς τους χρησιμοποιούν) με το όνομα. Το ζητούμενο (γι' αυτούς που κινούν τα νήματα) είναι η χρησιμοποίηση του ονόματος έτσι ώστε να πληγεί η σχέση των σημερινών Ελλήνων με τους αρχαίους Έλληνες και να αποσυντεθεί η έννοια της Ελλάδος.

Για να καταλάβουμε το τι παιγνίδια παίζονται σε βάρος μας από την πολιτική τάξη που κυβερνά την Ελλάδα, ας θυμηθούμε το εξής: Ενώ το 1992-93 φωνάζαμε ότι δεν θα δεχθούμε να δοθεί το όνομα Μακεδονία ούτε παράγωγό του, και ενώ είχε συμφωνήσει και ο Κλίντον (τότε πρόεδρος των ΗΠΑ) και η ΕΕ, η Ελληνική αντιπροσωπεία πήγε στον ΟΗΕ και συμφώνησε στην χρήση του ονόματος "Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ", δηλαδή ΕΔΩΣΕ το όνομα! Πρωθυπουργός ήταν ο Κων/νος Μητσοτάκης και Υπουργός των Εξωτερικών ήταν ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου. Οπότε θέλει πολλή προσοχή!

Μην ξεχνάμε ποτέ την ιστορική εξέλιξη του «μακεδονισμού».

Τσαρική Ρωσία και «μακεδονισμός»

Μέχρι την εμφάνιση του κομμουνισμού το θέμα ετίθετο ως «Βουλγαρο-μακεδονικό». Δηλαδή, η προπαγάνδα των ισχυρών παρουσίαζε τους Μακεδόνες γενικά ως «εθνικά σλάβους» και ειδικά ως «σλάβους μεν, αλλά ειδικά ως Βουλγάρους». Να σημειωθεί ότι όπως και οι Βούλγαροι, έτσι και οι Ρώσοι αυτοπροσδιορίζονταν ως «σλάβοι».

Δηλαδή, οι Μακεδόνες παρουσιάζονταν (από την προπαγάνδα των ισχυρών) ως «μη-Έλληνες», ως μη αποτελούντες μέρος του ελληνικού έθνους, αλλά ως «σλάβοι Βούλγαροι».

Το «Βουλγαρο-μακεδονικό» το δημιούργησαν οι τσάροι της Ρωσίας, για να επεκτείνουν της επιρροή τους στα Βαλκάνια δια του Πανσλαβισμού.

Κομμουνισμός και «μακεδονισμός»

Τους τσάρους τους ανέτρεψαν οι κομμουνιστές.

Ο πάλαι ποτέ Πανσλαβισμός, ως εργαλείο επεκτάσεως της επιρροής της τσαρικής Ρωσίας στα Βαλκάνια, αντικαταστάθηκε από τον Διεθνισμό, ως εργαλείο επεκτάσεως της επιρροής της κομμουνιστικής-διεθνιστικής Ρωσίας στα Βαλκάνια.

Το λεγόμενο «Σλαβο-μακεδονικό» το ξεκίνησαν οι κομμουνιστές, μετατρέποντας το «Βουλγαρο-μακεδονικό» σε «Σλαβο-μακεδονικό». Δηλαδή οι Μακεδόνες δεν θεωρούνταν πλέον γενικά «σλάβοι» και ειδικά «Βούλγαροι», αλλά γενικά «σλάβοι» και ειδικά «Σλαβομακεδόνες». Έτσι προωθήθηκε η ιδέα της υπάρξεως «Σλαβομακεδονικού» έθνους. Δηλαδή και πάλι, οι Μακεδόνες παρουσιάζονταν ως «μη-Έλληνες», ως μη αποτελούντες μέρος του ελληνικού έθνους, αλλά ως «Σλαβομακεδόνες» και όχι πλέον ως «Βούλγαροι».

Μπορεί να έπεσε ο τσαρισμός, αλλά ένα πράγμα παρέμεινε σταθερό. Ότι οι Μακεδόνες πρέπει να θεωρούνται «μη-Έλληνες»!

Αμερικανισμός και «μακεδονισμός»

Όπως έπεσε ο τσαρισμός, έτσι έπεσε και ο κομμουνισμός.

Μετά την πτώση του κομμουνισμού μοναδικό «αφεντικό» του πλανήτη είναι οι ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ θέλουν να περιορίσουν την επιρροή της μετα-κομμουνιστικής Ρωσίας στα Βαλκάνια. Για να το καταφέρουν, χρειάζεται να διαλύσουν την σχέση μεταξύ των λαών των Βαλκανίων και ιδέας του σλαβισμού. Έτσι, αρχίζει η προσπάθεια «αποσλαβοποιήσεως» των πρώην «Σλαβομακεδόνων».

Μετά την πτώση του κομμουνισμού, το «Σλαβο-μακεδονικό» μετατράπηκε σε «Αρχαιο-μακεδονικό». Δηλαδή οι Μακεδόνες δεν θεωρούνταν πλέον γενικά «σλάβοι» και ειδικά «Σλαβομακεδόνες», και ασφαλώς ούτε γενικά «σλάβοι» και ειδικά «Βούλγαροι». Πλέον οι Μακεδόνες προβάλλονται από την προπαγάνδα των ισχυρών (ΗΠΑ) απλώς ως «Μακεδόνες», δηλαδή ως ένα ιδιαίτερο έθνος, που δεν είναι ούτε σλάβοι, ούτε Βούλγαροι, ούτε Σλαβομακεδόνες, και ασφαλώς, ούτε Έλληνες. Επιπλέον, το ιδιαίτερο αυτό έθνος προβάλλεται από την προπαγάνδα ως απόγονος των αρχαίων Μακεδόνων, οι οποίοι από την προπαγάνδα, και αυτοί, προβάλλονται ως «μη-Έλληνες».

