Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά (11)
(κλικ επάνω στην εικόνα του κειμένου για μεγέθυνση)
Πρόσφατες διεθνείς ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά από την ιστοσελίδα του Καταλανού καθηγητή κλασσικής φιλολογίας Joan Coderch-i-Sancho “Akropolis World Νews” (http://www.akwn.net/).
Ετικέτες
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
Στη μνήμη του Μιχαήλο Μάρκοβιτς (1923-2010)
Γνώρισα τον καθηγητή Μάρκοβιτς στην διάρκεια των λίγων ημερών που έμεινε στην Έδεσσα στην διάρκεια της 5ης πανελλαδικής συνάντησης του 'Αρδην και της Ρήξης. Είχα την ευκαιρία να κάνω πολύωρες συζητήσεις μαζί του και παρ' όλο που πολλά γεγονότα και καταστάσεις τα προσεγγίζαμε από διαφορετική οπτική γωνία, ομολογώ ότι έμαθα πολλά και με κέρδισε απόλυτα ως διανοούμενος και σκεπτόμενος άνθρωπος. Καλό ταξίδι Δάσκαλε...
ΔΕΕ
Ένας βαλκάνιος φιλόσοφος της απελευθέρωσης
Στις 07/02/10, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών ο Σέρβος φιλόσοφος της αυτοδιαχείρισης και του δημοκρατικού σοσιαλισμού Μιχαήλο Μάρκοβιτς. Οι φίλοι του Άρδην και της Ρήξης θα θυμούνται ίσως την ευγενική του φιγούρα, που μας συντρόφευσε κατά τη διάρκεια της πανελλαδικής συνάντησης στην Έδεσσα το 2008, με τις καίριες παρεμβάσεις και τα εύστοχα σχόλιά του.
Ο Μάρκοβιτς γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1923 στο Βελιγράδι. Το 1940 έγινε μέλος της νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας και συμμετείχε στην αντίσταση με τους Παρτιζάνους, ενώ το 1944 έγινε κανονικό μέλος του κόμματος.
Σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, απʼ όπου πήρε το διδακτορικό του το 1955, ενώ πήρε ένα ακόμη διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου έκανε σπουδές στη Λογική δίπλα στον Α. Τζ. Άγιερ. To 1963 έγινε τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Κατά τη δεκαετία του ʼ70 και του ʼ80 δίδαξε σε πανεπιστήμια των Ηνωμένων Πολιτειών (Μίσιγκαν και Φιλαδέλφεια).
Από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1960, ίδρυσε μαζί με άλλους τη φιλοσοφική ομάδα «Πράξις», και εξέδιδε το ομώνυμο περιοδικό, προωθώντας τις υποθέσεις της συμμετοχικής δημοκρατίας, του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της αυτοδιαχείρισης.
Όντας στην άκρα αριστερά του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, ο Μάρκοβιτς και οι σύντροφοί του υπήρξαν σφοδροί πολέμιοι του σταλινισμού και ιχνηλάτες ενός βαλκανικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό, ο οποίος συνδυάζει τον κοινοτισμό, την άμεση δημοκρατία, τη μικροϊδιοκτησία και τις συνεταιριστικές δομές.
Πλήρωσε τις θέσεις του με άπειρες διώξεις, διαγραφές, και εντέλει με την απώλεια της έδρας του στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, στα μέσα της δεκαετίας του 1980.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ʼ90, υπήρξε αντιπρόεδρος του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Σερβίας κι ένας από τους κορυφαίους της αντιπολίτευσης στον Μιλόσεβιτς, δίχως όμως να προσχωρεί σε αντισερβικές θέσεις, όπως έκαναν πολλοί ομόλογοί του και αρκετοί από τον κύκλο του «Πράξις», υπακούοντας στις ιμπεριαλιστικές σειρήνες της Δύσης εκείνη την εποχή. Το 1995, η εσωκομματική αντιπολίτευση πάλι τον έθεσε εκτός κόμματος, κι έκτοτε ασχολήθηκε με το γράψιμο και τις δραστηριότητές του στα πλαίσια της Σερβικής Ακαδημίας των Επιστημών.
