Η Κίνα στα Βαλκάνια και την Ελλάδα

Η Κίνα στα Βαλκάνια και την Ελλάδα

Η Κίνα έχει ανακοινώσει ότι είναι έτοιμη να διαθέσει 10 τρισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα τέσσερα χρόνια σε έργα υποδομής κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού (One Belt, One Road Initiative). Με την ανάπτυξη θαλάσσιων, οδικών και σιδηροδρομικών δικτύων το Πεκίνο θέλει να δημιουργήσει διαδρόμους μεταφορών που θα εξυπηρετούν τις εμπορικές του συναλλαγές από την Ασία ως την Αφρική, την Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Ο Βαλκανικός Δρόμος του Μεταξιού είναι το όνομα του δικτύου της διαδρομής μεταφορών και της εφοδιαστικής αλυσίδας που έχει αρχίσει να εδραιώνει η Κίνα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η διαδρομή ξεκινά με την επένδυση ναυαρχίδα στο λιμάνι του Πειραιά και επεκτείνεται σε έργα υποδομής στις γειτονικές χώρες – δρόμοι, σιδηρόδρομοι, γέφυρες, θερμοηλεκτρικοί σταθμοί κλπ. Οι επιπτώσεις της κινεζικής στρατηγικής είναι δυνητικά τεράστιες επειδή μπορούν να μετατοπίσουν εμπορικούς και γεωοικονομικούς άξονες.

Η βαλκανική διάσταση της κινεζικής πρωτοβουλίας απασχόλησε διεθνές συμπόσιο στο Βερολίνο που διοργάνωσε η Εταιρεία Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SOG) σε συνεργασία με την Επιτροπή Ανατολικών Υποθέσεων της Γερμανικής Οικονομίας, του Συνδέσμου Γερμανικών Εμποροβιομηχανικών Επιμελητηρίων και την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Βερολίνου. Στο συμπόσιο συμμετείχε και ο Γιώργος Τζογόπουλος, επιστημονικός συνεργάτης του ισραηλινού Μπεγκίν Σαντάτ Κέντρου για Στρατηγικές Έρευνες (BESA) αλλά και του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, ο οποίος μίλησε στη Deutsche Welle για τα βασικά ζητήματα που απασχόλησαν στην ημερίδα πολιτικούς και οικονομικούς αναλυτές, στελέχη υπουργείων, ευρωπαϊκών θεσμών και μεγάλων εταιρειών.

Η ευθύνη της ΕΕ

Επιφυλάξεις και κριτική για την παρουσία της Κίνας στην Νοτιοανατολική Ευρώπη εκφράστηκαν κυρίως από ομιλητές θεσμών της ΕΕ και της Γερμανίας. Πολλοί από αυτούς διαπιστώνουν το τελευταίο διάστημα αλλαγή στάσης στη δραστηριότητά της στο εξωτερικό. Δεν είναι πλέον η Κίνα του χαμηλού προφίλ αλλά μια Κίνα που θέλει να επιβάλει τους κανόνες του παιχνιδιού. Και όχι μόνο – οι Κινέζοι κινούνται με κάθε μυστικότητα, λείπει κάθε διαφάνεια για το πώς χρηματοδοτούν τις δραστηριότητές τους, οι προσφορές τους είναι σε τιμές ντάμπινγκ και δεν λαμβάνουν υπόψιν τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές για παράδειγμα σε ό,τι αφορά περιβαλλοντικά κριτήρια. Αφετηρία αυτών των ενστάσεων δεν είναι τόσο οικονομικοί λόγοι όσο οι αμερικανικές πιέσεις που αφορούν την ασφάλεια, επισημαίνει ο Γιώργος Τζογόπουλος: «Πρόκειται για μια προσέγγιση που έχει ξεκινήσει από τις ΗΠΑ την εποχή του Μπαράκ Ομπάμα και συνεχίζεται επί Ντόναλτ Τραμπ. Υπό την πίεση της Ουάσιγκτον η ΕΕ και κατά μείζονα λόγο η καγκελάριος Μέρκελ προσπαθούν να αλλάξουν το πλαίσιο λειτουργίας της ΕΕ αναφορικά με την προσέλκυση κινεζικών επενδύσεων. Το πολύ μεγάλο πρόβλημα για την Ευρώπη είναι ότι κινεζικές εταιρίες είναι σε θέση να παίρνουν ένα μεγάλο μερίδιο της ευρωπαϊκής αγοράς καταθέτοντας υψηλότερες προσφορές σε διαγωνισμούς, πράγμα που πλήττει μεσοπρόθεσμα την ευρωπαϊκή βιομηχανία.»

Πιθανώς η κινεζική δραστηριότητα στα Βαλκάνια να συνιστά απειλή για τα οικονομικά συμφέροντα ευρωπαϊκών εταιρειών αλλά την ευθύνη για αυτή την εξέλιξη τη φέρουν τα δυτικά κράτη. Κυρίως για τις χώρες των δυτικών Βαλκανίων η Κίνα είναι σήμερα μια από τις λίγες εναλλακτικές που έχουν απομείνει. Ούτε η ένταξη τους στην ΕΕ προχωρά, ούτε διαπιστώνουν μεγάλο ευρωπαϊκό ενδιαφέρον για επενδύσεις σε έργα που έχουν ανάγκη, Και εκτός αυτού, τονίζει ο Γιώργος Τζογόπουλος, «η Κίνα επωφελείται πάρα πολύ όχι μόνο από τη δυνατότητά της να επενδύει ή να δίνει δάνεια αλλά και από την πολύ καλή εικόνα που έχει στις χώρες αυτές ως μια χώρα που δίνει δουλειές σε ανθρώπους, οι οποίοι, σε διαφορετική περίπτωση θα πλήττονταν από την ανεργία και την φτώχεια.»

Η κομβική σημασία της Ελλάδας για την Κίνα

Συστατικό στοιχείο για τις εμπορικές συναλλαγές της Κίνας με την Ευρώπη αποτελεί η Ελλάδα. Το ενδιαφέρον της για ελληνικά λιμάνια προκύπτει από το γεγονός ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα κινεζικά προϊόντα μεταφέρονται δια της θαλάσσιας οδού, ότι η Ελλάδα είναι το πρώτο ηπειρωτικό κράτος μέλος της ΕΕ μετά τη Διώρυγα του Σουέζ και ότι προέκυψε η ευκαιρία να μισθώσει για δεκαετίες το λιμάνι του Πειραιά. Εκτός από τη δραστηριοποίηση της COSCO στον Πειραιά υπάρχει έμμεση κινεζική συμμετοχή μέσω της γαλλοκινεζικής εταιρείας Terminal Link SAS και στον Οργανισμό Λιμανιού Θεσσαλονίκης. Έντονο κινεζικό ενδιαφέρον εκφράστηκε για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, όπως επίσης και για το 30% των μετοχών του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος. Πέραν αυτού η κρατικών συμφερόντων State Grid Corporation of China απέκτησε τον Ιούνιο του 2017 το 24% των μετοχών του ΑΔΜΗΕ και έχει εκφράσει ενδιαφέρον για τον εκσυγχρονισμό μονάδων της ΔΕΗ, που αναμένεται να ανακοινωθούν τις επόμενες εβδομάδες. Επίσης έχει υπογραφεί σειρά ελληνοκινεζικών μνημονίων κατανόησης (MoU) και μνημονίων συνεργασίας (MoC) τα οποία αφορούν τη χρηματοδότηση προγραμμάτων στην ενέργεια, στις υποδομές, στο φωτισμό LED όπως και στην ανάπτυξη δικτύου οπτικών ινών.

Μια από τις ενστάσεις που εκφράστηκαν στο Βερολίνο αφορούσαν την πιθανότητα η Κίνα να αξιοποιήσει την οικονομική της δραστηριότητα για να ασκήσει επιρροή στις κυβερνήσεις των Βαλκανίων. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι η Ελλάδα ασκεί βέτο σε διεθνείς συσκέψεις όταν πρόκειται για αποφάσεις με τις οποίες καταδικάζεται η Κίνα για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν τεκμηριώνει την υποψία ότι πιθανώς υποκύπτει σε κινεζικές πιέσεις; Ο Γιώργος Τζογόπουλος απορρίπτει αυτή την πιθανότητα. Την ίδια στάση τηρεί η ελληνική κυβέρνηση και στην περίπτωση του Ιράν και της Αιγύπτου: «Η φιλοσοφία της είναι ότι δεν χρειάζεται εκ των προτέρων κριτική για τις επιδόσεις άλλων χωρών στα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά διάλογος. Άρα πρόκειται για μια πάγια ελληνική στάση που δεν αφορά μόνο την Κίνα.» Το πόσο περιορισμένη είναι η κινεζική πολιτική επιρροή στην Αθήνα προκύπτει και από το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν συμμετέχει στην πρωτοβουλία της Κίνας και 16 κρατών της Νοτιοανατολικής, Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης επισημαίνει ο κ. Τζογόπουλος και εξηγεί: «Ένας από τους λόγους είναι ότι τα Σκόπια συμμετέχουν με τη συνταγματική τους ονομασία. Και βέβαια η Ελλάδα σε μια δύσκολη περίοδο για την εθνική της οικονομία δεν θέλησε να προκαλέσει περαιτέρω επιδείνωση των σχέσεών της με την ΕΕ, γι´ αυτό απέφυγε και να το κάνει.» Με άλλα λόγια, αποφασιστικός παράγοντας για τη στάση της Ελλάδας στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι το Πεκίνο αλλά οι Βρυξέλλες.

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

http://www.dw.com/el/%CE%B7-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/a-43679952

Η κατάρρευση του χρηματιστηρίου της Κίνας: Ανάλυση

Η κατάρρευση του χρηματιστηρίου 

της Κίνας: Ανάλυση

Μετάφραση από την ιστοσελίδα: http://www.vox.com. (Πηγή: εδώ)

Το χρηματιστήριο της Κίνας κατακρημνίζεται τον τελευταίο μήνα, και η κυβέρνηση της χώρας βρίσκεται σε πανικό. Κατά την διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας επιστράτευσε έναν μεγάλο αριθμό έκτακτων μέτρων προσπαθώντας να ανακόψει την διολίσθηση της αγοράς, με πενιχρά αποτελέσματα. Την Τετάρτη 8 Ιουλίου ο Γενικός Δείκτης του χρηματιστηρίου της Σαγκάης έπεσε άλλα 5,9%, ανεβάζοντας τις συνολικές απώλειες στο 32% μέσα σε έναν μόνο μήνα.

Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο εάν αυτή η κατάρρευση είναι απλώς μια ασυνήθιστη διόρθωση μετά από έναν χρόνο μεγάλων κερδών, ή αποτελεί τον πρώτο δείκτη βαθύτερων προβλημάτων στην κινεζική οικονομία. Οι μετοχές στο κινέζικο χρηματιστήριο της Κίνας εκτοξεύθηκαν κατά την περυσινή χρονιά, αλλά αυτά τα κέρδη δεν αντικατοπτρίζουν ευρύτερα οικονομικά κέρδη. Αντίθετα, ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι επένδυαν στις χρηματαγορές με δανειακά κεφάλαια. Αυτό δημιούργησε αστάθεια, και τον κίνδυνο ότι πολλοί επενδυτές θα υποστούν τεράστιες απώλειες καθώς η αγορά καταρρέει.

Η επένδυση δανειακών κεφαλαίων απαγορεύονταν αυστηρά στην Κίνα, αλλά οι αρχές σταδιακά ήραν τους περιορισμούς από το 2010. Κατά την ίδια περίοδο, οι Κινέζοι βρήκαν πολύ πρωτότυπους τρόπους να παραβιάζουν ακόμα και τους νέους κανόνες. Η κατάρρευση των μετοχών κατά τον προηγούμενο μήνα, προέκυψε από προσπάθειες των κινεζικών αρχών να καταπολεμήσουν αυτές τις μορφές επενδυτικής σπέκουλας. Αλλά κατά την τελευταία εβδομάδα η κυβέρνηση άλλαξε πλεύση προσπαθώντας να επηρεάσει την άνοδο των μετοχών.

Η παρούσα κρίση που αντιμετωπίζει η Κίνα διατηρεί κάποιες αναλογίες με την κατάσταση των ΗΠΑ κατά το 2007. Η αγορά κατακλύστηκε από επίφοβες, και ανεπαρκώς ελεγχόμενες χρηματοπιστωτικές επενδύσεις, δημιουργώντας τον κίνδυνο μιας κατάρρευσης που θα εξαπλωθεί πέραν του χρηματιστηρίου, στην ευρύτερη κινέζικη οικονομία. Ωστόσο, το κινέζικο χρηματιστήριο δεν είναι τόσο μεγάλο σε σχέση με την κινέζικη οικονομία, όπως στις ανεπτυγμένες χώρες, και γι’ αυτό ο πανικός μπορεί να μην εξαπλωθεί σε ολόκληρη την οικονομία.