Μπορεί να έπεσε και ο κομμουνισμός, αλλά ένα πράγμα παραμένει σταθερό. Ότι οι Μακεδόνες πρέπει να θεωρούνται «μη-Έλληνες»!

Η αλλαγή αυτή έγινε από τις ΗΠΑ, διότι κανείς άλλος δεν είχε την δύναμη να επιβάλει μια τέτοια αλλαγή και μάλιστα αντιτιθέμενη στα ρωσικά συμφέροντα.

Διεθνείς τραπεζίτες και «μακεδονισμός».

Για να ανατρέψουν τον τσάρο και για να καταλάβουν την εξουσία στην Ρωσία οι κομμουνιστές χρηματοδοτήθηκαν από διεθνείς τραπεζίτες που είχαν την έδρα τους την Γερμανία καις τις ΗΠΑ. Άρα, οι κομμουνιστές είχαν σαν αφεντικά τους τούς διεθνείς τραπεζίτες.

Σήμερα στις ΗΠΑ, άρα σε όλον τον πλανήτη, κάνουν «κουμάντο» διεθνείς τραπεζίτες.

Δηλαδή, οι διεθνείς τραπεζίτες είναι αυτοί που παρέλαβαν τον «σλαβο-βουλγαρο-μακεδονισμό», τον μετέτρεψαν σε «σλαβο-μακεδονισμό», στην συνέχεια τον μετέτρεψαν σε «αρχαιο-μακεδονισμό», ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ τον διατήρησαν ως «μη-ελληνικό-μακεδονισμό».

Συμπεράσματα.

Στην ιστορία του λεγομένου «Μακεδονικού» όλα τα στοιχεία συνεχώς αλλάζουν, εκτός από δύο που παραμένουν σταθερά. Πρώτον, ο σκοπός πάντα και όλων των ισχυρών ήταν οι Μακεδόνες να θεωρηθούν «μη-Έλληνες». Δεύτερον, μετά την πτώση των τσάρων οι ισχυροί ήταν, και παραμένουν μέχρι σήμερα, οι διεθνείς τραπεζίτες.

Κατά συνέπειαν, δεν είναι βάσιμο να περιμένει κανείς ότι η αλλαγή κυβερνήσεως στην ΠΓΔΜ θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Άλλωστε ο σημερινός πρωθυπουργός έχει την υποστήριξη των ΗΠΑ, όπως την είχε και ο προηγούμενος (μέχρι που οι ΗΠΑ αποφάσισαν ότι δεν τους είναι χρήσιμος πλέον).

Ό,τι και να λένε οι οποιοιδήποτε μεγαλοσχήμονες, θα συνεχίσει η προπαγάνδα που θέλει τους Μακεδόνες «μη-Έλληνες». Και εάν δούμε κάτι να αλλάζει στο σημείο αυτό, τότε είναι που πρέπει να τρομάξουμε. Ίσως σημαίνει ότι πλέον το όνομα «Έλληνας», δεν είναι όνομα ενός έθνους, αλλά απλώς του κατοίκου μιας περιοχής. Ίσως, ακόμη χειρότερα, ότι το έχουν «φάει» άλλοι, ότι έχουν επιτύχει να καταχωρήσουν του «έθνος των Ελλήνων», ως μέρος (υποσύνολο) ενός άλλου γενικότερο «έθνους».

Πρέπει να το εννοήσουμε. Αυτό που κυρίως θέλουν να πάρουν από εμάς τους Έλληνες είναι η ιστορία μας, στην οποία βρίσκονται οι πηγές της ιστορίας Ευρώπης και όλου του δυτικού ( = λευκού) κόσμου (δηλαδή Ευρώπης, Ρωσίας, ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλίας). Δευτερευόντως τους ενδιαφέρει ο ορυκτός πλούτος μας και η γεωγραφική μας θέση. Όποιος ελέγχει την ιστορία, ελέγχει το παρελθόν. Και όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το παρόν και το μέλλον. Και όποιος ελέγξει το παρελθόν της Ευρώπης, ελέγχει όλον τον δυτικό κόσμο, ο οποίος δυτικός κόσμος (φαίνεται να) ελέγχει όλον τον κόσμο.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται ο «μακεδονισμός», ο «θρακισμός», ο «αρχαιο-τουρκισμός» κλπ.

Φλώρινα 4-3-2017

Παύλος Χρ. Αλτίνης

Δικηγόρος

http://krouakroua.blogspot.gr/2017/06/blog-post.html

Το Πατριαρχείο Μόσχας βράβευσε τον σκοπιανό πρόεδρο Ιβάνωφ!

Η Ρωσική Εκκλησία βράβευσε 

τον σχισματικό Πρόεδρο των Σκοπίων 

Σε μια πρωτοφανή πρόκληση προς τη Σερβική Εκκλησία αλλά και ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία προχώρησε το Πατριαρχείο Μόσχας, το οποίο δεν κρύβει τις οικουμενικές του βλέψεις και την επιθυμία του να πάρει τα πρωτεία από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, όπως και να «καταλάβει» τα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αλεξάνδρειας (το Αντιόχειας το ελέγχει ήδη).