Ο Μάρκοβιτς υπήρξε ένας από τους κύριους πολέμιους της παγκοσμιοποίησης στη Σερβία, εμπλουτίζοντας τη δημοκρατική σοσιαλιστική του σκέψη με την πατριωτική διάσταση και τον αγώνα ενάντια στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και τον ευρωατλαντικό έλεγχο των Βαλκανίων.
Παρέμεινε πιστός μέχρι το τέλος της ζωής του στα οράματά του για αυτοδιαχείριση, αλλά και στον δρόμο που χάραξε ο Ρήγας Φεραίος, για την πλέρια αυτοδιάθεση όλων των βαλκανικών λαών στα πλαίσια μιας δημοκρατικής βαλκανικής συνομοσπονδίας.
Θα τον θυμόμαστε πάντα εύθυμο, να μας εκπλήσσει με το κουράγιο και την ορμή του, εκείνο το καλοκαίρι του 2008, δίπλα στους καταρράκτες της Έδεσσας.
Εφημερίδα ΡΗΞΗ, φύλλο 61
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά (10)
(κλικ επάνω στην εικόνα του κειμένου για μεγέθυνση)
Και άλλες διεθνείς ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά από την ιστοσελίδα του Καταλανού καθηγητή κλασσικής φιλολογίας Joan Coderch-i-Sancho “Akropolis World Νews” (http://www.akwn.net/).
Η πρώτη αναφέρεται στην ανάκληση του Κινέζου πρεσβευτή από την Ουάσιγκτων για διαβουλεύσεις, προς ένδειξη δυσαρέσκειας της κινεζικής κυβέρνησης για την συνάντηση του Ομπάμα με τον εξόριστο ηγέτη του Θιβέτ Δαλάϊ Λάμα, η δεύτερη στο στρατιωτικό πραξικόπημα που έγινε στον Νίγηρα (δεν πρέπει να συγχέεται με την νοτιότερα ευρισκόμενη Νιγηρία), η τρίτη στους φόβους του ΟΗΕ για την πιθανότητα κατασκευής πυρηνικής βόμβας από το Ιράν και η τελευταία στην προσπάθεια Ιταλών ερευνητών για την ταυτοποίηση του λειψάνου του μεγάλου ζωγράφου της Αναγέννησης Καραβάτζιο μεταξύ 20 άλλων που ανακαλύφθηκαν στο νεκροταφείο του Πόρτο Ερκόλε.
ΔΕΕ
Ετικέτες
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά
Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
Αλεξάνδρεια Αιγύπτου
ΔΙΟΔΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΚΑΪΡΟ
Η αναγραφή του ονόματος της πόλεως και στα Ελληνικά ήταν συλλογική απαίτηση των Αιγυπτίων Δημάρχων της περιοχής της Αλεξάνδρειας, προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου...
