Η Διάλυση των "Πανεπιστημίων"

Το πανεπιστήμιο ως μέρος της κρίσης

Της Μ. Α. Μιμίκου (Καθηγήτριας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου)
Hμερομηνία δημοσίευσης: 02-07-10

Η παρακμιακή πορεία των ελληνικών ΑΕΙ είναι πλέον ορατή διά «γυμνού οφθαλμού». Δεν χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις για να τη διαπιστώσεις. Τη βλέπεις παντού (αναφέρω ενδεικτικά και όχι αξιολογικά): Στους μουντζουρωμένους τοίχους. Στις σχεδόν άδειες αίθουσες διδασκαλίας. Στις αλλεπάλληλες εξεταστικές με την ατιμώρητη αντιγραφή να χειροτερεύει (ενίοτε και έξωθεν οργανωμένη). Στις απώλειες ωρών διδασκαλίας από «καταλήψεις» και άλλες αναίτιες αφορμές. Στο ακαδημαϊκό ημερολόγιο που αλλάζει συνεχώς κατά τη βούληση των μειοψηφιών που προκαλούν τις απώλειες των διδακτικών ωρών. Στην παρεμπόδιση της λειτουργίας και στην «ομηρία» των οργάνων (Γ.Σ. Σχολών, Σύγκλητος), όπου υπάρχουν «απαγορευμένα» (από τις μειοψηφίες) θέματα που δεν μπορούν να συζητηθούν ελεύθερα και κάθε τέτοια προσπάθεια διακόπτεται βίαια. Στις πελατειακές σχέσεις που εξαργυρώνονται κυρίως στις εκλογές των διοικητικών οργάνων, θέμα που αν δεν το προκαλεί τουλάχιστον το χειροτερεύει το παρόν νομικό καθεστώς. Στην αγανάκτηση της πλειοψηφίας των φοιτητών που θέλουν να σπουδάσουν και να πάρουν πτυχία με αντίκρισμα. Στο αίσθημα εγκατάλειψης πολλών μελών ΔΕΠ που πνίγονται στην ευνοιοκρατία, στην ισοπέδωση και στη γραφειοκρατία ενός δαιδαλώδους και μη αποδοτικού διοικητικού συστήματος. Στις «αναρχοαυτόνομες» και αμφισβητούμενες εκλογές διοικητικών οργάνων, όπου συστηματικά παραβιάζεται η εφαρμογή του νόμου. Στην αδυναμία (και άρα απουσία!) μιας ακαδημαϊκής αρχής που να μπορεί να επιβάλει την ακαδημαϊκή τάξη και ευνομία. Στα πανεπιστήμιά μας δηλαδή δεν εφαρμόζονται τα αυτονόητα που εφαρμόζονται σε όλα τα άλλα πανεπιστήμια εκτός Ελλάδος.

Όλα αυτά, πολλοί από εμάς τα συζητούμε εντός των τειχών. Σπανιότατα ακούγονται οι φωνές μας προς τα έξω. Φόβος; Εγκατάλειψη; Αίσθηση ματαιότητας; Ανοχή; Συνήθεια; Ομερτά; Ισως όλα μαζί. Καταλαβαίνω ότι η κοινωνία που στέλνει με τόσο κόπο και χρήμα τα παιδιά της σ’ εμάς αξιώνει να βγάλουμε όλη αυτή την παθογένεια προς τα έξω, αλλά και να προτείνουμε λύσεις που εμείς οι ίδιοι πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να εφαρμόσουμε.

Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι μέρος της κρίσης που περνάμε γιατί, εκτός των άλλων, το κύριο «προϊόν» που παράγουμε, δηλαδή οι απόφοιτοί μας, είναι αυτοί που γίνονται βουλευτές, αρχηγοί κομμάτων, διοικητές οργανισμών, με άλλα λόγια στελεχώνουν όλο τον πνευματικό και διοικητικό ιστό της χώρας. Τι μαθαίνουμε σ’ αυτούς; Ότι οι μειοψηφίες (όχι πάντα φοιτητικές) επιβάλλουν τη θέλησή τους χωρίς καμία αντίσταση και τιμωρία; Ότι μπορείς να αντιγράψεις (κλέψεις) και να διαφύγεις; Οτι οι νόμοι μπορεί να μην εφαρμόζονται; Αν σε αυτό προστεθεί και η εσωστρέφεια που μας διακρίνει να μην προβάλλουμε τα πολλά και σημαντικά ερευνητικά επιτεύγματά μας, να μην αξιοποιούμε προς όφελος όλων τις υποδομές που με τόσο μόχθο έχει πληρώσει ο ελληνικός λαός και να συνεχίσουμε να μην αξιολογούμαστε, τότε καταλαβαίνει κάποιος γιατί αποτελούμε πράγματι μέρος του προβλήματος.

