Αρβανιτόβλαχοι (1)

ΑΡΒΑΝΙΤΟΒΛΑΧΟΙ:

Αυτόχθονες Β/Ηπειρώτες που εκλατινίστηκαν...

Του ΑΧΙΛΛΕΑ Γ. ΛΑΖΑΡΟΥ, Βαλκανιολόγου

Το πρώτο συνθετικό της επικεφαλίδας ανάγει στην Αρβανιτία των Δημητριέων Δανιήλ Φιλιππίδη και Γρηγορίου Κωνσταντά, οι οποίοι στη Γεωγραφία Νεωτερική τη συγκαταλέγουν ως δεύτερη ελληνική περιφέρεια. Πρώτη εκλαμβάνουν τη Δαλματία, την οποία τον 7ο αιώνα μ.Χ. ο επίσκοπος Σεβίλλης Ισίδωρος αποκαλεί Graecia! Την απόφαση αυτή τεκμηριώνει ο L. Braccesi στη συγγραφή του Grecita adriatica (Bologna 1971).

Ο γεννημένος στη Στριδώνα Δαλματίας άγιος Ιερώνυμος δημιουργεί τη Vulgata, ο δε Καππαδόκης Γούλφιλας παραδουνάβια «Βίβλο Γοτθική»! Στη σημερινή Σκόδρα (Σκούταρι, Χρυσούπολη) επιγραφή των 6ου-7ου αι. μ.Χ., η οποία επί μισό αιώνα (1898-1959) λογιζόταν ιλλυρική, αποδείχθηκε ελληνική και χριστιανική. Ο γεωγράφος του 19ου αι. H. Kiepert (1818-1899) θεωρεί τον ποταμό Γενυσό (Γενούσο και αλβ. Σκούμπι), ο οποίος διέρχεται από το Ελβασάν, ως βόρειο όριο της Ελλάδος. Στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ Σκόδρας και Γενούσου – Εγνατίας, όπως ήδη είχε ορίσει ο Στράβων, επανέλαβε ο Προκόπιος και επαναβεβαιώνει ο Vl. Popovic, υπερείχε το ελληνικό στοιχείο, κατά τον A. Canini. Ιδιαίτερα δε εντυπωσιάζει η ομολογία του Αλβανού ηγέτη Basri-bey, κατά την οποία αναγνωρίζεται ο ελληνικός χαρακτήρας της νότιας Αλβανίας, όντως της Βορείου Ηπείρου, όπου «το υπεραιωνόβιο πολιτισμικό έργο των σχολών της κυριαρχεί ηθικά και εθνικά».

ΕΚΛΑΤΙΝΙΣΜΟΙ ΕΛΛΗΝΩΝ

Βέβαια, η ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου καταδείχθηκε διεπιστημονικά και από τους R. Vulpe, Vl. Georgiev, Ol. Masson, P. Cabanes, N.G.L. Hammond, F. Papazoglou. Ο πρώτος αποκλείει στη Βόρειο Ήπειρο ύπαρξη ονομάτων ιλλυρικών. Βρίσκει δε μόνον ελληνικά και ρωμαϊκά. Τα δεύτερα υποδηλώνουν απαρχές εκλατινισμού Ελλήνων, δηλαδή γενέσεως Βλάχων. Πράγματι πρώιμη λατινοφωνία Βορειοηπειρωτών επισημαίνεται και για βιοποριστικούς λόγους προ ρωμαιοκρατίας. Επαγγελματίες, κατ’ εξοχήν μεταφορείς – αγωγιάτες, δραστηριοποιούνται στα βοηθητικά (auxilia) ρωμαϊκά σώματα και εξοικειώνονται με τη λατινική, όπως διαπιστώνουν οι S. I. Oost, N. G. L. Hammond, G. Cheesman, P. Cabanes... Η λατινοφωνία εμφανίζεται και εκτός της Β. Ηπείρου πάλι προ ρωμαιοκρατίας. Διότι Ρωμαίοι και Έλληνες αναγκάζονται να συμπράξουν για την περιστολή ιλλυρικών επιδρομών, βλαπτικών για όλους. Έτσι αποβαίνει απαραίτητη στους Έλληνες η εκμάθηση βασικής λατινικής ορολογίας στρατιωτικής, ώστε να πραγματώνεται συμμαχικός συντονισμός.

Γρήγορα οι δυνατότητες εκλατινισμού Ελλήνων διευρύνονται. Ο Ρουμάνος C. Poghirc παραθέτει πέντε παράγοντες: Στρατός, Εμπόριο και οικονομικές δραστηριότητες, Ρωμαϊκή διοίκηση, δημόσιοι δρόμοι, Εκχριστιανισμός Βαλκανίων. Όλοι ισχύουν απόλυτα. Κατ’ ακολουθίαν οι Αρβανιτόβλαχοι είναι αυτόχθονες Βορειοηπειρώτες. Η αυτοχθονία άλλωστε και η ελληνικότητά τους επικυρώνονται και με ανάλυση του λατινογενούς γλωσσικού ιδιώματός τους, δοθέντος ότι τα δομικά στοιχεία του είναι ελληνικά, μη δυνάμενα να δανεισθούν, κατά τον Vl. Georgiev.

Επιπρόσθετα δε ο Ν. Iorga ενεργώντας έρευνα στα Αρχεία της Πολωνίας για Βλάχους από τη Μοσχόπολη ανακαλύπτει αυτοπροαίρετες ενώπιον των Πολωνικών Αρχών δηλώσεις της εθνικής ταυτότητάς τους: Honoratus Demetrius Wretowski, Graecus, vinopola, de civitate Moscopolis... 1780...