Ετικέτες
Επικαιρότητα,
Ιστορία
Κυριακή 7 Μαρτίου 2010
Bulgarian history (Βουλγαρική Ιστορία)
Δημοσιεύουμε ένα κείμενο από την ιστοσελίδα http://www.eliznik.org.uk/Bulgaria/history/index.htm δύο Βρετανών χορευτών (Liz Mellish and Nick Green), οι οποίοι ασχολούνται με θέματα λαογραφίας (χοροί, εθνικές ενδυμασίες κ.λπ.) των Βαλκανίων και έχουν στήσει μια επικερδή επιχείρηση. Το κείμενο αναφέρεται στις εξελίξεις στην περιοχή της σημερινής Βουλγαρίας από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό της άγνοιας, ημιμάθειας, σκοπιμότητας, αλλά και προχειρότητας που διακρίνει τον μέσο Ευρωπαίο στην αντιμετώπιση των διαφόρων ζητημάτων της περιοχής των Βαλκανίων. Το εξωφρενικό είναι ότι στο τέλος του κειμένου υπάρχει βιβλιογραφία με αρκετά έγκυρα και αξιόπιστα έργα (π.χ. το βιβλίο του R. F. HODDINOTT: The Thracians (1981), Thames & Hudson). Προφανώς δεν μπήκαν στον κόπο να τα διαβάσουν ώστε να αποφύγουν ιστορικές ανακρίβειες και παραχαράξεις, όπως για παράδειγμα τα αναφερόμενα στην πρώτη κιόλας παράγραφο του κειμένου, όπου αναφέρεται ότι οι αρχαίοι Θράκες είχαν αναπτύξει εμπορικές συναλλαγές με τους Δάκες, τους οποίους ταυτίζει μέσα σε παρένθεση με τους Ρουμάνους (εν μέρει αληθές), με τους Ιλλυριούς, που τους ταυτίζει με τους Αλβανούς (!), με τους Μυκηναίους Έλληνες και με τους Μακεδόνες (!!!). Ποιοί ήσαν αυτοί οι Μακεδόνες είναι μυστήριο! Πως προκύπτει ότι την μυκηναϊκή περίοδο (1600-1200 π.Χ.), οι μη-εντοπισμένοι ακόμα ιστορικά αρχαίοι Θράκες, Ιλλυριοί και Δάκες είχαν εμπορικές συναλλαγές (!) με τους Μυκηναίους; Άγνωστον!
Παρόμοιες ανατριχιαστικές ανακρίβειες (π.χ. για τον Σπάρτακο) διατρέχουν όλο το κείμενο, ακόμη και στην εξιστόρηση γεγονότων των νεώτερων χρόνων. Έτσι, για παράδειγμα, ο δεύτερος κατά σειράν ηγεμόνας της Βουλγαρίας, ο Φερδινάνδος (Ferdinand, 1887-1918) του Σαξ-Κοβούργου-Γκότα (Saxe-Coburg-Gotha) αναφέρεται ως Prince Frederick (Φρειδερίκος!) of Saxe-Cobourg-Kohary!!!
Δυστυχώς, λόγω ελλείψεως χρόνου, δεν μεταφράσαμε το κείμενο, αλλά είναι σε απλά αγγλικά και πιστεύουμε εύκολα κατανοητό σε όσους γνωρίζουν έστω και λίγο την γλώσσα.
ΔΕΕ
Prehistory
Primitive tribes were living on Bulgarian soil as far back as the Neolithic period (40,000-10,000 BC). Around 3000 BC the Thracian people arrived and settled in the area now known as the valley of Thrace. They lived by breeding cattle, making ceramics or working gold and copper. They carried on trade with the Dacians (Romanians), Mycenaean Greeks, Illyrians (Albanians) and the Macedonians.
About 300 BC, one of the tribes, called the Odrysses, laid the foundations for the Thracian state which flourished during two centuries, despite invasions from Scythians, Sarmatians and Celts. In 29 BC the Thracian hero Spartacus resisted a Roman invasion but in 45 AD the Romans finally managed to crush resistance and the Thracian state became part of the Roman Empire. By 300 AD the weakness of the Roman Empire led to invasions from the North of Visigoths, Huns and Ostrogoths, when Thracian villages were burned and plundered. When the Roman Empire was divided in 395 AD Thrace remained under the jurisdiction of Byzantium.
In the late 5th and early 6th centuries Slav tribes arrived from the North. Seven of these tribes invaded the Danube Plain which was called the Moesia Region at this time. When the Byzantines tried to reconquer this territory the Slav tribes united to resist and thus formed a Slavonic state. Around 650 AD the Bulgars, a Turkic-Tartar tribe, were forced to emigrate from the Russian Plains. One third moved South under the leadership of Tartar Khan Asparuh and settled on the Thracian plain.