Βέβαια, η διαχρονική ευθύνη της πολιτείας σε όλα αυτά είναι πολύ μεγάλη. Πολυνομία, ίδρυση πανεπιστημίων και τμημάτων στη βάση προεκλογικών παροχών και όχι σχεδιασμού, αστόχαστες και λαθεμένες παρεμβάσεις. Μερικές φορές, πιστεύω ότι μας αφήνουν στην τύχη μας. Μας βλέπουν σαν πηγή προβλήματος και δεν θέλουν τίποτα από εμάς. Αλλά και οι δικές μας ευθύνες είναι πολύ μεγάλες. Τα μέλη ΔΕΠ και η πλειοψηφία των φοιτητών πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να προχωρήσουμε συντεταγμένα σε αλλαγή ρότας, με στόχο την αξιοκρατία και όραμα την αριστεία. Η κοινωνία το περιμένει αυτό από εμάς γιατί στα πανεπιστήμια διαμορφώνονται οι αξίες της. Τα υπάρχοντα προβλήματα δεν μπορεί να αποτελούν δικαιολογία για αδράνεια. Η κοινωνία περιμένει από εμάς να συμβάλουμε ουσιαστικά στην αντιμετώπισή τους, έτσι ώστε να επανακτηθεί η αξιοπιστία των ελληνικών πανεπιστημίων και να αναδειχθεί ο προωθητικός κοινωνικός και πνευματικός τους ρόλος. Γιατί μόνον έτσι, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο από μέρος της κρίσης θα γίνει εργαλείο για την υπέρβασή της.

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_02/07/2010_406558

Μάχη για την ελληνική γλώσσα στην Αυστραλία

Η ελληνική γλώσσα δίνει τη μάχη της στην Αυστραλία

ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΟΥΖΕΛΗ  Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Εν αναμονή της επίσημης πρότασης της αυστραλιανής κυβέρνησης για τις γλώσσες που θα περιληφθούν στο νέο Εθνικό Πρόγραμμα Διδασκαλίας Γλωσσών για την πρώτη και τη δεύτερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, οι Ελληνες της Αυστραλίας έχουν κινητοποιηθεί για ένταξη της ελληνικής γλώσσας στο πρόγραμμα. Τα ελληνικά στην Αυστραλία διδάσκονται στα κρατικά σχολεία, σε ιδιωτικά σχολεία που στην πλειονότητά τους ανήκουν στην Αρχιεπισκοπή, και σε απογευματινά σχολεία. Αυτή τη στιγμή στα κρατικά σχολεία διδάσκονται δώδεκα ξένες γλώσσες, ανάμεσά τους και η ελληνική. Ο σχεδιασμός του Νέου Εθνικού Προγράμματος Διδασκαλίας Γλωσσών, στο οποίο οι διδασκόμενες γλώσσες θα μειωθούν στις οκτώ, ανησύχησε τον Ελληνισμό της Αυστραλίας.