Ο Σκοπιανός Πρόεδρος Γκιόργκι Ιβάνοφ κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Μόσχα βραβεύτηκε από τον Πατριάρχη Κύριλλο με την πλακέτα του «Αγιωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσσιών, Αλέξιου Β΄».

Η τιμητική αυτή διάκριση έγινε σε τελετή στο Ναό του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα.

«Αυτό, το διεθνούς κύρους βραβείο απονέμεται στο πρόεδρο Ιβάνοφ και είναι η αναγνώριση των προσπαθειών του για την ενίσχυση των διορθοδόξων σχέσεων, το ρόλο της θρησκείας στην κοινωνία και τη δημιουργία ή την ενίσχυση των αρχών της θρησκευτικής ανεκτικότητας», αναφέρει σε ανακοίνωσή του το γραφείο του Ιβάνοφ.

Ο λόγος που αυτή η βράβευση της Ρωσικής Εκκλησίας είναι προκλητική για όλη την Ορθοδοξία είναι ο εξής: Η αυτοαποκαλούμενη «Μακεδονική Ορθόδοξη Εκκλησία – Αρχιεπισκοπή Οχρίδας» είναι σχισματική, αποσχίστηκε από το Πατριαρχείο Σερβίας, και καμία Ορθόδοξη Εκκλησία δεν την αναγνωρίζει. Πρόκειται για μια ψευδοεκκλησία, όπως ένα ψέμα εξάλλου είναι ολόκληρα τα Σκόπια.

Ήρθε τώρα το Πατριαρχείο Μόσχας και βράβευσε για την δήθεν προσφορά του στην Ορθοδοξία τον αρχηγό ενός κράτους που η Ορθόδοξη Εκκλησία του είναι ψευδοεκκλησία και ο ίδιος θεωρείται σχισματικός. Βράβευσε δηλαδή τον ηγέτη μιας χώρας με «μαϊμού» Ορθόδοξη Εκκλησία, που ούτε η Ρωσική Εκκλησία αναγνωρίζει, επιβραβεύοντας την εκκλησιαστική απάτη ως κάποια προσφορά στις «διορθόξες σχέσεις».

Προφανώς και η Ρωσία παίζει γεωπολιτικά παιχνίδια με τη θρησκεία, γεωθρησκευτικά λέγονται.

Στη Μέση Ανατολή υπονομεύει τις ελληνορθόδοξες Εκκλησίες, που αποτελούν την κανονική συνέχεια των Ορθόδοξων Εκκλησιών της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο) και προσπαθεί να εκδιώξει τους Έλληνες ιερείς και να τους αντικαταστήσει με Άραβες (και Σλάβους αργότερα) για να αλώσει τα Πατριαρχεία όπως το πέτυχε με το Πατριαρχείο Αντιόχειας.

Τα ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία είναι σημαντικά όχι μόνο λόγω των ελληνορθόδοξων ποιμνίων τους, που η Ρωσία θέλει να τα θέσει υπό τον έλεγχό της, αλλά και λόγω των τεράστιων ακινήτων εκκλησιαστικών περιουσιών στην περιοχή.

Για να πάρετε μια ιδέα, ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το 25% της έκτασης του κράτους του Ισραήλ ανήκει στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και το 30% της Παλιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ, ενώ πριν μια δεκαετία η αξία της ακίνητης περιουσίας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων σε τρεις ηπείρους υπολογιζόταν συντηρητικά τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια.

Εννοείται ότι το μεγάλο εμπόδιο της Ρωσίας στους σχεδιασμούς της για πανορθόδοξη κυριαρχία είναι ότι έχει απέναντί της τους Έλληνες.

Τώρα οι Ρώσοι από το «πουθενά», για να τη «μπούνε» στους Αμερικανούς (οι Ρώσοι διαδίδουν ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο είναι «αμερικάνικο μαγαζί»), εκμεταλλεύτηκαν την πρόσφατη κρίση στα Σκόπια και βράβευσαν τον αρχηγό ενός κράτους με ψευδοεκκλησία για την δήθεν προσφορά του στην Ορθοδοξία, προσβάλλοντας φυσικά και τους Σέρβους από τους οποίους αποσχίστηκε η σκοπιανή ψευδοεκκλησία.

Με αυτά και άλλα οι Ρώσοι το μόνο που καταφέρνουν είναι να υπονομεύουν την Ορθοδοξία και την ενότητά της. Και στο τέλος για μια ακόμη φορά τίποτα δεν πρόκειται να καταφέρουν, αφού λαός που προσπαθεί να περάσει τον Βόσπορο εδώ και χίλια χρόνια και δεν τα έχει καταφέρει, θα έπρεπε κάτι να είχε διδαχτεί από την ιστορία του.

http://www.tribune.gr/religion/news/article/362873/rosiki-ekklisia-vravefse-ton-schismatiko-proedro-ton-skopion-ti-skopiani-psevdoekklisia.html

Αλβανοί : «Προσωρινά κράτη» είναι το Κοσσυφοπέδιο και τα Σκόπια

Αλβανοί : «Προσωρινά κράτη» είναι 

το Κοσσυφοπέδιο και τα Σκόπια

Οκτώβριος 21, 2016.