First Bulgarian state
In 681 AD the Bulgars defeated the Byzantine army and united themselves with the Slavonic tribes against the Byzantines, founding the first Bulgarian state. This new state was governed by a khan with the help of Slavic and Bulgar princes. There was a period of assimilation for 200 years which created a nationality which took the name of the Bulgar but culturally was strongly influenced by Slavonic civilisation.
The 8th and 9th centuries were considered to be the Golden Age of Bulgaria. The state grew in size and strength and many of the khans (especially Kroum, 803-14, Boris, 852-89, Simeon, 893-927) enlarged the territory at the expense of the Serbs, Macedonians, Greeks and Romanians and drove back the Barbarians and Byzantines. A feudal nobility was formed and Christianity was introduced. Khan Boris was christened in 865 and set up the first self-governing Eastern church. Many churches were built and richly decorated. Bulgaria became the centre of Slavonic culture. In 886 Khan Boris invited disciples of St Cyril and St Methodius including St Kliment to settle in Ohrid, which was at that time the second city in Bulgaria. St Kliment devised an alphabet for writing Bulgarian which he named Cyrillic after St Cyril. This alphabet was later adopted by the Russians.
Khan Simeon defeated the Byzantine army at Aheloi in 917 which led to the annexation of Macedonia and Thrace. The reigns of Petar 1 (927-69) and Boris II (969-71) were marked by increasingly violent conflicts among the nobility. Byzantium also posed a constant threat. Religious unrest was also evident. Bulgarians began to question Christian teachings as they heard them in their own language. The Bogomils of Bulgaria were a religious sect who practised a radical dualistic doctrine, severe asceticism and imitation of the apostles' lives. The Kathari sect which spread to France and Italy developed out of this doctrine. A full-scale onslaught by Byzantium reduced the Bulgarian Kingdom to a rump known as the Western Kingdom which was ruled from Ohrid. Khan Samil was responsible for partly restoring the old kingdom until he died after the battle of Strumnitsa in 1014. Ohrid was captured in 1018 and the whole of Bulgaria became a Byzantine province. During the period of Byzantine domination the Orthodox church was largely Hellenised and Bulgarian architecture and art were influenced by Byzantine styles. The Bulgarians also suffered from the first and fourth Crusades which passed through the country.
1185-1393 2nd Bulgarian state
In 1185 a revolution led by the boyars (feudal lords) Petâr and Asen resulted in the Khans taking back territory and proclaiming the Second Kingdom with its capital in Veliko Târnovo. Κhan Kaloyan (1197-1207) recaptured Varna and parts of Macedonia and Thrace from Byzantium and won victory over the Latin Empire at Adrianople in 1205. Ivan Asen II (1218-41) restored order following a period of anarchy during the reign of Khan Boril. In 1230 he defeated Epirus in the battle of Klokotnitsa. At this time Bulgaria's frontiers ranged from the Adriatic and Aegean to the Black Sea. This was the zenith of medieval Bulgarian development. Decoration from this period can be seen in churches such as Sveti Nikolas in Ohrid and monasteries such as Rila. In 1235 a Bulgarian patriarchy was established. From 1242 there were Mongol incursions and in 1285 the Empire disintegrated into feudal territories, being revived briefly during the reign of Ivan Aleksander (1331-71). This feudal disorder meant that the threat from the Ottoman Turks could not be withstood and in 1393 two-thirds of Bulgaria was overrun and Veliko Târnovo destroyed. In 1396, despite desperate resistance by the town of Vidin, the rest of the country was conquered and Bulgaria became the province of Roumelia in the Ottoman Empire.
Ottoman rule
During the Ottoman rule the social and economic development of the Bulgarian people stood still. The Turks forbade any building that might rival their own constructions. New churches were not allowed to be taller than the Turkish mosques so churches were built half sunk into the ground and decorated in the simplest manner. A sizable Muslim population grew up among the Bulgarians as taxes were lower for Muslims. Some conversions were made at the point of a sword especially in the Rhodopes and some children were taken from their parents as a form of tax, brainwashed, and made fanatical Muslims. These Janissaries, as they were called, formed the backbone of the Turkish army.