«Οκτώ ξένες γλώσσες είχε ανακοινωθεί αρχικά ότι θα συμπεριληφθούν στο νέο πρόγραμμα: τέσσερις ευρωπαϊκές-η ισπανική, η γαλλική, η γερμανική και η ιταλική-και τέσσερις ασιατικές-η ιαπωνική, η ινδονησιακή, η κινεζική και η κορεατική» λέει στο «Βήμα» ο κ. Μιχάλης Τσιανίκας, καθηγητής Νεοελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Φλίντερς της Αδελαΐδας. «Τα τελευταία 20 χρόνια η Αυστραλία διακηρύσσει ότι ανήκει στην Ασία και προωθεί την είσοδο των ασιατικών γλωσσών στο σχολικό πρόγραμμα. Μόνο για το διάστημα 2010-2011 η κυβέρνηση επένδυσε 65 εκατ. δολάρια για την προώθηση των γλωσσών αυτών,οι οποίες,όπως είναι ευνόητο, έχουν μεγάλο επιχειρηματικό και οικονομικό ενδιαφέρον για τη χώρα». Ζητούμενο του Ελληνισμού της Αυστραλίας είναι η αύξηση του αριθμού των διδασκομένων γλωσσών σε εννέα ή δέκα, ώστε να συμπεριληφθεί και η ελληνική. Έχουν ήδη συγκεντρωθεί περίπου 30.000 υπογραφές υπέρ της ελληνικής γλώσσας. «Στόχος είναι η συγκέντρωση 150.000 υπογραφών ώστε να αναγκάσουμε την κυβέρνηση να εξετάσει το αίτημά μας και να αιτιολογήσει την όποια απόφασή της» λέει ο κ. Βρασίδας Καραλής, καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ. Στην ερώτηση κατά πόσον έχει συνδράμει η ελληνική κυβέρνηση στις προσπάθειες, ο κ. Καραλής επισημαίνει τη στήριξη από την ελληνική πρεσβεία και τα προξενεία στην Αυστραλία, διευκρινίζοντας ότι «χρειάζονται λεπτοί διπλωματικοί χειρισμοί από την πλευρά της ελληνικής πολιτείας ώστε να μη θεωρηθεί ότι επιχειρείται παρέμβαση σε εσωτερικό θέμα».

«Από την πλευρά της ελληνικής πολιτείας αναμένουμε μια απόφαση στο ζήτημα των εκπαιδευτικών που βρίσκονται με απόσπαση στην Αυστραλία. Η ανακοίνωση ότι πρόκειται να ανακληθούν οι αποσπάσεις, αφήνει τα σχολεία χωρίς διδάσκοντες, καθώς στην πλειονότητά τους οι εκπαιδευτικοί σε όλες τις βαθμίδες έρχονται από την Ελλάδα, και αυτό έχει δημιουργήσει μεγάλη ανησυχία» αναφέρει ο κ. Τσιανίκας, ενώ ο κ. Καραλής συμπληρώνει ότι « επρόκειτο για έμμεση οικονομική ενίσχυση που μας πρόσφερε η ελληνική κυβέρνηση με τη μορφή έμψυχου δυναμικού. Κατανοούμε τη δύσκολη οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα, αλλά η άμεση απόσυρση όλων των εκπαιδευτικών με απόσπαση, ελλείψει σχεδίου για την αντικατάστασή τους, αποτελεί σοβαρό πρόβλημα σε αυτή την κρίσιμη εποχή για την ελληνική γλώσσα στην Αυστραλία». Και οι δύο καθηγητές δηλώνουν αισιόδοξοι, τονίζουν όμως την ανάγκη για συνεχή και συγκροτημένη πίεση και κινητοποίηση. Η επίσημη πρόταση της αυστραλιανής κυβέρνησης για το θέμα επρόκειτο να γίνει τον Αύγουστο. Η πορεία του ζητήματος θα εξαρτηθεί τώρα από το αποτέλεσμα των αναμενόμενων εκλογών στη χώρα.

Τρία είναι τα βασικά επιχειρήματα της ελληνικής ομογένειας. Πρώτον, η ελληνική γλώσσα ομιλείται από σημαντικό μέρος του πληθυσμού της χώρας, το οποίο ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα, επομένως αποτελεί γλώσσα με κοινωνική, οικονομική και εθνική σημασία για την Αυστραλία. Δεύτερον, η ελληνική έχει συνεισφέρει στο λεξιλόγιο της αγγλικής, επομένως η γνώση της θα βοηθήσει τους μαθητές να εμπλουτίσουν τα αγγλικά τους. Τρίτον, είναι λιγότερο δαπανηρό να διατηρηθεί στο νέο πρόγραμμα μια γλώσσα η οποία ήδη διδάσκεται στα σχολεία και για την οποία υπάρχει υποδομή, πανεπιστήμιο που εκπαιδεύει καθηγητές, διαθέτει δικό της Τύπο και η ενοποίηση σε παναυστραλιανό επίπεδο θα έχει μικρό κόστος.