Ωστόσο ο Αλβανός Ekrem Vlora, που απορρίπτει πιθανότητα προελεύσεως Αρβανιτοβλάχων από Ρουμανία, εφ’ όσον εκεί πρωτοπαρουσιάζονται μετά δύο αιώνες, εικάζει ερχομό από Ιταλία! Παραβλέπει δε απαγόρευση συγκλητική, την οποία επικαλούνται οι Maria Manoliu, I. Iordan, B. Gerov... Ακόμη και Ιταλιωτών Ελλήνων, που επανέκαμψαν στην Ελλάδα, η Σύγκλητος εσπευσμένα ενεργεί για την επιστροφή, όπως τεκμηριωμένα ιστορεί ο Μιλτ. Χατζόπουλος.

ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

Την εντοπιότητα και ελληνικότητα των Αρβανιτοβλάχων, καθώς και του συνόλου των Βλάχων του Ελλαδικου χώρου, ανακοινώνει ο πρώτος Νεοέλληνας ιστορικός Κ. Κούμας (1777-1836). Τη θέση του, κατά την Ελευθερία Ι. Νικολαΐδου, υποστηρίζουν οι Απ. Βακαλόπουλος, Αχ. Γ. Λαζάρου, Μαρία Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου. Ειδικά για τον δεύτερο προσθέτει: «Στις εργασίες του Λαζάρου δημοσιεύεται πλήρης ελληνική και ξένη βιβλιογραφία γύρω από κάθε πτυχή του Κουτσοβλαχικού Ζητήματος. Συντριπτικά επιχειρήματα για «αντίπαλες» θέσεις περιέχει η πρόσφατη μελέτη του Καταγωγή και επίτομη ιστορία των Βλάχων της Αλβανίας, Ηπειρωτικό Ημερολόγιο τ. 15 (1993-94) σ. 427 κ.εξ. Τα επιχειρήματά του αναφέρονται τόσο στην καταγωγή των Κουτσοβλάχων όσο και στον πληθυσμιακή κατανομή τους, ιδιαίτερα στον χώρο της Αλβανίας». Ο Βακαλόπουλος συγγράφει και σύντομο μελέτημα ευγλωττότατα επιγραφόμενο: «Ο γλωσσικός εκλατινισμός των κατοίκων της Ηπειρωτικής Ελλάδας».

Οι Αρβανιτόβλαχοι επιδίδονται στη μεγαλοκτηνοτροφία, μεγαλοβιοτεχνία, εμπόριο, ναυτιλία, επιστήμες, γράμματα και καλές τέχνες, διοίκηση πολιτική – στρατιωτική, ιεραποστολή. Κατά τον Πλούταρχο στην Αυλή του Πύρρου θεωρούσαν σημαντική προσωπικότητα ένα μεγαλοκτηνοτρόφο. Ανατροπή φέρει η τουρκοκρατία με τον εξισλαμισμό Αλβανών, υπαιτίων απώλειας ιδιόκτητων βοσκοτόπων ή καταστροφής αστικών κέντρων, π.χ. Μοσχόπολη, και φυγής προς δύσβατα βουνά Μαυροβουνίου ή προς νότο έως την Πελοπόννησο και προς χώρες Παραδουνάβιες.

Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ

Πάντως επιβιώνουν στις προγονικές γενέτειρες της Βορείου Ηπείρου και στη Διασπορά, Θεσπρωτία, Αιτωλοακαρνανία, Μαγνησία κ.ά. Πελοποννήσου λαμπρό δείγμα σώθηκε στη Μολδαβία! Αφήνοντας τη Λακωνία η οικογένεια Σπαθάρη μετονομάζεται Milescu από το τοπωνύμιο εγκαταστάσεώς της. Το δε τέκνο Νικόλαος προσθέτει και προσωνύμιο Μολδαβολάκων, του οποίου την ιδιόχειρη διαθήκη, κατακειμένη στην ...Οξφόρδη σε άπταιστη ελληνική γλώσσα, ανακαλύπτει και δημοσιεύει η Laetitita Turdeanu-Cartojan.

Τις πρώτες σπουδές του έκαμε στην Ακαδημία Ιασίου, στην οποία ο Αρβανιτόβλαχος ηγεμόνας Βασίλειος Λούπος αντικατέστησε τους Πολωνούς καθηγητές με Έλληνες, καθιστώντας την εστία ακτινοβολίας ελληνικού πολιτισμού. Έπειτα φοιτά στη Μεγάλη του Γένους Σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όπου τον γνώρισε ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Δοσίθεος και τον συνέστησε στον τσάρο της Ρωσίας Αλέξιο Μιχαήλοβιτς, πατέρα του Πέτρου του Μεγάλου. Ο τσάρος του αναθέτει οργάνωση Γραφείου Διαφωτίσεως, ακριβέστερα δε δημιουργία Διευθύνσεως Δημοσίων Διεθνών Σχέσεων! Ο Αρβανιτόβλαχος Ν. Σπαθάρης διατηρώντας συνεχή επικοινωνία με τους ομογενείς συμβάλλει στη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού βιβλίου. Ταυτόχρονα αναδεικνύεται ονομαστός ελληνιστής και γίνεται περιζήτητος, ιδίως κατά το χρονικό διάστημα των θρησκευτικών μεταρρυθμίσεων και αντιμεταρρυθμίσεων, στις οποίες πρώτιστο μέλημα υπήρξε η πιστότητα των πηγών, ελληνικών και λατινικών.

