Οι Πομάκοι της Θράκης (2)

OI ΠΟΜΑΚΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δρ Αντώνης Λιάπης
 
(Συνέχεια από την προηγούμενη ανάρτηση)

Τα τρία τελευταία χρόνια, από τη λαίλαπα των προγραφών δεν ξέφυγαν ούτε τα αναπτυξιακά ευρωπαϊκά προγράμματα κυρίως επαγγελματικής κατάρτισης, στα πλαίσια του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, που ενώ από την ΕΕ έφθαναν στην Αθήνα ως απευθυνόμενα σε Κοινωνικά Ευπαθείς Ομάδες και ειδικά σε Πομάκους και Τσιγγάνους, στην ίδια τη Θράκη, η λέξη Πομάκος εξαφανιζόταν και στη θέση της έμπαινε η λέξη μουσουλμάνος ή ορεινοί κάτοικοι ή ορεσίβιοι, μόνο και μόνο για να μην ενοχληθούν όσοι ελέγχουν τα νήματα στο μειονοτικό πληθυσμό. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που παρόμοια προγράμματα κινδύνευσαν να ακυρωθούν διότι οι συμμετέχοντες Πομάκοι υπέστησαν σοβαρότατες πιέσεις να εγκαταλείψουν τους χώρους διδασκαλίας. Έχει καταστεί κοινός τόπος στη Θράκη, ότι για να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα δεν πρέπει να περιλαμβάνει στον τίτλο του τη λέξη Πομάκος. Και πέρυσι από τα σχολικά εγχειρίδια του προγράμματος «Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων» του υπουργείου Παιδείας, την επιστημονική ευθύνη του οποίου έχει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Άννα Φραγκουδάκη, αφαιρέθηκαν δύο επικίνδυνες πομακικές λέξεις η λεσίτσα (στα πομακικά σημαίνει αλεπού) και η μάικα (που σημαίνει μητέρα), από τις οποίες υποτίθεται ότι απειλούνταν η εθνική ενότητα των Τούρκων της ελληνικής Θράκης. Η πομακική λέξη λεσίτσα στη νέα έκδοση του ελληνόγλωσσου σχολικού βιβλίου της Γ΄ δημοτικού της περιόδου 2003-2004 ακολουθώντας το πνεύμα του παραλογισμού μεταμορφώθηκε στο ομοιοκατάληκτο ελληνικό όνομα Λενίτσα!
Αξίζει στο σημείο αυτό να παρατεθεί απόσπασμα από κείμενο διαμαρτυρίας που κυκλοφόρησε ομάδα χριστιανών δασκάλων που συμμετέχουν στο παραπάνω πρόγραμμα (Πρωτοβουλία Δασκάλων για την Υπεράσπιση του Αυτονόητου), στη γενική συνέλευση του συλλόγου (Ξάνθη), τον Σεπτέμβριο του 2003 με τίτλο «Τι δουλειά έχει η lesitsa στο παζάρι;»:

«Στο παζάρι των ελληνοτουρκικών διαφορών και της ψήφου του μουσουλμάνου ψηφοφόρου... μια αλεπού (lesitsa) ψάχνει τη χαμένη της τιμή και την πιεζόμενη ταυτότητά της. Μια νύμφη των βουνών, μια νεράιδα του δάσους, που - άραγε πώς -εμφιλοχώρησε στις σελίδες των βιβλίων της ελληνικής γλώσσας της τρίτης τάξης των μειονοτικών μας σχολείων, ενόχλησε τα μάλα την ηγεσία της μειονότητας στην περιοχή μας.

Περισσότερο από την ελεεινή φετινή τιμή του καπνού.

Περισσότερο από την επικινδυνότητα των δρόμων στην ορεινή περιοχή.

Περισσότερο από τα ολοένα συρρικνούμενα μεροκάματα.

...Ιπτάμενα άλογα, μαγικά χαλιά, πρίγκιπες, ξωτικά, μάγισσες παρελαύνουν μέσα στις σελίδες αυτών των τευχών και κάνουν τη διδασκαλία απόλαυση και για μας αλλά και για τα παιδιά...τα παιδιά των μειονοτικών σχολείων ελάχιστες φορές είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν τη μαγεία του λογοτεχνικού λόγου...πλην όμως δεν έχουμε καμία διάθεση (σ.σ. εννοείται ως δάσκαλοι), αμαχητί να αφήσουμε να θυσιαστεί εμπνευσμένο υλικό...στο βωμό σκοταδιστικών αντιλήψεων που θεωρούν ότι το μεγάλο πρόβλημα της μειονότητας είναι η ύπαρξη των Πομάκων...

Αυτοί αποκαλούν την αλεπού lesitsa. Από εκεί και η νεράιδα των βιβλίων που υπερασπιζόμαστε.

Αυτοί αποκαλούν τη μητέρα maika. Από εκεί και η μεγάλη σοφή γριά των κειμένων μας....

Αυτούς δεν θέλει να ξέρει η μειονοτική ηγεσία...αρνούνται να δεχθούν ακόμα και ενδείξεις της ύπαρξής τους...Ζητούμε... και από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου (σ.σ. Παιδείας) να αντιμετωπίσουν συνειδητά τις ποικίλες πιέσεις και στρέφοντας την πλάτη σε παλαιοκομματικές πρακτικές να υπερασπιστούν τα βιβλία...».
Φυσικά τα βιβλία, πλην των ίδιων των δασκάλων δεν τα υπερασπίστηκε κανείς και τα περισσεύματα υποθέτουμε ότι ακολούθησαν τη γνωστή οδό της πολτοποίησης.

Οτιδήποτε λοιπόν θυμίζει τους Πομάκους στη Θράκη καταδιώκεται και αφανίζεται επίσημα. Η χρήση της λέξης Πομάκος έχει ποινικοποιηθεί στο πολιτικό και στο πολιτιστικό επίπεδο. Αν τα φαγητά τους, οι φορεσιές τους και τα δημιουργήματα του υλικού τους πολιτισμού αντί για «πομακικά» αποκληθούν «τουρκικά», τότε και μόνο τότε είναι αποδεκτά. Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει όχι μόνο με τα αντικείμενα, αλλά και με τους ανθρώπους. Άλλωστε η υποδούλωση και η αλλοτρίωση έχουν πολλά πρόσωπα. Ένα από αυτά είναι και ο έντονος φιλοτουρκισμός που αναπτύχθηκε σε μια μερίδα Πομάκων που συνδέθηκε με τα πιο ακραία στοιχεία των τουρκογενών ομοθρήσκων τους.

Όμως η πλειοψηφία δεν εκπροσωπείται από τους τουρκίζοντες, αλλά από μιαν άλλη μερίδα, τη μεγαλύτερη και ταυτόχρονα αφανή, αυτή που υπομένει και παραμένει βουβή, αυτή που παρακολουθεί και ζυγίζει τις εξελίξεις, τους ανθρώπους της σιωπής και του φόβου. Τα ερωτήματα που προκύπτουν αφορούν την αδιερεύνητη σχέση της αφανούς και άφωνης πλειοψηφίας με την ισχυρή μειοψηφία που ωθεί τον πληθυσμό στην απο-πομακοποίηση και την διαμόρφωση του ιστορικού γίγνεσθαι της ομάδας με βίαιο τρόπο.

Είναι τέλος και η άλλη, η μερίδα των ενεργών, των ελεύθερων Πομάκων που κατάφεραν να αποτινάξουν το φόβο, τα δεσμά της άγνοιας και της ιδεολογικής χειραγώγησης. Είναι αυτή που δημιουργεί, αυτή που μάχεται. Το ΚΠΕ είναι ένας προνομιακός - αλλά ευτυχώς όχι πλέον ο μοναδικός - χώρος έκφρασης της μερίδας αυτής.

Στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Μουσικούς Αγώνες, που έγιναν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας από τις 17 έως τις 27 Δεκεμβρίου 1997 στο Ζάππειο Μέγαρο (Αθήνα), και ειδικότερα στην κατηγορία χορωδιών δημοτικής μουσικής, η χορωδία του Γυμνασίου Πολυσίτου Ξάνθης (αποτελούμενη στην πλειοψηφία της από Πομάκους μαθητές) υπό την διεύθυνση του Κομοτηναίου Ηλία Ιωαννάκη, κατέλαβε την πρώτη θέση με δύο πομακικά και τρία ελληνικά τραγούδια.

Όμως η τεσσαρακονταμελής χορωδία είχε βραχύ βίο, αφού όταν ξεκίνησε αποτελείτο από 70 μαθητές και μαθήτριες, ενώ την παραμονή της αναχώρησής της για την Αθήνα, πολλοί μαθητές και μαθήτριες παρέδωσαν με δάκρυα στα μάτια τις παραδοσιακές τους στολές λέγοντας ότι φοβούνται και ότι οι γονείς τους δέχθηκαν απειλές. Τους κατηγόρησαν ως προδότες, ενώ μουσουλμάνοι δάσκαλοι είπαν στα παιδιά ότι εάν πάνε στην Αθήνα θα τους αναφέρουν γραπτώς στο τουρκικό κράτος και το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής και όταν έρθει η ώρα δεν θα μπορέσουν να σπουδάσουν μια και η Τουρκία δεν θα τους επιτρέψει ούτε καν τα σύνορά της να περάσουν. Μάλιστα σε σπίτια κοριτσιών από τα χωριά Γρήγορο, Φίλια και Λευκόπετρα, θυροκόλλησαν απειλητικές επιστολές, οι οποίες πανικόβαλαν τους φτωχούς και αγράμματους Πομάκους. Υπήρξαν όμως και μαθητές οι οποίοι υπερασπίστηκαν την ταυτότητά τους, όπως κάποιος από τη Λευκόπετρα, ο οποίος απείλησε με βία τουρκόφρονα δάσκαλο, λέγοντάς του «δεν σε φοβάμαι, αν με πειράξεις θα ανταποδώσω και θα φύγω στο βουνό όπου ζούσαν οι παππούδες μου…»

Το ένα από τα δύο τραγούδια που τραγούδησε η χορωδία, το «Γιένου-Γιένου...», ήταν το πομάκικο τραγούδι που επρόκειτο να συμπεριληφθεί στο πολυπολιτισμικό CD του δήμου Σαπών (όπως ανέφερα παραπάνω), αλλά αφαιρέθηκε μετά από πιέσεις τουρκοφρόνων προς το δήμο Σαπών.