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=343675&dt=17/07/2010#ixzz0u2EPcljp

Σκόπια: Στα αλβανικά οι δηλώσεις των υπουργών;

Σκόπια: Στα αλβανικά οι δηλώσεις των υπουργών;

Ιούλιος 15, 2010 

Από υπαναχώρηση στην υπαναχώρηση πάει η κυβέρνηση των Σκοπίων προς το αλβανικό στοιχείο της χώρας. «Ανέκρουσεν πρύμναν» θα λέγανε οι άνθρωποι της θάλασσας.

Το προεκλογικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στη γειτονική χώρα, αναφύει τεχνικές διαφορές μεταξύ του αλβανικού κόμματος «Δημοκρατική Ένωση για την Ενσωμάτωση» και του σλαβικού του Γκρουέφσκι ΒεΜεΡο (VMRO), που ως κυβερνητικός συνασπισμός κυβερνούν την πΓΔΜ. Ο αρχηγός του αναφερθέντος αλβανικού κόμματος, Αλί Αχμετί, που συμμετέχει στην κυβέρνηση, αποφάσισε σε ένδειξη δυσαρέσκειας προς τις αποφάσεις του Γκρουέφσκι, να συστήσει προς τους υπουργούς του, να κάνουν δηλώσεις στα κρατικά μέσα ενημέρωσης, μόνον στην αλβανική γλώσσα.

Γράφει σχετικά η ανωτέρω εικονιζόμενη, αλβανόφωνη, εφημερίδα των Σκοπίων:

"Από τις δύο πρώτες κιόλας ημέρες, η κυβέρνηση της πΓΔΜ, δημιούργησε μικρές μεταφραστικές αίθουσες. Κυβερνητικές πηγές αναφερόμενες στην ‘είδηση’ αυτή, δήλωσαν ότι η δημιουργία μεταφραστικών τμημάτων, κρίθηκε απαραίτητη λόγω της απόφασης των υπουργών που ανήκουν στο αλβανικό κόμμα να κάνουν δηλώσεις μόνον στην αλβανική γλώσσα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, εξάλλου, ισχυρίστηκε ότι τα μεταφραστικά κέντρα, δημιουργήθηκαν λόγω της επίσκεψης του πρέσβη του Βελγίου.

«Ο Βέλγος πρέσβης, στην ομιλία που απηύθυνε προς τους υπουργούς της κυβέρνησης, αποσαφήνισε τις προτεραιότητες της βελγικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα μεταφραστικά τμήματα δημιουργήθηκαν για τους υπουργούς εκείνους που δεν γνωρίζουν αγγλικά», δικαιολογήθηκε ο Μαρτίν Μαρτινόφσκι. Ωστόσο, πριν από λίγες ημέρες ο πρόεδρος του αλβανικού κόμματος «Δημοκρατική Ένωση», Αλί Αχμετί, έδωσε εντολή στους υπουργούς του να μην κάνουν δηλώσεις ή να μην δίνουν συνεντεύξεις στη σλαβική γλώσσα, εκδηλώνοντας έτσι την περιφρόνησή τους προς το κόμμα VMRO-DPMNE, του πρωθυπουργού Γκρουέφσκι, για ενέργειές του προς τον αλβανικό πληθυσμό της χώρας. Επιπρόσθετα, τόνισε και προς τα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων, ότι οφείλουν να μάθουν αλβανικά, αν θέλουν να καταλαβαίνουν τις δηλώσεις των Αλβανών υπουργών της κυβέρνησης Γκρουέφσκι. Βέβαια, τα αναφερόμενα, εφαρμόστηκαν στην αλβανόφωνη πόλη Τέτοβο και δεν έγινε ακόμη σαφές, όπως τονίζει η αναφερθείσα εφημερίδα, αν η ίδια, μεθόδευση, θα εφαρμοστεί και στην πρωτεύουσα της πΓΔΜ.

Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος Ἐχέδωρος

http://echedoros-a.blogspot.com/2010/07/blog-post_8762.html

Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά (23)

(κλικ επάνω στην εικόνα του κειμένου για μεγέθυνση)

Εκλογές στο Βέλγιο

Κυρώσεις κατά του Ιράν

Ξεκίνησε το Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου

Διεθνείς ειδήσεις (12-6-2010) στα αρχαία ελληνικά από την ιστοσελίδα του Καταλανού καθηγητή κλασσικής φιλολογίας Joan Coderch-i-Sancho “Akropolis World Νews” (http://www.akwn.net/).