Οι επενδυτές χρησιμοποίησαν δανεικά κεφάλαια για να ανεβάσουν τις τιμές των μετοχών

Ο Γενικός Δείκτης του Χρηματιστηρίου της Σαγκάης, έπεσε κατά 5,9% την Τετάρτη, στις 3.507 μονάδες (και ανέκαμψε την Πέμπτη 9 Ιουλίου. Σημ. Άρδην). Το επίπεδο στο οποίο κινείται, είναι κατά 32% μικρότερο από το ιστορικό υψηλό της 12 Ιουνίου, των 5.166. Ωστόσο, ο Γενικός Δείκτης παραμένει αυξημένος κατά 70% σε σχέση με πέρυσι, όταν ξεκίνησε η ραγδαία οικονομική άνοδος της χρηματαγοράς.

Η τελευταία άνοδος του χρηματιστηρίου της Κίνας είναι εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη. Εκείνη, μεταξύ 2005-2007, συνέπεσε με ταχείς ρυθμούς ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας. Όταν η οικονομία επιβράδυνε το 2008, το χρηματιστήριο την ακολούθησε.

(πηγή: MarketWatch)

Το να βλέπεις μετοχές να ανεβαίνουν σε θετικό οικονομικό κλίμα, και να πέφτουν όταν σημειώνεται επιβράδυνση, δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο. Αλλά δεν είναι αυτό που συνέβη κατά την τελευταία άνοδο, καθώς η στιγμή που ξεκίνησε, στα μέσα του 2014, ήταν στιγμή επιβράδυνσης της κινέζικης οικονομίας.

Ένας από τις κυριότερους λόγους της κούρσας του χρηματιστηρίου ήταν ότι ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αγόραζαν μετοχές με δανεικά. Αυτή η πρακτική, γνωστή ως «συναλλαγές στα περιθώρια» (trading on margin) ήταν αυστηρά ελεγχόμενη από την κινεζική κυβέρνηση. Αλλά όπως εξηγούν και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, οι κινέζικες αρχές σταδιακά ήραν αυτούς τους περιορισμούς κατά τα τελευταία πέντε χρόνια.

Οι νέοι κανόνες ακόμα περιλάμβαναν ένα σημαντικό δίχτυ ασφαλείας: μια προϋπόθεση «2 προς 1», η οποία όριζε ότι μόνο το ήμισυ των επενδυόμενων κεφαλαίων μπορούσαν να προέρχονται από δανεισμό. Ο επενδυτής, έπρεπε να προσθέσει το υπόλοιπο των κεφαλαίων από τα δικά του διαθέσιμα. Υπήρχαν επίσης περιορισμοί στο ποιες μετοχές μπορούσες να αγοράσεις, και στην χρονική διάρκεια δανεισμού του κεφαλαίου –κανόνες που σχεδιάστηκαν ώστε να αποτρέψουν την ανεξαλεγκτη εξέλιξη της κερδοσκοπίας.

Οι επενδυτές, όμως, βρήκαν ένα σύνολο δημιουργικών τρόπων (που περιγράφονται λεπτομερώς σε μια έκθεση που δημοσιοποιήθηκε τον Μάιο από την Credit Suisse) ώστε να παρακάμψουν αυτούς τους περιορισμούς. Ως αποτέλεσμα, πολλοί επενδυτές ήταν σε θέση να προβούν σε πιο επισφαλείς τοποθετήσεις απ’ ό,τι επέτρεπαν οι επίσημοι κανόνες.

Έτσι, τα δανεικά κεφάλαια εισήλθαν στην κινέζικη χρηματαγορά μεταξύ του Ιουνίου 2014 και του Ιουνίου 2015, επιτρέποντας στις τιμές των μετοχών να εκτοξευθούν κατά 150%. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, το ποσό των επενδύσεων που εμπίπτει στις επισήμως υπό περινορισμό «συναλλαγές περιθωρίου» στην κινέζικη χρηματαγορά ανήλθε από τα 403 δισ. γουάν, στα 2,2 τρισ. Και αυτό το μέγεθος δεν λαμβάνει υπόψη του τα τεράστια ποσά που επενδύθηκαν μέσω πλάγιων μεθόδων.

Γιατί η σημερινή Κίνα μοιάζει με τις ΗΠΑ του 2008

Αυτή η πρακτική πραγματοποίησης επενδύσεων με δανεικά κεφάλαια είναι γνωστή ως «μόχλευση», και βρέθηκε στον πυρήνα της χρηματιστηριακής κρίσης του 2008 στις ΗΠΑ. Για παράδειγμα, μεγάλες τράπεζες μόχλευαν τεράστιες τοποθετήσεις στα ενυπόθηκα δάνεια, στηριγμένες σε υπερβολικά αισιόδοξες εκτιμήσεις της κτηματαγοράς. Όταν οι αξίες των ακινήτων άρχισαν να πέφτουν, οι τράπεζες με τις περισσότερες μοχλεύσεις –και το μικρότερο ίδιο κεφάλαιό τους υπό διακινδύνευση– έχασαν ταχύτερα τα χρήματά τους.

Οι επενδυτές στην Κίνα κάνουν επίσης μοχλευμένες τοποθετήσεις, αλλά ο Γιάν Λιάνγκ, οικονομολόγος στο Πανεπιστήμιο του Willamette, επισημαίνει μια αξιοσημείωτη διαφορά: Στην Κίνα οι επενδύσεις υψηλότερου ρίσκου πωλούνται κυρίως σε μεμονωμένους επενδυτές και όχι σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.

Στις ΗΠΑ, οι επενδύσεις υψηλού ρίσκου πραγματοποιήθηκαν ως επί το πλείστον από μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία χρεοκόπησαν όταν ανακόπηκε η άνοδος των στεγαστικών αξιών, κι έτσι απαιτήθηκε η διάσωσή τους. Αντίθετα, οι περισσότερες από τις επενδύσεις στην Κίνα πραγματοποιήθηκαν από ατομικούς επενδυτές, που θα απορροφήσουν και το μεγαλύτερο μέρος του κόστους αν οι τοποθετήσεις τους πέσουν έξω.

Αυτό μπορεί να είναι καλά νέα από μια μακρο-οικονομική σκοπιά, επειδή σημαίνει ότι η κατάρρευση είναι λιγότερο πιθανόν να καταστρέψει υπερεκτεθειμένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Αλλά το να έχεις εκατομμύρια μεσοαστών που έχουν απολέσει τις καταθέσεις τους, συνιστά πολιτικό κίνδυνο για το κυβερνών κόμμα της Κίνας.

Και επίσης παραπέμπει σε έναν άλλο παραλληλισμό που είναι ακόμα πιο ανησυχητικός για τους Κινέζους αξιωματούχους: Την Αμερική του 1929. Ο Τζέρεμυ Γούρονερ, επισημαίνει ότι η σημερινή Κίνα, όπως και οι ΗΠΑ 90 χρόνια πριν, αστικοποιείται ταχύτατα, ενώ διογκώνεται ραγδαία η μεσαία της τάξη. Κατά το 1920, οι Αμερικάνοι μεσοαστοί ανακάλυψαν το «margin trading», εκτοξεύοντας τις χρηματαγορές σε δυσθεώρητα ύψη. Όταν η φούσκα έσκασε, παρήχθη η Μεγάλη Ύφεση.

Οι κινέζικες αρχές προσπάθησαν να χαλιναγωγήσουν την μόχλευση των μετοχικών επενδύσεων

Η μεγάλη άνοδος στις τιμές των μετοχών προκάλεσε συναγερμό στις κινέζικες αρχές, κι έτσι στις αρχές του παρόντος έτους πήραν πρωτοβουλίες ώστε να χαλιναγωγήσουν τις συναλλαγές περιθωρίου και άλλες μορφές μοχλευμένων επενδύσεων. Τον Ιανουάριο αύξησαν το ελάχιστο ποσό κεφαλαίων που απαιτείται ώστε να πραγματοποιηθούν αυτές οι συναλλαγές, ενώ παράλληλα απαγόρευσαν αυτές τις πρακτικές στους πιο πλούσιους επενδυτές.

Τον Απρίλιο, ξεκίνησαν να λαμβάνουν σκληρότερα μέτρα. Τα σκληρότερα μέτρα της κυβέρνησης θεσμοθετήθηκαν στις 12 Ιουνίου, όταν η ρυθμιστική αρχή των κινέζικων επισφαλειών ανακοίνωσε ένα νέο όριο στο συνολικό ποσό δανεισμού που μπορούσαν να πραγματοποιήσουν οι χρηματιστές για να προβούν σε συναλλαγές περιθωρίων, ενώ επανέφεραν τις απαγορεύσεις σε έμμεσες μορφές τέτοιων συναλλαγών μέσω μηχανισμών όπως είναι η «ομπρέλα πίστης». Οι κινέζικες μετοχές συνεχίζουν την πτώση τους, από την στιγμή που ανακοινώθηκαν αυτά τα μέτρα κατά τις 12 Ιουνίου.

Τώρα η κυβέρνηση σπεύδει πανικόβλητη και προσπαθεί να ανακόψει την κατάρρευση των μετοχών

Αυτές οι προσπάθειες περιορισμού της χρηματιστηριακής έκρηξης στην Κίνα φαίνεται ότι λειτούργησαν πολύ καλά για τις προτιμήσεις των κινέζων αξιωματούχων. Τώρα που οι αξίες έχουν καταβαραθρωθεί, η κυβέρνηση προσπαθεί να ανακόψει την πτώση τους.

Την Κυριακή, οι 21 μεγαλύτερες κινέζικες χρηματιστηριακές εταιρείες έβγαλαν μια κοινή ανακοίνωση ζητώντας να τους επιτραπεί η αγορά μετοχών αξίας 120 δισ.$, ώστε να συμβάλουν στην σταθεροποίηση της αγοράς. Οι Κινέζοι χρηματιστές υποσχέθηκαν ότι θα συνεχίζουν να αγοράζουν μετοχές μέχρις ότου ο δείκτης της Σαγκάης να αυξηθεί στις 4.500 μονάδες. Επίσης, 28 ιδιωτικές εταιρείες ακύρωσαν τα σχέδιά τους να θέσουν στην αγορά προσφορές νέων χρεογράφων που θα απομυζούσαν τα κεφάλαια εταιριών ήδη εισηγμένων στο χρηματιστήριο. Υπάρχουν ευρύτατα διαδεδομένες υποψίες ότι αυτές οι κινήσεις πραγματοποιήθηκαν κατ εντολή της κινέζικης κυβέρνησης.

Η Κινέζικη κυβέρνηση τυπώνει χρήματα για να χρηματοδοτήσει τις μοχλευμένες επενδύσεις σε μετοχές. Την Δευτέρα, το κινέζικο περιοδικό για το χρηματιστήριο Caijing μετέδωσε ότι η κυβέρνηση διέταξε το ταμείο κοινωνικής πρόνοιας της χώρας να μην πουλήσει καμία μετοχή σε κινέζικες εταιρίες.

Την Τετάρτη, η κυβέρνηση παρότρυνε τις κρατικές επιχειρήσεις και τους διευθυντές τους να αγοράσουν μετοχές. Επίσης, επέτρεψε στις ασφαλιστικές εταιρείες να αγοράσουν περισσότερα χαρτοφυλάκια και να προσφέρουν περισσότερη πίστη ώστε να βοηθήσουν τον κόσμο να αγοράσουν μετοχές.

Αλλά η αγορά δεν υπάκουσε σε αυτές τις παρεμβάσεις. Ο Βασικός Δείκτης της Σαγκάης έχασε 1,3% την Τρίτη, και ένα πρόσθετο 5,9% την Τετάρτη.

Γιατί όλοι έχουν πανικοβληθεί εντελώς από την χρηματιστηριακή κατάρρευση

Υπό κανονικές συνθήκες, μια χρηματαγορά σε πτώση, δεν είναι σπουδαίο πρόβλημα. Οι μετοχές υποτίθεται ότι αποτελούν επισφαλείς επενδύσεις, και η αγορά βρίσκεται ακόμα σε υψηλότερο επίπεδο απ’ ό,τι ήταν πριν ένα μήνα. Αλλά υπάρχουν μια σειρά λόγοι για τους οποίους η κινεζική κυβέρνηση μπορεί να είναι ιδιαίτερα ανήσυχη για τις πρόσφατες πτώσεις των τιμών.

Ο Λιάνγκ υποστηρίζει ότι περί τους 20 εκατομμύρια Κινέζων άνοιξαν χρηματιστηριακούς λογαριασμούς αυτήν την άνοιξη επειδή «όλοι ήθελαν να πηδήξουν στο τρένο και να τζογάρουν στο χρηματιστήριο». Έτσι, πολλοί από αυτούς άνοιξαν λογαριασμούς συναλλαγών περιθωρίου και πραγματοποιούσαν μοχλευμένες επενδύσεις.