Άλλη μια μικρή σελίδα της ιστορίας του πομακικού ζητήματος, με πρωταγωνιστές πάλι Πομάκους μαθητές, γράφτηκε στο δημόσιο γυμνάσιο της ορεινής Σμίνθης στις 22 Φεβρουαρίου του 2000, όταν οι μαθητές προχώρησαν σε κατάληψη, επειδή ο τότε τουρκόφρων Πομάκος δήμαρχος Μύκης Μουσταφά Αγγά αρνιόταν επί μήνες (από τον Οκτώβριο του 1999) να υδροδοτήσει το κτίριο. Όταν οι γονείς των παιδιών τον επισκέφθηκαν επιβεβαίωσε ότι σκοπίμως δεν παρέχει νερό, ώστε ή να κλείσει το σχολείο ή να υποχρεωθεί να εισαγάγει και τη διδασκαλία της τουρκικής. Η στάση αυτή εξαγρίωσε τους μαθητές οι οποίοι εξέδωσαν κείμενο διαμαρτυρίας με 123 υπογραφές και ανάρτησαν πανό στο γυμνάσιό τους με επιγραφή στα πομακικά. Η πομακική επιγραφή εξόργισε πιο πολύ τους τουρκόφρονες, οι οποίοι την χαρακτήρισαν ως βουλγαρική και κλιμάκωσαν τις επιθέσεις.

Οι εθνικιστικοί κύκλοι που ελέγχουν ιδεολογικά τη μειονότητα – έχοντας την υποστήριξη αντίστοιχων κύκλων της Τουρκίας - δεν διστάζουν να επιτεθούν και σε εκ Τουρκίας πρόσωπα, όταν αυτά αναφερθούν απλά και μόνο στους Πομάκους. Θύμα της αντιπομακικής πολιτικής υπήρξε και η δημοσιογράφος Νουρ Μπατού, ανταποκρίτρια στην Αθήνα της τουρκικής εφημερίδας Χουρριέτ, η οποία σε άρθρο της για τη Θράκη στις 8.11.2000 ανέφερε την ύπαρξη των Πομάκων στη Θράκη. Η απλή αναφορά της λέξης Πομάκοι, προκάλεσε τις εν χορώ αντιδράσεις των γνωστών κύκλων οι οποίοι με επιστολές τους στον διευθυντή της εφημερίδας, αλλά και στην ίδια εξέφραζαν την αγανάκτηση και τη θλίψη τους, ενώ άφηναν ακόμα και αιχμές για τον ύποπτο ρόλο της και τις σχέσεις της με το ελληνικό κράτος. Μάλιστα, η εκδότρια της τουρκόφωνης εφημερίδας «Γκιουντέμ» στην Κομοτηνή προέτρεπε όλους τους μουσουλμάνους ή να τηλεφωνούν στην εφημερίδα ή να στέλνουν ομαδικά τηλεομοιοτυπικά και ηλεκτρονικά μηνύματα ώστε να κατακλυστεί από τις διαμαρτυρίες (14.11.00). Κύματα λοιπόν πανομοιότυπων κατευθυνόμενων αντιδράσεων εκδηλώνονται κάθε φορά που τίθεται το Πομακικό, με μοναδικό σκοπό να εκφοβισθούν όσοι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες προβολής του ζητήματος. Οι Πομάκοι όπως εύστοχα παρατήρησε Πομάκος μέλος του ΚΠΕ είναι οι Κούρδοι της Θράκης, αφού και οι δύο πληθυσμοί για τον τουρκικό εθνικισμό μέχρι και πριν λίγο καιρό ήταν «ορεινοί Τούρκοι».

Οι κάτοικοι του απομονωμένου ορεινού πομακικού χωριού Μυρτίσκη (νομός Ροδόπης) πρωταγωνίστησαν το 1997 σε ένα επεισόδιο που δεν φαντάζονταν ότι θα μπορούσε να συμβεί. Με πρωτοβουλία 28 ατόμων ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μυρτίσκης, με στόχο να βελτιωθεί το επίπεδο διαβίωσης. Στο υπόμνημα που κυκλοφόρησε ο σύλλογος διατυπώθηκαν κατά σειρά τα ακόλουθα τρία μοναδικά αιτήματα: 1. να γίνει τσιμεντόστρωση του δρόμου μέσα στο χωριό σε μήκος 300 μέτρων, 2. να αγοραστεί υδραντλία για να ποτίζουν τα χωράφια τους με βυτίο και 3. να διαμορφωθεί μικρή αίθουσα - έδρα του συλλόγου, όπου θα γίνει λαογραφικό μουσείο και βιβλιοθήκη με τηλεόραση και βίντεο.

Κατ’ αρχάς οι κάτοικοι είχαν την ατυχία να είναι Πομάκοι και κατά δεύτερο λόγο να αναλάβουν μία πρωτοβουλία χωρίς την έγκριση των «πατρώνων» της Κομοτηνής. Ειδικά το τελευταίο αίτημά τους για ίδρυση λαογραφικού μουσείου ενέσπειρε πανικό στους τουρκόφρονες κύκλους και ενεργοποίησε τις αντιδράσεις τους. Προσωπικές πιέσεις, απειλές, κηρύγματα στα τεμένη της περιοχής και ανακοινώσεις είχαν σκοπό να διαλύσουν τον σύλλογο. Οι κάτοικοι φοβόντουσαν να βγουν από το χωριό γιατί όπου κι αν πήγαιναν είτε στα διπλανά χωριά είτε στην πόλη, τους κατηγορούσαν ως προδότες, καθώς τόλμησαν να ζητήσουν λαογραφικό μουσείο και δεν προνόησαν ώστε στον τίτλο του συλλόγου να υπάρχει η λέξη «Τούρκοι». Ακόμη και όσοι από χρόνια είχαν μεταναστεύσει από τη Μυρτίσκη και ζούσαν σε πεδινά χωριά ή στην Κομοτηνή υπήρξαν αποδέκτες πιέσεων. Η κοινότητα Οργάνης στην οποία ανήκαν διοικητικά, τους απειλούσε ότι θα τους κόψει όλες τις επιδοτήσεις για τις καλλιέργειες και την κτηνοτροφία (τη κυριότερη πηγή επιβίωσης των φτωχών κατοίκων) και ότι δεν θα τους ξαναδώσει κανένα πιστοποιητικό. Άτυπες οργανώσεις με ανθελληνικό προσανατολισμό όπως η Συμβουλευτική Επιτροπή (όργανο ελεγχόμενο από το τουρκικό προξενείο) με επικεφαλής τότε τους Αντέμ Μπεκήρογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Ριτβάν Χατίπογλου, Ισμαήλ Ροδοπλού, Χούλια Εμίν κ.ά. κατάρτισαν ακόμη και πρόγραμμα περιοδειών «νουθεσίας» των Πομάκων το οποίο μάλιστα δημοσιοποίησαν μέσω του μειονοτικού Τύπου. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για περιοδείες τρομοκρατίας οι οποίες ξεκίνησαν στις 17.10.1997 από την Οργάνη και κατέληξαν στις 27.12.1997 στη Δρανιά, με «θετικό» αποτέλεσμα, αφού ο σύλλογος διαλύθηκε πριν καν λειτουργήσει. Τα περισσότερα μέλη έντρομα δήλωσαν μετάνοια και ζήτησαν να διαγραφούν!

(Συνεχίζεται)

Οι Πομάκοι της Θράκης (1)

Μια εξαιρετικά διαφωτιστική εργασία για τους Πομάκους της Θράκης, η οποία δημοσιεύθηκε στον μαχητικό "Αντιφωνητή" που προσπαθεί να διασώσει ότι μπορεί να διασωθεί από την επέλαση των τουρκολάγνων, των έμμισθων πρακτόρων και των ξεπουλημένων οπαδών του Νεο-Οθωμανισμού, σε μια Θράκη που "βράζει". Ένα συγκλονιστικό κείμενο-μελέτη για την σημερινή πραγματικότητα της πολιτιστικής εθνοκάθαρσης των Πομάκων από τους τουρκόφρονες, κάτω από το αδιάφορο βλέμμα του αθηναϊκού κράτους...

Πιστεύω ότι πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά. Οι επισημάνσεις είναι δικές μας και δεν υπάρχουν στο αρχικό κείμενο.

ΔΕΕ

OI ΠΟΜΑΚΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δρ Αντώνης Λιάπης 

Ανατρέχοντας στη νεότερη (μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) πολιτική ιστορία των Πομάκων στον ελληνικό χώρο, θα μπορούσαμε να τη διαιρέσουμε σε δύο μεγάλες περιόδους, την πριν και την μετά το 1997. Τη χρονιά αυτή ιδρύεται με έδρα την Κομοτηνή το Κέντρο Πομακικών Ερευνών (ΚΠΕ), το πρώτο νομικό πρόσωπο, ο πρώτος επίσημα αναγνωρισμένος πομακικός θεσμός του ελληνικού κράτους από την απελευθέρωση της Θράκης το 1920 και μετά. Υπήρξε μια επαναστατική εξέλιξη που σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας πορείας συνειδητοποίησης του ιστορικού παρελθόντος και διεκδίκησης ενός νέου ρόλου μέσα στην θρακική και ευρύτερα την ελληνική και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Η ίδρυσή του ήταν το προϊόν μιας μακράς περιόδου προβληματισμού και ιδεολογικών αναζητήσεων που είχε αναπτυχθεί σε κύκλους νέων κυρίως Πομάκων της Κομοτηνής και της Ξάνθης. Η ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις πρακτικές περιθωριοποίησης, που εκπορεύονταν από όλες τις κατευθύνσεις, καλλιέργησαν το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί «πομακικό κίνημα». Οι ιδεολογικοί άξονες του κινήματος είχαν διατυπωθεί τόσο στο καταστατικό του όσο και στα κείμενα που είδαν το φως της δημοσιότητας αμέσως μετά την ίδρυση του ΚΠΕ. Ως κίνηση, πρωτίστως σκόπευε να κρατήσει το Πομακικό έξω από τα πλαίσια της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης με όποιο τρόπο και σε όποιο επίπεδο αυτή εκδηλωνόταν στη Θράκη.