«Η διεθνής κοινότητα, με τα κράτη αυτά, έχει δημιουργήσει ένα πείραμα, υποστηρίζοντας ότι οι δύο αυτές χώρες θα μπορέσουν να διατηρηθούν ως εθνικά κράτη στη διεθνή κοινότητα. Αλλά, το πείραμα έχει αποτύχει, διότι ούτε το Κοσσυφοπέδιο, ούτε και τα Σκόπια, μέχρι σήμερα δεν έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν θεσμικές δομές», γράφει η αλβανική ‘Lajm’.

Έτσι, τα κράτη του Κοσσυφοπεδίου και της πΓΔΜ, αποτελούν μια προσωρινή λύση ή ένα αποτέλεσμα των έκτακτων μέτρων που ελήφθησαν από τη διεθνή κοινότητα (Ευρώπη και ΗΠΑ) για να σταματήσουν τις υφιστάμενες συγκρούσεις ή για την πρόληψη συγκρούσεων στο μέλλον.

Η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να προσπαθήσουν και πάλι με ένα σχέδιο 5 ή 10 ετών να αποδείξουν οριστικά εάν αυτές οι δύο χώρες μπορούν να κρατηθούν ως οντότητες. Αν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό και εάν η Ελλάδα συνεχίσει να αγνοεί την ύπαρξη της Ψευδομακεδονίας και η Σερβία το Κοσσυφοπέδιο, αν οι δύο αυτές χώρες δεν γίνουν δεκτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το Κοσσυφοπέδιο και η πΓΔΜ, τότε πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο μια ομοσπονδίας ή συνομοσπονδίας με την Αλβανία.

Η Ομοσπονδία ή Συνομοσπονδία, με αυτά τα τρία θέματα, είναι η βέλτιστη λύση για τα προβλήματα των Βαλκανίων, που είναι αρνητικά και αντικατοπτρίζονται στην Ευρώπη.

Η Ομοσπονδία/Συνομοσπονδία, μετά από ένα χρονικό διάστημα θα πρέπει να συγχωνευθεί σε μια ενιαία οντότητα. Μελλοντικά αυτή η ένωση μπορεί να έχει ένα οποιαδήποτε όνομα που θα απηχεί την ύπαρξη της και την ευημερία της και μπορεί να ζητήσει και κάθε είδους ένωση με την Ελλάδα.

Με την ενέργεια αυτή θα βελτιωθούν τα λάθη του Συνεδρίου του Βερολίνου και των Βερσαλλιών, και αυτό το πράγμα, την ίδια στιγμή, θα σηματοδοτήσει το τέλος των προβλημάτων στα Βαλκάνια.

Κατά συνέπεια, η οικονομία και η ασφάλεια θα ενισχυθούν στα Βαλκάνια και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη. 

Έτσι, θα αποφευχθεί ο κίνδυνος του παν-σλαβισμού, ο οποίος κατεδαφίστηκε με το Συνέδριο του Βερολίνου και από τότε, ιδιαίτερα πρόσφατα, ο κίνδυνος πάλι αρχίζει να εξαπλώνεται και να απειλεί την Ευρώπη.

Πηγή: Lajm

--

The Hellenic Information Team

               

  Το παρόν άρθρο μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από το  © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση μόνον με αναφορά  της ενεργής ηλεκτρονικής διεύθυνσης  του ιστολογίουπαραγωγής- http://www.echedoros-a.gr

Ο νέος Αμερικανός πρέσβης στα Σκόπια αναφέρθηκε σε "Σλάβους" και όχι σε "Μακεδόνες"

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη, αν συνδυασθεί μάλιστα με την προ ημερών ανακήρυξη της Δημοκρατίας της Ιλλυρίδας (βλ. προηγούμενη ανάρτηση). Κάτι κυοφορείται στα Σκόπια...

ΔΕΕ

Η Δημοκρατία της Ιλλυρίδος

Ο νέος Αμερικανός πρέσβης στα Σκόπια 

αναφέρθηκε σε "Σλάβους" και όχι σε "Μακεδόνες" 

Σεπτέμβριος 21, 2014.

Δυσαρέσκεια προκάλεσε η χρήση της λέξης «Σλάβοι» για τους Σκοπιανούς από τον υποψήφιο  νέο πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών στα Σκόπια.

Ο υπουργός του νοτιο-σλαβικού κράτους, Νίκολα Πόποσκι,  θα καλέσει αύριο τον αναπληρωτή πρέσβη των ΗΠΑ για να μεταφέρει  τη δυσαρέσκεια του για τον νέο πρέσβη που προορίζεται για τα Σκόπια, αφού αποκάλεσε τους Σκοπιανούς, Σλάβους.

«Το υπουργείο Εξωτερικών των Σκοπίων, θα απαντήσει για την ακατάλληλη χρήση του όρου ‘Σλάβοι’, από τον νεοδιορισθέντα πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στα Σκόπια, κ. Jess Lippincott Baily, κατά την ακρόασή του στη Γερουσία», σημειώνει η ανακοίνωση του ΥΠΕΞ.

Ο Αμερικανός διπλωμάτης δήλωσε ενώπιον της Γερουσίας ότι το νοτιοσλαβικό κράτος –FYROM, κατοικείται από δύο κύριες εθνότητες, την πλειοψηφούσα των Σλάβων και την μειοψηφούσα των Αλβανών, σημειώνει η εφημερίδα ‘Βέτσερ’.