Ο δανεισμός εκτόξευσε τα κέρδη τους καθώς οι αγορές ανέβαιναν. Αλλά με το που άρχισαν να πέφτουν, η μόχλευση επιτάχυνε και τις απώλειές τους. Κάποιος που ήταν αρκετά άτυχος για να αγοράσει μετοχές κατά το ζενίθ της 12ης Ιουνίου, έχει ήδη χάσει το 32% της επένδυσής του. Αλλά κάποιος που αγόρασε στις 12 Ιουνίου με το περιθώριο 2 προς 1, έχει χάσει το 64% της επένδυσής του. Εάν το χρηματιστήριο πέσει άλλο ένα 26%, κάποιος που σύναψε τέτοιες συναλλαγές κατά το ζενίθ της 12ης Ιουνίου, θα έχει εξολοθρευθεί πλήρως.

Σε πολλές περιπτώσεις, οι επισφαλείς επενδύσεις έχουν πραγματοποιηθεί από καθημερινούς ανθρώπους που χρησιμοποιούν τις αποταμιεύσεις τους –και σε ορισμένες από αυτές, έχουν υποθηκεύσει και τα σπίτια τους– προκειμένου να επενδύσουν σε μετοχές. Αυτοί οι αρχάριοι επενδυτές, πολλοί από τους οποίους έχουν περιορισμένο μορφωτικό επίπεδο και ελάχιστη γνώση του χρηματοπιστωτικού παιχνιδιού, μπορεί να εκπλαγούν και να εξοργιστούν αν οι αποταμιεύσεις τους εξανεμιστούν.

Έτσι, αυτή η χρηματιστηριακή κατάρρευση –σε αντίθεση με εκείνην που ξεκίνησε το 2008– μπορούσε να δημιουργήσει μια αναταραχή στην κοινωνική βάση, που θα στραφεί εναντίον των αρχών. Και παρά το γεγονός ότι η Κίνα δεν έχει δημοκρατικό πολίτευμα, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία την κοινή γνώμη, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι μια γενικευμένη κοινωνική αναταραχή θα μπορούσε να οδηγήσει σε επανάσταση ή πραξικόπημα.

Ακόμα χειρότερα, τα ίδια επισφαλή χρηματιστηριακά προϊόντα που μόλυναν την χρηματιστηριακή αγορά, χρησιμοποιήθηκαν για να πραγματοποιηθούν επισφαλείς τοποθετήσεις και σε άλλους κλάδους της οικονομίας. Μερικά από τα προϊόντα WMP τοποθέτησαν κεφάλαια σε μοχλευμένες χρηματιστηριακές επενδύσεις, άλλα όμως σε κτηματομεσιτικές σπέκουλες, ή σε εταιρικές κοινοπραξίες. Σε κλίμα οικονομικής ύφεσης, ούτε αυτές οι επενδύσεις δεν θα αποδώσουν, οδηγώντας σε απώλειες κεφαλαίων ακόμα περισσότερους Κινέζους.

Μετάφραση: Γιώργος Ρακκάς

http://ardin-rixi.gr/archives/194280

Κίνα: Ο «δράκος» γίνεται... αστακός!

Με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης της επίσκεψης του Πρωθυπουργού στην Κίνα, αναδημοσιεύω ένα παλαιότερο (18 Αυγούστου 2010), αλλά πολύ ενδιαφέρον άρθρο της "Ελευθεροτυπίας" σχετικό με τον εκσυγχρονισμό με ταχύτατους ρυθμούς των κινεζικών ενόπλων δυνάμεων. Στην συνέχεια παραθέτω και κάποιες φωτογραφίες που πραγματικά εντυπωσιάζουν.

ΔΕΕ

Ο «δράκος» γίνεται... αστακός

Η ΚΙΝΑ ΕΞΟΠΛΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΓΡΗΓΟΡΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΠΕΠΛΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ «ΑΫΠΝΙΕΣ» ΣΤΙΣ ΗΠΑ 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ 

Η Κίνα εξοπλίζεται όλο και περισσότερο, γεγονός που δημιουργεί προβληματισμό στο αμερικανικό Πεντάγωνο, όχι τόσο εξαιτίας κάποιου συγκεκριμένου εξοπλιστικού προγράμματος της ανερχόμενης υπερδύναμης, όσο εξαιτίας ακριβώς του πέπλου μυστηρίου που περιβάλλει τον κινεζικό στρατό και τα οπλικά του συστήματα. 

Δεν είναι, ίσως, τόσο οι ρυθμοί ανάπτυξης του εξοπλιστικού προγράμματος της Κίνας που ενοχλούν τις ΗΠΑ όσο η «μυστικοπάθεια» γύρω από αυτό... (Ass. Press) 

Οι Αμερικανοί δείχνουν να ανησυχούν επειδή δεν ξέρουν. Ακόμη, εμφανίζονται να ενδιαφέρονται υπέρμετρα για το γεγονός ότι ούτε οι ίδιοι οι Κινέζοι πολίτες γνωρίζουν την αμυντική πολιτική της κυβέρνησής τους. Βέβαια, αν ήξεραν οι Κινέζοι πολίτες, θα ήξεραν και οι Αμερικανοί στρατιωτικοί. 

Σύμφωνα με την έκθεση του αμερικανικού Πενταγώνου, η Κίνα αναβαθμίζει τα χερσαία πυραυλικά της συστήματα, αυξάνει τον αριθμό των υποβρυχίων της και διευρύνει το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Ακόμη, η έκθεση αναφέρει ότι η Κίνα διαθέτει 1.150 βαλλιστικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς και άγνωστο αριθμό πυραύλων μέσου βεληνεκούς. 

Τα δισ. δολάρια του αμυντικού προϋπολογισμού της Κίνας έχουν στον μεγαλύτερο βαθμό αποκρυβεί από την κοινή γνώμη, ισχυρίζεται η έκθεση, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα: «Η περιορισμένη διαφάνεια στα θέματα άμυνας και ασφάλειας της Κίνας εντείνει την αβεβαιότητα και αυξάνει την πιθανότητα παρεξηγήσεων και παρανοήσεων». 

Αμερικανικοί φόβοι 

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες δεν μπορούν να εισδύσουν στα άδυτα των στρατιωτικών εγκαταστάσεων και του οπλοστασίου της Κίνας. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι διαβλέπουν, μέσα από την έλλειψη πληροφόρησης, τη σοβαρή πιθανότητα οι στρατιωτικές ισορροπίες να αλλάξουν σημαντικά στην Ανατολική Ασία, προς όφελος, όπως αφήνουν να εννοηθεί, κάποιου κινεζικού επεκτατισμού, πέραν ίσως και των παραδοσιακών διεκδικήσεων του Πεκίνου στην Ταϊβάν και στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. 

Η ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ προς το αμερικανικό Κογκρέσο, που δημοσιεύτηκε χθες, δείχνει την ενόχληση των ΗΠΑ για την κινεζική «μυστικοπάθεια» γύρω από τους εξοπλισμούς της. Την ίδια στιγμή που η Αμερική διενεργεί αεροναυτικές ασκήσεις από κοινού με τη Ν. Κορέα και συσφίγγει διπλωματικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με το Βιετνάμ. Η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, δήλωσε σε πρόσφατη τοπική διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Βιετνάμ ότι η χώρα της υποστηρίζει διεκδικήσεις στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και από τρίτες χώρες. 

Τι λέει η Κίνα 

Ο δηλώσεις Κλίντον και οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις ΗΠΑ - Ν. Κορέας προκάλεσαν τις διαμαρτυρίες του Πεκίνου, που κατηγορεί την υπερδύναμη ότι εφαρμόζει κυκλωτική κίνηση γύρω από ζωτικά εθνικά του συμφέροντα. Για αυτό και διεκόπησαν οι διμερείς στρατιωτικές επαφές μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και η κυβέρνηση της τελευταίας αρνήθηκε να συναντηθεί με τον υπουργό Αμυνας των ΗΠΑ, Ρόμπερτ Γκέιτς. 

Από την πλευρά τους οι Αμερικανοί εκτιμούν ότι οι διπλωματικές σχέσεις με την Κίνα τον τελευταίο καιρό είναι «αρκετά αμφίβολες», σύμφωνα με την ακριβή διατύπωση Αμερικανού αξιωματούχου των ενόπλων δυνάμεων στο Ασ. Πρες. Αυτό στο οποίο επιμένει το αμερικανικό Πεντάγωνο είναι οι απευθείας συνομιλίες με την Κίνα, προκειμένου να «αποφευχθούν οι παρεξηγήσεις». Ο,τι δηλαδή δεν κατάφεραν να μάθουν οι Αμερικανοί από τους πράκτορές τους, επιθυμούν να το πληροφορηθούν τώρα απευθείας, μέσω του ειλικρινούς διαλόγου.

ΔΕΕ

Ελλάδα: Ο δρόμος του μεταξιού της Κίνας στην Ευρώπη

Ελλάδα: Ο δρόμος του μεταξιού 

της Κίνας στην Ευρώπη

Aνάλυση της Κύρας Αδάμ 

από την εφημερίδα Ελλάδα Αύριο

Oι ελληνικές κυβερνήσεις, της παρούσης μη εξαιρουμένης, αντιμετωπίζουν πάντοτε πολλά προβλήματα, εμπόδια και αναβολές στην προσπάθεια τους να συναντηθούν τετ α τετ με τις κορυφές της ηγεσίας στην Ουάσιγκτον ή τη Μόσχα.

Για παράδειγμα, η κυβέρνηση Σαμαρά επιδιώκει διακαώς συνάντηση με τον αμερικανό πρόεδρο κ. Ομπάμα, η οποία όμως δεν λέει να οριστικοποιηθεί. Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα με τη Μόσχα, αφού και αυτή, η κατ’ αρχήν προγραμματισμένη επίσκεψη στην Αθήνα του ρώσου ΥΠΕΞ από τον περασμένο Ιανουάριο, έχει αναβληθεί επ’ αόριστον και πιο συγκεκριμένα, έως ότου υπάρξει κάτι το σταθερό και ουσιαστικό προς ανακοίνωση.

Υπάρχει όμως μια λαμπρή εξαίρεση στον «κανόνα» αυτόν: Η Κίνα.

Το μακρινό Πεκίνο δείχνει μια ιδιαίτερη σταθερότητα και συχνότητα στις συναντήσεις κορυφής με την Αθήνα:

-Τον Ιούνιο του 2002, ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, με αφορμή την ελληνική προεδρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση πραγματοποιεί επίσκεψη εργασίας στο Πεκίνο.

-Τον Ιανουάριο του 2006 ο τότε πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής πραγματοποιεί επίσημο ταξίδι στο Πεκίνο.

-Τον Ιούνιο του 2008 ο πρόεδρος της Δημοκρατίας πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη αρχηγού κράτους στην Κίνα.

-Τον Νοέμβριο του 2008 ο πρόεδρος της Κίνας Χου Ζιντάο επισκέπτεται την Αθήνα, πρώτο σταθμό της ευρωπαϊκής περιοδείας του.

-Τον Ιούνιο του 2010 επισκέπτεται την Αθήνα ο αντιπρόεδρος της κινεζικής κυβέρνησης Ζανγκ Ντεγιάνγκ.

-Στις 15 Μαΐου 2013 ο πρωθυπουργός Α Σαμαράς πραγματοποιεί επίσκεψη εργασίας στο Πεκίνο και θα συναντηθεί με τη νέα πολιτική ηγεσία της χώρας. 

Το ταξίδι του Κ Σημίτη στην Κίνα ήταν «ανόρεκτο» και υποχρεωτικό, άνοιξε όμως την πόρτα των διμερών επαφών, έτσι ώστε τέσσερα χρόνια αργότερα, με την επίσκεψη Καραμανλή στο Πεκίνο, μπήκαν τα θεμέλια μιας ουσιαστικής διμερούς συνεργασίας. Σ’ εκείνη την επίσκεψη η κινεζική πλευρά «ξεδίπλωσε « το ενδιαφέρον της για την Ελλάδα, με επίκεντρο το λιμάνι του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης , αλλά κυρίως μια περιοχή κοντά στην Καβάλα για την κατασκευή κινεζικού λιμένα, εκφόρτωσης και μεταφοράς κινεζικών προϊόντων, που εύκολα από εκεί θα έμπαιναν στους ευρωπαϊκούς οδικούς άξονες προς την κεντρική Ευρώπη.

Πρώτος σταθμός

Το κινεζικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα προσέλαβε και μια συμβολική σημασία , όταν το 2008 ο πρόεδρος της Κίνας επέλεξε την Αθήνα, ως πρώτο σταθμό της ..κινεζικής επέλασης στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Αυτά τα 12 τελευταία χρόνια πολλά έχουν ειπωθεί για τις ελληνοκινεζικες σχέσεις, αλλά τόσα έχουν σχεδιαστεί και ελάχιστα συγκριτικώς , έχουν γίνει.