Μέχρι το 1997 για την ελληνική πλευρά το Πομακικό ήταν θέμα ενασχόλησης ιστοριοδιφών οι οποίοι αναζητούσαν τις ρίζες της ομάδας στις διάφορες ιστορικές περιόδους από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και το Βυζάντιο. Η τουρκική ιστοριογραφία από την πλευρά της είχε δημιουργήσει τους δικούς της μύθους για την καταγωγή της ομάδας, οι οποίοι όμως ήταν ευκολότερο να διαχυθούν μέσα στους Πομάκους για λόγους που θα αναλυθούν παρακάτω. Μετά το 1997, η περίοδος του ρομαντισμού για τους Πομάκους φαίνεται ότι έληξε οριστικά. Το ΚΠΕ έθεσε για πρώτη φορά το Πομακικό στην πολιτική του βάση ως πρόβλημα πολιτισμικής γενοκτονίας και αναγνώρισης της ιδιαιτερότητάς τους, ξεφεύγοντας έτσι από το επίπεδο των συχνά εξωπραγματικών προσεγγίσεων που πραγματοποιούνταν έως τότε από αρθρογράφους. Έδωσε νέες και άγνωστες ως εκείνη τη στιγμή προοπτικές στο ζήτημα και απελευθέρωσε μία τεράστια δυναμική η οποία προκάλεσε τρομακτικές σε ένταση ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις στο εσωτερικό των μουσουλμανικών ομάδων της Θράκης, ενώ αναπόφευκτα ίσως, κατέστη την περίοδο εκείνη θέμα πρώτης και επείγουσας προτεραιότητας για την τουρκική εξωτερική πολιτική όπως αυτή εκφραζόταν τοπικά από συγκροτημένους μηχανισμούς στη Θράκη. Οι πρωτεργάτες του ΚΠΕ με επικεφαλής τον πρώτο πρόεδρό του Ομέρ Χαμδή, γνώρισαν ένα πρωτοφανές κύμα τρομοκρατίας που σκοπό είχε να εξουδετερώσει εν τη γενέσει του το πομακικό κίνημα. Τα μέλη του ΚΠΕ συκοφαντήθηκαν ως πράκτορες του ελληνικού κράτους και σκοτεινών δυνάμεων, ως «άπιστοι που επιθυμούν να εκχριστιανίσουν τους Πομάκους και να διασπάσουν την ενότητα της τουρκικής μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης».

Η ελληνική πολιτεία αρχικά αντιμετώπισε με αδιαφορία το ζήτημα, αλλά στη συνέχεια όταν ο τουρκικός παράγοντας πίεζε εκπροσώπους κυρίως της τοπικής αυτοδιοίκησης και του τοπικού πελατειακού πολιτικού συστήματος, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι συντάχθηκαν με τις τουρκικές θέσεις. Κάποιοι μάλιστα συνέδεσαν την πολιτική τους πορεία με τη σκληρή στάση απέναντι στο πομακικό κίνημα, το οποίο πολέμησαν με οργανωμένο τρόπο. Πίστευαν ότι θα εξασφαλίσουν έτσι την ψήφο των πολυπληθών μουσουλμάνων ψηφοφόρων εις το διηνεκές. Σε αυτή την ήδη ζοφερή πραγματικότητα, δηλαδή ανάμεσα στη μέγγενη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και στην εχθρική στάση τοπικών παραγόντων, προστέθηκε άλλος ένας εξωγενής παράγοντας που επιβάρυνε το ήδη φορτισμένο κλίμα. Ήταν η βουλγαρική πλευρά, η οποία διείδε στο κίνημα έναν ανεξέλεγκτο παράγοντα που θα μπορούσε δυνητικά να παρασύρει σε ιδεολογικό τουλάχιστον επίπεδο και τους εκατοντάδες χιλιάδες Πομάκους της βουλγαρικής ορεινής Ροδόπης. Η αντίδραση που προήλθε από τα βόρεια έδωσε ένα πρώτης τάξεως πολιτικό άλλοθι στους οπαδούς της απο-πομακοποίησης.

Στερεότυπες φράσεις, εκπροσώπων της ελληνικής διπλωματίας, που επί δεκαετίες κυριαρχούσαν, όπως για παράδειγμα τα «περί λεπτών ζητημάτων», «περί της επιταγής να μην ασχολούνται οι τοπικές κοινωνίες με τα ζητήματα αυτά διότι είναι ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και δεν τα γνωρίζουν» ή ακόμα ότι «δεν έπρεπε να διαταραχθεί το ήπιο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών», απλώς συσκότιζαν την πραγματικότητα, επιβάρυναν ακόμη περισσότερο τον ούτως ή άλλως αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων τοπικά, αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη και τέλος έδιναν άλλοθι και βάθαιναν όλο και περισσότερο την πολιτική αφανισμού των Πομάκων.

Το Πομακικό εισήλθε σε μια νέα μεν ιστορική φάση, αλλά κάποιες διαχρονικές σταθερές της ελληνικής πολιτικής παρέμεναν αναλλοίωτες. Λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολιτική που προκρίθηκε ήταν εκείνη της αποσιώπησης της πομακικής γλώσσας, διότι λόγω της συγγένειάς της με τις σλαβικές καθίστατο ύποπτη ως πιθανό υπόβαθρο κομμουνιστικής εξάπλωσης. Η διείσδυση της τουρκικής στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου ήταν μάλλον μια επιθυμητή προοπτική για την ελληνική και τη νατοϊκή πολιτική. Στη συνέχεια και μέχρι το 1974 οι εφήμερες ελληνοτουρκικές προσεγγίσεις λειτούργησαν απολύτως αρνητικά για τους Πομάκους αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ανακινούσε ένα θέμα που θα ενοχλούσε την τουρκική πλευρά, έστω και αν αφορούσε μια περιοχή μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους, όπως η Θράκη. Τα ελληνοτουρκικά μορφωτικά πρωτόκολλα (1951 και 1968) υπογράφηκαν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και επικύρωσαν τα όσα περί γλώσσας και τουρκικής εκπαίδευσης προβλέπονταν (ή υπονοούνταν) στα άρθρα της Συνθήκης Ειρήνης που υπεγράφη στη Λωζάνη (1923). Ο εκτουρκισμός των Πομάκων ήταν πλέον κατοχυρωμένος, πέραν της διεθνούς Συνθήκης, και από νεότερες διμερείς διακρατικές συμφωνίες. Και στη συνέχεια, το κλίμα φοβίας και αδράνειας που χαρακτήρισε τις μεταπολεμικές δεκαετίες συνέχισε να παράγει σταθερά τα αντιπομακικά του αποτελέσματα. Ακόμα και οι αρχές της πολυδιαφημισμένης πολυπολιτισμικότητας που μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε αρχίσει να ανατέλλει στη Θράκη, υποχώρησαν ραγδαία εμπρός στις πιέσεις του τουρκικού παράγοντα.

Εκδηλώσεις πολυπολιτισμικότητας στις οποίες παρουσιάζονταν και στοιχεία πομακικής πολιτισμικής κληρονομιάς, από φορεσιές μέχρι και φαγητά, πολεμήθηκαν από εκπροσώπους του τουρκικού εθνικισμού τοπικά και εν τέλει δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που όταν στη Θράκη, ελληνικό κράτος και φορείς μιλούν για πολυπολιτισμικότητα εννοούν τα πάντα εκτός από τους Πομάκους. Συγκεκριμένα στις 28 Αυγούστου 1998 στην Κομοτηνή, το Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων διοργάνωσε εκδήλωση παραδοσιακών γεύσεων όπου μεταξύ άλλων υπήρχε και πομακική κουζίνα με πίτες και γλυκίσματα. Η εκδήλωση πολεμήθηκε με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις προς πολιτικούς παράγοντες από αντιδραστικά και ανθελληνικά στοιχεία, τα οποία όμως κατείχαν κορυφαίες θέσεις στη μειονοτική κοινωνία. Ξαφνικά οι ταπεινές πομακικές πίτες αναδείχθηκαν σε μείζον πολιτικό ζήτημα.

Σε άλλη περίπτωση πάλι στις αρχές του 2001, ο δήμος Σαπών, κυκλοφόρησε πολυδιαφημισμένο δισκάκι (CD) με τίτλο «Τα παιδιά του Ορφέα», που το απεκάλεσε πολυπολιτισμικό φιλοδοξώντας να συμπεριλάβει όλες τις μουσικές παραδόσεις της Θράκης. Και ενώ μεταξύ των θρακιώτικων, τσιγγάνικων, ποντιακών, τουρκικών και άλλων τραγουδιών -εκπροσώπων των τοπικών μουσικών παραδόσεων- υπήρχε και πομακικό τραγούδι, το οποίο μάλιστα είχε ηχογραφηθεί σε στούντιο και γενικά είχε ολοκληρωθεί η τεχνική διαδικασία, μετά από τις οξείες και στερεότυπες εν πολλοίς αντιδράσεις που προέκυψαν, ο τότε δήμαρχος έσπευσε να αφαιρέσει το πομακικό τραγούδι ενθαρρύνοντας έτσι τις ρατσιστικές αντιδράσεις κατά των Πομάκων.