Η διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών

Πολλές συζητήσεις γίνονται τελευταία γύρω από το ζήτημα της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, ένα ζήτημα που φαίνεται να εγείρει διαφορετικές, αντικρουόμενες απόψεις. Με αφορμή τις συζητήσεις αυτές, σας προτείνουμε να διαβάσετε ένα απόσπασμα από ανέκδοτη ομιλία του Ι. Θ. Κακριδή, με θέμα "Γιατί διδάσκουμε Αρχαία Ελληνικά στα παιδιά".

«Γιατί διδάσκουμε Αρχαία Ελληνικά στα παιδιά»

Ι. Θ. Κακριδής

Γιατί αλήθεια διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά στα παιδιά που θέλουμε να μορφώσουμε, σε τόσο πολλές ώρες μάλιστα; Τρεις είναι οι κύριοι λόγοι που μας υποχρεώνουν να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να επικοινωνήσουν όσο γίνεται περισσότερο με τον αρχαίο κόσμο.

Πρώτα απ’ όλα, γιατί είμαστε κι εμείς Έλληνες. Από τον καιρό του Ομήρου ως σήμερα έχουν περάσει κάπου δυο χιλιάδες εφτακόσια χρόνια. Στους αιώνες που κύλησαν οι Έλληνες βρεθήκαμε συχνά στο απόγειο της δόξας, άλλοτε πάλι στα χείλια μιας καταστροφής ανεπανόρθωτης∙ νικήσαμε και νικηθήκαμε αμέτρητες φορές∙ δοκιμάσαμε επιδρομές και σκλαβιές∙ αλλάξαμε θρησκεία∙ στους τελευταίους αιώνες η τεχνική επιστήμη μετασχημάτισε βασικά τη μορφή της ζωής μας∙ και όμως κρατηθήκαμε Έλληνες, με την ίδια γλώσσα‐φυσικά εξελιγμένη‐, με τα ίδια ιδανικά, τον ίδιο σε πολλά χαραχτήρα και με ένα πλήθος στοιχεία του πολιτισμού κληρονομημένα από τα προχριστιανικά χρόνια. Στον πνευματικό τομέα κανένας λαός δεν μπορεί να προκόψει, αν αγνοεί την ιστορία του, γιατί άγνοια της ιστορίας θα πει άγνοια του ίδιου του ίδιου του εαυτού του. Είμαι Έλληνας, συνειδητός Έλληνας, αυτό θα πει, έχω αφομοιώσει μέσα μου την πνευματική ιστορία των Ελλήνων από τα μυκηναϊκά χρόνια ως σήμερα.

Ο δεύτερος λόγος που μας επιβάλλει να γνωρίσουμε την αρχαία πνευματική Ελλάδα είναι ότι είμαστε κι εμείς Ευρωπαίοι. Ολόκληρος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός στηρίζεται στον αρχαίο Ελληνικό, με συνδετικό κρίκο τον ρωμαϊκό. Με τους άλλους Ευρωπαίους μας δένει βέβαια και ο Χριστιανισμός, όσο και να μας χωρίζουν ορισμένα δόγματα. Μα και ο Χριστιανισμός έπρεπε να δουλευτεί πρώτα με την Ελληνική σκέψη, για να μπορέσει ν’ απλώσει έπειτα στον ευρωπαϊκό χώρο. Η ρίζα του πολιτισμού των Ευρωπαίων όλων είναι ο αρχαίος ελληνικός στοχασμός και η τέχνη, γι’ αυτό δεν μπορεί να τα αγνοεί κανείς, αν θέλει να αισθάνεται πως πνευματικά ανήκει στην Ευρώπη.