Νωρίς αναγνωρίζεται ως ρηξικέλευθος διπλωμάτης. Ως πρέσβυς δε του τσάρο, όπως επισημαίνεται από τον Εmile, Picot, ηγήθηκε τριακονταμελούς επίσημης αποστολής, της οποίας οι πλείστοι ήσαν Έλληνες, εγκαινιάζοντας ρωσοκινεζικές συνομιλίες. Ιδιαίτερο απόκτημα συνιστά διαφωτιστική συγγραφή, Οδοιπορικό, του οποίου το περιεχόμενο επιθυμούν πάμπολλοι να πληροφορηθούν. Έτσι άνοιξαν διάπλατα πύλες ανακτόρων για την υποδοχή του τολμητία. Αλλά ο Σπαθάρης αποτόλμησε και επικινδυνωδέστερο! Δραγουμάνος του εμπιστεύθηκε το τελειωτικό σχέδιο αλώσεως της Βιέννης, κατά το 1683, και με κίνδυνο της ζωής τους εγκαιρότατα το παρέδωσε στους πολιορκουμένους Αυστριακούς σώζοντας από τον εξισλαμισμό όλη την Ευρώπη.

Ο ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΟΥΠΟΣ

Αναντίρρητα μεταξύ των διακεκριμένων Αρβανιτοβλάχων ιδιάζουσα μορφή λογίζεται ο Λούπος Βασίλειος. Ψευδώνυμο είναι το επώνυμο, Κώτσης το αληθινό, προφανέστατα ηπειρωτικό, το δε όνομα Βασίλειος συμβολίζει τη βασιλεία του Βυζαντίου. Ως ηγεμόνας της Μολδαβίας το πρώτο μέτρο, που λαμβάνει, αφορά στην αντικατάσταση της σλαβωνικής από την τοπική Εκκλησία και βαθμιαία από τη Διοίκηση με την εισαγωγή της ελληνικής γλώσσας, μετακαλώντας από την Ήπειρο και τη λοιπή Ελλάδα κληρικούς ως ιερουργούς και διδασκάλους. Η ελληνομάθεια απλώθηκε και πέρα της μολδαβικής ηγεμονίας. Η θυγατέρα του αλληλογραφεί ελληνιστί με ηγετικά στελέχη της τσαρικής Ρωσίας. Προ πάντων ο Βασίλειος Λούπος αναδεικνύεται υπέρμαχος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και διεκδικητής του Βυζαντινού θρόνου ως Έλληνας!

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ

Αρβανιτόβλαχος είναι και ο Απόστολος Αρσάκης. Γεννήθηκε στη Χοταχόβα της Βορείου Ηπείρου το 1797 και απεβίωσε στο Βουκουρέστι το 1874. Σπούδασε Ιατρική στη Γερμανία και αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Άλλης. Στον Αρσάκη οφείλεται η πρώτη συγγραφή ιστορίας της Ιατρικής στη Ρουμανία (Έκθεσις συνοπτική της ιατρικής ιστορίας, 1813). Ανέστειλε την άσκηση της Ιατρικής και επιδόθηκε στην ενασχόληση με κρατικές υποθέσεις. Ουσιαστικά έγινε συνειδητός πολιτικός στη Ρουμανία. Θιασώτης των ελευθέρων θεσμών και διακρατικών συνεργασιών διακρίθηκε ως ρήτορας και δημοσιογράφος. Αναδείχθηκε αρχηγός του ρουμανικού συντηρητικού κόμματος. Εκλέχθηκε υπουργός Εξωτερικών και σε κρίσιμη συγκυρία πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου, δηλαδή διετέλεσε και υπηρεσιακός πρωθυπουργός.

Όμως παρά την διά βίου διαμονή στην αλλοδαπή ποτέ δεν λησμόνησε τις γενέτειρές του, μικρή και μεγάλη. Τρανή απόδειξη αποτελεί η από μέρους του ίδρυση της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, η οποία διατηρείται και μάλιστα πολυδιάστατη. Το δε σπουδαιότερο είναι ότι δεν περιορίσθηκε μόνο στην οικονομική συνδρομή, η οποία υπερτερεί της μισής προσωπικής περιουσίας του. Πράγματι συντάχθηκε με τους πρωτοπόρους της αναγκαίας μέριμνας για την πνευματική καλλιέργεια των γυναικών. Είχε άλλωστε προβλέψει και τρεις υποτροφίες από το Ίδρυμά του για σπουδάστριες, οι οποίες θα υπηρετούσαν ως δασκάλες... Ίδρυσε τέσσερα παρθεναγωγεία (Αρσάκεια), στην Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, Κέρκυρα και Λάρισα, πολύτιμη οπωσδήποτε προσφορά, της οποίας παρεπόμενη υπήρξε η απονομή στον Αρσάκη από την Ελλάδα μεγάλων τιμητικών διακρίσεων και μεταλλίων.

(συνέχεια και τέλος στην επόμενη ανάρτηση)

Πηγή: http://borioipirotika.blogspot.com/2011/10/blog-post_1287.html

Αλβανική παρέμβαση για τους βλαχόφωνους!

Σύμφωνα με το Αλβανικό Πρακτορείο Ειδήσεων "Illiria" οι Βλάχοι του Κρουσόβου δεν είναι Έλληνες, αλλά Αλβανοί! Προφανώς ενοχλήθηκαν από τις εκδηλώσεις της 1ης Συνάντησης της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων (ΠΟΠΣΒ) με επικεφαλής τον πρόεδρο Μιχαήλ Μαγειρία και των Βλάχων του Κρουσόβου στα Σκόπια,  αλλά και τις δηλώσεις του κ. Μαγειρία (βλ. προηγούμενη ανάρτηση http://ethnologic.blogspot.com/2011/10/blog-post_22.html).

ΔΕΕ

Βλάχοι του Κρουσόβου: Δεν είμαστε Έλληνες,

έχουμε έρθει από την Αλβανία!