Η θρακική παραλλαγή της πολυπολιτισμικότητας προσέλαβε έτσι χαρακτήρα πανευρωπαϊκής πρωτοτυπίας. Οι Πομάκοι αν και αποτελούν μια από τις σπουδαιότερες πολιτισμικές συνιστώσες της Θράκης, είναι συνήθως αποκλεισμένοι από όλες τις εκδηλώσεις, όπου συμμετέχουν όλες οι άλλες πολιτισμικές ομάδες της Θράκης: οι τουρκογενείς, οι Καππαδόκες, οι Πόντιοι, οι Σαρακατσάνοι, οι Αρμένιοι, οι Ρωμά κ.ά.

Όμως τα τελευταία χρόνια και το εθνώνυμο Πομάκος μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν Ιερά Εξέταση, αφαιρέθηκε από πολλά έντυπα δημοσίων υπηρεσιών, νομαρχιών και δημαρχιών της περιοχής, όπως για παράδειγμα από πολυτελή έκδοση-τουριστικό οδηγό του νομαρχιακού διαμερίσματος Ροδόπης με τίτλο «Ροδόπη, Η Γη των Θρύλων», το έτος 1998. Μετά από αντιδράσεις των τουρκογενών τα χιλιάδες αντίτυπα του βιβλίου αποσύρθηκαν προς πολτοποίηση και έγινε «πανομοιότυπη» επανέκδοση. Από τη σελίδα που αναφερόταν στην καταγωγή των Πομάκων, απαλείφθηκε όλη η σχετική αναφορά (σελ. 29). Είναι χαρακτηριστικό το με ημερομηνία 23.9.1998 έγγραφο του τότε νομάρχη προς τον αρμόδιο της έκδοσης, όπου ανέφερε ότι «...με μια πρόχειρη ανάγνωση...διαπιστώσαμε ότι παρεισέφρυσαν ορισμένα λάθη. Κατόπιν αυτού παρακαλούμε σε συνεννόηση μαζί μας, όπως διορθώσετε αυτά, σύμφωνα με τις προφορικές οδηγίες που θα σας δοθούν. Πέραν των ανωτέρω και μέχρι διόρθωσης των σχετικών σημείων να σταματήσει η έκδοση και διάθεση του οδηγού».

Παρόμοιο περιστατικό καταγράφηκε και φέτος τον Ιανουάριο (2004) σε επίσης εικονογραφημένο οδηγό με τίτλο «Νομός Ροδόπης», έκδοση της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σε κάποια σελίδα, ο συντάκτης των κειμένων, μεταξύ των παραδοσιακών γεύσεων της Θράκης ανέφερε και την πομακική κουζίνα, ενώ σε άλλο σημείο γινόταν απλά μία γενική αναφορά στα ορεινά χωριά των Πομάκων. Προκλήθηκαν εκ νέου αντιδράσεις και πιέσεις προς τοπικούς παράγοντες και ακολουθήθηκε η συνήθης οδός. Απόσυρση ή καταστροφή των αντιτύπων και επανέκδοση με ουσιαστική και συμβολική απάλειψη της πομακικής παρουσίας στα έντυπα της Περιφέρειας.

Σε παρόμοιας λογικής στάση οφείλεται και η απάλειψη της λέξης Πομάκοι, τον Νοέμβριο του 2003, ακόμα και από κείμενο προτάσεων που αφορούσε την καταπολέμηση των ναρκωτικών στην Ξάνθη (Κέντρο Ενημέρωσης και Πρόληψης κατά των Ναρκωτικών), μετά από επιμονή ανώτατου αυτοδιοικητικού παράγοντα. Η αναφορά στους Πομάκους θεωρήθηκε περιττή και ανώφελη.

(Συνεχίζεται)

Εκδηλώσεις για τον Ι. Καποδίστρια

Εκδηλώσεις μνήμης για τον Ιωάννη Καποδίστρια

στην Κέρκυρα

Είχαμε υποσχεθεί σε προηγούμενη ανάρτηση (http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/09/blog-post_22.html) ότι θα επανέλθουμε με υλικό από τις εκδηλώσεις μνήμης για τον μεγάλο Εθνικό μας Κυβερνήτη, τον Ιωάννη Καποδίστρια, που πραγματοποιήθηκαν στις 25 και 26 Σεπτεμβρίου 2010 στην Κέρκυρα. Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης που κάναμε (φωτογραφία) για το πως αντιμετωπίζει το σημερινό ελλαδικό κράτος τον Ι. Καποδίστρια.

ΔΕΕ

Η αντιμετώπιση του Ι. Καποδίστρια από το σύγχρονο ελληνικό κράτος

Στις 21 Σεπτεμβρίου 2009, πραγματοποιήθηκαν στη Λωζάννη της Ελβετίας, τα αποκαλυπτήρια προτομής του Ιωάννη Καποδίστρια, παρουσία των Υπουργών Εξωτερικών της Ελβετίας Micheline Calmy-Rey και της Ρωσσικής Ομοσπονδίας Sergej Lavrov, του Δημάρχου της Λωζάννης και του ελληνικής καταγωγής Προέδρου της τοπικής βουλής του καντονίου Vaud, πρωτεύουσα του οποίου είναι η Λωζάννη, Pascal Broulis. Η ορειχάλκινη προτομή, που είναι έργο του Ρώσου γλύπτη Vladimir Surovtsev, τοποθετήθηκε στη Λωζάννη «ως ένδειξη τιμής στον πρώτο Επίτιμο Δημότη της πόλης». Επρόκειτο για μια πράξη που έγινε από κοινού από τη Ρωσία και την πόλη της Λωζάννης, τα δε αποκαλυπτήρια συνέπεσαν με την επίσημη επίσκεψη στην Ελβετία του Ρώσου Προέδρου Dmitri Medvedev. Κατά την τελετή έγιναν αναφορές στη ελληνική καταγωγή του Καποδίστρια, το έργο και την προσφορά του στην Ελβετία και την μετέπειτα θητεία του ως πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.

Micheline Calmy-Rey και Sergej Lavrov

Γιατί τιμούν οι Ελβετοί τον Καποδίστρια;

Ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό ότι, στον Καποδίστρια οφείλεται η συγκρότηση και οργάνωση του σύγχρονου κράτους της Ελβετίας. Συγκεκριμένως, το 1813, υπηρετώντας ως διπλωμάτης στη Μόσχα, διορίστηκε από τον Τσάρο εκπρόσωπος της Ρωσίας στην Ελβετία, με σκοπό να συνεισφέρει στην απαλλαγή της από την επιρροή του Ναπολέοντα. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ενότητα, την ανεξαρτησία και την ουδετερότητα της Ελβετίας και συνεισέφερε στο ελβετικό σύνταγμα, που προέβλεπε αυτόνομα κρατίδια (καντόνια) ως μέλη της ελβετικής ομοσπονδίας, με προσωπικά προσχέδια. Συμμετείχε στο Συνέδριο της Βιέννης ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπίας και αργότερα εκπρόσωπος της Ρωσίας στη Συνδιάσκεψη των Παρισίων το 1815, όπου πέτυχε την εξουδετέρωση της αυστριακής επιρροής, την ακεραιότητα της Γαλλίας υπό Βουρβώνο μονάρχη καθώς και την διεθνή ουδετερότητα της Ελβετίας. Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, ενώ ήταν Υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου, υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το αξίωμά του το 1822 για να εγκατασταθεί στη Γενεύη της Ελβετίας, όπου έχαιρε υπόληψης για την προσφορά του. Εκεί παρέμεινε μέχρι το 1828 που ανέλαβε Κυβερνήτης του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους. Αξίζει να σημειώσουμε επιγραμματικά, ότι ο Καποδίστριας ανέπτυξε αξιόλογη ευρωπαϊκή πολιτική η οποία συνίσταται: στην ύφεση και τον σταδιακό αφοπλισμό, την κατάργηση του δουλεμπορίου, την εξάλειψη της πειρατείας, την εδραίωση στο ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα ουδέτερων πολιτειακών ομοσπονδιών, την κατάλυση των κλειστών ιμπεριαλιστικών συνασπισμών, τη δημόσια καταδίκη της αρχής των επεμβάσεων σε ξένες πολιτικές υποθέσεις, την καθιέρωση ενός υπερεθνικού οργανισμού με τη συμμετοχή όλων των κρατών χωρίς διακρίσεις, την υιοθέτηση του θεσμού της διαιτησίας ως μέσου επίλυσης των διεθνών διαφορών, την θέσπιση των συνταγματικών θεσμών και την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την βαθμιαία ανεξαρτητοποίηση των αποικιών. Καταλαβαίνει κανείς πόσο μπροστά ήταν από την εποχή του και γιατί οι μεγάλοι της Ευρώπης φρόντισαν ώστε ο Τσάρος να τον απομακρύνει από θέση που κατείχε. Αλλά επίσης και τι έχασε η Ελλάδα δολοφονώντας τον. 

Τι συνέβη στην Λωζάνη

Το απόγευμα της 21ης Σεπτεμβρίου, στην Λωζάνη της Ελβετίας, οι συγκεντρωμένοι επίσημοι έδιναν κοινό "παρών" για τον ίδιο σκοπό: Την αποκάλυψη του ανδριάντα του πρώτου Κυβερνήτη της ελεύθερης Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια. Η τελετή πρόκειται να αρχίσει σε λίγη ώρα και οι προσκεκλημένοι καταλαμβάνουν τις θέσεις τους. Όλοι, πλην των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν ενημερωθεί μεταξύ τους μέσω e-mail! Καμία επίσημη ενημέρωση. Στο κέντρο της αίθουσας οι σημαίες των χωρών που συμμετέχουν: Η σημαία της Ρωσίας, της Ελβετίας, όσο και του Καντονίου. Η "γαλανόλευκη" λάμπει δια της απουσίας της! Η τελετή αρχίζει και οι επίσημοι μιλούν για τον μεγάλο τιμώμενο: Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Κ. Λαβρώφ, από την Ελβετική Ομοσπονδία η κ. Micheline Calmy-Rey, υπεύθυνη των Εξωτερικών, καθώς και αξιωματούχοι του Καντονίου του Vaud και της πόλης της Λωζάνης. Ανάμεσα στους απλούς παριστάμενους – θεατές η Ελληνίδα Πρόξενος παρακολουθεί αμήχανη. Οι ξένοι επίσημοι μίλησαν για την σημασία της προσωπικότητας του Ι. Καποδίστρια. Έλληνες παριστάμενοι πλησίασαν ένα ντόπιο πολιτικό πρόσωπο του Καντονίου και τον ρώτησαν πώς σχολιάζει την απόλυτη απουσία της Ελληνικής Πολιτείας. Ο ξένος επίσημος μετέφερε τη λύπη του στους παρόντες Έλληνες για την απουσία της επίσημης ελληνικής Πολιτείας.

