Κύπρος, Αριστερά, Έθνος και Παγκοσμιοποίηση

Κύπρος, Αριστερά, Έθνος 

και Παγκοσμιοποίηση

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν η ελληνική αριστερά δεν θέλει να δει το πολιτικό της διάβημα να διαλύεται τελικά εις τα εξ ων συνετέθη, να καταστρέφεται, αν θέλει να ασκήσει εξουσία και να παίξει ρόλο σε αυτή την ιστορική συγκυρία, τότε πρέπει να τοποθετηθεί με σαφήνεια στο θέμα της Κύπρου. 

Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να διεκδικήσει (ή να κρατήσει) κυβέρνηση στην Ελλάδα, «παρακάμπτοντας» το κυπριακό, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να «ηγεμονεύσει» πολιτικά στη χώρα, χωρίς σαφή, ξεκάθαρη πολιτική για το κυπριακό. Και καμιά δύναμη, κανένας πολιτικός δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μας, να λέγεται ή να θεωρείται αριστερή/ός, ούτε καν δημοκρατική/δημοκράτης, αν δεν τάσσεται ανεπιφύλακτα στο πλευρό του κυπριακού λαού, των Ελλήνων της Κύπρου, συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού της νήσου, του οποίου Ηνωμένες Πολιτείες και Μεγάλη Βρετανία ουδέποτε απεδέχθησαν το δικαίωμα της αυτοκυβέρνησης-αυτοδιάθεσης και που θέλουν, εν ονόματι τάχα λύσης και «ενοποίησης», να γυρίσουν τώρα στην υποδούλωση και την αποικιοκρατία. Αλίμονο αν η αριστερά χαρίσει στην άκρα δεξιά το προνόμιο να εμφανίζεται ως κύρια δύναμη υπεράσπισης του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους.

Αυτό είναι το θεμελιώδες δίδαγμα των τελευταίων 60 χρόνων συχνά αιματηρής ελληνικής ιστορίας. Η αριστερά συνήλθε από τον εμφύλιο εν πολλοίς γιατί πρωταγωνίστησε στις κινητοποιήσεις για το κυπριακό, στη δεκαετία του 1950. Ο Καραμανλής έγινε Πρωθυπουργός εν πολλοίς για να «λύσει» το κυπριακό, όπως ομολόγησε ο ίδιος ο Ντάλλες, και το «έλυσε» με τη Ζυρίχη και το Λονδίνο, την «Ανταλκίδειο Ειρήνη» όπως χαρακτήρισε τις συμφωνίες αυτές ο Ηλίας Ηλιού στη Βουλή των Ελλήνων. Για το κυπριακό έγινε η αποστασία το 1965 και επιβλήθηκε η δικτατορία του 1967, δικτατορία που έπεσε το 1974 ακριβώς γιατί έκανε (για λογαριασμό των ΗΠΑ και άλλων) το πραξικόπημα στην Κύπρο και προσπάθησε να δολοφονήσει τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ως αποτέλεσμα της χουντικής προδοσίας, το 1974, οδήγησε σε κατάρρευση ολόκληρο το μεταπολεμικό ιδεολόγημα της «εθνικοφροσύνης» και εδραίωσε την ιδεολογική ηγεμονία τεσσάρων δεκαετιών της κεντροαριστεράς, με κύριο εκφραστή το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, που συνδύασε εθνική αντιϊμπεριαλιστική και κοινωνική ιδεολογία.

Αν αυτά ίσχυαν μία φορά στο παρελθόν, ισχύουν δέκα, είκοσι φορές σήμερα, όταν το έθνος ολάκερο, ότι τουλάχιστο δεν έχει σαπίσει τελειωτικά, νοιώθει ως τα κατάβαθα του συλλογικού του ασυνείδητου, τη φοβερή επίθεση που δέχεται, τον οικονομικό και ιδεολογικό πόλεμο που το μετατρέπει σε «αποικία χρέους», το απειλεί, το καταστρέφει και το υποδουλώνει ταυτόχρονα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως δυνάμει εθνικό πολιτικό υποκείμενο

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εκτοξεύτηκε εκλογικά το 2012 γιατί, ξαφνικά, οι ‘Ελληνες ανακάλυψαν τις αρετές του που δεν ήξεραν προηγουμένως. Εκτοξεύτηκε γιατί έβαλε υποψηφιότητα να καταστεί το κύριο εθνικό «αντιμνημονιακό» πολιτικό εργαλείο. Δεν κέρδισε τις εκλογές και παρουσίασε τη μετεκλογική στασιμότητα, με τη «Χρυσή Αυγή» να καρπώνεται την έκτοτε αντισυστημική μετατόπιση, γιατί δημιούργησε αμφιβολίες για την προθυμία/ικανότητά του να παίξει αυτό τον ρόλο.

Η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει μια απλή οικονομική και κοινωνική κρίση, αντιμετωπίζει μια εθνική καταστροφή, έναν οικονομικό και ιδεολογικό πόλεμο που απειλεί την ίδια την κρατική της υπόσταση, τη δημοκρατία της, τις προϋποθέσεις συγκροτημένης, σχετικά ελεύθερης επιβίωσης του ελληνικού έθνους στα δύο κράτη του (Ελλάδα και Κύπρο). ‘Οποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό δεν έχει καταλάβει τίποτα. Δεν έχει καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που μπορεί να εξελιχθεί σε θρίαμβο και αυτό που μπορεί να γίνει η τραγωδία της αριστεράς. Δεν έχει καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στην πορεία της χώρας προς μια απαραίτητη διεθνή αντιμνημονιακή «επανάσταση» (της ριζοσπαστικής σοβαρότητας, όχι των όπλων ή ενός ρηχού αντιευρωπαϊκού, δήθεν αριστερισμού αλά ΚΚΕ) και στη διολίσθηση της χώρας προς μια κατάσταση εμφυλίου, «πολέμου όλων κατά όλων».