Ακολουθεί η μετάφραση δημοσιεύματος του Αλβανικού πρακτορείο iliria:

Ο Σύλλογος «Συνέδριο της Ένωσης»/ “Kongresi i Bashkimit” που έχει έδρα στο Μοναστήρι αντέδρασε εναντίον της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Βλάχων, η οποία δήλωσε ότι οι Βλάχοι του Κρουσόβου και της γύρω περιοχής είναι Έλληνες και η καταγωγή τους είναι καθαρά ελληνική.

Τις τελευταίες ημέρες, η Ελληνική Ομοσπονδία των Βλάχων έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία στην περιοχή, σχετικά με την ευαισθητοποίηση των Βλάχων της περιοχής του Κρουσόβου για να δηλώσουν Έλληνες, οι οποίοι δηλώνουν ότι είναι Βλάχοι ελληνικής καταγωγής. Στο ζήτημα αυτό δεν έχουν αντιδράσει ούτε τα σκοπιανά μέσα ενημέρωσης. - αναφέρει το δημοσίευμα.

Και συνεχίζει:

Ο αλβανικός σύλλογος “Kongresi i Bashkimit” , ανακοίνωσε ότι οι πρώτες οικογένειες που έφθασαν στο Κρούσοβο είναι κυρίως αλβανικής καταγωγής και Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Αλλά, ένα μέρος από αυτούς ανήκουν στους εθνικά Βλάχους. Οι οικογένειες που ζουν τώρα στην περιοχή του Κρουσόβου κατάγονται από τη νότιο Αλβανία και ζούσαν σε πεδινές περιοχές όπως είναι τα χωριά του Κρουσόβου: Nerova, belahan, Presilla, Vrbovci» δήλωσε ο Koço Haxhilega (Κότσο Χατζηλέγας), 80 ετών που δήλωσε ότι είναι εθνικά Βλάχος. Αναφέρει μάλιστα, προς το αλβανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο, ότι εκτός από οι Βλάχους στο Κρουσόβο ζουν και Αλβανοί Ορθόδοξοι, οι οποίοι έχουν αναμιχθεί με τους Βλάχους με μικτούς γάμους.

Ο Σαίμ Ισλάμ 67 ετών και ο 90χρονος Καρέμ Αλίλι από τη Νερόβα του Κρουσόβου ισχυρίζονται ότι όλοι οι ηλικιωμένοι Βλάχοι του Κρουσόβου γνωρίζουν την αλβανική, τα τόσκικα όπως αυτά ομιλούνται στο Ντεβόλ και στην Κορυτσά. Ισχυρίζονται, επίσης, ότι οι Βλάχοι μαζί με κάποιες αλβανικές οικογένειες ήρθαν στην περιοχή αυτή μετά την πτώση του Αλή Πασά.

Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία και έγγραφα που έχει το «Συνέδριο της Ένωσης», οι Βλάχοι του Κρουσόβου έλκουν καταγωγή από την Μοσχόπολη, στο Βιθκούκι, Ντέβολι της επαρχίας Κορυτσάς, καθώς και από το Δέλβινο, Γιάννενα και Κολόνια. Αυτό επιβεβαιώνεται από την μαρτυρία του Κότσο Νίτσα, Βλάχου από το Κρούσεβο που είναι πρόεδρος μιας ένωσης Βλάχων στο Μοναστήρι.

«Εμείς δεν είχαμε ποτέ σχέσεις με την Ελλάδα γιατί η καταγωγή μας είναι από τη Μοσχόπολη και την περιοχή της Κορυτσάς και γνωρίζουμε τα Βλάχικα όπως και τα Αλβανικά»- δήλωσε ο Νίτσας.

Σύμφωνα, επίσης, με μάρτυρες οι Σλάβοι των Σκοπίων ήρθαν πολύ αργότερα στο Κρούσεβο και στη γύρω περιοχή και σε πολλές περιπτώσεις μετά απ'αυτό συνέβη η εγκατάλειψη των οικισμών από την πλειοψηφία των Βλάχων και των Αλβανών που μετοίκησαν στην πόλη των Σκοπίων και στο Μοναστήρι.

Οι εκπρόσωποι της βλάχικης κοινότητας υποστηρίζουν ότι οι υποστηρικτές της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βλάχων είναι η μειοψηφία, και είναι χειραγωγημένοι και εργάζονται για τα ελληνικά και βουλγαρικά συμφέροντα. (Σημ. ΔΕΕ: Ενώ αυτοί δεν είναι καθόλου χειραγωγημένοι!) 

Πηγή: Ιστοσελίδα "Βορειοηπειρωτικά"
http://borioipirotika.blogspot.com/2011/10/blog-post_6885.html

Βλαχόφωνοι στα Σκόπια

Βλαχόφωνοι στα Σκόπια

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η 1η Συνάντηση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων (ΠΟΠΣΒ) και των Βλάχων του Κρουσόβου στα Σκόπια, με επικεφαλής τον πρόεδρο Μιχαήλ Μαγειρία (φωτογρ.) και τη συμμετοχή των συλλόγων Τζούρτζιας Αθαμανίας, Βλάχων Θεσπρωτίας και Κλεισουρέων Πτολεμαΐδος, με τους αδελφούς Συλλόγους των Κρουσοβιτών Βλάχων «Αγιος Νικόλαος» και «Μοσχόπολη».