Η « κατάληψη» μιάς ζώνης του λιμένος Πειραιώς από την COSCO, επί ημερών του ΠΑΣΟΚ, λίγο έλειψε να καταλήξει σε εμφύλια σύρραξη , καθώς τα οργανωμένα συμφέροντα του πρώτου λιμανιού της χώρας κήρυξαν δι ολίγον, ευτυχώς.. ανένδοτο αγώνα κατά της κινεζικής εισβολής.Τα μεγαεπίβολα σχέδια για την αξιοποίηση του Θριασίου πεδίου, με την κατασκευή μεγάλου εμπορευματικού κέντρου για τη μεταφορά των κινεζικών προϊόντων με μέσα σταθερής τροχιάς από τον σταθμό Ασπροπύργου έχει αραχνιάσει..

Και όμως. Η Κίνα εξακολουθεί πεισματικά να διατηρεί το ενδιαφέρον της για την Ελλάδα.

Όσο και αν μοιάζει απλώς ..χαριτωμένο στους δύσκολους και κυνικούς καιρούς μας, οι Κινέζοι ακόμα και σήμερα διατηρούν έναν ιδιαιτέρως μεγάλο σεβασμό για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ισάξιο και διαφορετικό με αυτόν της Κίνας. Αυτοί οι ιδιαίτεροι δεσμοί ιστορικής μνήμης – ειδικά με την Κρήτη- στην Κνωσό συγκεκριμένα- δεν έχουν τίποτε να κάνουν με τις σύγχρονες διμερείς σχέσεις Αθήνας- Πεκίνου, το οποίο λειτουργεί με άκρως ..καπιταλιστική συμπεριφορά.

Το ελληνικό έδαφος για τους σύγχρονους κινέζους είναι ένας από τους δικούς του Δρόμους του Μεταξιού για την Ευρώπη .

Μετά το λιμάνι του Αμβούργου, την πρώτη και εντυπωσιακά μεγάλη κινεζική πύλη στην Ευρώπη, το Πεκίνο φαίνεται να έχει επιλέξει σταθερά ως νότια κινεζική πύλη στην Ευρώπη για τα προϊόντα του, τους ελληνικούς λιμένες.

Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η COSCO έχει ήδη εκδηλώσει το ενδιαφέρον της για έναν ακόμα σταθμό εμποροκιβωτιων στο λιμάνι του Πειραιά, με τις φιλόδοξες προβλέψεις να θέλουν την επέκταση της εταιρείας και σε ολόκληρο το λιμάνι. Δεν είναι γνωστό ακόμα αν θα επαναληφθεί το ενδιαφέρον και τα για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Όμως είναι σαφές πλέον ότι το συντεταγμένο κινεζικό ενδιαφέρον μετατοπίζεται πλέον και προς τους άξονες μεταφοράς των προϊόντων προς την Ευρώπη , με κινεζική συμμετοχή στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ , αλλά και στο αεροδρόμιο στα Σπάτα.

Κατ’ ανάγκην, λοιπόν, η Αθήνα θα πρέπει να είναι θεωρητικώς έτοιμη να αντιμετωπίσει τις πιθανές προτάσεις του Πεκίνου για την επέκταση των διαμετακομιστικών κέντρων κινεζικών προϊόντων σε ελληνικό έδαφος, αλλά και την διευκόλυνση της μεταφοράς από την Ελλάδα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Οι πολλαπλές συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου – που «διαφημίζονται» προκαταβολικώς σε επικίνδυνα υψηλούς τόνους, δημιουργώντας προς στιγμήν υπέρμετρες προσδοκίες, έχουν προφανώς ως αντικείμενο την υπερπήδηση του εσωτερικού γραφειοκρατικού αλαλούμ, που μέχρι στιγμής μόνον τροχοπέδη είναι στα επενδυτικά σχέδια των Κινέζων.

Συνομιλίες

Η κυβέρνηση Σαμαρά, όμως, ορθώς επιθυμεί την όσο το δυνατόν θετικότερη και αποτελεσματικότερη έκβαση των συνομιλιών αυτών. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι κινέζικες επενδύσεις και το ευρύτερο κινεζικό ενδιαφέρον για μια χώρα σε κρίση, με έκταση και πληθυσμό όσο μια «μέτρια» κινεζική επαρχία, θα είναι μία απόδειξη ότι η Ελλάδα, εν μέσω Μνημονίου, μπορεί να είναι ελκυστικός τόπος για μεγάλες επενδύσεις – προπομπό της πολυπόθητης ανάπτυξης.

Δεν θα πρέπει να λησμονείται εξ άλλου, ότι η κινεζική πλευρά είναι αυτή που έχει επιμείνει και στους G20, αλλά και στην ίδια την κυρία Μέρκελ ότι το Πεκίνο προσβλέπει σταθερά στην προοπτική των κινεζικών επενδύσεων στην Ελλάδα, που κατά την γνώμη της κινεζικής ηγεσίας πρέπει να παραμείνει σταθερός κρίκος για τη διατήρηση της σταθερότητας στην ευρωζώνη αλλά και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

Το ελληνικό ταξίδι στην Κίνα προσφέρει πολλές δυνατότητες στους τομείς του ελληνικού τουρισμού αλλά και των εξαγωγών ελληνικών αγροτικών προϊόντων στην αχανή αγορά της χώρας της Άπω Ανατολής.

Το μυστικό της επιτυχίας ή της αποτυχίας είναι και πάλι σε ελληνικά χέρια. Η συνέπεια στα συμφωνηθέντα, η μείωση ανούσιων γραφειοκρατικών διαδικασιών και το ανοιχτό μυαλό στο μέλλον θα κριθούν σ’ αυτό το ταξίδι στο Πεκίνο.

http://ardin-rixi.gr/archives/12556

Κίνα: Κάλεσμα Αντ. Σαμαρά για επενδύσεις

Κάλεσμα στους Κινέζους επιχειρηματίες να επενδύσουν στη χώρα μας και να γίνουν μέρος του «ελληνικού success story» απηύθυνε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, μιλώντας στην Κινέζικη Ακαδημία Επιστημών.

Ξέρω ότι η Κίνα επενδύει παντού, είπε ο κ. Σαμαράς και κάλεσε τους Κινέζουνς να επενδύσει στην χώρα μας. Υπογράμμισε ότι υπάρχει μεγάλο περιθώριο στον τομέα των υποδομών, τον τουρισμό, την αξιοποίηση των αρχαιολογικών και ιστορικών μνημείων, αλλά και την επιστήμη και τη γνώση, καθώς η χώρα μας διαθέτει υψηλού επιπέδου ανθρώπινο δυναμικό με σπουδές στα καλύτερα πανεπιστήμια της Ελλάδας και της Δύσης.

Στη διάρκεια της ομιλίας του ο Πρωθυπουργός τόνισε ότι «η Ελλάδα κερδίζει το στοίχημα», σημειώνοντας πως πέρυσι δεν ήταν καθόλου δεδομένο ότι η χώρα θα κέρδιζε και πάλι την αξιοπιστία της. Αυτό φαίνεται, όπως είπε, από τη μείωση των spread και από τις εκτιμήσεις των αγορών.

Εστίασε ακόμη στην οικοδόμηση στρατηγικής σχέσης μακράς πνοής με την Κίνα. Αναφέρθηκε στον αρχαίο πολιτισμό που έχουν οι δύο χώρες και στην αίσθηση του ιστορικού χρόνου που μοιράζονται, ωστόσο, όπως είπε, θέλει να επικεντρώσει στο κοινό μέλλον που μπορούν να χτίσουν Ελλάδα και Κίνα.

Μετά την ομιλία του ο κ. Σαμαράς και η ελληνική αποστολή ξεναγήθηκαν στην Απαγορευμένη Πόλη. Νωρίτερα ο πρωθυπουργός παραβρέθηκε στη παρουσίαση ντοκιμαντέρ της κινεζικής τηλεόρασης σε συμπαραγωγή με την ΕΡΤ με τίτλο "glamorous Greece".

«Ο 'Ελληνας είναι φιλόξενος και στην ψυχή του έχει πείσμα για να ξεπερνά τις δυσκολίες», ανέφερε σε δήλωσή του.

Εντός της ημέρας ο Πρωθυπουργός θα συναντηθεί με τον πρωθυπουργό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Λι Κετσιάνγκ και θα παρακαθίσει σε δείπνο που πραγματοποιείται προς τιμήν του.

Υπενθυμίζεται ότι τον κ. Σαμαρά συνοδεύουν στην επίσκεψή του στην Κίνα δεκάδες επιχειρηματίες, διευθυντικά στελέχη τραπεζών και πρόεδροι εμπορικών οργανώσεων και φορέων. Κατά τη διάρκεια της παραμονής της αποστολής θα πραγματοποιηθούν δύο επιχειρηματικά φόρουμ, ένα στη Σαγκάη και ένα στο Πεκίνο.

Πηγή: ΑΜΠΕ

Αρχίζει το μεγάλο «παιχνίδι» στην Ευρασία

Από το επίσημο ιστολόγιο της Ρωσσικής Ομοσπονδίας στην ελληνική γλώσσα "Η Ρωσσία τώρα" ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο, που πρέπει να διαβαστεί με προσοχή.

ΔΕΕ

Αρχίζει το μεγάλο «παιχνίδι» στην Ευρασία

Του Ντμίτρι Τρένιν, RBΤΗ

Νέα κέντρα ισχύος αναδύονται στη γεωπολιτική αρένα της μεγάλης ευρασιατικής ηπείρου. Εκεί, ως όλα δείχνουν, θα σημειωθούν ορισμένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του 21ου αιώνα.

Στη Ρωσία, όταν αναφέρονται στην έννοια «Ευρασία», συνήθως έχουν στο μυαλό τους το μετασοβιετικό χώρο. Ο μεγάλος στόχος της περιφερειακής ολοκλήρωσης, τον οποίο προωθεί ενεργά η Μόσχα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, πήρε την ονομασία Ευρασιατική Ένωση. Η αντίληψη της Ευρασίας σαν την περιοχή που καταλάμβανε η Ρώσικη Αυτοκρατορία και στη συνέχεια η Σοβιετική Ένωση, πλέον, δεν ισχύει. 

Η ρωσο-σοβιετική «μικρή Ευρασία» είναι απλώς ένα μέρος μιας τεράστιας ηπείρου, που στο χώρο της θα συμβούν γεγονότα καθοριστικά για τον ΧΧΙ αιώνα. Για να «πλοηγηθούμε» σε αυτό το νέο γεωπολιτικό πλαίσιο, απαιτείται μια ευρεία αντίληψη της ηπείρου. 

Η «νέα Ευρασία»
Στην ανατολή του ΧΧΙ αιώνα, η Ευρασία που ήταν πάντα μια έννοια κυρίως γεωγραφική, μετατράπηκε -στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης- σε ένα ολοένα πιο αλληλεξαρτώμενο οικονομικο – πολιτικο - στρατηγικό πεδίο. Μέσα σε αυτό το υπό διαμόρφωση περιβάλλον, παρακολουθούμε τις γρήγορες εναλλαγές που καταγράφονται στο ρόλο και στη θέση των κύριων παικτών στη μεγαλύτερη ήπειρο της Γης. Αυτό που κυρίως συμβαίνει, είναι μια δυναμική μετατόπιση του κέντρου βάρους της ηπείρου προς τα ανατολικά, και της πραγματικής, όσο και της πιθανής ζώνης συγκρούσεων, προς τα νότια και τα ανατολικά. Αυτό, έχει μεγάλες συνέπειες για όλες τις χώρες και ειδικά για τη Ρωσία. Πόσο μάλλον, αφού η τελευταία είναι γεωφυσικά σε άμεση σχέση με όλες τις δυνάμεις που κινούνται στην Ευρασία, ενώ για πρώτη φορά εδώ και 20 χρόνια, στοχεύει να ξαναμπεί ενεργά στο γεωπολιτικό παιχνίδι στην περιοχή.

Η δημιουργία της «νέας Ευρασίας» απαιτεί αναθεώρηση των συνηθισμένων αντιλήψεων. Η κατάρρευση στις αρχές της δεκαετίας του 1990 του διεθνούς σοβιετικού συστήματος, έχει οδηγήσει σε μια ευρεία αναδιανομή των «ζωνών επιρροής» στην Ευρασία. Εμφανίστηκαν πολλά «κενά εξουσίας». Οι ΗΠΑ που, μετά τη λήξη του «ψυχρού πολέμου», έμειναν η μόνη υπερδύναμη, έγιναν ένας ενεργός παίκτης στο χώρο της πρώην σοβιετικής αυτοκρατορίας. Στα ανατολικά της ηπείρου όμως, άρχισε γρήγορα να «σηκώνει κεφάλι» ο νέος οικονομικός γίγαντας, η Κίνα. Η επικέντρωση της Κίνας, της Ευρώπης, της Ινδίας και της Ρωσίας στα εσωτερικά τους προβλήματα, δημιούργησε τις συνθήκες εκείνες που ουσιαστικά επέτρεπαν στις ΗΠΑ να είναι ο μόνος ενεργός παίκτης στην Ευρασία. Στο μεταξύ, στη δεκαετία του ’90, η Ουάσιγκτον ενίσχυσε τη θέση της στην Ευρώπη, εξαιτίας της επέκτασης του ΝΑΤΟ και της μετεξέλιξής του από μια περιφερειακή αμυντική δομή, σε ένα οργανισμό δια-περιφερειακών επιχειρήσεων. 