Αν δεν διαλυθούμε ως λαός και ως έθνος, αν δεν καταστραφούμε ολότελα ως κρατική, εθνική, κοινωνική συγκρότηση, οπότε δεν θα έχει πια καμιά σημασία ποιος θα κατοικοεδρεύει στην Πλατεία Συντάγματος, τότε η δύναμη που θα ηγεμονεύσει τις επόμενες δεκαετίες στη χώρα είναι αυτή που θα μπορέσει να ενώσει τον ελληνικό λαό στον τιτάνιο αγώνα για την ανάκτηση της περηφάνειας, της ανεξαρτησίας, της αξιοπρέπειάς του, στην απελευθέρωση από το καθεστώς της αποικίας χρέους. Αλλά δεν μπορεί από τη μια να θέλεις την απελευθέρωση της Ελλάδας από τα δεσμά της οικονομικής αποικιοκρατίας και, ταυτόχρονα, την υποδούλωση της Κύπρου και, εμμέσως, της Ελλάδας με τα δεσμά της κλασικής ή μάλλον «μεταμοντέρνας» αποικιοκρατίας.

Το σχέδιο Ανάν-Ομπάμα

Ακόμα κι αν κάποιος είχε ήδη διαπράξει το τραγικό σφάλμα να υποστηρίξει το σχέδιο Ανάν το 2004, γεωπολιτικό προπομπό των μνημονίων και δανειακών του 2010, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει σήμερα να καταγγείλει την προσπάθεια του Αναστασιάδη, με τον ίδιο δόλο και την ίδια προδοσία που επέδειξε στο θέμα του κουρέματος των καταθέσεων, να επαναφέρει κάτι που καταψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία στο δημοψήφισμα του 2014 και ο ίδιος εξελέγη πρόεδρος δεσμευόμενος ότι δεν θα το επαναφέρει.

Έτσι βέβαια λέει και σήμερα ο Πρόεδρος της Κύπρου, ίσως ότι χειρότερο έχει πιθανώς παράγει η ιστορία του νησιού στο διάβα των αιώνων, ότι δηλαδή δεν θα επαναφέρει το σχέδιο Ανάν ή Ομπάμα, όπως ήδη λέγεται. Μόνο που ήδη το ανακοινωθέν με τον Έρογλου το επαναφέρει χωρίς να το ονομάζει.

Από το ανακοινωθέν προκύπτει αβίαστα ότι πουθενά στο «κρατικό» σύστημα της «νέας Κύπρου» δεν θα μπορεί η πλειοψηφία να κυβερνήσει, κι αφού απαγορεύεται να κυβερνά η πλειοψηφία και έχουμε δύο απολύτως ιστότιμα «κράτη», ένα της πλειοψηφίας του 82% και ένα της μειοψηφίας, δηλαδή ένα ζυγό αριθμό δεν μπορεί να σχηματισθεί πλειοψηφία, άρα θα χρειαστούμε κάποιον να παίρνει αποφάσεις. Αυτός ήταν ο βασικός μηχανισμός του σχεδίου Ανάν: εξίσωνε πλήρως την πλειοψηφία με τη μειοψηφία και μετά προέβλεπε μια σειρά ξένων αξιωματούχων για να παίρνουν τις αποφάσεις και να εκλέγουν τους διαδόχους τους. 

Αριστερά και Κύπρος

Η αριστερά, ούτε και καμιά άλλη πολιτική δύναμη της Ελλάδας, δεν πρέπει να υποδείξει ασφαλώς στους Κυπρίους τη λύση που πρέπει να βρουν, ανεπηρέαστοι από διεθνείς πιέσεις, στο εθνικό τους θέμα. Δεν πρέπει δηλαδή να ξανακάνουν το έγκλημα που διέπραξαν το 2004, όταν συμπαρατάχθηκαν με τον αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό και το «ευρωϊερατείο» εναντίον των Κυπρίων. Οφείλει όμως η αριστερά της Ελλάδας να διεκδικήσει την εφαρμογή και στην Κύπρο των γενικών αρχών της δημοκρατίας και ανεξαρτησίας των εθνών και κρατών, όπως περιγράφονται στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η αριστερά του ΕΑΜ, της ΕΔΑ, της πάλης κατά της αμερικανοκίνητης δικτατορίας δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συντάσσεται με την προσπάθεια επαναποικιοποίησης από το παράθυρο της Κύπρου, με τις ωμές επεμβάσεις των ΗΠΑ, να τάσσεται υπέρ του εγκλήματος που πάει να γίνει στην Κύπρο, όπως ορθώς είπε προ ημερών στη Βουλή ο Μανώλης Γλέζος, ή να ποιεί την νήσσαν, υιοθετώντας στάση Ποντίου Πιλάτου.

Ναι, να λυθεί το κυπριακό, να ξαναενωθεί η Κύπρος, όχι όμως ως αποικία του «διεθνούς παράγοντα», όχι με καταπάτηση των πιο βασικών δικαιωμάτων των Ελληνοκυπρίων, συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού. Αυτός είναι και ο πραγματικός δημοκρατικός, όχι ο αυτοκρατορικός διεθνισμός, δηλαδή η ένωση των λαών εναντίον της Αυτοκρατορίας, που προϋποθέτει τον σεβασμό των δικαιωμάτων όλων των εθνών και τη δίκαιη λύση των διαφορών τους. Αυτός ο δρόμος εξασφαλίζει την καταπολέμηση του εθνικισμού και του σωβινισμού, που τρέφονται από την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η άποψη ότι οι ‘Ελληνες ειδικά πρέπει να παραιτηθούν του εθνισμού τους και των θεμιτών εθνικών δικαιωμάτων τους, δεν έχει βέβαια τίποτα το κοινό με τον «προλεταριακό διεθνισμό» των αγωνιστών της Κομιντέρν. Αντανακλά τον επαρχιωτισμό και τη δουλοπρέπεια των μεσοαστικών και ανώτερων αστικών στρωμάτων και την (ενίοτε αρκετά επωφελή) προσχώρηση, με «αριστερό προκάλυμμα» στην ιδεολογία και την πράξη της ολοκληρωτικής αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης, ιδιότυπης δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου και των εθνών που κυριαρχούν επ’ αυτού.

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/03/blog-post_8126.html#.UxW2ZeN_uSp

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Η επανάσταση που… άργησε

Εθνογλωσσικός χάρτης Ουκρανίας

Δύο εξαιρετικά και ιδιαίτερα κατατοπιστικά άρθρα-αναλύσεις για το επίκαιρο ζήτημα της Ουκρανίας από τον Στρατηγό κ. Ιωάννη Παρίση.

ΔΕΕ

ΟΥΚΡΑΝΙΑ: 

Η επανάσταση που… άργησε!