Στην εκδήλωση, που χαρακτηρίστηκε από την αυθεντική έκφραση της παράδοσης της βλαχόφωνης Ρωμιοσύνης, παρόντες ήταν η πρέσβειρα της Ελλάδας στα Σκόπια, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, ο πρόξενος της Ελλάδας στο Μοναστήρι (Μπιτόλια), Μάρκος Τριπολιτάκης, ο περιφερειάρχης Ηπείρου, Αλέξανδρος Καχριμάνης και πλήθος βλαχόφωνων Κρουσοβιτών. Στην εκδήλωση η ΠΟΠΣΒ τίμησε στον τόπο καταγωγής του τον Κρουσοβίτη, πρώην πρόεδρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και πανεπιστημιακό, Κωνσταντίνο Βαβούσκο, για το πολυδιάστατο έργο του, καθώς και για την πολύχρονη προσφορά του.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=316864

Αφγανιστάν: Και τώρα τί;

Ένα ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση του Αμερικανού ανεξάρτητου διαμεσολαβητή Doug Noll για την σημερινή κατάσταση στο Αφγανιστάν. Αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της οργάνωσης "Peace and Collaborative Development Network".

ΔΕΕ 

What Now in Afghanistan?

Posted by Doug Noll
 

The assassination of Burhanuddin Rabbani, who was spearheading the reconciliation process with the Taliban in Afghanistan, has changed the dynamics of peace in Aghanistan. The Afghan government has evidence that the assassination, carried out by the Quetta Shura Taliban headed by Mullah Omar and based in Pakistan, was supported, encouraged, and perhaps financed by the ISI, the Pakistani Intelligence Service. The Pakistanis vehemently deny this charge. However, it would seem that Pakistani influence in Afghanistan is on a severe decline.

As a response to the assassination and the evidence linking it to the Pakistani intelligence service, the Afghanistan government has turned to India, seeking stronger ties and a reliable peace partner. This is infuriating and probably frightening the Pakistani military and intelligence service. The whole point of the Afghanistan adventure, from their perspective, was to de-stabilize the country, keep it in a low level of insurrection and civil war, and control the insurgents from Pakistan. They could thereby assure themselves that Afghanistan would not pose an existential threat on their western border. However, the continued duplicity that Pakistan has used as its chief strategy now seems to be backfiring. The US is tired of the lies, double-dealing, and outright deceptions carried out by the Pakistani military and intelligence service. This became apparent after Osama bin Laden was discovered living 750 yards from the Pakistani military academy and was assassinated by Seal Team 6. Now the Afghanistan government has turned against Pakistan as a direct result of Pakistan’s involvement in the Rabbani assassination. Obviously, Pakistan is not a willing partner in the creation of a stable, neutral Pakistan and is beening ostracized from the process. What might this mean for a peace process?

First, any legitimate peace process will have to start inside of Afghanistan. No matter what any other country may wish, the Afghan people have to decide that they want peace, not war. This will by necessity be an internal process and therefore cannot be constrained by traditional 18th century diplomatic negotiations favored by the international foreign policy establishment. In other words, at the outset, there will be no high level peace talks between diplomats, envoys, and heads of state.

Instead, if any peace process is to be effective and enduring, it must be organized and implemented from within Afghanistan. The stakeholders must include tribal leaders, village and regional councils (both shuras and jirgas), urban civil society leaders, women’s rights leaders, government ministers, Pashtun, Tajik, Hazzari, and Uzbek ethnic representatives, and rule of law advocate, among others. The process must be carefully designed, fully funded, and organized by a mediation and facilitation team dedicated to a very long, arduous process. Lasting peace in Afghanistan will take 10-15 years to accomplish, not 6 months.

Second, the focus of the international community, especially the US, should be on supporting this internal process and protecting it from outside interference (e.g. from the Pakistanis and their Taliban proxies). Pakistan may be the major spoiler because peace is the last thing it wants to see in Afghanistan, unless it is in total control of the government. Pakistan and its Taliban proxies must be isolated and persuaded to stay out of the internal peace process.

Third, to the extent feasible, the NGOs and diplomats working in Afghanistan should be offering peace-related resources to the stakeholder groups. This could include referrals to mediation and facilitation experts, training in negotiation and mediation, training in effective group decision-making, and the myriad other skills needed in any difficult peace process. Building a systemic capacity for peace processes, negotiations, facilitated conversations, and restorative processes will be as important as the actual peace work itself. The US could divert a small percentage of its military spending in Afghanistan, which would be enough to support a robust peace process for the generation that the process will probably take.

Finally, the international community should stay out of the way except to provide support and expert advice when asked. It should shelter the process, provide security as necessary in support of the process, and keep Pakistan at bay. Only when the Afghanistan people are speaking with one voice under a leadership regime that all trust to speak for their interests should the circle widen to include regional states.

This view of peace is very different from the usual trajectory of international peace efforts. It requires those who have power or think they have power to step back and allow for Afghanistan self-determination. At the same time, those who have power and are truly interested in peace can use their power to protect the process from outside spoilers. It means becoming a servant to peace instead of a master of war. It means putting the interests of the Afghanistan people ahead of national economic or security interests. It’s unlikely that this dedication to peace exists in the international community. However, peace in Afghanistan is unlikely without it.

Douglas E. Noll is a professional mediator, author, and speaker. His latest book is Elusive Peace: How Modern Diplomatic Strategies Could Better Resolve...  http://www.elusivepeace.com/

http://www.internationalpeaceandconflict.org/profiles/blog/show?id=780588%3ABlogPost%3A630244&xgs=1&xg_source=msg_share_post

Συνέντευξη Ζακ Ντελόρ στην εφημερίδα Le Monde

Ζακ Ντελόρ: Αν σωθούν οι Έλληνες

θα σωθεί και το ευρώ

Ζευγάρι σε παιχνίδι πόκερ, χαρακτηρίζει τους Μέρκελ και Σαρκοζί, ονομάζοντάς τους ΜΕΡΚΕΖΙ, ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Ζακ Ντελόρ, κάνοντας μια τελευταία έκκληση σε όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σωτηρία της Ελλάδας, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Le Monde.