Στη βάση του ανδριάντα (δεξιά) αναγράφονται οι ιδιότητες του μεγάλου πολιτικού και διπλωμάτη: Ρώσος πολιτικός, πολίτης επί τιμή της Vaud, πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας. Πάλι καλά που μας θυμήθηκαν οι ξένοι.

Οι Έλληνες κάτοικοι της Λωζάνης που βρέθηκαν στα αποκαλυπτήρια πληροφορήθηκαν πως το ελληνικό κράτος ήταν ενήμερο εδώ και 18 μήνες, οι αρμόδιες όμως υπηρεσίες αδιαφόρησαν. Ο λόγος; Για να μην συμμετάσχουν στα… έξοδα, που άγγιζαν -στην χειρότερη περίπτωση- το "αστρονομικό" ποσό των 50 χιλιάδων ελβετικών φράγκων, δηλ. 30.000 Ευρώ περίπου!

Αυτοί είναι οι σημερινοί Έλληνες πολιτικοί και το κράτος-οπερέττα που φτιάχτηκε μετά την δολοφονία του Εθνικού Κυβερνήτη… 

Για το θλιβερό αυτό γεγονός υπήρξε ένα κείμενο-καταπέλτης από τον γνωστό δημοσιογράφο Θανάση Λάλα, που διαβάσαμε, κλείνοντας την παρέμβασή μας. Το κείμενο έχει ως εξής:

Θέλω να αλλάξω χώρα. Κάτι συμβαίνει κάθε μέρα και βγαίνω από τα ρούχα μου. Όχι εγώ, όλοι. Όλοι όσοι πιστεύουν σε όσα ιερά και όσια μας απέμειναν. Δεν μπορώ να βυθίζομαι καθημερινά στην ανυπαρξία κάθε μορφής ιστορικής και πολιτιστικής ανηθικότητας από την μεριά των ανθρώπων που έχουν αναλάβει την χώρα να την πάνε στο μέλλον. Βαθειά «παρτάκηδες», ανίκανοι να αντιληφθούν την εθνική ανυπαρξία τους, αν αυτή η ύπαρξη τους η εθνική, δεν συνδέεται με το μικροατομικό τους όνειρο. Ποιος ο λόγος κ. Μπακογιάννη δεν υπήρξε η εκπροσώπηση της Ελλάδας στα αποκαλυπτήρια του αδριάντα του Ιωάννη Καποδίστρια στη Λωζάνη το Σεπτέμβριο που μας πέρασε; Γιατί να γυρίσει η Ελλάδα και η ελληνική κυβέρνηση την πλάτη της σε αυτή την ύψιστη τιμή για την χώρα και στο πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια που αποτελεί την αρχή της Ελληνικής Δημοκρατίας; Είχατε προεκλογική περιοδεία κυρία Μπακογιάννη, αυτή είναι η αλήθεια, έπρεπε να βγείτε πρώτη στην Α΄ Αθήνας, να περάσετε με 1500 ψήφους τον κ. Αβραμόπουλο αντίπαλό σας για την αρχηγία του κόμματος. Αυτός είναι ο λόγος που γυρίσατε την πλάτη στην Ελβετική κυβέρνηση, στον Ρώσο υπουργό εξωτερικών. Η πολιτική σας επιβίωση και ανάδειξη σε δελφίνο, πρώτης γραμμής. Ας πετύχω εγώ τον πολιτικό μου στόχο και ας πάει από εκεί που ήρθε η Ελλάδα, η τιμή της, το παρελθόν της. Αυτά σκέφτηκε η κυρία Μπακογιάννη ως υπουργός των εξωτερικών υποθέσεων που ντρόπιασε την χώρα απουσιάζοντας από την συνεδρίαση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, και από την Λωζάνη…

Ούτε δραχμή κ. Μπακογιάννη για τον Ιωάννη Καποδίστρια… «γιατί ποιος είναι ο Καποδίστριας ρε, που του κάνουν οι Ελβετοί αδριάντα;»…

Το χειρόγραφο κείμενο του Θ. Λάλα

* Ευχαριστούμε τον κ. Δ.Π. για το γράμμα που μας έστειλε και δημοσιεύουμε. Μέσω αυτού του γράμματος καταλάβαμε για άλλη μια φορά ποιοι είναι οι άνθρωποι της εξουσίας στην Ελλάδα.

Πηγή: http://hellenicinterest.blogspot.com/2010/10/blog-post_08.html

Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά (29)

(κλικ επάνω στην εικόνα του κειμένου για μεγέθυνση)

Νεώτερες διεθνείς ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά από την ιστοσελίδα του Καταλανού καθηγητή κλασσικής φιλολογίας Joan Coderch-i-Sancho “Akropolis World Νews” (http://www.akwn.net/).

Εθνοαποδόμησης συνέχεια

Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΣΤΟ “ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ”

Οκτωβρίου 3, 2010

Οι ανιστόρητοι νεοφιλελεύθεροι σχεδιαστές της εκπαιδευτικής πολιτικής στην Ελλάδα έκαναν το θαύμα τους: στο σχέδιο προγράμματος για τη Β΄ και Γ΄ Λυκείου που είδε το φως της δημοσιότητας τις προηγούμενες μέρες έχει καταργηθεί το μάθημα της Βυζαντινής και Νεότερης Ιστορίας! Στα αντικείμενα που προβλέπεται να διδαχθούν (ως επιλεγόμενα και όχι υποχρεωτικά) περιλαμβάνονται η Αρχαία Ιστορία, η Ιστορία των… Ιδεών και φυσικά η Ευρωπαϊκή Ιστορία.

Η επιλογή αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι πλήρως εναρμονισμένη με τη γενικότερη πολιτική επιβολής των ορέξεων της διεθνούς συμμορίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στη χώρα μας που στην κυβέρνηση του ΓΑΠ βρίσκει έναν αξιόπιστο και πρόθυμο συνεργάτη.

Το διεθνές κεφάλαιο έχει έναν και μόνο αντίπαλο: τα εθνικά κράτη και την αντίσταση των λαών. Αλλά για να μπορέσουν να αντισταθούν τα κράτη και οι λαοί και να υπερασπίσουν την ανεξαρτησία τους, πρέπει να διατηρήσουν την ιστορική τους μνήμη και συνείδηση. Γι’ αυτό, ειδικά η Ιστορία αποτελεί τα τελευταία χρόνια το κατεξοχήν πεδίο όπου δοκιμάζει το σύστημα τα αντανακλαστικά του λαϊκού κινήματος στο επίπεδο της συνείδησης και της συλλογικής του ταυτότητας. Στη μετωπική αντιπαράθεση γύρω από το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού η εθελόδουλη ελίτ της χώρας και η διανόησή της υπέστησαν μία ταπεινωτική ήττα παρά τη συστηματική κατασυκοφάντηση, όσων εναντιώθηκαν στο τερατούργημα εκείνο, ως εθνικιστών και ακροδεξιών

Σήμερα επιχειρείται η εξαφάνιση του προβλήματος μέσω της εξαφάνισης του ίδιου του αντικειμένου της Ιστορίας από το Λύκειο. Έτσι, οι δεκαεξάρηδες και δεκαεφτάρηδες μαθητές θα στερηθούν το δικαίωμα να αποκτήσουν ιστορική συνείδηση μέσα από την κριτική προσέγγιση ενός παρελθόντος που στη χώρα μας εξακολουθεί να επηρεάζει τις σύγχρονες εξελίξεις και τις πολιτικές επιλογές. Τώρα δηλαδή που διαθέτουν την απαιτούμενη ωριμότητα προκειμένου να δουν κριτικά την Ιστορία και δεν θα περιορίζονται στην αποστήθιση γεγονότων - όπως είναι φυσικό με βάση την εξελικτική ψυχολογία να γίνεται στο Γυμνάσιο και το Λύκειο - δεν θα διδάσκονται Ιστορία!

Το ζήτημα της Ιστορίας δεν είναι το μοναδικό μειονέκτημα του σχεδίου προγράμματος για το «Νέο Λύκειο», είναι ωστόσο το πιο κραυγαλέο για τις προθέσεις των εμπνευστών του να μετατρέψουν το Λύκειο σ’ έναν παιδότοπο, εμπορικό κέντρο με «καλάθια» όπου ψωνίζεις αποσπασματικές και ασύνδετες μεταξύ τους γνώσεις Το σχέδιο αυτό επομένως πρέπει να ανατραπεί συνολικά κι εμείς οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ξεπεράσουμε τις συντεχνιακές αντιλήψεις, που οδηγούν κάθε κλάδο να μετρά πόσες ώρες μάθημα θα έχει στο «Νέο Λύκειο» και ν’ αντιδρά αναλόγως θετικά ή αρνητικά, και να αντισταθούμε ενωμένοι. Ειδικά, όμως η αντίδραση στην κατάργηση της ιστορικής μνήμης πρέπει να είναι καθολική και μαζική γιατί είναι ένα ακόμη βήμα για τον πλήρη εξανδραποδισμό μας ως έθνους.