Μα ο κυριότερος λόγος που δεν επιτρέπεται οι νέοι μας ν’ αγνοούν την αρχαίαν Ελλάδα είναι άλλος: στην Ελλάδα για πρώτη φορά στα χρονικά του κόσμου ανακαλύφτηκε ο άνθρωπος ως αξία αυτόνομη, ο άνθρωπος που θέλει να κρατιέται ελεύθερος από κάθε λογής σκλαβιά, και υλική και πνευματική. Μέσα στους λαούς που περιβάλλουν τον ελληνικό χώρο στα παλιά εκείνα χρόνια υπάρχουν πολλοί με μεγάλο πολιτισμό, πάνω απ’ όλους οι Αιγύπτιοι και οι Πέρσες. Οι λαοί όμως αυτοί ούτε γνωρίζουν ούτε θέλουν τον ελεύθερο άνθρωπο. Το απολυταρχικό τους σύστημα επιβάλλει στα άτομα να σκύβουν αδιαμαρτύρητα το κεφάλι μπροστά στο βασιλέα και στους θρησκευτικούς αρχηγούς. Η ελεύθερη πράξη και η ελεύθερη σκέψη είναι άγνωστα στον εξωελληνικό κόσμο. Και οι Έλληνες; Πρώτοι αυτοί, σπρωγμένοι από μια δύναμη που βγαίνει από μέσα τους και μόνο, την δεσποτεία θα την μεταλλάξουν σε δημοκρατία, και από την άβουλη, ανεύθυνη μάζα του λαού θα πλάσουν μια κοινωνία από πολίτες ελεύθερους, που καθένας τους να νιώθει τον εαυτό του υπεύθυνο και για τη δική του και για των άλλων την προκοπή. Ο στοχασμός είναι κι αυτός ελεύθερος για τα πιο τολμηρά πετάματα του νου και της φαντασίας. Ο Έλληνας είναι ο πρώτος, που ενώ ξέρει πως δεν μπορεί ατιμώρητα να ξεπεράσει τα σύνορα του ανθρώπου και να γίνει θεός, όμως κατέχεται από μια βαθιά αισιοδοξία για τις ανθρώπινες ικανότητες και είναι γεμάτος αγάπη για τον άνθρωπο, που τον πιστεύει ικανό να περάσει τις ατέλειές του και να γίνει αυτό που πρέπει να είναι−ο τέλειος άνθρωπος. Αυτή η πίστη στον τέλειον άνθρωπο, συνδυασμένη με το βαθύ καλλιτεχνικό αίσθημα που χαρακτηρίζει την ελληνική φυλή, δίνει στον αρχαίον Έλληνα τον πόθο και την ικανότητα να πλάσει πλήθος ιδανικές μορφές σε ό,τι καταπιάνεται με το νου, με τη φαντασία και με το χέρι: στις απέριττες μορφές που σχεδιάζουν οι τεχνίτες στα αγγεία της καθημερινής χρήσης, στη μεγάλη ζωγραφική, στην πλαστική του χαλκού και του μαρμάρου, πάνω απ’ όλα στο λόγο τους, και τον πεζό και τον ποιητικό.

Αυτόν τον κόσμο θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, για να μορφωθούν∙ για να καλλιεργήσουν τη σκέψη τους αναλύοντας τη σκέψη των παλιών Ελλήνων∙ για να καλλιεργήσουν το καλλιτεχνικό τους αίσθημα μελετώντας ό,τι ωραίο έπλασε το χέρι και η φαντασία των προγόνων τους∙ για να μπορέσουν κι αυτοί να νιώσουν τον εαυτό τους αισιόδοξο, ελεύθερο και υπεύθυνο για τη μοίρα του ανθρώπου πάνω στη γη∙ προπαντός για να φουντώσει μέσα τους ο πόθος για τον τέλειον

άνθρωπο…

Πηγή: http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2010/07/14/2730.html

Τσάμηδες πάλι...

Φεστιβάλ μίσους στα σύνορα με χορηγό την κυρία Μπερίσα

Την περασμένη εβδομάδα και τα δύο κόμματα με στήριξη όχι μόνο από εθνικιστές και Κοσσοβάρους, αλλά και έμμεση στήριξη από τον ίδιο τον κ. Μπερίσα (καθώς επίσημος υποστηρικτής ήταν η σύζυγος του Αλβανού πρωθυπουργού και το υπουργείο Πολιτισμού) διοργάνωσαν στους Αγ.Σαράντα το "4ο Φεστιβάλ Τραγουδιού και χορού για την «Τσαμουριά»". Μετά το τριήμερο φεστιβάλ το κόμμα PDU οργάνωσε πορεία με πούλμαν και αυτοκίνητα στα ελληνοαλβανικά σύνορα, όπου είχε στηθεί εξέδρα για την εκδήλωση για... «θύματα της ελληνικής γενοκτονίας»! Ο αρχηγός του κόμματος Σ. Ιντρίζι σε ένα εθνικιστικό παραλήρημα δήλωσε ότι «ορκίζεται στους τάφους των θυμάτων ότι η «Τσαμουριά» είναι δική μας και πολύ σύντομα θα επιστρέψουμε στην «Τσαμουριά» μας...». Ακόμη πιο γλαφυρός ήταν ο άλλος βουλευτής του κόμματος. ο Ντασαμίρ Ταχίρι, που δήλωσε στους συγκεντρωμένους: «Αδέλφια, σας υπόσχομαι ότι έπειτα από έναν χρόνο εμείς όλοι μαζί θα γιορτάσουμε στην Ηγουμενίτσα όπως οι πρόγονοί μας»!