ΗΠΑ: Με το βλέμμα στον Ειρηνικό 

Η δεκαετία του 2010 δείχνει μια ριζικά διαφορετική τάση. Οι οικονομικές δυσκολίες οδήγησαν σε στασιμότητα, ακόμη και σε μικρή μείωση του αμυντικού προϋπολογισμού των ΗΠΑ. Η αμερικανική εμπλοκή στις συγκρούσεις στην Ευρασία είναι σαφώς σε πτωτική τάση. Οι αμερικανοί αλλάζουν κατεύθυνση, θέλουν να βλέπουν «κατά πρόσωπο» την Κίνα. Το ενδιαφέρον τους μετατοπίζεται προς την περιοχή του Ειρηνικού. Αυτό σημαίνει, ότι θα ξοδέψουν πολύ σημαντικούς πόρους για την Ανατολική Ασία και το Δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, προκειμένου να απαντήσουν στις προσπάθειες της Κίνας να περιορίσει την αμερικανική κυριαρχία στην περιοχή. Και μπορεί Ουάσιγκτον και Πεκίνο να είναι σημαντικοί οικονομικοί εταίροι, ταυτόχρονα όμως, είναι μεγάλοι γεωπολιτικοί αντίπαλοι. Οι δε, σχέσεις τους είναι πλέον το σημαντικότερο θέμα σε διεθνές επίπεδο. Εχουν γίνει μάλιστα, το κέντρο, γύρω από το οποίο περιστρέφεται σήμερα η ευρασιατική και σε μεγάλο βαθμό, η παγκόσμια πολιτική. 

Η συνεχιζόμενες φιλοδοξίες της Κίνας, που υποστηρίζεται από τη στρατιωτική ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεών της, εκτός από το ότι έχει περιπλέξει τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, έχει ήδη οδηγήσει σε μια αισθητή αύξηση της έντασης ανάμεσα στο Πεκίνο και στους γείτονές της, την Ιαπωνία, την Ινδία, το Βιετνάμ και τις Φιλιππίνες. Χώρες, με τις οποίες η Κίνα έχει δημιουργήσει και αναπτύσσει στενές οικονομικές σχέσεις. Μακροπρόθεσμα, θα μεγαλώσει η κινεζική επιρροή σε περιοχές πλούσιες σε φυσικούς πόρους απαραίτητους για την οικονομία της. Ειδικά, στη Μέση Ανατολή, την Κεντρική Ασία, καθώς και στους στρατηγικά σημαντικούς διαμετακομιστικούς διαδρόμους, όπως στον Κόλπο του Άντεν, στα Στενά της Μαλάκκα και αργότερα στην Βόρεια Θαλάσσια Οδό, μέσω της Αρκτικής. 

Η Ιαπωνία, έχασε από το 1945 τη στρατηγική ανεξαρτησία της, από τη στιγμή που μπήκε υπό την προστασία των ΗΠΑ. Η περαιτέρω άνοδος της Κίνας ωστόσο, κάνει την Ουάσιγκτον να φαίνεται ανεπαρκής στα μάτια των Ιαπώνων. Στο τέλος της δεκαετίας του 1990, ο τότε πρωθυπουργός της Ιαπωνίας, Χασιμίτο, έριξε την ιδέα μιας ευρασιατικής εξωτερικής πολιτικής, η οποία δεν θα ερχόταν σε αντίθεση με την ιαπωνο-αμερικανική συμμαχία, αλλά θα την συμπλήρωνε, διατηρώντας πάντως, τον κεντρικό ρόλο του άξονα Τόκιο-Αμερικής. Στις παρούσες συνθήκες, η ιαπωνική αντίληψη του «ευρασιανισμού», μπορεί να γίνει ένα σημαντικό στρατηγικό συστατικό της ολοκλήρωσης. Οι γεωπολιτικές πραγματικότητες ωθούν αντικειμενικά το Τόκιο σε μια θετική μεταμόρφωση των σχέσεων της χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου με τη Ρωσία. 

Οι νέοι παίκτες 

Λόγω των οικονομικών της επιτευγμάτων, η Νότιος Κορέα έχει φτάσει σε σημείο να διευρύνει σημαντικά τους ορίζοντές της προς όλες τις κατευθύνσεις στην Ευρασία. Ειδικά, ανάμεσα σε σημαντική μερίδα των πολιτικών της Σεούλ, συζητείται ιδιαίτερα η ενίσχυση των οικονομικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, η οικονομική ολοκλήρωση με τους γείτονές της, την Κίνα και την Ιαπωνία, καθώς και η ανάπτυξη πολιτικών και οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία. 

Η Ένωση Κρατών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN), στα 45 χρόνια της ύπαρξής του θεσμού έχει γίνει ένα λειτουργικό μοντέλο οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ολοκλήρωσης, η μοναδική στο είδος της διακρατική δομή στην Ασία. Στην ASEAN, συμμετέχει η Ινδονησία -μια ακόμα δυναμικά ανερχόμενη μεγάλη ασιατική δύναμη- αλλά μέχρι στιγμής η ένωση λειτουργεί σα μια κοινότητα ίσων κρατών. Οι χώρες της ASEAN έχουν θεσπίσει ένα περιφερειακό φόρουμ, εταίροι του οποίου είναι οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ρωσία. 

Η Ινδία διανύει μια δύσκολη περίοδο στην προσπάθεια ανάδειξης της σε ηπειρωτικό κέντρο εξουσίας. Η Ινδία σήμερα, είναι μια περιφερειακή δύναμη στη Νότια Ασία, αλλά το Νέο Δελχί σαφώς επιδιώκει να ξεπεράσει αυτό το πλαίσιο. Ο στόχος για διευρυμένο, μεγαλύτερο ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις, έχει ήδη τεθεί επί τάπητος, αλλά η πολιτική τάξη της χώρας δεν έχει ακόμη διαμορφώσει τη γραμμή, και δεν έχει ιεραρχήσει τα συμφέροντα, την κατανομή των πόρων και τις στρατηγικές για την επίτευξη του στόχου. 

Επίσης, με τις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά τις ισλαμικές επαναστάσεις οι οποίες ξεκίνησαν το 2011 στον αραβικό κόσμο, αυξήθηκε η σημασία και η ευθύνη της Τουρκίας. Η αδυναμία της ΕΕ να εντάξει στην ευρωπαϊκή δομή την Τουρκία, ή τουλάχιστον να επεξεργαστεί μια νέα πιο συνεκτική πολιτική προς τη χώρα, είναι ένας δείκτης ότι η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη να δράσει ως στρατηγικός παίκτης. Το Βερολίνο, ήδη προσπαθεί να επεξεργαστεί μια νέα πολιτική σχέσεων με τη Μόσχα, το Πεκίνο, την Άγκυρα και με άλλες πρωτεύουσες. Ενώ η Μεγάλη Βρετανία, λαμβάνει μια ενδιάμεση θέση μεταξύ της νέας «κλειστής Ευρώπης» και των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Ο Ντμίτρι Τρένιν είναι ο διευθυντής του Κέντρου Κάρνεγκι της Μόσχας 

Το πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση:http://vpk-news.ru/articles/14095

-Οι αμερικανοί αλλάζουν κατεύθυνση, και το ενδιαφέρον τους μετατοπίζεται προς τον Ειρηνικό και ειδικά στην Κίνα. Οι σχέσεις Ουάσιγκτον – Πεκίνου έχουν γίνει το κέντρο, γύρω από το οποίο περιστρέφεται σήμερα η ευρασιατική και σε μεγάλο βαθμό, η παγκόσμια πολιτική. 

-Η Ινδία διανύει μια δύσκολη περίοδο στην προσπάθειά της να αναδειχθεί, από μια σημαντική περιφερειακή δύναμη, σε χώρα με καθοριστικό παγκόσμιο ρόλο. 

-Στην περιοχή μεγάλωσε και η σημασία της Τουρκίας. Η αδυναμία της ΕΕ να εντάξει στην ευρωπαϊκή δομή την Τουρκία, είναι ένας δείκτης ότι η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη να δράσει ως στρατηγικός παίκτης. Το Βερολίνο, πάντως, προσπαθεί να επεξεργαστεί μια νέα πολιτική σχέσεων με τη Μόσχα, το Πεκίνο, την Άγκυρα κ.λ.π.., ενώ η Βρετανία λαμβάνει μια ενδιάμεση θέση μεταξύ της νέας «κλειστής Ευρώπης» και των ΗΠΑ.

Πηγή: http://rbth.gr/international/2013/01/30/arxizei_to_megalo_paixnidi_stin_eyrasia_19653.html

Ασία: Η νέα πυριτιδαποθήκη του πλανήτη

Ασία: Η νέα πυριτιδαποθήκη του πλανήτη

Η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν και άλλες μεγάλες δυνάμεις αγόρασαν σχεδόν τα μισά καινούργια όπλα που βγήκαν στην παγκόσμια αγορά

Στην Ασία στρέφονται πλέον τα σκόπευτρα των μεγάλων πολεμικών βιομηχανιών του πλανήτη καθώς οι ραγδαία αναπτυσσόμενες περιφερειακές υπερδυνάμεις της επιδεικνύουν μιαν ακόρεστη δίψα για σύγχρονα όπλα. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, μάλιστα, η Ευρώπη παύει να είναι ο μεγαλύτερος πελάτης όπλων παραδίδοντας τα σκήπτρα στους Ασιάτες. Πάνε, λοιπόν, πέρασαν οριστικά οι εποχές που η μικρή πλην υπερήφανη Ελλάδα αναγορευόταν επί σειρά ετών παγκόσμια πρωταθλήτρια εισαγωγής οπλικών συστημάτων. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του σουηδικού Διεθνούς Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη (SIPRI), η Ασία ήδη αγοράζει τα μισά σχεδόν καινούργια όπλα (44%) που βγαίνουν στο παγκόσμιο παζάρι, με τη μαστιζόμενη από τη φτώχεια Ινδία και την αναπτυσσόμενη ακόμη Κίνα να ξεχωρίζουν ως οι πλέον «αχόρταγοι» πελάτες προηγμένου στρατιωτικού υλικού και να οδηγούν αυτή τη νέα, πρωτοφανή, κούρσα εξοπλισμών.

Για την ακρίβεια, τα στατιστικά των σουηδών αναλυτών δείχνουν ότι ο τζίρος του παγκοσμίου εμπορίου όπλων αυξήθηκε κατά 24% μεταξύ του 2007 και του 2011, με την Ινδία να προηγείται στη λίστα των καλύτερων πελατών, εισάγοντας πλέον διπλάσια σε αξία όπλα σε σχέση με την Κίνα - το 10% του παγκοσμίου συνόλου. Στο πλαίσιο του «Ψυχρού Πολέμου» με τους βόρειους γείτονές της, τους Πακιστανούς, τους οποίους τα τελευταία χρόνια εκτός από τις ΗΠΑ οπλίζουν και οι Κινέζοι, και παρά το γεγονός πως και οι δύο χώρες διαθέτουν ατομικά όπλα, η ινδική κυβέρνηση έχει αποφασίσει να ξοδέψει σε όπλα πάνω από 120 δισ. ευρώ μέσα στην επόμενη δεκαετία. Πρόκειται για μια πραγματική ψύχωση με τα όπλα, που βέβαια καθυστερεί ακόμη περισσότερο την κοινωνική ανάπτυξη της χώρας.

Οι Ινδοί έχουν κυριολεκτικά βγει στο παζάρι για ψώνια και αγοράζουν ό,τι βρουν: μαχητικά, μεταγωγικά και βομβαρδιστικά αεροσκάφη, πολεμικά πλοία επιφανείας, υποβρύχια, αντιαεροπορικά συστήματα, τεθωρακισμένα, κανόνια, ακόμη και νέα τουφέκια για τους φαντάρους της. Και είναι χαρακτηριστικό πως μόνο για το μεγαλύτερο από αυτά τα τρέχοντα χρυσοφόρα ινδικά συμβόλαια, αυτό για την αγορά 126 σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών, ύψους 12 δισ. ευρώ, «σφάζονται» στην ποδιά των Ινδών οι μεγαλύτερες χώρες του πλανήτη - με τα γαλλικά Rafale να κερδίζουν την «κούρσα» έναντι των πολυεθνικής κατασκευής Eurofighter Typhoon!

Εχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε εδώ ότι στον σχετικό κατάλογο του SIPRI δεύτερη έρχεται η Νότια Κορέα με 6% του συνόλου των παγκόσμιων εισαγωγών, ενώ η Κίνα και το Πακιστάν μοιράζονται την τρίτη θέση με 5% και την πέμπτη θέση καταλαμβάνει η Σιγκαπούρη με 4%. Οι πέντε αυτές χώρες εισήγαγαν πάνω από το 1/3 των συνολικών όπλων μεταξύ 2007 και 2011!

Η Κίνα και εισάγει και κατασκευάζει

Βέβαια η παραπάνω κατάταξη δεν σημαίνει ότι η γιγαντιαία Κίνα, που ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια εισαγωγών μεταξύ 2002 και 2006, αγοράζει σήμερα λιγότερα όπλα. Στην πραγματικότητα, αγοράζει όλο και περισσότερα, με τον αμυντικό προϋπολογισμό της να σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Απλά, αυτό που συμβαίνει είναι ότι το Πεκίνο έχει τα τελευταία χρόνια ενισχύσει πάρα πολύ την εγχώρια πολεμική βιομηχανία παράγοντας (και εξάγοντας) υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα και περιορίζοντας έτσι τις ανάγκες της για εισαγωγές όπλων μόνο σε ό,τι δεν μπορεί να κατασκευάσει η ίδια. Οπως, ας πούμε, το γνωστό ρωσικό αεροπλανοφόρο Varyag, που ήδη «κινεζοποιήθηκε» και αναμένεται να αλλάξει άρδην την αεροναυτική ισορροπία στα στενά της Ταϊβάν...

Ακόμη όμως και με την Κίνα να περιορίζει σταδιακά τις εισαγωγές της, νέα στοιχεία του Διεθνούς Ινστιτούτου Στρατηγικών Σπουδών (IISS), με έδρα το Λονδίνο, δείχνουν ξεκάθαρα ότι η Ασία θα ξεπεράσει μέσα στο 2012 την Ευρώπη σε συνολικές πολεμικές δαπάνες. Πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν αναγκαστεί λόγω της κρίσης να παγώσουν τις νέες προγραμματισμένες παραγγελίες τους για πολεμικό υλικό - και δεν είναι τυχαίο πως η μελέτη του IISS κάνει λόγο για «παγκόσμια αναδιανομή της στρατιωτικής ισχύος» ως αποτέλεσμα αυτής της διεθνούς «στροφής».

Στοίχημα της Δύσης η ποιοτική υπεροχή

Φυσικά για μια τέτοια «αναδιανομή» δεν αρκεί μόνο η ποσότητα των όπλων αλλά μετρά και η ποιότητα: η έκθεση του IISS συμπεραίνει πως οι ΗΠΑ και άλλες, μικρότερες δυτικές δυνάμεις, «θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να διατηρήσουν την ποιοτική υπεροχή» έναντι των ασιατικών κρατών και ιδιαίτερα της πιο προηγμένης εξ αυτών, της Κίνας, συνεχίζοντας να επενδύουν μεγάλα ποσά σε νέες πολεμικές τεχνολογίες.

Αλλωστε, όσον αφορά την προέλευση των όπλων, τα περισσότερα εξακολουθούν να παράγονται από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία: οι πέντε αυτές χώρες παράγουν πάνω από το 75% των οπλικών συστημάτων του πλανήτη - ενώ η Κίνα έγινε πέρυσι η έκτη μεγαλύτερη παραγωγός και αναμένεται σύντομα να εκτοπίσει τη Βρετανία για να μπει στο «Top 5» των εξαγωγέων χάρη στις συνεχείς παραγγελίες από το Πακιστάν, τη Βενεζουέλα και άλλα κράτη που δυσκολεύονται να προμηθευτούν δυτικά οπλικά συστήματα.

Να τονιστεί εδώ ότι η Κίνα μπορεί να αυξάνει συνεχώς την παραγωγή όπλων χάρη στην τεράστια βιομηχανική βάση της αλλά εξακολουθεί να υπολείπεται σε κρίσιμη τεχνογνωσία: είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ κατασκευάζει τα δικά της μαχητικά αεροσκάφη, αναγκάζεται να τα εξοπλίζει με ρωσικούς κινητήρες τζετ και να αγοράζει ηλεκτρονικά και πυραυλικά υποσυστήματα γι' αυτά από πολυάριθμους προμηθευτές στη Ρωσία, στη Γαλλία, στην Ελβετία, στη Βρετανία, στην Ουκρανία και στη Γερμανία.

Παρομοίως η ινδική πολεμική βιομηχανία παράγει μεν «δικά της» υποβρύχια, μαχητικά αεροσκάφη και τεθωρακισμένα άρματα μάχης, αλλά στην πραγματικότητα μόνο... δικά της δεν είναι, αφού όλα είναι αντίγραφα ξένων όπλων που κατασκευάζονται κατόπιν αδείας: τα υποβρύχια είναι πιστά αντίγραφα των γαλλικών Scorpene, τα αεροσκάφη είναι ρωσικά Σουχόι Su-30MKI, όπως βέβαια και τα τανκς T-90S. Μια που μιλάμε μάλιστα για «συμπαραγωγές», αξίζει να σημειωθεί η κατασκευή από τη Νότια Κορέα εννέα υποβρυχίων Type-214 κατόπιν αδείας από τη γερμανική HDW - ναι, τα ίδια ακριβώς αμφιλεγόμενα «υποβρύχια που γέρνουν» σαν τα ελληνικά...

«Κρυφές» αμυντικές δαπάνες

«Πολιτικός»... Πόλεμος των Αστρων

Ο αμυντικός προϋπολογισμός της Κίνας θα ξεπεράσει εφέτος για πρώτη φορά τα 100 δισ. δολάρια. Ωστόσο στο ποσό αυτό δεν περιλαμβάνονται αρκετές «κρυφές» αμυντικές δαπάνες, όπως ας πούμε μεγάλο μέρος του διαστημικού προγράμματος της χώρας, που χαρακτηρίζεται «πολιτικό», ακόμη κι όταν αφορά δοκιμές συστημάτων για την κατάρριψη εχθρικών στρατιωτικών δορυφόρων!

Τζετ κινητήρες… κλοπιράιτ!

Μια κακή συνήθεια της Κίνας είναι ότι δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό της… κλοπής ευαίσθητων τεχνολογιών: ενώ είχε συμβόλαιο για την προμήθεια από τους Ρώσους 35 κινητήρων τζετ για μια σειρά νέων αεροσκαφών, την ακύρωσε και κατασκεύασε υπερσύγχρονο εργοστάσιο που κατασκευάζει πιστά αντίγραφα ρωσικών κινητήρων! Ο Πούτιν θύμωσε πολύ και οι Κινέζοι για να τον εξευμενίσουν παρήγγειλαν νέα αεροσκάφη Su-35, ώστε μελλοντικά να τα αντιγράψουν κι αυτά…

Ινδοί, οι πιστοί… αντιγραφείς

Σε αντίθεση με τους Ρώσους, η ινδική πολεμική βιομηχανία αντιγράφει επακριβώς υποβρύχια, μαχητικά αεροσκάφη και τεθωρακισμένα άρματα μάχης. Πρόκειται για πιστά αντίγραφα ξένων όπλων που κατασκευάζονται κατόπιν αδείας: τα υποβρύχια είναι «κόπιες» των γαλλικών Scorpene, τα αεροσκάφη είναι ρωσικά Σουχόι Su-30MKI, όπως βέβαια και τα τανκς T-90S.

Νέος «Ψυχρός Πόλεμος»

Φοβάται ο Γιάννης το θεριό

Ο Ραχούλ Ρόι-Τσαουντάρι είναι ο επικεφαλής ειδικός σε θέματα ΝΑ Ασίας για το Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Σπουδών (IISS). Τον ρωτήσαμε για την κούρσα των εξοπλισμών στην Ασία - ένα θέμα που αναδείχθηκε από τις τελευταίες εκθέσεις του ινστιτούτου και προκαλεί πολλές συζητήσεις παγκοσμίως.

Τι ωθεί την Κίνα και την Ινδία σε τόσο μεγάλη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών τους;

«Κατ' αρχάς δεν είναι μόνο η Κίνα και η Ινδία. Μεγάλες αμυντικές δαπάνες σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν πραγματοποιούν η Ινδονησία, η Ιαπωνία, η Μαλαισία, η Σιγκαπούρη, ακόμη και η Ταϊλάνδη ή το Βιετνάμ. Κατά κάποιον τρόπο πρόκειται για ένα "ντόμινο": η Κίνα αυξάνει τις δαπάνες της επειδή αυξάνει τις δικές της δαπάνες η Αμερική, με αποτέλεσμα η Ινδία και η Ιαπωνία να αυξάνουν τις δικές τους δαπάνες για να ισορροπήσουν με την Κίνα και μετά το Πακιστάν αγοράζει όπλα για να "παρακολουθήσει" την Ινδία…

Κανείς φυσικά δεν το παραδέχεται ανοιχτά, αλλά ο ένας παρακολουθεί και επηρεάζει τον άλλον. Οταν λοιπόν ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοινώνει περικοπές στις στρατιωτικές δαπάνες των ΗΠΑ για την Ευρώπη αλλά αύξησή τους για την Ασία και τον Ειρηνικό, τότε η Κίνα λογικά αγχώνεται και, αφού δεν μπορεί να φτιάξει το δικό της αεροπλανοφόρο, αγοράζει ένα "έτοιμο" από τους Ρώσους... Αυτή όμως η ενίσχυση της κινεζικής περιφερειακής δύναμης αναγκάζει ακόμη και κράτη όπως το Βιετνάμ ή οι Φιλιππίνες να ενισχύσουν τις ναυτικές ιδίως δυνάμεις τους γιατί αισθάνονται απειλή».

Υπάρχει όντως «Ψυχρός Πόλεμος» μεταξύ Ινδίας και Κίνας;

«Δεν θα το χαρακτήριζα "Ψυχρό Πόλεμο" αλλά υπάρχει οπωσδήποτε μια αμοιβαία ανησυχία που έχει να κάνει τόσο με την κατοχή του Θιβέτ όσο και με τη συγκέντρωση όλο και μεγαλύτερων κινεζικών στρατιωτικών δυνάμεων στο οροπέδιο του Ταουάνγκ, κοντά στα σύνορα με την ινδική επαρχία Αρουναχάλ Πράντες. Η περιοχή είναι διεκδικούμενη μετά το 1962 και η Ινδία έχει αποστείλει εκεί εσχάτως δύο ορεινές μεραρχίες με σύγχρονο οπλισμό, σαν ένα πρόσθετο "μήνυμα" προς την Κίνα».

Πιστεύετε ότι η Κίνα θα εξελιχθεί πράγματι σε στρατιωτική υπερδύναμη, αντίστοιχη των ΗΠΑ, και πόσο σύντομα θα συμβεί αυτό;

«Η Κίνα είναι ήδη υπερδύναμη αλλά δεν την ενδιαφέρει τόσο η προβολή της ισχύος της σε μακρινούς τόπους, όπως κάνει η Αμερική, αλλά η διατήρηση της σταθερότητας στο εσωτερικό, το μονοπώλιο της ισχύος στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και η απρόσκοπτη πρόσβαση σε πολύτιμους για τη βιομηχανία της πόρους, όπως το πετρέλαιο και μια σειρά βιομηχανικά μέταλλα. Γι' αυτό ξοδεύει ήδη μόνη της για όπλα όσα ξοδεύουν μαζί η Ινδία και η Ιαπωνία - με τη διαφορά ότι παράγει σήμερα πολύ περισσότερα οπλικά συστήματα από τους άλλους δύο. Μην ξεχνάμε ότι, εκτός από τα όπλα, μετράνε και οι αριθμοί στο έμψυχο υλικό: αν προσθέσεις όλα τα σώματα, στρατιωτικά και αστυνομικά/παραστρατιωτικά, προκύπτει ένας αριθμός κοντά στα 15 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες!».

Σφαίρες επιρροής, ζωτικά συμφέροντα, καθεστωτικά στηρίγματα

Οι αιτίες πίσω από την «κούρσα» των εξοπλισμών

Ποιοι φόβοι και ποιες ανομολόγητες φιλοδοξίες θρέφουν τη νέα ασιατική κούρσα των εξοπλισμών; Εντάξει, για τη νέα πρωταθλήτρια εισαγωγών, την Ινδία, η πηγή της στρατηγικής ανασφάλειας είναι προφανής και ακούει στο όνομα «Πακιστάν»: οι δύο χώρες έχουν πολεμήσει μεταξύ τους τρεις φορές τα τελευταία 70 χρόνια, εξακολουθούν να φιλονικούν για το οροπέδιο του Παντζάμπ και άλλες αμφισβητούμενες περιοχές και η ένταση μεταξύ τους συνεχίζεται λόγω των σποραδικών τρομοκρατικών επιθέσεων από ισλαμιστές στο εσωτερικό της Ινδίας, με αποκορύφωμα το μακελειό του 2009 στο Μουμπάι.