Τάσος Χατζηαναστασίου
Φιλόλογος στο ΕΠΑΛ Ναυπλίου

http://rikseis.wordpress.com/

Καμπανοί (Ιταλικοί λαοί 2)

Καμπανοί: Οι κάτοικοι της Καμπανίας (Campania, βλ. Χάρτη), από τις πλέον εύφορες και παραγωγικές περιοχές της αρχαίας Ιταλίας, γύρω από την σημερινή Νάπολι (Napoli), στις δυτικές ακτές της κεντρικής Ιταλίας (Τυρρηνικόν Πέλαγος).

Κατά τον Στράβωνα (Ε΄ ΙΙΙ. 6) την Καμπανία αρχικά κατείχαν οι Αύσονες, ενώ και οι Οπικοί «…είχαν κάποτε μερίδιο στην Καμπανία…». Ο ίδιος (Ε΄ IV. 3-13), μας έχει παραδώσει μια αξιόλογη περιγραφή της χώρας και των κατοίκων της: «…μετά την Λατίνη χώρα είναι η Καμπανία, που βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα… η πιο εύφορη απ’ όλες τις πεδιάδες. Γύρω της υπάρχουν λοφοσειρές γεμάτες με καρποφόρα δένδρα και τα βουνά των Σαυνιτών και των Όσκων…».

Στην συνέχεια παραθέτει τις απόψεις άλλων συγγραφέων για του κατοίκους της περιοχής: «…Ο Αντίοχος (πρόκειται για τον αξιόλογο ιστορικό, Αντίοχο τον Συρακούσιο, που άκμασε το β΄ μισό του 5ου αιώνα π.Χ. και το έργο του οποίου διασώθηκε μόνον σε αποσπάσματα - σημ. ΔΕΕ) λέγει ότι την χώρα κατοίκησαν οι Οπικοί (βλ. λεπτομέρειες στο λήμμα Οπικοί), που λέγονται και Αύσονες, ενώ κατά τον Πολύβιο (ο γνωστός ιστορικός του 2ου π.Χ. αιώνα Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης σημ. ΔΕΕ) είναι ξεχωριστοί λαοί και αναφέρει ότι στην περιοχή του κόλπου που ονομάζεται Κρατήρας (ο σημερινός Κόλπος της Νεαπόλεως, Golfo di Napoli σημ. ΔΕΕ) κατοικούν Οπικοί και Αύσονες. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρώτα κατοικούσαν Οπικοί και Αύσονες, ώσπου κάποιο φύλο Οσκικής καταγωγής τους κατέκτησε, αλλά και αυτοί νικήθηκαν στην συνέχεια από τους Κυμαίους (τους κατοίκους της ελληνικής αποικίας της Κύμης, στο δυτικό άκρο του κόλπου της Νεαπόλεως σημ. ΔΕΕ) και αυτοί με την σειρά τους από τους Τυρρηνούς (βλ. Ετρούσκοι)…».

Και συνεχίζει: «…Η πεδιάδα είχε τόσα πλεονεκτήματα, ώστε ήταν περιζήτητη. Έχτισαν (εννοεί τους Ετρούσκους σημ. ΔΕΕ) δώδεκα πόλεις και την πρωτεύουσα την ονόμασαν Καπύη (Κάπουα-Capua, η σημερινή κωμόπολη Santa Maria Capua Vetere, περίπου 30 χλμ. βορείως της Νάπολι σημ. ΔΕΕ). Επειδή όμως από την πολυτέλεια έγιναν αδύναμοι, όπως κάποτε εκδιώχθηκαν από τον Πάδο (βλ. Γαλάτες) για τον ίδιο λόγο, έτσι και εδώ παραχώρησαν την χώρα στους Σαυνίτες (βλ. Σαμνίτες). Αυτοί τέλος υποτάχτηκαν στους Ρωμαίους…». Οι πληροφορίες αυτές του Στράβωνος, έχουν επιβεβαιωθεί εν μέρει από τις Αρχαιολογικές και Ιστορικές έρευνες για το παρελθόν της περιοχής.

Έτσι, δεχόμαστε σήμερα ότι είχαν πράγματι διεισδύσει και εγκατασταθεί εδώ, ήδη από τα μέσα του 9ου αιώνα π.Χ. διάφορα Οσκικά φύλα (βλ. λήμμα Όσκοι), τα οποία απορρόφησαν πιθανότατα κάποιους προϋπάρχοντες αυτόχθονες πληθυσμούς του λεγόμενου «Μεσογειακού» υποστρώματος. Έτσι προέκυψαν οι αποκαλούμενοι από τους αρχαίους συγγραφείς Αύσονες και Οπικοί.

Υπενθυμίζουμε ότι στην περιοχή της Καμπανίας και πιο συγκεκριμένα στον κόλπο της Νεαπόλεως, ιδρύθηκαν στο πρώτο μισό του 8ου αιώνα οι παλαιότερες αποικίες της Μεγάλης Ελλάδος, οι Πιθηκούσσες (στο σημερινό νησί της Ίσκια – Ischia) και η Κύμη (στην απέναντι ηπειρωτική ακτή, περίπου 15 χλμ. δυτικά της Νεαπολεως) από Ευβοείς αποίκους προερχομένους από την Ερέτρια και την Χαλκίδα και Αιολείς από την Κύμη της Μ. Ασίας.

Οι Έλληνες άποικοι θα εγκατασταθούν αρχικώς στις Πιθηκούσσες (μεταξύ 770-760 π.Χ. βλ. λεπτομέρειες Ι.Ε.Ε. τομ. Β΄ σελ. 60) και στην συνέχεια (γύρω στο 740 π.Χ.), θα αποικίσουν την Κύμη, δίνοντας σκληρές μάχες με τους αυτόχθονες, τους οποίους θα απωθήσουν. Αργότερα, σε συνεργασία με τους Ρόδιους, οι Κυμαίοι θα ιδρύσουν την Παρθενόπη, την μετέπειτα Νεάπολη (η σημερινή Νάπολι – Napoli). Θα ακολουθήσει η περίοδος της κυριαρχίας των Ετρούσκων, μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. και η Κύμη θα βρεθεί σε μεγάλο κίνδυνο, όταν Ετρούσκοι και Ούμβροι θα επιτεθούν το 525 π.Χ. αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Η ακμή πάντως της κυριαρχίας των Ετρούσκων στην περιοχή σημειώνεται από τα τέλη του 8ου - μέχρι τις αρχές του 7ου αιώνα π.Χ. και η Ετρουσκική γλώσσα φαίνεται ότι αναδείχθηκε στην κοινή ομιλουμένη και γραπτή γλώσσα όλων των μη-Ελλήνων κατοίκων της Καμπανίας, όπως αποδεικνύουν οι πολυάριθμες (κυρίως σε αγγεία) ετρουσκικές επιγραφές (βλ. σχετικά στο Bruno d’ Agostino: The Impact of the Greek Colonies on the Indigenous Peoples of Campania, σελ. 533-540, στο εξαιρετικό συλλογικό έργο The Western Greeks, 1996). Η Καπύη (Capua), στην διάρκεια του 7ου – 6ου αιώνα, ήταν η πρωτεύουσα της ετρουσκικής Καμπανίας και στην διάρκεια της κυριαρχίας τους στην Καμπανία, θα αναδειχθεί στην δεύτερη πόλη ολόκληρης της χερσονήσου, διάσημη αργότερα για τα περίφημα ορειχάλκινα καλλιτεχνήματά της.

Οι Ετρούσκοι θα υποταχθούν με την σειρά τους, στους σκληροτράχηλους και ικανότατους πολεμιστές Σαμνίτες (ή Σαυνίτες, κατά τις αρχαιοελληνικές πηγές), που ανήκαν στα Οσκικά φύλα (γνωστά με την γενικότερη ονομασία Σαβέλλοι) και κατάγονταν από τους πιο προοδευμένους Σαβίνους. Οι διεισδύσεις των Σαμνιτών στην περιοχή θα αρχίσουν από τα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ.. Αυτοί οι σκληραγωγημένοι ορεσίβιοι, άρχισαν να κατεβαίνουν από τους φυσικά οχυρούς οικισμούς τους στο εσωτερικό της χερσονήσου, τις ορεινές περιοχές των Απεννίνων, της «ραχοκοκκαλιάς» της Ιταλίας. Οι Σαμνίτες, αντιμετώπιζαν ήδη πρόβλημα υπερπληθυσμού και ήταν λογικό να τους ελκύσουν οι πλουσιότατες και ιδιαίτερα εύφορες πεδινές εκτάσεις της Καμπανίας.

Σύντομα αυτοί οι Σαμνίτες μετανάστες (Σαβέλλοι) θα ηγηθούν μιας ομοσπονδίας πόλεων της Καμπανίας και θα αποδεχθούν εύκολα τις ελληνικές και ετρουσκικές επιδράσεις, μιμούμενοι όχι μόνον τα πολιτιστικά τους στοιχεία, αλλά και τις επιδόσεις τους στο εμπόριο και τις επιχειρήσεις. Βαθμιαία θα μετασχηματισθούν σε έναν νέο λαό και στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. οι Σαβέλλοι της βόρειας Καμπανίας, θεωρούνται πλέον ως ξεχωριστό φύλο με την ονομασία Καμπανοί.

Η ετρουσκική κυριαρχία στην Καμπανία έλαβε τέλος γύρω στο 470 π.Χ. μετά την καταστροφική ήττα που υπέστη το 474 π.Χ. ο στόλος των Ετρούσκων από τις ναυτικές δυνάμεις Κυμαίων και Συρακουσίων στην ναυμαχία ανοιχτά της Κύμης.