Οι ακραίοι αυτοί Αλβανοί εθνικιστές παρουσίασαν και συγκεκριμένο κατάλογο «απαιτήσεων» προς την Ελλάδα: «Την αναγνώριση γενοκτονίας εις βάρος των τσάμηδων, αποζημίωση στους συγγενείς των θυμάτων, ανέγερση μνημείων στην «Τσαμουριά» στη μνήμη των θυμάτων, επιστροφή περιουσιών και δικαίωμα επιστροφής των «Τσάμηδων» και αναγνώριση μειονοτικών δικαιωμάτων στους ορθόδοξους τσάμηδες που έχουν απομείνει στα εδάφη τους στην Ελλάδα».

Τα όσα δηλώνει και απαιτεί το PDU ή το άλλο κόμμα, το PDI και η Οργάνωση «Τσαμουριά» που θεωρούν ως κομμάτι του αλβανικού εθνικού κορμού, όχι μόνο τη Βόρειο Ηπειρο αλλά και το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής Ηπείρου μέχρι την Πρέβεζα, θα μπορούσαν να θεωρηθούν γραφικά, αν και υπενθυμίζεται ότι ουδέποτε η αλβανική πολιτική ηγεσία, τουλάχιστον από το 1992 και μετά, δεν αποκήρυξε τον αλυτρωτισμό εις βάρος της Ελλάδας με όχημα το «τσάμικο».

Ενα ακόμη στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι η δρομολογημένη κατάργηση των θεωρήσεων για τους Αλβανούς πολίτες που ταξιδεύουν στις χώρες Σένγκεν, κάτι που αναμένεται να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες κινήσεις των ακραίων Αλβανών εθνικιστών σε ελληνικό έδαφος.

Δεν είναι επίσης αμελητέο το γεγονός ότι ο κ. Μπερίσα όχι μόνο δεν αποτρέπει τέτοιες κινήσεις, αλλά σιωπηρά φαίνεται να τις υποθάλπει για λόγους και εσωτερικών ισορροπιών και για λόγους προσωπικής στρατηγικής, καθώς επιδιώκει να συνδέσει την πρωθυπουργία του με την ευρωατλαντική ενσωμάτωση της Αλβανίας, αλλά και την προώθηση της εθνικής ολοκλήρωσης των Αλβανών.

Οι εξελίξεις αυτές θα πρέπει να αφυπνίσουν το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και στο πλαίσιο της Ε.Ε. η Αθήνα οφείλει να θέσει όλα αυτά τα ζητήματα και να απαιτήσει την επίσημη αποκήρυξη και οριστική εγκατάλειψη του αλυτρωτισμού αυτού του είδους, ως βασική προϋπόθεση για τις ομαλές ελληνοαλβανικές και ευρωαλβανικές σχέσεις.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
nmeletis@pegasus

Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11378&subid=2&pubid=18676948

Σκοπιανά

«ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΡΔΑΡΗ»

ή Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΤΟ;

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Σπεύδω εξ αρχής να δηλώσω ότι τάσσομαι κατά οποιασδήποτε σύνθετης ονομασίας που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία είτε ολόκληρο είτε ως παράγωγο είτε ως σύνθετο. Από τη στιγμή πάντως που αναμένεται να τεθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη» για το κράτος των Σκοπίων κρίνω σκόπιμο να εκφράσω τις ακόλουθες ενστάσεις μου.

Πρώτον από τα δημοσιεύματα του σκοπιανού Τύπου μαθαίνουμε ότι δεν έχει αποσαφηνίσει ο μεσολαβητής του Ο.Η.Ε. αν η πρόταση θα αναφέρεται σε Δημοκρατία της Μακεδονίας του Βαρδάρη ή σε Δημοκρατία της Μακεδονίας (Βαρδάρη). Άλλο το πρώτο που περιέχει υποχρεωτικά τη διευκρίνιση «του Βαρδάρη» και άλλο το δεύτερο που βάζει τον Βαρδάρη σε μία παρένθεση άρα ουσιαστικά καθιερώνει ως επίσημο όνομα τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας», νέτα-σκέτα!