Καθώς η Κίνα εξοπλίζει όλο και περισσότερο το Πακιστάν, είναι «λογικό» η Ινδία να προσπαθεί να καλύψει αυτή την απόσταση με συνεχείς αγορές ακόμη πιο σύγχρονων ρωσικών και ευρωπαϊκών κυρίως όπλων – έστω και αν αυτό γίνεται σε βάρος των τεράστιων κοινωνικών αναγκών του πληθυσμού της. Το ίδιο «λογικός» είναι ο συνεχιζόμενος υπερεξοπλισμός της Νότιας Κορέας, που προσπαθεί με τον τρόπο αυτόν να ισοσκελίσει την πυρηνική και πυραυλική υπεροχή των βόρειων γειτόνων της. Τι αναγκάζει όμως μια ήδη πανίσχυρη χώρα σαν την Κίνα να οπλίζεται σαν αστακός;

Την απάντηση δίνουν οι ίδιοι οι Κινέζοι: σε πρόσφατο κύριο άρθρο της «Λαϊκής Ημερησίας», επίσημου οργάνου του Πεκίνου, ανώνυμος κομματικός συντάκτης παραδέχεται μεν την επιτάχυνση της ασιατικής κούρσας των εξοπλισμών, αλλά την αποδίδει στην εξωτερική πολιτική «περικύκλωσης» της Κίνας από τις ΗΠΑ καλώντας μάλιστα την Ουάσιγκτον να σταματήσει να υποστηρίζει την εχθρική στάση άλλων ασιατικών δυνάμεων προς την Κίνα.

Πέρα από την ίδια την Ταϊβάν, την παλιά Φορμόζα των εθνικιστών, η ενσωμάτωση της οποίας στη Μητέρα Πατρίδα είναι το μόνιμο απωθημένο των Κινέζων, συντάκτης κατηγορεί εμμέσως την Αμερική ότι «σπρώχνει» την Ινδία σε μια κούρσα εξοπλισμών που στρέφεται (και) ενάντια στην Κίνα και σκοπεύει στον γεωστρατηγικό περιορισμό της.

Πόσο αληθινή είναι αυτή η προσέγγιση; Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια η ραγδαία βιομηχανική ανάπτυξη και η ολοένα μεγαλύτερη εξάρτηση της Κίνας από εισαγόμενες πρώτες ύλες την έχουν αναγκάσει να επεκτείνει τη σφαίρα των ζωτικών συμφερόντων της σε περιοχές όπου ως τώρα δεν είχε παρουσία και ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική αλλά και στη Βόρεια και στην Ανατολική Αφρική. Η «εξάπλωση» αυτή έχει εμφανέστατα ενοχλήσει τις ΗΠΑ, που βλέπουν όλο και περισσότερο την Κίνα ως τον μεγάλο αντίπαλό τους για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία στον 21ο αιώνα.

Από αυτή την άποψη, οι Κινέζοι έχουν δίκιο να κατηγορούν τις ΗΠΑ ότι προσπαθούν να τους περιορίσουν στρέφοντας άλλες χώρες εναντίον τους. Για την κούρσα των εξοπλισμών, όμως, φταίνε πρωτίστως οι ίδιοι οι Κινέζοι με τις συνεχείς αυξήσεις στον αμυντικό προϋπολογισμό τους (εφέτος θα ξεπεράσει τα 100 δισ. δολάρια για πρώτη φορά στην ιστορία σημειώνοντας ενίσχυση 11,5%!) αλλά και με την υποστήριξη που παρέχουν στον «τρελό» της περιοχής, τη Βόρεια Κορέα. Κάθε φορά που οι Βορειοκορεάτες δοκιμάζουν κάποιο καινούργιο είδος πυραύλου, με στόχο συνήθως τη Θάλασσα της Ιαπωνίας, οι παραγγελίες νέων οπλικών συστημάτων στην ευρύτερη περιοχή εκτοξεύονται μαζί του…

http://www.tovima.gr/world/article/?aid=450109

Η ευρασιατική «Τριπλή Συμμαχία»

Ευρασία (Γεωφυσικός χάρτης)

Αντιπαράθεση μεταξύ των Στρατιωτικών Συνασπισμών:

Η ευρασιατική «Τριπλή Συμμαχία».

Η στρατηγική σημασία του Ιράν για τη Ρωσία και την Κίνα

γράφει ο Mahdi Darius Nazemroaya

(Κοινωνιολόγος και βραβευμένος συγγραφέας. Επιστημονικός Συνεργάτης στο Κέντρο Ερευνών για την Παγκοσμιοποίηση (CRG), στο Μόντρεαλ. Ειδικεύεται για τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Έχει διατελέσει συνεργάτης και επισκέπτης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, σε πολλά προγράμματα και διεθνή δίκτυα όπως το Al Jazeera, Press TV και της Russia today. Τα έργα του έχουν δημοσιευτεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες. Γράφει, επίσης, για το Στρατηγικό Ίδρυμα Πολιτισμού (ΕΕΤ), στη Μόσχα, Ρωσία)

Παρά τις επιμέρους διαφορές και αντιπαλότητες μεταξύ της Μόσχας και της Τεχεράνης, οι δεσμοί μεταξύ των δύο χωρών, με βάση τα κοινά συμφέροντα, έχουν εξελιχθεί σημαντικά. Τόσο η Ρωσία όσο και το Ιράν και οι δύο σημαντικοί εξαγωγείς ενέργειας, έχουν βαθιά εδραιωμένα συμφέροντα στον Νότιο Καύκασο. Και οι δύο είναι σταθερά αντίθετοι στην αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ, με σκοπό να μην επιτρέπουν τον έλεγχο των διαύλων ενέργειας γύρω από την λεκάνη της Κασπίας Θάλασσας από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Οι δεσμοί της Μόσχας και της Τεχεράνης είναι επίσης μέρος μιας ευρύτερης συμμαχίας που αφορά την Αρμενία, το Τατζικιστάν, τη Λευκορωσία, τη Συρία και τη Βενεζουέλα. Όμως, πάνω απ' όλα, οι δύο δημοκρατίες είναι οι κύριοι γεωστρατηγικοί στόχοι της Ουάσιγκτον.

Η Ευρασιατική Τριπλή Συμμαχία:

Η στρατηγική σημασία του Ιράν για τη Ρωσία και την Κίνα

Η Κίνα, η Ρωσική Ομοσπονδία, και το Ιράν θεωρούνται γενικά σύμμαχοι και εταίροι. Και οι τρεις, η Ρωσική Ομοσπονδία, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αποτελούν ένα στρατηγικό φράγμα κατά του επεκτατισμού των ΗΠΑ, συγκροτούν μια «τριπλή συμμαχία», η οποία είναι ο πυρήνας ενός Ευρασιατικού συνασπισμού κατά των ηγεμονικών βλέψεων των ΗΠΑ στην Ευρασία και την αναζήτηση τους για την παγκόσμια ηγεμονία. Ενώ η Κίνα αντιμετωπίζει την ηγεμονική στάση των ΗΠΑ στην Ανατολική Ασία και τον Ειρηνικό, το Ιράν και η Ρωσία αντίστοιχα αντιμετωπίσουν τον συνασπισμό που ηγείται από τις ΗΠΑ στη Νοτιοδυτική Ασία και την Ανατολική Ευρώπη. Και οι τρεις χώρες απειλούνται στην Κεντρική Ασία και ανησυχούν για την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. Το Ιράν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένας γεωστρατηγικός άξονας.

Η γεωπολιτική εξίσωση στην Ευρασία προσδιορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τη δομή των πολιτικών συμμαχιών του Ιράν. Αν το Ιράν γίνονταν σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, αυτό θα αποσταθεροποιούσε τη Ρωσία και την Κίνα. Αφορά επίσης τους εθνικούς, πολιτισμικούς, γλωσσικούς, οικονομικούς, θρησκευτικούς, και γεωπολιτικούς συνδέσμους του Ιράν με τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία.

Επιπλέον, αν η δομή των πολιτικών συμμαχιών μετατοπίζονταν προς όφελος των ΗΠΑ, το Ιράν θα μπορούσε να στρώσει το δρόμο για την επέκταση της επιρροής των ΗΠΑ στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Κι αυτό γιατί το Ιράν είναι η πύλη προς το υπογάστριο νότο της Ρωσίας (ή το «εξωτερικό πλησίασμα») στην περιοχή του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Ρωσία ως ενεργειακός διάδρομος θα αποδυναμωνόταν, αφού η Ουάσινγκτον θα «ξεκλείδωνε» το δυναμικό του Ιράν ως πρωταρχικό ενεργειακό δίαυλο για τη Λεκάνη της Κασπίας Θάλασσας, γεγονός που επιφέρει τον de facto γεωπολιτικό έλεγχο από πλευράς ΗΠΑ των διαδρομών των ιρανικών αγωγών.

Σε αυτό το πλαίσιο, ένα μέρος της επιτυχίας της Ρωσίας ως προμηθευτή ενέργειας οφείλεται στις προσπάθειες των ΗΠΑ να αποδυναμώσουν το Ιράν, εμποδίζοντας την διέλευση της ενέργειας από το ιρανικό έδαφος. Αν το Ιράν θα «άλλαζε στρατόπεδο» και έμπαινε στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, η οικονομία της Κίνας και η εθνική ασφάλεια της θα γίνονταν επίσης όμηροι για δύο λόγους. Η κινεζική ενεργειακή ασφάλεια θα απειλείτο άμεσα επειδή τα ιρανικά ενεργειακά αποθέματα δεν θα εξασφαλίζονταν πλέον και θα υπάγονταν στα αμερικανικά γεωπολιτικά συμφέροντα. Επιπρόσθετα, η Κεντρική Ασία θα μπορούσε να επανα-προσανατολίσει την τροχιά της αν η Ουάσινγκτον άνοιγε έναν αγωγό από την ανοικτή θάλασσα μέσω του Ιράν.

Επομένως, τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα επιθυμούν μια στρατηγική συμμαχία με το Ιράν ως μέσο ελέγχου τους για τις γεωπολιτικές βλέψεις των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το «Φρούριο Ευρασία» θα ήταν εκτεθειμένο χωρίς το Ιράν.

Γι 'αυτό ούτε η Ρωσία ούτε η Κίνα θα μπορούσαν να δεχτούν ποτέ έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν. Εάν η Ουάσιγκτον μετατρέψει το Ιράν σε συνεταίρο, τότε η Ρωσία και η Κίνα θα είναι υπό απειλή.

Ευρασία (Πολιτικός χάρτης)

Παρερμηνεία της υποστήριξης της Κίνας και της Ρωσίας για την επιβολή κυρώσεων από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ

Υπάρχει μια μεγάλη εσφαλμένη ανάγνωση της παρελθούσας ρωσικής και κινεζικής υποστήριξης των κυρώσεων του ΟΗΕ κατά του Ιράν. Ακόμα κι αν το Πεκίνο και η Μόσχα επέτρεψαν να απαγγελθούν κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ εναντίον του Ιρανού συμμάχου τους, το έκαναν για στρατηγικούς λόγους, και συγκεκριμένα με σκοπό τη διατήρηση του Ιράν εκτός της τροχιάς της Ουάσιγκτον.

Στην πραγματικότητα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προτιμούσαν την Τεχεράνη δορυφορικό ή μικρός εταίρο τους, από το να πάρουν τον αχρείαστο κίνδυνο ενός ολικού πολέμου με τους Ιρανούς.

Αυτό που έκανε η ρωσική και η κινεζική υποστήριξη με τις προηγούμενες κυρώσεις, ήταν να υποκινήσει μια ευρύτερη ρήξη μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον. Από αυτή την άποψη, εφαρμόζεται μια «realpolitik».

Με τις αμερικανο-ιρανικές εντάσεις, διευρύνονται περεταίρω οι ιρανικές σχέσεις με τη Ρωσία και την Κίνα και το Ιράν γίνεται όλο και πιο περιχαρακωμένο στη σχέση του με τη Μόσχα και το Πεκίνο.

Η Ρωσία και η Κίνα ωστόσο, ποτέ δεν θα υποστηρίξουν κυρώσεις ακρωτηριασμού ή οποιασδήποτε άλλης μορφής οικονομικού εμπάργκο που θα απειλούσε την εθνική ασφάλεια του Ιράν. Αυτός είναι ο λόγος που τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία αρνήθηκαν να αποδεχτούν τις νέες μονομερείς κυρώσεις του 2012.