Δρ Ιωάννης Παρίσης, Υποστράτηγος ε.α., 

Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης

Τα όσα συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην Ουκρανία αποτελούν κύριο θέματα του ειδησεογραφικού ρεπορτάζ, ειδικά των τηλεοπτικών καναλιών, αλλά και των συζητήσεων των πολιτών. Η Ουκρανία είναι μια πολύ μεγάλη χώρα, με την οποία ο Ελληνισμός συνδέεται από αιώνων, πολιτισμικά και θρησκευτικά.

Βρέθηκα  στην Ουκρανία ως παρατηρητής των εκλογών της 30 Σεπτεμβρίου 2007, με την αποστολή του ΟΑΣΕ. Είχα μάλιστα την ευκαιρία, εκτός από την πρωτεύουσα Κίεβο, να περάσω λίγες μέρες στην περιφέρεια, 300 χιλιόμετρα μακριά, σε περιοχή όπου κυριαρχούσε το «δυτικόφρον» στοιχείο. Ήταν εμφανής και τότε, τουλάχιστον μεταξύ των πολιτικών παρατάξεων, η αντιπαράθεση μεταξύ «δυτικοφρόνων» και «ρωσοφρόνων».

Στην πρωτεύουσα έβλεπε κανείς πλούτο, πανάκριβα αυτοκίνητα και καταστήματα, αν και ήταν εμφανές ότι ο πολύς κόσμος δεν είχε ξεπεράσει ακόμα τις αναστολές της σοβιετικής εποχής. Έντονη επίσης η παρουσία της Ορθοδοξίας – και μαζί της ελληνικής επίδρασης – με επιβλητικούς ναούς στο κέντρο της πρωτεύουσας και πολλούς πιστούς.

Έξω όμως από την πρωτεύουσα τα πράγματα ήταν τελείως διαφορετικά. Παραθέτω ένα απόσπασμα από τα όσα είχα γράψει τότε στη σχετική αναφορά μου:

«Η ζωή στην επαρχία της Ουκρανίας είναι γενικώς δύσκολη. Αυτό είναι ορατό από τις υποδομές, την κατάσταση του οδικού δικτύου, την ενδυμασία και τον τρόπο διαβίωσης των αγροτών, τα δημόσια μέσα μεταφοράς κ.ά. Παρά το γεγονός ότι το κέντρο της πρωτεύουσας εντυπωσιάζει (πλην των δημόσιων μέσων μεταφοράς που βρίσκονται σε κατάσταση προχωρημένης παλαιότητας) η κατάσταση στην περιφέρεια είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Σε κάποιες μάλιστα κωμοπόλεις και χωριά είναι δεκαετίες πίσω.

Στο χωριό όπου διαμείναμε δεν υπήρχε φωτισμός εκτός των οικιών. Υπήρχε απόλυτο σκοτάδι. Ως μέσα αγροτικών μεταφορών χρησιμοποιούνται ακόμη κάρα με άλογα. Ένα ή δύο καταστήματα με τα στοιχειώδη. Ένα κατάστημα στην κοντινή κωμόπολη, βρίσκεται τουλάχιστον τρεις δεκαετίες πίσω σε σχέση με τη Ελλάδα.

Η παλαιότητα των υποδομών, και σε κάποιες περιπτώσεις η εγκατάλειψη, είναι εμφανής. Οδικό δίκτυο ασυντήρητο από ετών, παλαιές βιομηχανικές μονάδες εγκαταλελειμμένες, φορτηγά αυτοκίνητα και αγροτικά μηχανήματα της σοβιετικής εποχής εγκαταλελειμμένα, σχολικά και διοικητικά κτίρια που δίνουν την εντύπωση οικονομικής αδυναμίας για τη στοιχειώδη συντήρησή τους.

Τα ανωτέρω έχουν σημαντική επίδραση στη ζωή των νέων ανθρώπων. Πράγματι, διαπιστώνει κανείς ότι δεν υπάρχει διέξοδος για απασχόληση αλλά και διασκέδαση για τους νέους. Κάποιες προσπάθειες τοπικών αρμοδίων για δημιουργία προϋποθέσεων διασκέδασης και άθλησης, κυρίως στα παλαιά και σχετικά ασυντήρητα κτίρια των πολιτιστικών κέντρων της σοβιετικής εποχής (έξω από τα οποία υπάρχει ακόμη η προτομή ή το άγαλμα του Λένιν) δεν φαίνεται να έχουν ιδιαίτερα αποτελέσματα.

Ο πρόεδρος του χωριού που διαμείναμε, που μαζί με τους πέριξ αγροτικούς οικισμούς αριθμεί περί τους 3.000 κατοίκους, εξέφραζε την πικρία του για τη διαφθορά που υπάρχει στη χώρα, αλλά και το γεγονός ότι η κυβέρνηση φροντίζει την πρωτεύουσα και αδιαφορεί για την ύπαιθρο. Υπολογίζουν στη βοήθεια της ΕΕ αλλά είναι δύσπιστοι για τη χρησιμοποίηση των πόρων εξαιτίας της διαφθοράς. Πέραν αυτών οι κάτοικοι είναι πολύ φιλικοί και φιλόξενοι. Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν βρεθήκαμε σε δύσκολη θέση, ούτε αντιμετωπίσαμε δυσπιστία ή άρνηση συνεργασίας.»

Μετά την πτώση των κομμουνιστικών  καθεστώτων, η Ουκρανία συνέχιζε να ζει με έναν οιονεί διχασμό προσωπικότητας. Δεν γνώριζε στην ουσία (ή δεν είχε αποφασίσει) αν ανήκει στη Δύση ή την Ανατολή. Η Δύση –κατά βάση η ΕΕ- ήταν ελκυστική αλλά το δέσιμο με την Ανατολή –Ρωσία- δεν ήταν εύκολο να λυθεί. Έμοιαζε με ενήλικα που πέρασε την εφηβική ηλικία υπό πίεση, χωρίς να προλάβει να κάνει την «επανάστασή» του. Και ξαφνικά ξέσπασε και έκανε την επανάσταση όταν τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο (ή μήπως όταν το επέτρεψαν άλλοι;).