Το 424/423 π.Χ. οι Σαβέλλοι θα καταλάβουν την ετρουσκική Καπύη (Capua), που θα γίνει τον 4ο αιώνα π.Χ. η πρωτεύουσά τους στην βόρειο Καμπανία. Το 421 π.Χ. θα καταληφθεί και η ελληνική αποικία της Κύμης (βλ. για τα παραπάνω C.A.H. Vol. VΙΙ part 2 σελ. 359 και The Western Greeks ό.π. σελ. 166). Γύρω στο 343 π.Χ. οι Καμπανοί, απειλούμενοι από νέα κύματα μεταναστών από το Σάμνιον (Samnium, η χώρα των Σαμνιτών), θα λάβουν την μοιραία απόφαση, κάτω από την ηγεσία της Καπύης, να ζητήσουν στρατιωτική βοήθεια από την Ρώμη. Οι Ρωμαίοι, έχοντας από καιρό επισημάνει τα πλούσια εδάφη της Καμπανίας και με την προοπτική ότι θα επωφεληθούν από την ανάμειξή τους στις υποθέσεις της Καμπανίας, δεν δίστασαν να πάρουν την απόφαση και να απαντήσουν θετικά στο αίτημα των Καμπανών. Έτσι, θα ξεσπάσει όχι μόνον ο λεγόμενος Α΄ Σαμνιτικός πόλεμος (343-341 π.Χ.), αλλά η απόφασή τους αυτή θα αποτελέσει και το έναυσμα για μια αλυσσιδωτή αντίδραση, που οι επιπτώσεις της θα επηρεάσουν ευρύτερες περιοχές.

Αρχικά (343 π.Χ.), οι Ρωμαίοι θα νικήσουν τους Σαμνίτες και θα τους εκδιώξουν από την Καμπανία, αλλά στην συνέχεια θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα, καθώς οι στρατιώτες τους θα στασιάσουν (342 π.Χ.), αρνούμενοι να πολεμήσουν σε μια ξένη περιοχή. Επί πλέον η Καπύη θα ανακαλέσει την απόφασή της και αντί να συμπαραταχτεί με τους Ρωμαίους θα συμμαχήσει με την Λατινική Συμπολιτεία εναντίον τους. Οι Λατίνοι, είχαν αρχίσει να τηρούν εχθρική στάση προς την Ρώμη, όταν αντιλήφθηκαν ότι τυχόν απόσπαση εδαφών από την Καμπανία και προσάρτησή τους στην ρωμαϊκή επικράτεια, θα είχε ως αποτέλεσμα την περικύκλωσή τους. Έτσι, με τις πρώτες στρατιωτικές αποτυχίες των Ρωμαίων βρήκαν την ευκαιρία και το θάρρος να απαιτήσουν αναθεώρηση των συνθηκών με την Ρώμη και επάνοδο στο παλαιό καθεστώς της ισοτιμίας, μεταξύ Ρώμης και των υπολοίπων Λατινικών πόλεων. Όπως ήταν αναμενόμενο, η ρωμαϊκή Σύγκλητος θα απορρίψει αμέσως αυτές τις προτάσεις και ο πόλεμος με την Λατινική Συμπολιτεία θα ξεσπάσει το 341 π.Χ.

Υπήρξε ο σκληρότερος πόλεμος σε μια σειρά στρατιωτικών συγκρούσεων που ακολούθησαν, αλλά η Ρώμη θα εφαρμόσει μια μακρόπνοη στρατηγική σε συνδυασμό με επιδέξιους διπλωματικούς ελιγμούς, με στόχο την διάσπαση και αποδυνάμωση των αντιπάλων της. Οι Λατίνοι θα αναγκασθούν τελικώς να υποταχθούν στους Ρωμαίους, ιδίως μετά από την βαριά ήττα που υπέστησαν μαζί με τους Καμπανούς συμμάχους τους, στο Τριφάνον (Trifanum), το 340 π.Χ. ένα χρόνο περίπου μετά την λήξη του Α΄ Σαμνιτικού πολέμου (343-341 π.Χ.).

Οι Καμπανοί θα εξαναγκασθούν να υπογράψουν χωριστή Συνθήκη, με την οποία οι Ρωμαίοι απέκτησαν τον έλεγχο του βορείου τμήματος της Καμπανίας. Βαθμιαία, ολόκληρη η χώρα, θα περιέλθει τελικώς στα χέρια των Ρωμαίων. Η Καμπανία, θα δεχθεί πολυάριθμους Ρωμαίους αποίκους και η γη της θα διαμοιρασθεί. Οι Καμπανοί θα επιχειρήσουν να αποτινάξουν τον Ρωμαϊκό ζυγό στην διάρκεια των Καρχηδονιακών πολέμων (κυρίως στην διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού, 218-201 π.Χ.), αλλά μετά την ήττα του Αννίβα θα τιμωρηθούν σκληρά από τους Ρωμαίους, που δεν τους συγχώρεσαν για την στάση τους αυτήν.

Αργότερα (82 π.Χ.), οι Σαμνίτες της Καμπανίας θα σφαγιασθούν σκόπιμα κατά χιλιάδες από τον διαβόητο Ρωμαίο δικτάτορα Σύλλα (Lucius Cornelius Sulla, 136-78 π.Χ.), όπως γλαφυρά περιγράφει ο Στράβων (Ε΄ IV. 11): «…Αυτός, αν και κατέλυσε την επανάσταση των Ιταλών σε πολλές μάχες (σημ. ΔΕΕ: εννοεί της εκτεταμένη εξέγερση υποτελών Ιταλικών λαών εναντίον των Ρωμαίων, που έγινε γνωστός ως Συμμαχικός ή Μαρσικός πόλεμος, 90-87 π.Χ.), τους έβλεπε […] να είναι έτοιμοι να έλθουν στην ίδια την Ρώμη […] πολέμησε μαζί τους μπροστά στα τείχη της (σημ. ΔΕΕ: εννοεί την άλωση της Ρώμης, από τον Σύλλα και τους οπαδούς του το 82 π.Χ. και την οποία υπερασπίστηκαν κυρίως σαμνιτικά στρατεύματα μαζί με λίγους Ρωμαίους) και άλλους έσφαξε στην μάχη, δίνοντας εντολή να μη κρατούν αιχμαλώτους, ενώ αυτούς που κατέθεσαν τα όπλα, κάπου τρεις χιλιάδες, τους πήγε στην Δημόσια έπαυλη, στο πεδίον του Άρεως και τους φυλάκισε εκεί. Μετά από τρεις μέρες έστειλε στρατιώτες και τους έσφαξε όλους. Έκανε επίσης πλήθος προγραφών και δεν σταμάτησε πριν εξοντώσει όλους τους Σαυνίτες, ενώ άλλους τους έδιωξε από την Ιταλία. Σε αυτούς που τον ρωτούσαν γιατί τόσο μίσος, έλεγε ότι έμαθε εκ πείρας ότι ποτέ οι Ρωμαίοι δεν θα απολαύσουν ειρήνη όσο μένουν Σαυνίτες κοντά τους. Και έτσι οι πόλεις τους μετέπεσαν σε κώμες και μερικές εξαφανίσθηκαν τελείως…».

Μέχρι τα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. οι Καμπανοί θα αφομοιωθούν πλήρως από τους Ρωμαίους, γλωσσικά και πολιτιστικά (βλ. M. Grant: History of Rome – London 1990, σελ. 47-49 και 52).

Το παραπάνω λήμμα προέρχεται από το  "Λεξικό των Λαών του Αρχαίου Κόσμου" του Δ. Ε. Ευαγγελίδη

Ελλάδα-Κύπρος: Παράλληλη πορεία εθνοαποδόμησης

Το μακρύ χέρι του ιμπεριαλισμού: H US AID και η συγγραφή και διδασκαλία της νέας "Κυπριακής" ιστορίας

"ΠΟΙΟΙ είναι οι συγκεκριμένοι στην Κύπρο που τα παίρνουν από την US AID; Ελπίζω να μας πείτε ονόματα, οργανώσεις, κλπ. Οι υπόλοιποι (κόμματα, κομματόσκυλα και βάλε) πάντα κατηγορούν τους άλλους (όποιους διαφωνούν μαζί τους) πως τάχα είναι όργανα της CIA. Αλλά όταν καλούνται να παρέχουν αποδείξεις πάντα καταλήγουν σε αοριστολογίες και κούφια συνθήματα για ανεγκέφαλους. Υπάρχουν πράγματι ομάδες, οργανώσεις και άτομα με πολιτική δράση στην Κύπρο που παίρνουν λεφτά που την US AID;

Μαρία Συγκλητική" από: http://cyprusindymedia.blogspot.com/2010/04/usaid.html?showComment=1272265142253#c2903621515703120588

Η φίλη αναγνώστρια έθεσε το καίριο ερώτημα μαζί με τη ρεαλιστική πραγματικότητα της Κυπριακής πολιτικής σκηνής. Μπορούν να παρουσιαστούν αποδείξεις για τη δράση προσώπων και οργανώσεων που τα παίρνουν από τις απεχθείς δυνάμεις του ιμπεριαλισμού USAID; Και αν ναι, που και πώς δραστηριοποιούνται;

Η απάντηση είναι όχι μόνο καταφατική αλλά και τρομακτική στο μέγεθός της. Η USAID έχει διεισδύσει σε πολλούς και νευραλγικούς τομείς της πολιτικής ζωής σε όλα τα μήκη και πλάτη των δραστηριοτήτων. Συχνά η δράση της είναι σχεδόν αόρατη με την πρώτη ματιά. Με λίγο ψάξιμο όμως εύκολα αποκαλύπτονται οι σαθρές σχέσεις πολλών προσώπων και οργανώσεων που έχουν αγκαλιάσει τις επιταγές του ιμπεριαλισμού.

* * *

Ο ιμπεριαλισμός επιδεικνύει μια αξιοθαύμαστη διαφάνεια για τις δραστηριότητές του. Σε αντίθεση με τους ντόπιους ακολούθους του δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να τηρεί δημόσια αρχεία στα οποια εκθέτει τις δραστηριότητές του, τους συμμάχους του και τα ποσά που ξοδεύει για να προωθήσει τα συμφέροντά του. Η δράση της οργάνωσης USAID όπως ανέλυσα στο πρηγούμενο άρθρο είναι συνυφασμένη με τις δομές και τη δράση των οργανώσεων του ΟΗΕ στην Κύπρο που ονομάζονται United Nations Developement Programme (UNDP) και United Nations Office for Project Services (UNOPS).