Δεύτερον. Δεν διευκρινίζεται για μία ακόμη φορά ποιο θα είναι το εύρος χρήσεως του νέου ονόματος. Θα χρησιμοποιείται μόνον σε ένα ταμπελλάκι στον ΟΗΕ και από την Ελλάδα ή από όλες τις χώρες; Και ποια θα είναι η διεθνώς αποδεκτή ορολογία για τους κατοίκους, τη γλώσσα και τη υπηκοότητα; Μακεδονοβαρδάριοι και Μακεδονοβαρδαρικά ; Προφανώς όχι! Θα λέγονται απλώς Μακεδόνες και η γλώσσα Μακεδονική με τη δική μας υπογραφή, αν ό μη γένοιτο το αποφασίσει η Κυβέρνησή μας. Μπορεί να έχουμε μία χώρα που λέγεται Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αλλά οι κάτοικοι είναι Αμερικανοί, όχι Ηνωμενοπολιτειοαμερικανοί. Τα μπερδεμένα και τα σύνθετα υποχωρούν στη διεθνή ορολογία και επικρατούν τα απλούστερα και τα ιστορικώς ισχυρότερα, όπως είναι ο όρος «Μακεδονία».

Τρίτον. Η ονομασία «Μακεδονία του Βαρδάρη», δηλαδή το κομμάτι της Μακεδονίας πού χαρακτηρίζεται από τον ρου του Αξιού, είναι επινόηση του Γιουγκοσλάβου δικτάτορος Τίτο και κατασκευάσθηκε το 1944 για να δικαιολογήσει το τεχνητό «Μακεδονικό» έθνος και τη διεκδίκηση εδαφών και μειονοτήτων κατά της Ελλάδος και της Βουλγαρίας. Το ιδεολόγημα αυτό, το οποίο διδάσκεται μέχρι και σήμερα στα σχολεία της ΦΥΡΟΜ , λέγει ότι το κράτος των Σκοπίων είναι η Μακεδονία του βαρδάρη, η οποία υπάρχει με κύριο εθνικό στόχο να «απελευθερώσει», δηλαδή να προσαρτήσει τα δύο υπόδουλα κομμάτια: Τη Μακεδονία του Αιγαίου που «κατέχεται» από την Ελλάδα και τη «Μακεδονία του Πιρίν» που «κατέχεται» από τη Βουλγαρία. Άρα η ενδεχόμενη και απευκταία αποδοχή αυτής της ονομασίας από την Αθήνα θα οδηγήσει στην πλήρη δικαίωση του Τίτο και στη νομιμοποίηση της ψευδομακεδονικής προπαγάνδας.

Τέταρτον. Βαρντάρ λέγεται στις σλαβικές διαλέκτους ο ποταμός Αξιός, ο οποίος όμως δεν διασχίζει μόνον το υβρίδιο των Σκοπίων, αλλά και την ελληνική περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας. Οπότε όσοι ξένοι ακούν τον όρο «Μακεδονία του Βαρδάρη» θα θεωρούν πολύ λογικό ότι και στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης έχει νόμιμα δικαιώματα το κράτος των Σκοπίων.

Πέμπτον και σημαντικότερο. Ας μην δίνουμε την εντύπωση ότι είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε “γην και ύδωρ” σε ένα κράτος που έχει ελάχιστες ελπίδες επιβιώσεως. Μετά από πέντε χρόνια η ΦΥΡΟΜ ή θα έχει διαμελισθεί μεταξύ Βουλγαρίας και Αλβανίας ή θα έχει λάβει μορφή Συνομοσπονδίας εθνοτικά προσδιοριζομένων καντονίων. Μετά από την έγκριση της Δύσης για την ανεξαρτησία του Κοσσόβου ο αλβανικός εθνικισμός δεν πρόκειται να σεβασθεί την ακεραιότητα του κράτους των ψευδομακεδόνων. Από ελληνικής πλευράς ας μην προετοιμάζουμε νέες υποχωρήσεις μας, διότι θα μας πάρει και θα μας σηκώσει .....ο Βαρδάρης!

Κ.Χ. 2010