Η προσπάθεια της ΕΕ και του ΝΑΤΟ να ολοκληρώσουν την προσέγγισή τους στον Εύξεινο Πόντο – ως συνέχεια της Βουλγαρίας και Ρουμανίας – συνάντησε την έντονη αντίδραση της Ρωσίας. Η τελευταία δεν θα ήταν δυνατόν να αφήσει να χαθεί αυτή η μεγάλη και πολλαπλώς σημαντική χώρα, από τη σφαίρα της δικής της επιρροής. Εκτός από τις ναυτικές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις της στην χερσόνησο της Κριμαίας (που κατά βάση κατοικείται από ρωσική μειονότητα), το γεωπολιτικό βάρος της Ουκρανίας είναι τεράστιο και οποιαδήποτε μεταβολή θα οδηγούσε σε ανατροπές της ισορροπίας ισχύος στην περιοχή.

Ειδικώς σε ότι αφορά στην Κριμαία, πρόκειται για μια αυτόνομη περιοχή, με δικό της κοινοβούλιο και Σύνταγμα, σε συμφωνία με τους νόμους της Ουκρανίας. Η πρωτεύουσα Συμφερούπολη βρίσκεται στο κέντρο της χερσονήσου, ο συνολικός πληθυσμός πλησιάζει τα δύο εκατομμύρια, η έκτασή της είναι περίπου το ένα πέμπτο της Ελλάδας και περίπου τριπλάσια της Κύπρου. Στην Σεβαστούπολη βρίσκεται η κύρια βάση του Ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, ενώ στο έδαφός της είναι εγκατεστημένες σημαντικές μονάδες χερσαίες και αεροπορικές.

Το θέρος του 2008 στη Γεωργία, η Ρωσία έδειξε ότι δεν είναι διατεθειμένη να επιτρέψει την στρατηγική «περικύκλωσή της» από την Δύση. Στην περίπτωση της Ουκρανίας έδειξε το ίδιο με διαφορετικό τρόπο. Οι Ουκρανοί μετρούν τα θύματα και τις ζημιές τους, αλλά η κρίση δεν έχει ακόμα ξεπεραστεί. Αν δεν δοθούν ουσιαστικές λύσεις, τα προβλήματα θα παραμείνουν απλώς… για το επόμενο «ξέσπασμα».

http://parisis.wordpress.com/2014/02/28/%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AC%CF%81%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B5/

Η Ρωσική στρατιωτική παρουσία στην Κριμαία

Η Ρωσική στρατιωτική παρουσία στην Κριμαία

Δρ Ιωάννης Παρίσης, Υποστράτηγος ε.α.,
Διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης

Η κρίση στην Ουκρανία και ειδικώς τα όσα συμβαίνουν στη Χερσόνησο της Κριμαίας, έδωσαν αφορμή σε σχόλια και συζητήσεις σχετικά με την παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή αυτή. Η δημοσίευση αυτή αποσκοπεί στο να δώσει μια εικόνα και μια σύντομη πληροφόρηση στο θέμα αυτό.

Η Ρωσία διαθέτει πέντε στόλους στο σύνολο των θαλασσών που την περιβάλλουν. Τον Βόρειο Στόλο, το Στόλο του Ειρηνικού, το Στόλο της Βαλτικής, το Στόλο της Μαύρης θάλασσας και ένα Στολίσκο της Κασπίας. Οι δύο πρώτοι είναι οι ισχυρότεροι με άνω των 70 σκαφών έκαστος, με συνολικά 64 υποβρύχια, εκ των οποίων αρκετά πυρηνοκίνητα. Στον Βόρειο Στόλο ανήκει και το μοναδικό αεροπλανοφόρο του Ρωσικού Ναυτικού (που εμφανίζεται και στη Μεσόγειο), μικρών σχετικά δυνατοτήτων.

Ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας έχει 44 συνολικά σκάφη, όχι μεγάλων δυνατοτήτων. Για το λόγο αυτό, οι μεγάλες ναυτικές μονάδες που κατά καιρούς εμφανίζονται στη Μεσόγειο προέρχονται κυρίως από τον Βόρειο Στόλο. Η κύρια βάση του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας βρίσκεται, από την εποχή της ΕΣΣΔ, στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας, η οποία ανήκει στην Ουκρανία, ενώ ένα μέρος βρίσκεται στο Νοβοροσίσκ, στην ανατολική ακτή του Ευξείνου. Στην ευρύτερη περιοχή, όπως φαίνεται στον τελευταίο χάρτη, σταθμεύουν και δυνάμεις στρατού και αεροπορίας, που προφανώς έχουν ως αποστολή την ασφάλεια των ναυτικών εγκαταστάσεων.

Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ ο Ρωσικός Στόλος παρέμεινε στη Σεβαστούποληκατόπιν συμφωνίας των δύο χωρών και έναντι τιμήματος που καταβάλλει η Ρωσία. Σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις του Φεβρουαρίου 2013, η Ρωσία σχεδιάζοντας την ανανέωση του εξοπλισμού του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, ζήτησε από την Ουκρανία τη ρύθμιση των θεμάτων μεταφοράς νέων οπλικών συστημάτων στο ναύσταθμο.

Οι δύο χώρες έχουν υπογράψει από τον Απρίλιο του 2010 την επέκταση της αρχικής συμφωνίας για άλλα 25 χρόνια μετά τη λήξη της τρέχουσας συμφωνίας το 2017.

http://parisis.wordpress.com/2014/03/01/%CE%B7-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%81/

Οι μαρτίνκες ή μάρτηδες

Οι μαρτίνκες ή μάρτηδες

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, συνηθίζεται να φοριέται στον καρπό του χεριού ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον «Μάρτη» ή «Μαρτιά». Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο «Μάρτης» φοριέται κυρίως από τα παιδιά για να προστατεύει τα πρόσωπά του από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν.

Ο "Μάρτης" φτιάχνεται την τελευταία ημέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται είτε σαν δαχτυλίδι στα δάχτυλα, είτε στον καρπό του χεριού σαν βραχιόλι. Καμιά φορά φοριέται ακόμα και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, ώστε να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του.

"Μάρτη" δεν φορούσαν μόνο οι άνθρωποι. Σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να προστατέψουν το νερό από τον ήλιο και να το διατηρήσουν κρύο. Σε άλλες περιοχές το φορούσαν μέχρι να φανούν τα πρώτα χελιδόνια, οπότε και το άφηναν πάνω σε τριανταφυλλιές, ώστε να τον πάρουν τα πουλιά για να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι το φορούν ως την Ανάσταση, οπότε και το δένουν στις λαμπάδες της Λαμπρής για να καεί μαζί του.

Ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» είναι ένα παμπάλαιο έθιμο εξαπλωμένο σε όλα τα βαλκάνια, λόγω της υιοθέτησής του από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι και το διατήρησαν. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια, επειδή οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων συνήθιζαν να δένουν μια κλωστή, την «Κρόκη», στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Κυκλοφόρησε...

Πληροφορίες στην κ. Σοφία Κεσίδου, 210 3316036, 

φαξ 210 3250421

E-mail: bookstore@infognomon.gr
Ηλεκτρονικές παραγγελίες στο www.infognomon.com
ISBN: 978-960-8362-64-2
Σελ.: 504
Τιμή: 25 ευρώ

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

1. Προϊστορία της Χερσονήσου του Αίμου 

α. Η Παλαιολιθική και η Μεσολιθική Εποχή
β. Η Νεολιθική Εποχή
γ. Οι εξελίξεις στην διάρκεια της Νεολιθικής και  Χαλκολιθικής Εποχής στο δυτικό τμήμα της
 Χερσονήσου του Αίμου
Σημειώσεις Κεφαλαίου

2. Η Εποχή των Μετάλλων στις ΒΔ περιοχές του ευρύτερου ελλαδικού χώρου
α. Εποχή του Oρειχάλκου και Μυκηναϊκός πολιτισμός
β. Η μεταβατική περίοδος από την Εποχή του Ορειχάλκου  στην Εποχή του Σιδήρου
γ. Εποχή του Σιδήρου
Σημειώσεις Κεφαλαίου

3. Τα ιλλυρικά φύλα και η εμφάνιση των Αλβανών
α. Η εμφάνιση των Ιλλυριών και οι σχέσεις τους με τον ελληνισμό
β. Το Βασίλειο της Μακεδονίας και τα ιλλυρικά φύλα
γ. Ελληνιστικοί χρόνοι - Ρωμαιοκρατία
δ. Η Βυζαντινή περίοδος
Σημειώσεις Κεφαλαίου

4. Τα Δυτικά (Ηπειρωτικά) ελληνικά φύλα
α. Μολοσσοί-Θεσπρωτοί-Χάονες
β. Τα υπόλοιπα ελληνικά φύλα της Ηπείρου
Σημειώσεις Κεφαλαίου

5. Οθωμανική κυριαρχία – Νεώτεροι χρόνοι 

α. Η Οθωμανική κατάκτηση
β. Η Αλβανία υπό οθωμανική κυριαρχία
γ. Νεώτεροι χρόνοι (18ος αιώνας–αρχές 20ου αιώνα)
Σημειώσεις Κεφαλαίου

6. Η γλωσσολογική διάσταση
α. Η Ιλλυρική γλώσσα
β. Η Αλβανική γλώσσα
Σημειώσεις Κεφαλαίου

7. Υποθέσεις για την καταγωγή των Αλβανών
Προέλευση των Αλβανών – Εισαγωγικά
α. Ιλλυριοί και Αλβανοί
β. Θράκες/Δάκες και Αλβανοί
γ. Έλληνες και Αλβανοί
δ. Μη-συμβατικές θεωρίες
Σημειώσεις Κεφαλαίου

8. Επιστήμη και Πολιτική
α. Αλβανικοί εθνικοί μύθοι
β. Αρχαιολογία και προπαγάνδα
Σημειώσεις Κεφαλαίου

9. Οι Αρβανίτες του ελλαδικού χώρου
α. Μεταναστεύσεις και εγκαταστάσεις
β. Οι αρβανιτόφωνοι Έλληνες
Σημειώσεις Κεφαλαίου

10. Γενικά Συμπεράσματα
α. Ανακεφαλαίωση
β. Περί Αλβανίας και Αλβανών

ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑΤΑ
ΠΙΝΑΚΕΣ
Κατάλογος Εικόνων-Χαρτών
Βιβλιογραφία
Ευρετήριο ονομάτων, τόπων και όρων
Παράρτημα εγχρώμων Χαρτών 

Σαρακατσάνοι

Οι Σαρακατσάνοι, γνωστοί και ως Καρακατσάνοι ή Σαρακατσαναίοι, είναι μια πανάρχαιη ελληνική νομαδική φυλή που βρίσκεται διασκορπισμένη σε ολόκληρη την ηπειρωτική Ελλάδα. Σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των Σαρακατσάνων έχει εγκαταλείψει το νομαδικό βίο και ζει μόνιμα στα χωριά όπου ασχολείται με την κτηνοτροφία, ενώ οι απόγονοί τους έχουν εγκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό στα μεγάλα αστικά κέντρα.

ΔΕΕ

Ποιοί είμαστε οι Σαρακατσαναίοι ή Σαρακατσάνοι 

ή Καρακατσάνοι ή Σαρακατσιαναίοι.

Είμαστε λαός με ιδιόμορφο πολιτισμό που εμπεριέχει ήθη και έθιμα χιλιετιών, κάποια εκ των οποίων είναι μοναδικά. Παράδειγμα γι' αυτό αποτελεί το «θεατρικό» που γίνεται κατά τη διάρκεια του σαρακατσάνικου γάμου (Δευτέρα στο ξεσάκιασμα των προικιών), στο οποίο συμμετέχουν μόνον άνδρες οι οποίοι ενσαρκώνουν και τους γυναικείους ρόλους φορώντας γυναικεία ρούχα όπως ακριβώς αυτό συνέβαινε στις κωμωδίες και τις τραγωδίες του Αριστοφάνη και του Αισχύλου. Το γεγονός αυτό προδίδει την αρχαιοελληνική καταγωγή μας. Ακόμη, το έθιμο της αποστολής χαιρετισμάτων μέσω τρίτου προσώπου, με ένα μήλο και ένα κέρμα καρφωμένο μέσα του. Αλλά και ο φλάμπουρας, αυτό το πλέον υποχρεωτικό στοιχείο του γάμου, που έχει τις ρίζες του στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, μαρτυρά την ορθόδοξη πίστη των Σαρακατσάνων. Η παρουσία του μαιάνδρου στα κεντήματα των γυναικών, και η φουστανέλα που φορούσαν οι άνδρες σε επίσημες περιστάσεις, π.χ. στους γάμους, μήπως είναι οι πλέον σαφείς αποδείξεις για την ελληνική καταγωγή μας;

Θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε συνοπτικά την ψυχολογία του λαού μας. Η παροιμιώδης εργατικότητα και η ειλικρίνεια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά μας. Γεννιόμασταν κατά τη διάρκεια της μετάβασης από το βουνό προς τον κάμπο και το αντίστροφο. Η Σαρακατσάνα γεννούσε στον κάμπο. Χρέη μαίας εκτελούσαν οι ηλικιωμένες γυναίκες οι οποίες τύλιγαν το μωρό και αμέσως μετά η μητέρα σηκωνόταν και συμμετείχε στο φόρτωμα των πραγμάτων πάνω στα άλογα και το καραβάνι συνέχιζε το δρόμο του. Με τον τρόπο αυτό η φύση έκανε την πιο εύστοχη διαλογή καθώς επιζούσαν μόνον οι υγιέστεροι. Αργότερα, όταν γινόταν συζήτηση για το πότε γεννήθηκε κάποιο παιδί, η Σαρακατσάνα μητέρα δεν χρησιμοποιούσε ποτέ τη λέξη «γέννησα». Έλεγε «γεννήθηκε» ή «βρέθηκε». Είμαστε λαός με γερή κράση, δεν υπήρχαν περιπτώσεις πολιομυελίτιδας, ούτε εγκεφαλικά επεισόδια.

Η παιδική ηλικία διαρκούσε το πολύ 5 χρόνια. Μετά τα αγόρια έπρεπε να μπουν στην παραγωγική διαδικασία, κυρίως βόσκοντας κοπάδια από πρόβατα, κατσίκια, άλογα κ.α.. Εκεί οι μεγαλύτεροι τους μάθαιναν γραφή και μελέτη, εκεί ήταν το «πανεπιστήμιό» τους. Ακούγοντας για τους ηρωισμούς παλαιών κλεφτών, εκεί λάμβαναν τη διαπαιδαγώγηση, εκεί διαμόρφωναν το χαρακτήρα τους που ήταν τόσο σημαντικός στην πάλη για την επιβίωση. Η βάπτιση και η στέψη γίνονταν πάντοτε στην εκκλησία, ενώ μόλις τα παιδιά έφθαναν σε ηλικία μονού αριθμού ετών – 3, 5, 7 ή 9 – οι νονοί τους δώριζαν μια ολοκαίνουργια φορεσιά και το έθιμο αυτό ονομαζόταν «φώτισμα».

Κάθε είδους επικοινωνία μεταξύ των νέων πριν από το γάμο, με πολύ μικρές εξαιρέσεις, θεωρούταν ταμπού. Τον κύριο ρόλο σχετικά με τη δημιουργία της νέας οικογένειας είχαν οι συμπέθεροι. Οι νεόνυμφοι ήταν οι τελευταίοι που είχαν δικαίωμα άποψης. Οι συνομιλίες μεταξύ των νεόνυμφων σε δημόσιους χώρους θεωρούταν σημάδι κακής αγωγής. Η λειτουργία της οικογένειας χαρακτηριζόταν από ένα αυστηρό πατριαρχικό καθεστώς που εγγυόταν την τάξη, τον σεβασμό και την ενότητα. Τα διαζύγια ήταν κάτι το άγνωστο. Η σαρακατσάνικη οικογένεια ήταν πολυπληθής, είχε τουλάχιστον 4 παιδιά και δυο ηλικιωμένους γονείς, οι οποίοι ασχολούνταν με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, καθώς η μητέρα συχνά βοηθούσε τον σύζυγό της στις εργασίες εκτός σπιτιού. Ο σεβασμός προς τους γονείς και τους ηλικιωμένους ήταν στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Επρόκειτο για μια κοινωνία με υψηλές ηθικές αξίες που άγγιζε τα όρια του ιδανικού. Ήταν ένας αξιοσημείωτος συνδυασμός της πάλης με τα στοιχεία της φύσης και των ατελείωτων τραγουδιών και χορών. Μια ζωή που εξαρτιόταν αποκλειστικά από τη φύση, και την ίδια στιγμή, κυλούσε σε πλήρη αρμονία μαζί της!

Οι Σαρακατσάνοι μπορούσαν να προβλέψουν τον καιρό, γνώριζαν την ώρα χωρίς να χρησιμοποιούν ρολόι και έκαναν μαντείες εξετάζοντας τα πλευρά του σφαγίου. Η πίστη στο Θεό και η τήρηση των κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα. Η θυσία του νέου αρσενικού αμνού στη μνήμη των Αγίων της Εκκλησίας – του Αγ. Γεωργίου, του Προφήτη Ηλία, της Παναγίας, του Αγ. Δημητρίου κ.α. – ήταν κανόνας για κάθε σαρακατσάνικη οικογένεια. Αυτό, φυσικά, αποτελούσε και αφορμή για γλέντι. Μαζεύονταν όλοι σε ένα μέρος και έχοντας πιει πολύ λίγο αλκοόλ, το τραγούδι σαν να ανάβλυζε απευθείας από την ψυχή τους. Οι άνδρες ξεκινούσαν το τραγούδι και οι γυναίκες, που κάθονταν παραδίπλα, επαναλάμβαναν το στίχο. Το τραγούδι δεν συνοδευόταν από μουσικά όργανα, παρά μόνο από τους ήχους της τζαμάρας. Έχοντας μια πολύ πλούσια μουσική κληρονομιά, οι Σαρακατσάνοι αντιδρούσαν άμεσα στα γεγονότα της εποχής τους. Έτσι, υπάρχουν τραγούδια που αναφέρονται στον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα του 1821, αλλά και στον Ρώσο – τουρκικό πόλεμο του 1878 και συγκεκριμένα στην πολιορκία της πόλης Πλέβεν. Είναι πολύ εύστοχη η έκφρασή μας που λέει πως όταν τραγουδάμε κλαίμε, και όταν κλαίμε τραγουδάμε. Είναι πραγματικά συγκλονιστική η εμπειρία του να παρακολουθήσει κανείς μια σαρακατσάνικη κηδεία, και ειδικά όταν κηδεύεται κάποιος νέος άνθρωπος. Το μοιρολόι, που είναι και αυτό τραγούδι, λέγεται με τόσο πόνο και είναι τέτοιος ο θρήνος που μπορεί να συγκινήσει και τον πιο σκληρό άνθρωπο. Υπάρχει μια αίσθηση αρχαίας τραγωδίας όπως σε εκείνες του Σοφοκλή. Ο πόνος για το χαμένο παιδί δεν χάνεται ποτέ και ακολουθεί τη δύστυχη μητέρα έως το τέλος της ζωής της. Στο παρελθόν οι Σαρακατσάνοι κήδευαν τους νεκρούς τους μόνο σε ορισμένα μέρη στην πλησιέστερη πόλη ή χωριό, κάτι που δεν είναι νομαδικό έθιμο.