National revival and the 3rd Bulgarian state
A movement for national and religious independence developed around the end of the 18th and early 19th centuries. There was also a Bulgarian economic and cultural renaissance as painters and craftsmen joined the revolutionaries. As the Turks reduced their hold a class of tradesmen grew up who traded with the West on behalf of the Ottoman Empire. Houses were built in a new style with two storeys and very ornate woodwork. Resistance against the Turks meant that many Bulgarians became Haiduks or outlaws who took refuge in the mountain regions. These men were honoured in many folk songs (for example the song which accompanies the dance Širto is "Sleznai Paule ot Balkana" - Sleznai Paule from the Balkans).
In 1870 the struggle for religious independence from the Greek Patriarchate was successful. After the Crimean War (1853-56) the Bulgarian national liberation movement gained force. Vasil Levsky went round the country setting up revolutionary committees to prepare for the uprising. In 1873 he was captured and hanged by the Ottoman authorities but the liberation movement continued. The poet Kristov Botev (1848-76) carried on the political struggle against the Turks. He died in the Pirin mountains at the age of 28 while leading a group of soldiers.
In 1876 the April uprising was suppressed with much bloodshed which aroused indignation throughout Europe and in 1877 Russia declared war on the Ottoman Empire, thus helping to liberate Bulgaria from the Turks. Russians, Romanians and Bulgarians fought together in the War of Liberation 1877-78, and 1878 marked the end of Ottoman domination with the Peace of San Stefano. Bulgaria was split and the Turks regained control over Macedonia and Thrace and Eastern Roumelia. Sofia was named as capital of Bulgaria.
In 1885 Bulgaria acquired Eastern Roumelia against the wishes of Russia & Serbia. This acquisition was formally recognised in the Treaty of Bucharest in 1886. Alexander von Battenburg, nephew of the Tsarina, was chosen to be the reigning Prince, but was later forced to resign due to his incompetence. He was succeeded by Prince Frederick of Saxe-Cobourg-Kohary.
The 1st and 2nd Balkan Wars were fought in 1912 and 1913. These wars began when Bulgaria, Serbia and Greece united to drive the Turks out of Eastern Roumelia (Lower Thrace and Macedonia) and then proceeded to squabble over the division of the spoils! In the Peace of Bucharest Bulgaria was forced to renounce claims on Macedonia and surrender Southern Dobrudža to Romania. Following the outbreak of the First World War Bulgaria was promised the return of both these territories if they formed an alliance with Germany. This alliance led to punishment in the Peace treaty signed at Neuilly in 1919, when Bulgaria was forced to cede South West Thrace to Greece and most of Macedonia to Serbia. This meant that Bulgaria lost access to the Aegean Sea.
Bulgaria was ruled by a government led by the Agrarian party under Alexander Stamboliiski. This government did not last very long. In June 1923 a military fascist coup d'état was carried out and in September the world's first anti-fascist uprising led by the Bulgarian Communist Party under Dimitâr Blagoev and Georgi Dimitrov broke out. This was brutally suppressed and was followed by a period of rule by the right wing "Peoples Alliance". The Communist party was banned.
Southern Dobrudža was regained from Romania in 1940.
In the 2nd World War Bulgaria again succumbed to alliance with Germany following the promise of the return of Macedonia. On September 8th 1944 the USSR declared war and crossed the Danube. Bulgarian army officers and partisan brigades joined forces with the Soviets and Sofia was taken. On the next day the rest of Bulgaria was taken. The 9th September was named as Liberation Day. The Fatherland Front took over the government and the Communist party increased from 15,000 members to 250,000 members during the following six months. In 1946, following a referendum the monarchy was abolished and on September 15th the Fatherland Front led by Georgi Dimitrov proclaimed the Peoples' Republic. In 1947 opposition by the "peasant party" was shattered, a new constitution was drawn up and 2273 enterprises were nationalised.