Ο Ζακ Ντελόρ στην συνέντευξή του, κατηγορεί το δίδυμο Μέρκελ-Σαρκοζί, λέγοντας ότι "τζογάρουν" με το μέλλον της Ευρώπης: "Τον Ιούλιο πήραν μια απόφαση θετική, μα πριν καν την υλοποιήσουν πέρασαν στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ενώ θα έπρεπε να είχαν κάνει το παν για άμεση σύγκλιση των εθνικών κοινοβουλίων,ώστε να ισχύσει από τον Αύγουστο", υπογράμμισε.

Όσον αφορά στις πιέσεις που δέχεται η Ελλάδα για τις ιδιωτικοποιήσεις, ο Ζακ Ντελόρ δηλώνει: "Ποιός δε γνωρίζει τους άρπαγες της αγοράς; Πώς θέλετε μία χώρα που βρίσκεται σε δεινή θέση να διαπραγματευτεί σωστά τις ιδιωτικοποιήσεις της; Θα έπρεπε οι δημόσιες επιχειρήσεις να είχαν ενταχθεί σε μια υποδομή, να είχαν αποτιμηθεί σε μια λογική τιμή, να είχαν δοθεί τα χρήματα στους Έλληνες και ύστερα από τη σταθεροποίηση των περιουσιακών στοιχείων να πουληθούντην κατάλληλη στιγμή. Αυτό επιβάλλει η λογική".

Σε ερώτηση του δημοσιογράφου σχετικά με τον Ζαν Κλοντ Τρισέ, ο Ζ. Ντελόρ δήλωσε: "Είχαμε τις διαφορές μας στο παρελθόν αλλά τώρα του βγάζω το καπέλο."

Καταλήγοντας ο Ζακ Ντελόρ τόνισε ότι από την προσεχή συνάντηση των G20 περιμένει να παρθούν σημαντικές αποφάσεις πάνω όμως σε καθαρές συμφωνίες: την ενίσχυση των πόρων του ΔΝΤ, τις ρύθμισεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος και, ιδίως, τις απαιτήσεις ασφάλειας για τις τράπεζες οι οποίες πρέπει να είναι "πολύ μεγάλες για να αποτύχουν".

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=319118

Ο Ζακ Ντελόρ καταγγέλλει την παρτίδα του πόκερ

μεταξύ Σαρκοζί και Μέρκελ

Οι δημοσιογράφοι, στην εισαγωγή τους, παρουσιάζουν τον Ζακ Ντελόρ και τις θέσεις του για την οικονομική κρίση που περνά η Ευρώπη. Ως γνωστόν, ο Ζακ Ντελόρ είναι πολύ επικριτικός για τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί ηγέτες της Ε.Ε. αντιμετωπίζουν την κρίση. Προτείνει μιαν Ευρώπη πιο ισορροπημένη μεταξύ των χωρών του Βορρά και του Νότου. Προτείνει επίσης την μεταλλαγή της Ζώνης του Ευρώ σε μια ζώνη ενισχυμένης συνεργασίας η οποία θα έχει την δυνατότητα και τα μέσα να λαμβάνει αποφάσεις.

Ερ.: Το Ευρώ βρίσκεται σε κίνδυνο;

-Έχω πεί, από το καλοκαίρι ήδη, ότι το Ευρώ ευρίσκεται στην άκρη του γκρεμού. Οι Ευρωπαίοι αντέδρασαν πολύ αργά, πολύ λίγο και μέσα σε ένα κλίμα κακοφωνίας. Μετά την συμφωνία της 21ης Ιουλίου, η οποία, κατά την γνώμη μου, δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και των διακυβευμάτων, νόμιζα ότι θα συγκαλούντο εσπευσμένως τα Εθνικά Κοινοβούλια των 17 κρατών μελών της Ευρωζώνης, ούτως ώστε τα μέτρα να έφερναν αποτελέσματα ήδη από τον Αύγουστο. Τίποτε από όλα αυτά δεν έγινε.

Ερ.: Ποια είναι η γνώμη σας για την επανακεφαλαιοποίηση των Ευρωπαϊκών Τραπεζών;

-Πρόκειται επίσης για μια παρτίδα πόκερ με μια πλευρά «τζόγου». Παίζουμε το παιχνίδι της επανακεφαλαιοποιήσεως χωρίς προηγουμένως να έχουμε ολοκληρώσει την προηγούμενη παρτίδα, την εφαρμογή της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου.

Προσπαθώ να καταλάβω. Ο οικονομολόγος Patrick Artus, λαμβάνοντας ως υπόθεση το κούρεμα κατά 50% του χρέους της Ελλάδος, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, ακόμη και αν χρειαστεί να περάσουμε στους κανόνες της Βασιλείας ΙΙΙ και να ενισχύσουμε την σταθερότητα των τραπεζών. Δεν θα συνέβαινε όμως το ίδιο εάν η απειλή απλωνόταν και στις άλλες χώρες της Νοτίου Ευρώπης. Εκτός εάν, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση ενός διάσημου χιουμορίστα, «δεν μας τα λένε όλα». Προσοχή στο φαινόμενο ντόμινο. Η επίθεση μιας αλόγιστης κερδοσκοπίας μπορεί να παρεμποδιστεί μόνον με την λήψη λογικών αποφάσεων και με την πολύ δύσκολη εφαρμογή των όπως είναι η επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών; Και εντός ποίων προθεσμιών θα μπορέσουμε να επιβάλουμε την αξιοπιστία μας στις αγορές;

Ερ.: Ποία είναι η γενεσιουργός αιτία της κρίσεως;

-Η κρίση του Ευρώ συνδέεται με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση αλλά επίσης και με τις ατέλειες του συστήματος Ευρώ.