Σήμερα, οι Σαρακατσάνοι ζούμε σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον και προσπαθούμε να είμαστε αντάξιοι κληρονόμοι των προγόνων μας, προσφέροντας τη δική μας συμβολή στον πολιτισμό του τόπου που ζούμε και της Πατρίδας μας γενικότερα.

Πηγή: http://www.sarakatsanos.net/index.php?option=com_content&task=view&id=131&Itemid=140

Οι ανύπαρκτοι «σλαβομακεδόνες» και οι αδαείς σκοπιανολόγοι

Το Διάταγμα της 16 Μαΐου 1945 με το οποίο καθορίζεται το αλφάβητο της σκοπιανής γλώσσας. Υπογράφει ο περιβόητος Λάζαρος Κολισέφσκι. Είναι γραμμένο στην βουλγαρική διάλεκτο της περιοχής και στην βουλγαρική και όχι σερβική παραλλαγή του κυριλλικού αλφαβήτου.

Οι ανύπαρκτοι «σλαβομακεδόνες» και οι αδαείς σκοπιανολόγοι

Αναρτήθηκε πρόσφατα (10 Φεβρουαρίου 2014) σε ένα φιλικό και αξιόλογο ιστολόγιο που προβάλλει πάντα τις πατριωτικές θέσεις στην ελληνοσκοπιανή διαφορά, ένα άρθρο με τον τίτλο: "Σλαβομακεδονική: ΓΛΩΣΣΑ Ή ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ; ΙΔΟΥ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ", (http://yaunatakabara.blogspot.gr/2014/02/blog-post_10.html) βασισμένο σε ένα κείμενο κάποιου Επίκουρου Καθηγητή Π.Τ.Ν. Φλώρινας του Α.Π.Θ. του κ. Κώστα Δ. Ντίνα.

Έκρινα ότι έπρεπε να επισημάνω τις θεμελιωδώς λανθασμένες και ανακριβείς απόψεις του κ. Ντίνα, διότι αναπαράγει (προφανώς από άγνοια και όχι από σκοπιμότητα), θέσεις και ισχυρισμούς των Σκοπιανών και των εδώ φερεφώνων τους.  

Η παραπάνω ανάρτηση, αλλά και το κείμενο του καθηγητή Ντίνα είναι τυπικά της γενικότερης άγνοιας που υπάρχει για το ιδίωμα των σλαβοφώνων Μακεδόνων Ελλήνων, με αποτέλεσμα να γράφονται και να υποστηρίζονται απίστευτες ανακρίβειες από πολυάριθμους "ειδικούς" οι οποίοι αναφέρονται σ' αυτό εντελώς θεωρητικά και υποθετικά και το χειρότερο: Όταν αναφέρονται στο ιδίωμα το ταυτίζουν με την κατασκευασμένη σκοπιανή γλώσσα διότι ουδείς το γνωρίζει και το ομιλεί! Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι στο εν λόγω άρθρο δεν αναφέρεται ούτε μια φορά η ονομασία αυτού του ιδιώματος, που είναι: τα «εντόπικα», «εντόπια» ή «ντόπια».

Επισημαίνω τα κυριότερα λάθη και ανακρίβειες της παραπάνω ανάρτησης:

1. Ξεκινώ από τον ατυχέστατο τίτλο: "Σλαβομακεδονική: ΓΛΩΣΣΑ Ή ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ; ΙΔΟΥ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ". Ποιά είναι άραγε αυτή η σλαβο-μακεδονική; Προφανώς η γλώσσα των σλαβομακεδόνων. Ποιοι είναι οι σλαβομακεδόνες; Κάποιο ξεχωριστό έθνος ή εθνοτική ομάδα; Ασφαλώς όχι. Σλαβομακεδόνες ουδέποτε υπήρξαν στον πραγματικό κόσμο, παρά μόνον στα μυαλά εκείνων που κατασκεύασαν και αποδέχονται τις παλαιότερες τριτοδιεθνιστικές φαντασιώσεις και τις σημερινές σκοπιανές ανοησίες. Πρόκειται απλούστατα για ένα προπαγανδιστικό κατασκεύασμα μεγαλοσερβικών κύκλων του δεύτερου μισού του 19^ου αιώνα, το οποίο υιοθετήθηκε στην συνέχεια από τους Βούλγαρους σωβινιστές, οι οποίοι επεδίωκαν την προσάρτηση της Μακεδονίας με όχημα ακριβώς το ιδίωμα αυτό. Αργότερα υιοθετήθηκε επίσης από το ΚΚΕ με εγκληματική ανευθυνότητα και τις συνέπειες αυτής της απόφασης τις πλήρωσε η πατρίδα μας πανάκριβα στην δεκαετία του ’40 και τις πληρώνει μέχρι σήμερα λόγω της δημιουργίας του σκοπιανού εκτρώματος.

Με άλλα λόγια: Σλαβομακεδόνες ως διακριτή εθνότητα ουδέποτε υπήρξαν, άρα δεν υπάρχει και σλαβομακεδονική γλώσσα, διάλεκτος, ιδίωμα  ή οτιδήποτε άλλο. Υπάρχει αντίθετα ένα κατασκευασμένο το 1944 για πολιτικούς λόγους και σκοπιμότητες γλωσσικό εργαλείο που εξελίχθηκε στην σημερινή σκοπιανή γλώσσα με την βοήθεια όλων των μηχανισμών του σκοπιανού κράτους (Σχολεία, Πανεπιστήμια, Ινστιτούτα, κρατική γραφειοκρατία, εφημερίδες, έντυπα, ραδιοφωνία, τηλεόραση) και το οποίο ουδεμία σχέση έχει με τα εντόπια.