Οι Ρώσοι έχουν προειδοποιήσει επίσης την Ευρωπαϊκή Ένωση να σταματήσει να είναι πιόνι της Ουάσιγκτον, επειδή θα πληγωθεί η ίδια, παίζοντας τα σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτό το πλαίσιο η Ρωσία σχολίασε τα αδύνατα και σχεδόν ανεφάρμοστα σχέδια της ΕΕ για εμπάργκο του ιρανικού πετρελαίου. Η Τεχεράνη έκανε επίσης παρόμοιες προειδοποιήσεις και απέρριψε το εμπάργκο πετρελαίου της ΕΕ ως μια ψυχολογική τακτική που είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Ο πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ του Ιράν και ο Πρόεδρος Ντμίτρι Α. Μεντβέντεφ της Ρωσίας κατά τη διάρκεια μιας διμερούς συνάντησης στη Dushanbe, Τατζικιστάν. Η διμερής ιρανο-ρωσική συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης στις 28 Αυγούστου 2008

Ρωσο-ιρανική συνεργασία Ασφάλειας και στρατηγικός συντονισμός

Τον Αύγουστο του 2011, ο επικεφαλής του Ανωτάτου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν, Γενικός Γραμματέας Saaed (Said) Jalili, και ο επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Γραμματέας Νικολάι Platonovich Ratrushev συναντήθηκαν στην Τεχεράνη για να συζητήσουν το ιρανικό πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας, καθώς και μία διμερή συνεργασία. Η Ρωσία ήθελε να βοηθήσει το Ιράν να αντικρούσει το νέο κύμα κατηγοριών από την Ουάσιγκτον κατά του Ιράν. Λίγο μετά την άφιξη του Ratrushev και της ρωσικής ομάδας στην Τεχεράνη, ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Αλί Ακμπάρ Σαλεχί, αναχώρησε για την Μόσχα. Και οι δύο Jalili και Ratrushev συναντήθηκαν εκ νέου τον Σεπτέμβριο του 2011, αλλά αυτή τη φορά στη Ρωσία. Ο Jalili πήγε πρώτα στη Μόσχα και στη συνέχεια διέσχισε τα Ουράλια με προορισμό την ρωσική Αικατερινούπολη.

Η ιρανο-ρωσική συνάντηση στην Αικατερινούπολη πραγματοποιήθηκε στα περιθώρια μιας διεθνούς διάσκεψης κορυφής για την ασφάλεια. Επιπλέον, σ’ αυτόν το χώρο, ανακοινώθηκε ότι τα υψηλότερα όργανα της εθνικής ασφάλειας της Μόσχας και της Τεχεράνης θα συντονίζονται στο εξής με την πραγματοποίηση τακτικών συνεδριάσεων. Ένα πρωτόκολλο μεταξύ των δύο χωρών υπεγράφη στην Αικατερινούπολη.

Κατά τη διάρκεια αυτής της σημαντικής συνάντησης, τόσο ο Jalili όσο και ο Ratrushev είχαν παράλληλες συναντήσεις με τον Κινέζο ομόλογό τους Meng Jianzhu. Ως αποτέλεσμα αυτών των συναντήσεων, δρομολογήθηκε μια παρόμοια διαδικασία των διμερών διαβουλεύσεων μεταξύ των εθνικών συμβουλίων ασφάλειας του Ιράν και της Κίνας. Επιπλέον συζήτησαν τη δημιουργία ενός υπερεθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας στα πλαίσια του Συμβουλίου Συνεργασίας της Σαγκάης, με στόχο να αντιμετωπίζονται οι απειλές που στρέφονται κατά του Πεκίνου, της Τεχεράνης, της Μόσχας και των Ευρασιατών συμμάχων τους.Επίσης, το Σεπτέμβριο του 2011, ο Dmitry Rogozin, ο Ρώσος απεσταλμένος του ΝΑΤΟ, ανακοίνωσε ότι θα επισκεπτόταν την Τεχεράνη για να συζητήσει το σχέδιο της πυραυλικής ασπίδας του ΝΑΤΟ, στο οποίο αντιτίθεται τόσο η Μόσχα όσο και η Τεχεράνη.

Σύμφωνα με εκθέσεις που βγήκαν στην επιφάνεια, υποστηρίζεται ότι η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα σχεδίαζαν τη δημιουργία μιας κοινής αντιπυραυλικής ασπίδας. Ο Rogozin, ο οποίος είχε προειδοποιήσει τον Αύγουστο 2011 ότι η Συρία και η Υεμένη θα ήταν τα θύματα μιας επίθεσης ως «εφαλτήρια» στα πλαίσια της ευρύτερης αντιπαράθεσης που στρέφεται κατά της Τεχεράνης, απάντησε δημόσια αντικρούοντας τις εκθέσεις που αφορούν τη σύσταση κοινού σινο-ρωσο-ιρανικού προγράμματος αντιπυραυλικής ασπίδας.

Τον επόμενο μήνα, τον Οκτώβριο του 2011, η Ρωσία και το Ιράν ανακοίνωσαν ότι σκοπεύουν να επεκτείνουν τους δεσμούς τους σε όλους τους τομείς. Λίγο μετά, τον Νοέμβριο του 2011, το Ιράν και η Ρωσία υπέγραψαν μια στρατηγική συμφωνία συνεργασίας και εταιρικής σχέσης μεταξύ των ανώτατων οργάνων ασφαλείας τους καλύπτοντας την οικονομία, την πολιτική, την ασφάλεια, και τις υπηρεσίες πληροφοριών. Η συμφωνία υπεγράφη στη Μόσχα από τον αναπληρωτή γενικό γραμματέα του Ανώτατου Συμβουλίου Ασφαλείας του Ιράν Ali Bagheri (Baqeri), και τον υφυπουργό του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας Γεβγένι Lukyanov.

Τον ίδιο μήνα, ο επικεφαλής της Επιτροπής Διεθνών Υποθέσεων της ρωσικής Δούμας Konstantin Kosachev, ανακοίνωσε ότι η Ρωσία πρέπει να κάνει ό, τι μπορεί για να αποτρέψει μια επίθεση στο γειτονικό Ιράν. Στα τέλη του Νοεμβρίου 2011 ανακοινώθηκε ότι ο Dmitry Rogozin θα επισκεφθεί την Τεχεράνη και το Πεκίνο το 2012, μαζί με μια ομάδα από Ρώσους αξιωματούχους για να διεξαχθούν στρατηγικές συζητήσεις για τις συλλογικές στρατηγικές κατά των κοινών απειλών.

 

Ο Γενικός Γραμματέας Jalili και ο Γραμματέας Patrushev στην Τεχεράνη, τον Αύγουστο 2011

 
Η Ρωσική Εθνική Ασφαλεία και η Εθνική Ασφάλεια του Ιράν δένονται

Στις 12 Ιανουαρίου 2012, ο Νικολάι Patrushev δήλωσε στο Interfax ότι μια γενικευμένη πολεμική σύρραξη ήταν επικείμενη και ότι το Τελ Αβίβ πίεζε τις ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν. Απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι το Ιράν κατασκεύαζε κρυφά πυρηνικά όπλα και είπε ότι για χρόνια ο κόσμος ακούει ότι το Ιράν θα έχει μια ατομική βόμβα μέχρι την επόμενη εβδομάδα ad nauseum. Ακολούθησε μια τρομερή προειδοποίηση από τον Dmitry Rogozin.

Στις 13 Ιανουαρίου 2012, ο Rogozin, ο οποίος εν το μεταξύ είχε διοριστεί αναπληρωτής πρωθυπουργός, δήλωσε ότι κάθε απόπειρα στρατιωτικής επέμβασης εναντίον του Ιράν θα ήταν μια απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας. Με άλλα λόγια, μια επίθεση κατά της Τεχεράνης θα ήταν επίθεση εναντίον της Μόσχας. Το 2007, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανέφερε ουσιαστικά το ίδιο πράγμα όταν ήταν στην Τεχεράνη σε Σύνοδο Κορυφής της Κασπίας Θάλασσας, που είχε ως αποτέλεσμα ο Τζορτζ Μπους Τζούνιορ να προειδοποιήσει ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα μπορούσε να εκραγεί πάνω από το Ιράν. Η δήλωση του Rogozin ήταν απλώς μια δήλωση που επιβεβαίωνε την σταθερή θέση της Ρωσίας: αν πέσει το Ιράν, θα κινδυνέψει η Ρωσία.

Το Ιράν δεν είναι στόχος των ΗΠΑ μόνο για τα τεράστια ενεργειακά αποθέματα και τους φυσικούς πόρους του, αλλά λόγω των σοβαρών γεω-στρατηγικών ζητημάτων που το κάνουν στρατηγικό εφαλτήριο κατά της Ρωσίας και της Κίνας. Οι δρόμοι προς τη Μόσχα και το Πεκίνο περνάνε από την Τεχεράνη, όπως και ο δρόμος προς την Τεχεράνη περνά από τη Δαμασκό, τη Βαγδάτη και τη Βηρυτό. Ούτε θέλουν οι ΗΠΑ να ελέγξουν απλώς το ιρανικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο για κατανάλωση ή οικονομικούς λόγους. Η Ουάσιγκτον θέλει να βάλει φίμωτρο γύρω από την Κίνα με τον έλεγχο της κινεζικής ενεργειακής ασφάλειας και θέλει τις ιρανικές εξαγωγές ενέργειας να διαπραγματεύονται σε δολάρια ΗΠΑ για να εξασφαλίσει τη συνέχιση της χρήσης του αμερικανικού δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές.

Επιπλέον, το Ιράν έχει κάνει συμφωνίες με διάφορους εμπορικούς εταίρους, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και της Ινδίας, όπου οι επιχειρηματικές συναλλαγές δεν θα πραγματοποιούνται σε ευρώ ή δολάρια ΗΠΑ. Τον Ιανουάριο 2012, τόσο η Ρωσία όσο και το Ιράν αντικατέστησαν το δολάριο ΗΠΑ με τα εθνικά τους νομίσματα, το ρωσικό ρούβλι και το Ιρανικό Ριάλ, στις διμερείς εμπορικές συναλλαγές τους. Αυτή ήταν ένα οικονομικό και χρηματοπιστωτικό πλήγμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Συρία και τα Εθνικά Συμφέροντα Ασφάλειας του Ιράν και της Ρωσίας

Η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν υποστηρίζουν όλοι σθεναρά τη Συρία. Η διπλωματική και οικονομική πολιορκία εναντίον της Συρίας συνδέεται με τα γεω-πολιτικά διακυβεύματα για τον έλεγχο της Ευρασίας. Η αστάθεια της Συρίας είναι συνδεδεμένη με το στόχο της καταπολέμησης του Ιράν και του τελικού στόχου μεταβολής του σε εταίρο των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας.

Η ακυρωμένη ή καθυστερημένη ανάπτυξη των χιλιάδων Αμερικανών στρατιωτών στο Ισραήλ για την άσκηση "Austere Challenge 2012" ήταν συνδεδεμένη με ραγδαία αύξηση της πίεσης κατά της Συρίας.

Με βάση μιας έκθεσης της «Φωνής της Ρωσίας», μερικά ρωσικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν λανθασμένα ότι η άσκηση "Austere Challenge 2012" επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στον Περσικό Κόλπο, είδηση η οποία πάρθηκε λανθασμένα από εκδότες ειδήσεων σε άλλα μέρη του κόσμου. Αυτό βοήθησε να τονιστεί ο ιρανικός σύνδεσμος σε βάρος των συνδέσμων της Συρίας και του Λιβάνου.

Η ανάπτυξη των αμερικανικών στρατευμάτων είχε ως στόχο κατά κύριο λόγο τη Συρία ως μέσο για την απομόνωση και την καταπολέμηση του Ιράν.

Η «ακύρωση» ή «καθυστέρηση» των Ισραήλο-αμερικανικών πυραυλικών ασκήσεων προέβλεπαν πιθανότατα προετοιμασίες για την προστασία από τις πυραυλικές επιθέσεις όχι μόνο από το Ιράν, αλλά και από τη Συρία, τον Λίβανο και τα Παλαιστινιακά Εδάφη.

Εκτός από τα λιμάνια της Συρίας για τον ελλιμενισμό του πολεμικού ναυτικού της, η Ρωσία δεν θέλει να δει τη Συρία να χρησιμοποιηθεί για την αλλαγή πορείας των διαδρόμων ενέργειας στην Λεκάνη της Κασπίας Θάλασσας και στη λεκάνη της Μεσογείου. Αν πέσει η Συρία, τα δρομολόγια αυτά θα τροποποιηθούν εκ νέου ώστε να αντικατοπτρίζουν μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.

Σε βάρος του Ιράν, η ενέργεια από τον Περσικό Κόλπο θα μπορούσε επίσης να αλλάξει την πορεία της προς τη Μεσόγειο, μέσω του Λιβάνου και της Συρίας.

Ο υπουργός Άμυνας της Συρίας Dawoud (David) Rajha επισκέπτεται το ελλιμενίσμενο ρωσικό αεροπλανοφόρο «Ναύαρχος Κουζνέτσοφ» στο συριακό λιμάνι του Ταρτούς στις 8 Γενάρη 2012

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Αρχική πηγή: CONFRONTATION BETWEEN MILITARY BLOCS: The Eurasian "Triple Alliance." The Strategic Importance of Iran for Russia and China by Mahdi Darius Nazemroaya

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28790