Dimitrov's successor Valko Chervenkov was nicknamed "Little Stalin". In 1956 Todor Zhivkov succeeded him as Party Leader. In 1971 a new constitution entrusted leadership of society and state to the Communist Party with Zhivkov as Chairman of Council of State. In 1987 Zhivkov announced the Bulgarian equivalent of Perestroika and in 1989 Bulgaria underwent a bloodless revolution. The first open election took place in 1990 and this resulted in the return of the restructured "Communist" party (called the Socialist party") to power. Finally in 1991 the Communist party lost its hold and a coalition government was appointed.
Bibliography
*Musee Archaeologique de Varna, Slavena.
* A Thracian Treasure, Borina.
Balkantourist, Bulgarian Folk Holidays and Festivals
BERBENLIEV, P. (?), The Architectural Heritage on the Lands of Bulgaria, Septemvri, Sofia
CASEY, B.(?) International Folk Dancing USA, Doubleday
KUKUDOVA,R. & DJENEV, K. (?) Bulgarian Folk Dances, Slavica Publishers
Bulgarians - Civilisers of the Slavs, Borina.
FOL, P. D. S. A. (2001) The Bulgarians - Atlas, Tangra.
HODDINOTT, R. F. (1981) The Thracians, Thames & Hudson.
ILIEVA, A. (?), Bulgarian Dance Folklore, Dutifa
R KATSAROVA, (?), Handbook of European Dances, Bulgaria, Max Parrish
KINDER H & W HILGEMANN, (1978) The Penguin Atlas of World History, Penguin Books, London
LEPAVCOVA, M. V. E. (1961) Nord-Bulgarische Volkstrachten, Bulgarski Akademiya.
LEPAVCOVA, M. V. E. (1974) Bulgarski Narodne Nosni - Vol 2, Bulgarski Akademiya.
MACDERMOTT, M. Bulgarian Folk Costume - An Introduction, Leeds City Museum.
PUNTEV, P. (?), Bulgarian Folk Art, Septemvri, Sofia
RICHARDSON D. & DENTON, J. Rough Guide to Eastern Europe, Harrap Columbus
VELEVA, M & LEPAVCOVA, M.V.E. (?), Bulgarski Narodni Nosni-Vol4, Academy Of Science. Sofia
VELEVA, M & DANCHEVA-BLAGOEVA, S. (1983) Bulgarian National Costumes & Folk Jewellery,
VENEDIKOV, I. (1976) Thracian Treasures from Bulgaria, British Museum.
WEBBER, C. (2001) The Thracians 700BC - AD46, Osprey Publishing.
Articles & lectures
CARTIER, M. Article on Bulgaria in Viltis 1960
Notes from lecture by Dr Mercia MacDermott 27/4/91 - Katy Sinton
Martinitzas - Luben Boyanov - Bulgarian News Group, Computer Usenet
Eddy Tijssen - Dance Notes from courses
Jaap Leegwater - Notes from lecture, May 1986
Gospodin Dimitrov - Notes from lecture at Batak, August 1991
Information gathered during visits to Bulgaria in 1986, 1989, 1990, 1991, 1993, 1995, 2000, 2003, 2004, 2005
Πηγή: http://www.eliznik.org.uk/Bulgaria/history/index.htm
Ετικέτες
Αρχαιολογία,
Βαλκάνια,
Εθνολογία,
Θράκη,
Ιστορικός Ψευδο-αναθεωρητισμός,
Προϊστορία
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά (9)
Νεώτερες διεθνείς ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά από την ιστοσελίδα του Καταλανού καθηγητή κλασσικής φιλολογίας Joan Coderch-i-Sancho “Akropolis World News” (http://www.akwn.net/).
Ετικέτες
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
Μνήμη Γρηγόρη Αυξεντίου

Μια μικρή ταλαιπωρία με την υγεία μας, αυτές τις μέρες, μας στέρησε την δυνατότητα να τιμήσουμε εγκαίρως την μνήμη μιας ηρωϊκής μορφής του Κυπριακού ελληνισμού και του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, του Γρηγόρη Αυξεντίου. Έστω και καθυστερημένα δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο.