2. Αγνοώ πότε συνέγραψε ο κ. Ντίνας το εν λόγω κείμενο. Σε κάθε περίπτωση είναι τραγικά ξεπερασμένο διότι αναφέρεται σε εντελώς παρωχημένες απόψεις που η σύγχρονη Γλωσσολογία δεν τις αποδέχεται πλέον. Αναφέρομαι στην τοποθέτηση: «Η επιστήμη της Γλωσσολογίας δεν έδωσε ακόμα τη σαφή και οριστική της απάντηση στο ερώτημα: «τι είναι γλώσσα και τι διάλεκτος μιας γλώσσας;».  Ενημερώνω λοιπόν τον κ. καθηγητή ότι: «...η σύγχρονη Γλωσσολογία επιχειρεί να επιλύσει το πρόβλημα με την υιοθέτηση μιας άλλης οπτικής με την οποία προσεγγίζεται η διάκριση «γλώσσα-διάλεκτος», με την εισαγωγή της έννοιας του «γλωσσικού συνεχούς» (language continuum), αλλά και με την χρήση νέων όρων, γλωσσοπολιτικά ουδέτερων, όπως οι όροι Ausbausprache - Abstandsprache – Dachsprache, δανεισμένων από την Γερμανική γλώσσα...».

(Βλ. Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη: Μακεδονικά, Έδεσσα 2011 σελ. 36). Το πρόβλημα λοιπόν επιλύθηκε οριστικά και ουδείς ενημερωμένος γλωσσολόγος ασχολείται πλέον μ’ αυτό.

3. Όσο για τους πολιτικούς λόγους που αναφέρει γενικώς και αορίστως («Τα πράγματα όμως περιπλέκονται, όταν στη γλωσσολογική αυτή διάκριση υπεισέρχονται πολιτικοί λόγοι») τον παραπέμπω και πάλι  στο προαναφερθέν βιβλίο όπου τονίζεται: «Σύμφωνα με την περίφημη ρήση του γλωσσολόγου Μαξ Βάϊνράϊχ “Μια γλώσσα είναι μια διάλεκτος εξοπλισμένη με στρατό και ναυτικό”, που τονίζει ακριβώς την σημασία του πολιτικού / κρατικού παράγοντα, ο οποίος βαρύνει αποφασιστικά σε τέτοια θέματα» (ό.π. σελ. 36). Η ύπαρξη σήμερα της σκοπιανής γλώσσας το απέδειξε περίτρανα.

4. Ολόκληρο το κείμενο του κ. Ντίνα πάσχει λόγω μιας ενδογενούς αντίφασης: Επιχειρεί να αναφερθεί στο σλαβογενές ιδίωμα των σλαβοφώνων Ελλήνων τα εντόπια/εντόπικα/ντόπια και επειδή το αγνοεί παντελώς, επιχειρηματολογεί έχοντας στο μυαλό του όσα έγραψαν άλλοι για την σκοπιανή γλώσσα, την οποία κατά πάσα πιθανότητα επίσης αγνοεί! Και αυτό βεβαίως δεν είναι ελάττωμα μόνον του κ. Ντίνα, αλλά και όλων των σκοπιανολογούντων καθηγητών και ακαδημαϊκών στην Ελλάδα. Κατανοώ το πρόβλημά τους, αλλά είναι αδύνατον να επιχειρηματολογήσεις πειστικά για κάτι που αγνοείς πλήρως, όπως είναι αδύνατον πείσεις οποιονδήποτε για την πολεοδομία και την εμφάνιση των κτιρίων της χαμένης Ατλαντίδας, που δεν έχεις δει ποτέ!

            Πιστεύω ότι κάποτε πρέπει να συνεννοηθούν μεταξύ τους όσοι εμπλέκονται σε καίρια ζητήματα εθνικών ζητημάτων και εξωτερικής πολιτικής και να συντονιστούν μεταξύ τους επιτέλους οι μηχανισμοί αυτής της ταλαίπωρης χώρας ώστε να υπάρχει μια ενιαία γραμμή και να μη λέγονται ή γράφονται απόψεις που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και μόνο ζημιά κάνουν.

            Για όσους ενδιαφέρονται τους παραπέμπω για περισσότερες πληροφορίες στην μονογραφία μου «ΤΟ ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΙΔΙΩΜΑ ΓΗΓΕΝΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» http://ethnologic.blogspot.gr/2011/11/blog-post_22.html.
Κλείνω με την βασική μου τοποθέτηση στα ζητήματα αυτά που την επαναλαμβάνω με κάθε ευκαιρία:

"Ο ελληνισμός, στην ιστορική του πορεία των 4000 χρόνων, δημιούργησε τεράστιες πολυεθνικές αυτοκρατορίες (πολυεθνικές, αλλά ποτέ πολυ-πολιτισμικές, όπως έχει διευκρινίσει η σπουδαία Ελληνίδα Βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ), αχανή Βασίλεια, είχε εμπορικές σχέσεις με δεκάδες λαούς και χώρες, αλλά συχνότατα υπέστη και επιδρομές βαρβάρων λαών, κατακτήθηκε πλήρως ή εν μέρει από ξένους στρατούς, ενώ εκτοπίσθηκαν τμήματά του από προαιώνια ελληνικά εδάφη. 

Αποτέλεσμα όλων αυτών των ιστορικών εξελίξεων ήταν κάποιοι ελληνικοί πληθυσμοί να αλλοφωνήσουν, όπως ορισμένοι μικρασιάτες (τουρκόφωνοι Έλληνες), να λατινοφωνήσουν (βλαχόφωνοι Έλληνες), να σλαβοφωνήσουν (σλαβόφωνοι Έλληνες), να αλβανοφωνήσουν (αρβανιτόφωνοι Έλληνες) ή να ιταλοφωνήσουν (οι Γρεκάνοι της Magna Grecia στην νότια Ιταλία). Επομένως, το ότι κάποια τμήματα του πληθυσμού της Μακεδονίας είχαν παλαιότερα ως μοναδικό γλωσσικό τους όργανο ένα σλαβογενές ιδίωμα, δεν αποτελεί ικανό και επαρκές κριτήριο για την επιχειρηθείσα στο παρελθόν και επιχειρούμενη και σήμερα, τοποθέτησή τους εκτός του ελληνικού έθνους". 

ΔΕΕ

ΥΓ Προς αποφυγή παρεξηγήσεων το παραπάνω κείμενο σε ουδεμία περίπτωση επικρίνει το συγκεκριμένο ιστολόγιο, το οποίο αποτελεί έναν πολύτιμο σύμμαχο στον αγώνα εναντίον των σκοπιανών ψευδομακεδόνων, αλλά επιχειρεί να ανακαλέσει στην τάξη τους ex cathedra καθηγητάδες που με τα δήθεν περισπούδαστα άρθρα και αναλύσεις τους μόνον ζημιά κάνουν.

ΔΕΕ