Η USAID λέει ανοικτά πως χρησιμοποιεί τις δύο οργανώσεις και τις δραστηριότητές των για να διοχετεύσει χρήματα και άλλους πόρους προς τους εδώ συνεργάτες της. Επιτυγχάνει έτσι να χειραγωγήσει τον τομέα της Επαναπροσέγγισης και κυρίως να καθορίσει το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα προκύψει μια λύση του Κυπριακού συμβατή με τους σχεδιασμούς και τις επιθυμίες του ιμπεριαλισμού. Η τεράστια σημασία που αποδίδει ο ιμπεριαλισμός στην "εκπαίδευση" των Κυπρίων ώστε να επιτευχθεί η λύση εκείνη που να εξυπηρετεί τον ιμπεριαλισμό φαίνεται και από τα ποσά που ξοδεύονται προς εκείνη την κατεύθυνση και από τους στόχους που θέτει. Από τα χρήματα που ξοδεύτηκαν από την USAID μεταξύ 1998-2005 ένα μεγάλο μέρος τους επενδύθηκε στην "Εκπαίδευση και Πολιτισμό" των Κυπρίων.

"EDUCATION AND CULTURE – Total $5,531,695"
Πηγή: http://mirror.undp.org/cyprus/projects/sectorsubsector.pdf

Ο ιμπεριαλισμός δεν φείδεται χρημάτων και πηγών για να περάσει τη στρατηγική του. Ούτε και γνωρίζει όρια στη διαστρέβλωση της πραγματικότητας στην απόκρυψη της αλήθειας του δικού του αισχρού ρόλου στο διαμελισμό της πατρίδας μας και τη γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου. Στην προσπάθειά του βρίσκει δυστυχώς συμμάχους έτοιμους να προστρέξουν στις επιταγές του.

Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας

http://www.cyprus-tube.com/historical-dialogue/

Μια από τις πιο ενεργές οργανώσεις στον τομέα της δικοινοτικής επαναπροσέγγισης είναι ο Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας (AHDR). Ο Όμιλος βρίσκεται στο γεωγραφικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο των επίσημων διαδικασιών επαναπροσέγγισης που αφορούν τη συγγραφή και διδασκαλία της νέας Κυπριακής ιστορίας. Τα γραφεία του Ομίλου βρίσκονται στη ζώνη που είναι υπό τον στρατιωτικό έλεγχο του ΟΗΕ. στο "απαλλοτροιωμένο" ξενοδοχείο Ledra Palace - γνωρίζετε πολλές οργανώσεις που έχουν ως έδρα τους το συγκεκριμένο κτίριο;

Office address:
LEDRA PALACE hotel, UN buffer zone, Cyprus
Πηγή: http://www.cyprus-tube.com/historical-dialogue/index.php?option=com_content&view=article&id=53&Itemid=69

Αποστολή του: "Να υπερασπίζεται και να προωθεί αποτελεσματικό διάλογο και έρευνα σε θέματα που αφορούν την ιστορία και τη διδασκαλία της ιστορίας ώστε να ενδυναμωθεί η ειρήνη, η σταθερότητα, η δημοκρατία και η κριτική σκέψη."(1)

Μέλη αυτού του Ομίλου που χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ/USAID κατέχουν ουσιαστικές θέσεις στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού που αφορούν το σχεδιασμό και την προώθηση πολιτικής στρατηγικής γύρω από τα θέματα Ιστορίας. Συγκεκριμένα η πρόεδρος του Ομίλου Χαρά Μακρυγιάννη, η υπεύθυνη τύπου Ρένα Χόπλαρου και συντονιστής διεθνών σχέσεων Μάριος Επαμεινώνδας συμμετείχαν στην Επιτροπή για την Αναμόρφωση των Αναλυτικών Προγραμμάτων Σπουδών Ιστορίας:

http://teachershistorybook.blogspot.com/2009/03/blog-post_15.html

Η πρόεδρος του Ομίλου, Χαρά Μακρυγιάννη είναι σύμβουλος του προγράμματος μουσειακής αγωγής του Υπουργείου Παιδείας και πολιτισμού: http://www.moec.gov.cy/dde/programs/mousiaki_agogi/symbouloi-mouseiakis-agogis.html

Ο υπεύθυνος διεθνών σχέσεων του Ομίλου, Μάριος Επαμεινώνδας, είναι επίσης λειτουργός στο Γραφείο Ευρωπαικών και Διεθνών Υποθέσεων στο Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού. Η υπεύθυνη τύπου του Ομίλου, Ρένα Χόπλαρου, αρθρογραφεί συχνά στην φιλο-ιμπεριαλιστική εφημερίδα "Πολίτης" και είναι δραστήριο μέλος στον Όμιλο Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας (ΟΠΕΚ Κύπρου).

Δράσεις του Ομίλου Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας προωθούνται επίσημα μέσα από τις υπηρεσιακές εγκυκλίους του Υπουργείου Παιδείας ως μια ευκαιρία για τους εκπαιδευτικούς να επιμορφωθούν πάνω σε θέματα διδασκαλίας της ιστορίας:

http://www.schools.ac.cy/dde/circular/data/Doc8321.pdf

Το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού δηλαδή προτρέπει τους εκπαιδευτικούς του τόπου να παραστούν στα σεμινάρια του Ομίλου ώστε να μάθουν πως να διδάσκουν ιστορία!

Στην ιστοσελίδα του Ομίλου διαβάζουμε ότι:

"Ο Όμιλος Ιστορικού Διαλόγου και Έρευνας Κύπρου αναγνωρίζει τις αρχές της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ευρωπαική Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τις συμβάσεις Ανθρωπίνων Δικαιωματων που εκδίδει ο ΟΗΕ και τις συστάσεις της UNESCO σχετικές με τη διδασκαλία της ιστορίας."(2)

ενώ στην πρότασή του για τη μεταρρύθμιση της διδασκαλίας της ιστορίας τονίζεται ότι:

"...η ιστορική εκπαίδευση δε δέχεται επεμβάσεις από ιδεολογικές και πολιτικές ατζέντες, ούτε και χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την ενίσχυση του διαχωρισμού."

Πηγή: http://www.cyprus-tube.com/historical-dialogue/Articles/AHDR_REFORM_PROPOSAL_GREEK.pdf

Γνωρίζω προσωπικά τα πιο πάνω διοικητικά στελέχη του ομίλου. Εκτιμώ μάλιστα κάποια όπως τη Χαρά Μακρυγιάννη για την έμφυτη καλοσύνη τους. Δυστυχώς όμως ο Όμιλος και τα μέλη του ψεύδονται ασύστολα!

Εύχομαι τα στοιχεία πιο κάτω και η κριτική της εργασίας και των δραστηριοτήτων τους να βοηθήσει να αλλάξουν πορεία πλεύσης μακρυά από τη σχέση τους με τις σκοτεινότερες δυνάμεις του ιμπεριαλισμού.

***

Από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας του μέχρι σήμερα ο Όμιλος βρίσκεται στο μισθολόγιο της USAID! Βέβαια περιδιαβάζοντας της σελίδες του κάτι τέτοιο είναι σχεδόν τελείως αόρατο. Στην κεντρική ιστοσελίδα του Ομίλου δεν βρίσκουμε καμία αναφορά στην οργάνωση USAID. Ο Όμιλος επέλεξε συνειδητά να παραπλανεί το κοινό παρουσιάζονας ως κύριο χορηγό του το Πρόγραμμα Ανάπτυξης του ΟΗΕ (UNDP). Τόσο στο κάτω μέρος της κεντρικής ιστοσελίδας όσο και στην ιστοσελίδα των χορηγών του, ο Όμιλος παρουσιάζει το πρόγραμμα χορηγείας του αποκρύπτοντας την πραγματικότητα, παρουσιάζοντας την ως κάτι διαφορετικό. Ένώ διαβάζουμε ξανά από την ιστοσελίδα της οργάνωσης ανάπτυξης του ΟΗΕ (UNDP) στην Κύπρο:

"Από την έναρξη της τον Οκτώβιο του 2005 το πρόγραμμα της Οργάνωσης για την Ανάπτυξη των ΗΕ για την ειρηνευτική διαδικασία στην Κύπρο, η Δράση για Συνεργασία και Εμπιστοσύνη (ACT) μπήκε στη δέυτερη φάση το 2008. Το πρόγραμμα στοχεύει εξειδικευμένα στην ενδυνάμωση των δυνατοτήτων των Κυπρίων να συμμετάσχουν ενεργά στην διδαικασία ειρήνευσης. Η Δράση (ACT) χρηματοδοτείται μέσω μιας συνεργατικής συμφωνίας ανάμεσα στη USAID και τη UNDP."(3)

και

"Με την οικονομική υποστήριξη της USAID η ελπίδα είναι ότι οι δραστηριότητες υπό τη Δράση (ACT) θα υποστηρίξει τις αρχές της πολυπολιτισμικότητας και των Ευρωπαϊκών αξιών και θα παρέχει στους ΕλληνοΚύπριους και ΤουρκοΚύπριους τα μέσα και τις ευκαιρίες για να χτίζουν μαζί τα θεμέλια για μια βιώσιμη λύση του Κυπριακού προβλήματος. Η φιλοσοφία πίσω από την προσέγγιση βασίζεται στην κατανόηση ότι οποιαδήποτε λύση θα μπορέσει να εφαρμοστεί μόνο στη βάση στέρεων δικτύων συνεργασίας και σταδιακής ομαλοποίησης των σχέσεων σε ένα ευρύ φάσμα πεδίων."(4)

Στην επίσημη μάλιστα ιστοσελίδα της UNDP για το νέο πρόγραμμα δράσης στην Κύπρο
http://www.undp-act.org/
μπορείτε εύκολα στο κάτω δεξιά μέρος της σελίδας να διακρίνετε ότι UNDP και USAID πορεύονται κυριολεκτικά χέρι με χέρι.