--

The Hellenic Information Team

               

 © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

Η συντριβή των Βουλγάρων στην μάχη του Κλειδίου (Μάχη της Μπελασίτσα) 1014 μ.Χ.

1000 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ 

ΤΟΥ ΚΛΕΙΔΙΟΥ (1014)

Σαράντου Ι. Καργάκου

Ἱστορικοῦ

Φέτος συμπληρώνονται 1000 χρόνια ἀπὸ τὴ μάχη τοῦ Κλειδίου (29-7-1014), ἀλλ’ ὑποπτεύομαι ὅτι τὸ γέγονος αὐτὸ θὰ περάσει ἀπαρατήρητο ἀπὸ τὴν πολιτεία, λόγῳ τῆς «Μεττερνιχείου» καὶ δαιμονίου, ὄντως, πολιτικῆς ποὺ ἀκολουθεῖ ἔναντι τῶν γειτόνων μας: να μὴ δυσαρεστήσουμε τοὺς Βούλγαρους καὶ τοὺς Σκοπιανοὺς ἐν ὀνόματι τῆς καλῆς γειτονίας!

Καὶ ὅμως ἡ μάχη τοῦ Κλειδίου εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ κορυφαῖα στρατιωτικὰ γεγονότα τῆς ἱστορίας τῆς Αὐτοκρατοριας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ ἀπὸ τοὺς Δυτικούς, καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὸν Ἱερώνυμο Βόλφ, τὸ 1562, ὀνομάσθηκε κακῶς Βυζαντινή.

Τὸν ὅρο Αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως οἱ Βολλανδιστές, Ἰησουίτες μοναχοί, ποὺ ἐκδίδουν τὰ «Acta Sanctorum», ἔχουν κατακυρώσει ὑπὲρ τῶν Φραγκων ποὺ βασίλευσαν στὴν Βασιλεύουσα μετὰ τὴν πρώτη ἅλωση (1204-1261). Τὶς ἐνστάσεις μας ὡς πρὸς αὐτὸ διατυπώνουμε στὸ βιβλίο μας «Ἡ Αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως-Ἀπὸ τὴν Ἁγία Σοφία τοῦ Κωνσταντίνου στὴν Ἁγία Σοφία τοῦ Ἰουστινιανοῦ» (ἐκδ. Ἰ. Σιδέρης, Ἀθῆνα 2012).

Ἐπανερχόμενοι στὴν περιώνυμη αὐτὴ μάχη, πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι ἦταν ἕνα γεγονός ποὺ εἶχε τεράστιες πολιτικὲς προεκτάσεις σὲ ὅλο τὸ χῶρο τῆς Βαλκανικῆς καί ποὺ ὁ ἀπόηχός του φθάνει ὥς τὶς ἡμέρες μας, ἀφοῦ οἱ Σκοπιανοὶ καὶ οἱ φιλοσκοπιανοὶ ἱστορικοὶ θεωροῦν τὴ σύγκρουση τοῦ Σαμουὴλ καὶ τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Κων/πόλεως ὄχι σὰν σύγκρουση τῆς ἑλληνόφωνης καὶ ἑλληνόμορφης κατ’ οὐσίαν καὶ παιδείαν αὐτοκρατορίας μὲ τὸ ἀρτισύστατο κράτος τῆς Βουλγαρίας ἀλλὰ σὰν ἕναν πόλεμο ἐνάντιον τῶν … Μακεδόνων! Ποὺ ἦσαν πρόγονοι αὐτῶν…! Καὶ ἀσφαλῶς ἦσαν πρόγονοι ὄχι, ὅμως, σὰν Μακεδόνες ἀλλ’ ὡς Σλάβοι καὶ πιὸ εἰδικὰ Βούλγαροι. Μὲ ἄλλα λόγια οἱ Σκοπιανοι θεωροῦν τὸν Σαμουὴλ σὰν «Μακεδόνα», ποὺ ἕνωσε, ὅπως οἱ «προπάτορές» τους Φίλιππος καὶ Ἀλέξανδρος ὑπὸ τὴν ἐξουσία του ὅλα τὰ μέρη τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἑλλάδος μέχρι τὸν Ἰσθμὸ καί, ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμά τους, ἄρχισε πόλεμο ἐναντίον τῆς Ἀνατολῆς!