Το 1997, μετά την αποχώρησή μου από την Ε. Επιτροπή, είχα προτείνει, στο πνεύμα της Εκθέσεως Ντελόρ του 1989, την δημιουργία, μαζί με τον νομισματικό πόλο (την ανεξάρτητη Κεντρική Τράπεζα και ένα σύμφωνο σταθερότητος), έναν οικονομικό πόλο με ένα Σύμφωνο συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών. Εάν είχε επιτευχθεί μια τέτοια ισορροπία, το Συμβούλιο του Ευρώ θα είχε κινηθεί έγκαιρα όσον αφορά την κατάσταση της Ελλάδος, το ανησυχητικά αυξανόμενο ιδιωτικό χρέος στην Ισπανία, στην Ιρλανδία και στην Ιταλία. Θα μπορούσε έτσι να αντιδράσει αποτελεσματικά.

Ερ.: Το Γαλλο-Γερμανικό ντουέτο ήταν επωφελές;

-Εάν επιτύχει η παρτίδα πόκερ, κάτι το οποίο εύχομαι, το δίδυμο Σαρκοζί-Μέρκελ θα έχει διαδραματίσει έναν χρήσιμο ρόλο, στο μέτρο που οι αγορές θα ξαναβρούν την γαλήνη τους. Βλέπω όμως ότι οι άλλες χώρες αρχίζουν να διαμαρτύρονται κατά του «ΜΕΡΚΟΖΙ» (σύνθεση του ονόματος της Μέρκελ και του Σαρκοζί), ή την πολιτική των τετελεσμένων. Είναι πλέον καιρός να ξαναδώσουμε τον πρωτεύοντα ρόλο στην κοινοτική μέθοδο για την προετοιμασία των αποφάσεων και για την συμμετοχή σε αυτές όλων των χωρών μελών.

Ερ.: Τί πιστεύετε για την αγωγή που χορηγείται στην Ελλάδα;

-Γινόμαστε μάρτυρες της εν ισχύ επιστροφής του πνεύματος της «Συναίνεσης της Ουάσιγκτων» και των παλαιών πρακτικών του ΔΝΤ, ήτοι: «να μάθουμε στις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα να πεθάνουν αφού θεραπευθούν». Σε τρία χρόνια η Ελλάδα θα έχει χάσει πάνω από 10% του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος της. Ποιά λογική προσπάθεια θα μπορούσε (η Ελλάδα) να πραγματοποιήσει κάτω από αυτές τις περιστάσεις, για να μειώσει το έλλειμμά της;

Ζητούν (από την Ελλάδα) να ιδιωτικοποιήσει. Ποιός όμως δεν γνωρίζει τους γύπες της αγοράς; Πώς θέλετε, μια χώρα η οποία ευρίσκεται στα πρόθυρα θανάτου, να διαπραγματευθεί καλύτερους όρους όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις της; Θα έπρεπε να θέσει τις δημόσιες επιχειρήσεις της σε μια νέα δομή, να τις αποτιμήσει σε μία λογική τιμή, να δοθούν τα ανάλογα χρήματα στους Έλληνες, να σταθεροποιηθεί το ενεργητικό τους (να εξυγιανθούν) της και, στην κατάλληλη στιγμή να πωληθούν. Είναι κοινή λογική όλα αυτά.

Ερ.: Η σωτηρία της Ελλάδος θα είναι επίπονη;

-Η χώρα δραστηριοποιείται σε πολύ λίγες από τις κυρίαρχες οικονομικές δραστηριότητες στο διεθνές εμπόριο. Το πρόβλημα ανταγωνιστικότητος είναι ιδιαίτερο. Αυτό θα πρέπει να το λάβουμε υπ΄όψιν διότι, με το να σώζουμε τον Έλληνα πολίτη (στρατιώτη), σώζουμε το Ευρώ.

Ερ.: Οι επιφυλάξεις της Φινλανδίας και της Σλοβακίας να συνδράμουν την Ελλάδα μήπως είναι προάγγελος μιας εθνικιστικής στροφής;

-Η όλη ατμόσφαιρα δεν είναι καθόλου καλή και θυμίζει την δεκαετία του 1930. Ο ανερχόμενος εθνικισμός, ο επιθετικός λαϊκισμός, ο φόβος της παγκοσμιοποιήσεως, όλα αυτά αμφισβητούν το «ευρωπαϊκό σύμφωνο συμβιώσεως».

Απέναντι στις απειλές προς το Ευρώ, όπως επίσης και απέναντι στους κινδύνους της υφέσεως, η αντίδραση θα ήταν αυτονόητη. Τα μέτρα λιτότητος ήταν αναπόφευκτα για τα κράτη. Η Ε.Ε. θα έπρεπε να λάβει μέτρα ανάκαμψης (της οικονομίας). Δυστυχώς όμως, αντ’ αυτών, βλέπετε επιφυλάξεις για τα όσον αφορά τα μέτρα εντός του προϋπολογισμού και την έκδοση Ευρωομολόγων που ακόμη και αυτές οι αγορές απαιτούν.

Ερ.: Μήπως πρέπει να αλλάξει το Σύμφωνο;

-Βρίσκω ενθαρρυντική την θέση της Κας Μέρκελ για την υιοθέτηση ενός νέου Συμφώνου. Από την πλευρά μου θα έδινα προτεραιότητα στον μετασχηματισμό της Ευρωζώνης σε μια ενισχυμένη συνεργασία (όπως εξ άλλου το επιτρέπουν οι Συμφωνίες), κάτι το οποίο θα επέτρεπε να εξοπλισθεί η Οικονομική και Νομισματική Ένωση με μια μεγαλύτερη δυνατότητα λήψεως αποφάσεων και θα παρείχε νέα μέσα συνεργασίας και κοινών ενεργειών (συμπεριλαμβανομένου και ενός Ταμείου Συγκυριακών Ρυθμίσεων) καθώς επίσης και την δυνατότητα επιβολής κυρώσεων.