ΔΕΕ
*
*
«Εκείνο το "ΟΧΙ" δεν το επανέλαβε η ηχώ, ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει»
Κωστας Μόντης
*
Γρηγόρης Αυξεντίου. Έπεσεν την 3/3/1957. Ετών 29. H ιστορία γνωστή. Ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, ο σταυραετός της Κύπρου, ο ήρωας της Ελλάδας γίνεται ένας σύγχρονος Λεωνίδας. Το «Μολών Λαβέ» που ξεστόμισε όταν οι Άγγλοι του ζήτησαν να παραδοθεί έκανε τον Λεωνίδα να ξαφνιαστεί. Το Μολών Λαβέ που βροντοφώναξε όταν οι Άγγλοι του ζήτησαν να γίνει επίορκος και να προδώσει το όραμα του για ελευθερία και Ένωση έκανε τη γραφίδα της ιστορίας να αρχίσει να γράφει ακόμα μια λαμπρή σελίδα ηρωισμού στην μακραίωνη ιστορία του Ελληνισμού. «Με το αίμα των ηρώων και με γράμματα χρυσά» γράφτηκε στις 3 του Μάρτη του 1957 άλλη μια σελίδα σύγχρονου ηρωισμού και αυταπάρνησης. Ο ήρωας Γρηγόρης δεν αρνήθηκε τη ζωή, αρνούμενος να παραδοθεί. Είχε συνειδητοποιήσει ότι η Λευτεριά δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αίμα. Είχε συνειδητοποιήσει ότι το χρέος του ήταν να καεί ζωντανός από τους «πολιτισμένους» Άγγλους αποικιοκράτες. Και όμως. Εκείνη τη μέρα οι Άγγλοι πανηγύριζαν μια νίκη. Αλλά στην ιστορία δεν έμεινε ούτε το όνομα αλλά ούτε και η φωτογραφία του επικεφαλής βρετανού αξιωματικού. Στην ιστορία έμεινε το καρβουνιασμένο σώμα του Γρηγόρη Πιερή Αυξεντίου. Έμεινε το χρέος προς τους υπόλοιπους Έλληνες της Κύπρου. «Αν λαχταράς τη λευτεριά σε ξένους μην ελπίζεις. Μόνος σου παρ' την αν μπορείς, αλλιώς δεν την αξίζεις». Δεν θέλω να αναφερθώ στις σημερινές συνθήκες γιατί το θεωρώ υβρη για την τιμή του ήρωα. Αυτός «απέθανεν πτερωθείς». Εμείς μέρα με τη μέρα αυτοκτονούμε ηττοπαθείς.
Αιωνία σου η μνήμη Γρηγόρη Πιερη Αυξεντίου.
*
*
Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Η επιχείρηση της ΕΟΚΑ στην υποσταθμία Δεκέλειας, τη νύχτα της 1ης Απριλίου 1955 και η αποκάλυψη της ταυτότητάς του, οδήγησαν το Γρηγόρη Αυξεντίου στα βουνά του Πενταδάκτυλου, σε μια φυσική στενόχωρη σπηλιά. Εκεί τον βρήκε ο βοσκός από τη Λάπηθο, γέρο Γιώργος Ζοππής και άρχισε να τον τροφοδοτεί, εκμεταλλευόμενος το επάγγελμά του που δικαιολογούσε την καθημερινή παρουσία του στο βουνό.