Αὐτὸ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ κάνουμε μία ἀναγωγὴ στὰ περὶ τῆς καταγωγῆς τοῦ Σαμουήλ. Οἱ ἐγκυρότεροι Ἕλληνες καὶ ξένοι ἱστορικοὶ ἀμφισβητοῦν καὶ τὴν βουλγαρικότητα τοῦ Σαμουήλ! Δὲν δέχονται πὼς ἦταν ἀπόγονος τοῦ Ἀσπαροὺχ (πρώτου Βούλγαρου ἡγεμόνα), οὔτε πὼς ἡ μάνα του ἦταν κόρη τοῦ φοβεροῦ βασιλιᾶ τῶν Βουλγάρων, τοῦ Συμεών. Ἡ ἐπικρατέστερη ἄποψη ἦταν πὼς ὁ Σαμουὴλ ἦταν ἀρμενικῆς καταγωγῆς, ἄποψη ποὺ πρωτοδιατύπωσε ὁ Ἀρμένιος ἱστορικὸς Στέφανος τοῦ Τωρόν, ποὺ ἦταν σύγχρονος τῶν γεγόνοτων. Τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι οἱ τέσσερις ἀδερφοί, οἱ λεγόμενοι Κομητόπουλοι, ποὺ ἀναστάτωσαν τὴν Βαλκανικὴ καὶ ἀπείλησαν τὴν Αὐτοκρατορία, ἦσαν παιδιὰ τοῦ «κόμη» Νικολάου καὶ τῆς Ῥιψίμης. Τὸ ὄνομα τῆς μητέρας εἶναι δηλωτικὸ ἀρμενικῆς καταγωγῆς. Ἀπὸ τὸ ἀξίωμα τοῦ πατέρα τους ὀνομάστηκαν Κομητόπουλοι. Ἀπὸ τὰ τέσσερα ἀδέλφια, ποὺ εἶχαν στασιαστικὲς τάσεις, τὰ τρία σκοτώθηκαν: ὁ Δαβὶδ σκοτώθηκε στὴν τοποθεσία Καλὴ Δρῦς τῆς Δυτ. Μακεδονίας, ὁ Μωυσῆς σκοτώθηκε ἀπὸ στρατιῶτες τοῦ αὐτοκρατορικοῦ στρατηγοῦ Λέοντα Μελισσηνοῦ, ἐνῶ ὁ Ἀαρών, ποὺ μετὰ ἀπὸ κάποιες ταλαντεύσεις, μεταπήδησε στὸ στρατόπεδο τῶν αὐτοκρατορικῶν, δολοφονήθηκε ἀπὸ μέλη τῆς οἰκογένειάς του. Ἀπέμεινε μόνος ὁ ἰκανώτερος καὶ πλέον ἐπίφοβος γιὰ τὴν Αὐτοκρατορία, ὁ τρομερὸς Σαμουήλ.

Ὁ Σαμουὴλ ἦταν ὁ νεώτερος γυιὸς τοῦ κόμητος (διοικητὴ) τῆς Δυτ. Μακεδονίας Νικολάου. Ἐπωφελούμενος ἀπὸ τὶς συγκρούσεις τοῦ αὐτοκράτορα Ἰωάννη Τσιμισκῆ (969-976) ἐναντίον τῶν Ῥώσων, κυρίως ὅμως ἀπὸ τὴν ἐμπλοκὴ τοῦ νέου αὐτοκράτορα Βασιλείου Β΄ (976-1025) σὲ πόλεμο ἐναντίον τῶν ἰσχυρῶν στρατηγῶν Βάρδα Σκληροῦ καὶ Βάρδα Φωκᾶ, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τὴν ἰσχυρὴ τάξη τῶν «Δυνατῶν» (μεγαλογαιοκτημόνων), ξεσήκωσε τὸν βουλγαρικὸ πληθυσμὸ καὶ ὀργάνωσε ἰσχυρὸ στρατό. Στὸν στρατὸ τοῦ Σαμουὴλ προσεχώρησαν ὁ εὐνοῦχος γυιὸς τοῦ Βούλγαρου βασιλιᾶ Πέτρου, ὀνομαζόμενος Βόρις μὲ τὸν ἀδελφό του Ῥωμανό, ποὺ διέφυγαν ἀπὸ τὴν Κων/πολη. Κέντρο τοῦ Σαμουὴλ ἦταν ἡ περιοχὴ Πρεσπῶν καὶ Ἀχρίδας. Σιγὰ-σιγὰ ἡ ἐξουσία τοῦ Σαμουὴλ ἀπλώθηκε μέχρι τοῦ Ἰσθμοῦ. Κατὰ τὶς ἐπιδρομὲς κατελήφθη καὶ ἡ Λάρισα· ὁ πληθυσμός της μεταφέρθηκε στὸν Βορρᾶ, ἐνῶ τὰ λείψανα τοῦ πολιούχου ἁγίου τῆς πόλης, τοῦ Ἀχιλλίου, μεταφέρθηκαν στὴ νησῖδα τῆς Πρέσπας, ὅπου σῴζονται ἐρείπια τῆς ὀμώνυμης Βασιλικῆς (ναὸς ῥυθμοῦ Βασιλικῆς).

Ὁ Βασίλειος Β΄, ἀφοῦ τελείωσε ἐπιτυχῶς τὸν πόλεμο κατὰ τῶν στασιαστῶν στρατηγῶν, ἀνέλαβε προσωπικὰ τὸν πόλεμο κατὰ τοῦ Σαμουὴλ ποὺ εἶχε αὐτοανακηρυχθεῖ «τσάρος τῶν Βουλγάρων» (Τὸ πῶς οἱ Βούλγαροι βαφτίζονται «Μακεδόνες ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Σκοπιανοὺς πολιτικοὺς καὶ ἱστορικοὺς εἶναι κάτι ποὺ ἀνήκει ὄχι στὸν χῶρο τῆς ἱστορίας ἀλλὰ τῆς πολιτικῆς ἀλχημείας). Κάθε χρόνο ὁ Βασίλειος διενεργοῦσε αὐτοπροσώπως ἐκστρατεῖες ἐναντίον τοῦ Σαμουὴλ μὲ ἀντικειμενικὸ σκοπὸ νὰ περιορίσει τὸν χῶρο δράσης του, ὁ ὁποῖος χῶρος σταδιακὰ περιορίστηκε στὶς δύσβατες περιοχὲς τῆς ΒΔ Μακεδονίας. Ἀπὸ τὸ 1009 ὁ ἀγώνας γίνεται συνεχῶς σφοδρότερος. Ὁ Σαμουὴλ ὑποχώρει συνεχῶς καί, ἀδυνατώντας νὰ πολεμήσει σὲ ἀνοικτὸ πεδίο, ὀχυρώνει διάφορα στενά, γιὰ νὰ ἐμποδίσει τὴ διάβαση τῶν στρατευμάτων τοῦ Βασιλείου. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τὸ Στενὸ τοῦ Κλειδίου, μεταξὺ Σερρῶν καὶ Μελενίκου. Στο σημεῖο αὐτὸ ἐπρόκειτο νὰ δοθεῖ ἡ μάχη ποὺ ἔκρινε τὸν πολυετῆ πόλεμο ἀνάμεσα στὴν Αὐτοκρατορία τῆς Κων/πόλεως καὶ τοὺς Βουλγάρους.

Στὴν κλεισωρεία αὐτὴ καιροφυλακτοῦσε ὁ Σαμουὴλ γιὰ νὰ παγιδεύσει τὸν αὐτοκρατορικὸ στρατό. Ἀλλ’ ὁ στρατηγὸς Νικηφόρος Ξιφίας, ἀντὶ νὰ μπεῖ στό στενό, πέρασε πάνω ἀπὸ τὸ βουνό, ὑπερκέρασε τὶς βουλγαρικὲς δυνάμεις καὶ βρέθηκε στὰ νῶτα τους. Οἱ Βούλγαροι, ὅπως ἦταν φυσικό, αἰφνιδιάστηκαν ἀπὸ τὸν ἐλιγμὸ καὶ τὴν ἀριστοτεχνικὴ τακτικὴ τῆς ἐμμέσου προσπελάσεως. Ὁ ἱστοριογράφος Κεδρηνὸς ὀνομάζει τὸ βουνὸ Βαλάθιστα. Ἡ μάχη διεξήχθη ὡς ἑξῆς: ὁ Βασίλειος κτύπησε τοὺς Βούλγαρους κατὰ μέτωπον καὶ ὁ Νικηφόρος Ξιφίας ἀπὸ τὰ νῶτα. Στὴ μάχη σκοτώθηκε καὶ ὁ στρατηγὸς Νικηφόρος Βοτανειάτης, παπποὺς τοῦ μετέπειτα αὐτοκράτορα. Ὅταν ὁ Βασίλειος ἄρχισε νὰ εἰσχωρεῖ στὸ στενό, οἱ Βούλγαροι κυριεύθηκαν ἀπὸ πανικό. Ἡ μάχη μεταβλήθηκε σὲ σφαγή. Οἱ αἰχμάλωτοι ἦσαν χιλιάδες. Κατὰ τὸν Κεδρηνό, ὁ Βασίλειος, ἐφαρμόζοντας παλαιὰ σκληρὴ πολεμικὴ τιμωρία, τύφλωσε 15.000, ἀφήνοντας ἀνὰ 100 τυφλοὺς ἕναν μονόφθαλμο γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὴν Βουλγαρία.

Ὁ Παπαρρηγόπουλος, ἐρμηνεύοντας τὴν πράξη τοῦ Βασιλείου, λέγει πὼς ἀνάλογα ἔπραξαν σὲ νεωτέρους χρόνους οἱ Ἄγγλοι κατὰ τῶν καθολικῶν Ἰρλανδῶν, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι οἱ Ἀγγλοι πρῶτα ἐδίκαζαν καὶ μετὰ ἐκτελοῦσαν, ἐνῶ γιὰ τὴν τιμωρία ποὺ ἐπέβαλε ὁ Βασίλειος γράφει πὼς ἐπρόκειτο «περὶ πράξεως γενομένης ἐν τῇ ἀκμῇ πολέμου μακροῦ, ἐναγωνίου, καταστρεπτικοῦ, ὑπὸ τὸ κράτος πάθους ἀκαριαίου καὶ ἀκατασχέτου, ὑπὸ τοῦ ὁποίου καταλαμβάνονται πολλάκις οἱ στρατηγοί» (Κων/νος Παπαρηγόπουλος: «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», ἐκδ. Ἐλευθερουδάκη, τ. Δ΄, σ. 194). Ὁ Γάλλος ἱστορικὸς I. Brehier («Vie et mort de Byzance», σ. 230) ἀποδίδει τὸ γέγονος στὴν ἰδιοσυγκρασία τοῦ Βασιλείου, ὁ ὁποῖος ἑξαγριωνόταν καὶ γινόταν ἐκδικητικός, ὅταν ἀντιμετώπιζε ἀντιπάλους ὠμοὺς καὶ ἀπίστους. Προσωπικὰ -χωρὶς να ἐπιδοκιμάζουμε τὴν πράξη-πιστεύουμε ὅτι πρόκειται γιὰ μία ἐνέργεια σύγχρονου πολιτικοῦ ρεαλισμοῦ. Ὁ Βασίλειος ἐφάρμοζε κάπως πιὸ πρωτόγονα-γιατὶ δὲν εἶχε τὰ σύγχρονα μέσα-αὐτό ποὺ ἐφαρμόζεται καὶ στὰ νεοτέρα χρόνια, ὡς τὶς ἡμέρες μας.