Στην περιοχή κατέφυγαν τον επόμενο καιρό και άλλοι αντάρτες, οπότε ο Αυξεντίου σκέφτηκε πως ήταν αναγκαία η ύπαρξη συνεχούς υδροδότησής τους, διότι, όπως έλεγε, «την πείνα μπορείς να την αντέξεις, αλλά τη δίψα όχι». Σκέφτηκε πολύ το θέμα, έδερνε συνεχώς το μυαλό του, σε σημείο που η εξεύρεση νερού τού έγινε έμμονη ιδέα. Η πίστη, όμως, δεν του έλειψε ποτέ. Έτσι, ένα καλό πρωινό, πήρε τον κούσπο και άρχισε να κτυπά με δύναμη σε συγκεκριμένο σημείο της οροφής της σπηλιάς. Οι σύντροφοί του όχι μόνο παραξενεύτηκαν για την ενέργειά του αυτή, αλλά και από μέσα τους γελούσαν κοροϊδευτικά. Όμως, σε κάποια στιγμή, το θαύμα έγινε: Μαζί με το ποτάμι ιδρώτα, που έτρεχε από το πρόσωπο και το κορμί του ήρωα, άρχισε να στάζει και νερό στο κεφάλι του, η ροή, μάλιστα όλο και δυνάμωνε. Η έκπληξη όλων γι’ αυτό που έβλεπαν ήταν μεγάλη, οπότε ο Γρηγόρης, ρίχνοντας, κάτω τον κούσπο με ανακούφιση, φώναξε δυνατά:
-Είδετε βρε τι σημαίνει να πιστεύκεις σε κάτι; Εγιώ αν δεν επίστευκα, νερόν δεν θα ευρίσκαμεν. Να πιστεύκετε, λοιπόν, να πιστεύκετε!..Το γεγονός, απέδειξε ότι η δύναμη της πίστης ήταν πολύ βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του Γρηγόρη. Τελικά, έγινε και ολοκαύτωμα γι’ αυτήν την πίστη. Σαν σήμερα 53 χρόνια πριν, στις τρεις του Μάρτη 1957, στη φλεγόμενη σπηλιά του Μαχαιρά…
Στην περιοχή κατέφυγαν τον επόμενο καιρό και άλλοι αντάρτες, οπότε ο Αυξεντίου σκέφτηκε πως ήταν αναγκαία η ύπαρξη συνεχούς υδροδότησής τους, διότι, όπως έλεγε, «την πείνα μπορείς να την αντέξεις, αλλά τη δίψα όχι». Σκέφτηκε πολύ το θέμα, έδερνε συνεχώς το μυαλό του, σε σημείο που η εξεύρεση νερού τού έγινε έμμονη ιδέα. Η πίστη, όμως, δεν του έλειψε ποτέ. Έτσι, ένα καλό πρωινό, πήρε τον κούσπο και άρχισε να κτυπά με δύναμη σε συγκεκριμένο σημείο της οροφής της σπηλιάς. Οι σύντροφοί του όχι μόνο παραξενεύτηκαν για την ενέργειά του αυτή, αλλά και από μέσα τους γελούσαν κοροϊδευτικά. Όμως, σε κάποια στιγμή, το θαύμα έγινε: Μαζί με το ποτάμι ιδρώτα, που έτρεχε από το πρόσωπο και το κορμί του ήρωα, άρχισε να στάζει και νερό στο κεφάλι του, η ροή, μάλιστα όλο και δυνάμωνε. Η έκπληξη όλων γι’ αυτό που έβλεπαν ήταν μεγάλη, οπότε ο Γρηγόρης, ρίχνοντας, κάτω τον κούσπο με ανακούφιση, φώναξε δυνατά:
-Είδετε βρε τι σημαίνει να πιστεύκεις σε κάτι; Εγιώ αν δεν επίστευκα, νερόν δεν θα ευρίσκαμεν. Να πιστεύκετε, λοιπόν, να πιστεύκετε!..Το γεγονός, απέδειξε ότι η δύναμη της πίστης ήταν πολύ βαθιά ριζωμένη στην ψυχή του Γρηγόρη. Τελικά, έγινε και ολοκαύτωμα γι’ αυτήν την πίστη. Σαν σήμερα 53 χρόνια πριν, στις τρεις του Μάρτη 1957, στη φλεγόμενη σπηλιά του Μαχαιρά…
*
Ετικέτες
Εθνική μνήμη,
Κύπρος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