Ἄλλωστε, καὶ γιὰ τὰ σημερινὰ δεδομένα ἡ ἠθικὴ τῆς πολιτικῆς εἶναι ἡ ἀποτελεσματικότητα. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τότε ὑπῆρξε ἀκαριαῖο. Ὁ Σαμουήλ, ποὺ διασώθηκε στὴν Πρίλαπο (Πέρλεπε), μόλις ἀντίκρυσε τὸ οἰκτρὸ θέαμα, πέθανε μετὰ λίγο ἀπὸ τὴ θλίψη του. Ὁ Βασίλειος, μετὰ τὴ νίκη του καὶ τὴν πλήρη ὑποταγὴ τῆς Βουλγαρίας, ὀνομάστηκε Βουλγαροκτόνος. Ἂν πολεμοῦσε, νικοῦσε καὶ τιμωροῦσε ἀπηνῶς Μακεδόνες, ὅπως διατείνονται οἱ Σκοπιανοί, θὰ ὀνομαζό-ταν…Μακεδονοκτόνος! Ἀλλὰ Μακεδὼν ὀνομάζεται αὐτός, ὡς προερχόμενος ἀπὸ τὴ λεγομένη Μακεδονικὴ δυναστεία.

Ἡ νικηφόρα πορεία τοῦ Βασιλείου συνεχίστηκε. Κατέλαβε τὸ Μελένικο, τὴν Πρίλαπον, τὸ Στυπεῖον (σημ. Ἱστίπ), τὰ Μογλενὰ (ἀρχαία Ἀλμωπία) καὶ προχώρησε ὡς τὴν Ἀχρίδα, ὅπου βρίσκονταν τὰ ἀνάκτορα τοῦ Σαμουήλ. Παρὰ τὴν ἀντίσταση ποὺ συνάντησε στὰ διάφορα φρούρια, φέρθηκε στὸ μετέπειτα διάστημα μεγαλόψυχα πρὸς τοὺς Βούλγαρους αἰχμαλώτους καὶ πρὸς τὸν λαό. Τὴν ἴδια μεγαλοψυχία ἔδειξε πρὸς τοὺς συγγενεῖς τοῦ Σαμουήλ.

Ἡ ἀντίσταση τῶν Βουλγάρων κράτησε ὡς τὸ 1018. Μετὰ τὴν πλήρη ὑποταγή, ὁ Βασίλειος χώρισε τὴ Βουλγαρία σὲ δύο «θέματα» (διοικήσεις): τὸ Παρίστριο θέμα καὶ τὸ θέμα Βουλγαρίας, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦσαν τμήματα τῆς Αὐτοκρατορίας. Καταργήθηκε ἐπίσης τὸ βουλγαρικὸ πατριαρχεῖο καὶ οἱ ἐπισκοπές του ὑπαχθήκανε στὴ νέα αὐτοκέφαλη Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος. Ἐπειδή, ὅμως, στὸ θέμα Βουλγαρίας καὶ στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος ὑπαχθήκανε ἑλληνικὲς περιοχὲς καὶ μητροπόλεις (μητρόπολη Λαρίσης), αὐτὸ ἔδωσε σὲ νεωτέρους χρόνους λαβὴ στοὺς Βούλγαρους ἐθνικιστὲς γιὰ διεκδικήσεις εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Μετὰ τὸν στρατιωτικὸ του θρίαμβο, ὁ Βασίλειος πραγματοποίησε περιοδεία ἀνὰ τὴν Αὐτοκρατορία. Τότε ἐπισκέφθηκε καὶ τὴν Ἀθήνα καὶ προσευχήθηκε στὸν Παρθενῶνα, ποὺ εἶχε γίνει χριστιανικὸς ναὸς (Παναγία ἡ Ἀθηνιώτισσα). Ἡ συμβολικὴ αὐτὴ ἐνέργεια, τὴν ὁποία ὕμνησε μὲ λαμπροὺς στίχους ὁ Παλαμᾶς στὴ «Φλογέρα τοῦ Βασιλιᾶ», δείχνει πὼς ὁ Βασίλειος εἶχε συνείδηση «ῥίζας». Μὲ τὸ προσκύνημά του στὸν Παρθενῶνα ἔδενε μέσα του τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὸν Χριστιανισμό. Καὶ στὸν πόλεμο, ποὺ μόλις τελείωσε, ἔδωσε ἕναν χαρακτῆρα οἰονεῖ ἐθνικό.

Ἡ μάχη τοῦ Κλειδίου καὶ ἡ συντριβὴ τοῦ Σαμουὴλ ἀπήλλαξε τὴν Αὐτοκρατορία ἀπὸ ἕναν ἐπίφοβο ἐχθρὸ γιὰ διάστημα δύο αἰώνων. Στὸ διάστημα αὐτὸ ἡ Βασιλεύουσα ἀντιμετώπισε πλῆθος ἐπιδρομῶν. Ἂν σὲ αὐτοὺς προσετίθεντο καὶ οἱ Βούλγαροι, τότε ἡ κατάρρευσή της θὰ εἶχε ἐπέλθει πολὺ ἐνωρίτερα.

Προδημοσίευση, περιοδικό ΄΄Ἑρῶ΄΄, τεῦχος ΑΠΡ. ΙΟΥΝ. 2014

http://maccunion.wordpress.com/