Σε αυτό το νέο Σύμφωνο, θα πρέπει να προβλέψουμε την δυνατότητα εξόδου μιας χώρας από την Ζώνη του Ευρώ με υπερενισχυμένη πλειοψηφία της τάξεως του 75%. Εάν υπήρχε μια τέτοια ρήτρα, οι Φιλανδοί και οι Σλοβάκοι θα το είχαν σκεφτεί δύο φορές πριν καθυστερήσουν την λήψη των αποφάσεων. Το να έχεις ένα κοινό νόμισμα προϋποθέτει πολύ απαιτητικές υποχρεώσεις.

Ερ.: Ποιά είναι η γνώμη σας για το έργο του Ζαν Κλώντ Τρισέ, ως επικεφαλής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας;

-Είχαμε τις διαφορές μας, αλλά του βγάζω το καπέλο. Όταν επικρατούσε η κακοφωνία, επενέβαινε στις αγορές, ανακάλεσε την Ιταλία στην τάξη και υιοθέτησε μια έξυπνη πολιτική αναχρηματοδοτήσεως ενός τμήματος του δημοσίου χρέους. Έσωσε το Ευρώ. Το μάθημα που απορρέει από την δράση του είναι ότι μια Κεντρική Τράπεζα οφείλει να σέβεται δύο κατευθυντήριες αρχές: την σταθερότητα των τιμών και τον έλεγχο του δημοσίου και του ιδιωτικού χρέους. Αυτή η δεύτερη αρχή έχει λησμονηθεί από το 1999.

Ερ.: Πιστεύετε στην ενδεχόμενο υπάρξεως μιας αγγλοσαξωνικής συνωμοσίας κατά του Ευρώ;

-Στην Ουάσιγκτων μερικοί φοβούνται μήπως το Ευρώ αποβεί επιζήμιο στην κυριαρχία του δολλαρίου. Κάποιοι άλλοι, πολύ πιο θεωρητικοί, εκτιμούν ότι ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα κράτος (στην περίπτωσή μας, ομοσπονδιακό). Τα μέλη όμως της Ε.Ε. δεν θέλησαν να προχωρήσουν περισσότερο σε απαγκίστρωσή τους από τις εθνικές κυριαρχίες.

Ερ.: Τί αναμένετε από την σύνοδο του G20;

-Να λάβουν αποφάσεις οι οποίες να βασίζονται σε μια καθαρή συμφωνία: την ενίσχυση των μέσων του ΔΝΤ, την ρύθμιση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και ιδιαίτερα το αίτημα για ύπαρξη εγγυήσεων για τις τράπεζες που κινδυνεύουν περισσότερο (“too big to fail”) καθώς επίσης και τον διαχωρισμό μεταξύ τραπεζών καταθέσεων (λιανικής) και επενδυτικών τραπεζών. Θα ήταν ένα ουσιαστικό πρώτο βήμα.

Συνέντευξη του JacquesDelors στους δημοσιογράφους AlainFujas και ClaireGatinois.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα LeMonde της 19ης Οκτωβρίου 2011

http://thousandnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7288:--------le-monde------&catid=36:economy&Itemid=29

Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά (61)

(κλικ επάνω στην εικόνα του κειμένου για μεγέθυνση)

Και άλλες διεθνείς ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά από την ιστοσελίδα του Καταλανού καθηγητή κλασσικής φιλολογίας Joan Coderch-i-Sancho “Akropolis World Νews” (http://www.akwn.net/).

Αιθίοπες

Το Βασίλειο της Αξώμης (Αξούμ) και οι μεγάλες εμπορικές αρτηρίες της περιοχής στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή.

Αἰθίοπες: Αρχαίος λαός της βορειοανατολικής Αφρικής, οι οποίοι ανήκαν, όπως και οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, στον λεγόμενο Χαμιτικό κλάδο της Λευκής ή Καυκασίας φυλετικής ομάδας. Αργότερα θα αναμιχθούν με νεγρικά στοιχεία που διείσδυσαν από τα νοτιοδυτικά, καθώς και με Σημίτες που έφθασαν στην χώρα από την άλλη πλευρά της Ερυθράς Θάλασσας, από την Αραβική χερσόνησο, κυρίως μεταξύ του 2ου και 9ου αιώνα μ.Χ. (βλ. Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, στο λήμμα Αιθιοπία).

Στις αρχαιοελληνικές πηγές ο όρος αρχικά σήμαινε τους κατοίκους των περιοχών νοτίως της Αιγύπτου, ενώ ως χώρα (Αιθιοπία), κάλυπτε γεωγραφικώς όλες τις περιοχές μετά τον πρώτο καταρράκτη του Νείλου και αρκετά αόριστα ολόκληρο το αποκαλούμενο σήμερα «κέρας της Αφρικής» δηλ. τα σημερινά κράτη της Δημοκρατίας του Τζιμπουτί, της Σομαλίας, της Αιθιοπίας (Αβησσυνία παλαιότερα), της Ερυθραίας, αλλά και του Σουδάν. Βεβαίως, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν και τις γεωγραφικές αντιλήψεις εκείνης της εποχής. Αργότερα, θα χρησιμοποιηθούν ειδικότερες ονομασίες, για λίγο ή πολύ ακριβέστερα προσδιορισμένες περιοχές στον Νότο της Αιγύπτου, όπως η Νουβία (μεταξύ 1ου και 3ου καταρράκτη του Νείλου), το Κούς (Kush), η χώρα των Κουσιτών (μεταξύ 3ου και 5ου), καθώς και η σχεδόν μυθική χώρα του χρυσού, το Πούντ (Punt, πιθανολογείται ότι πρόκειται για την περιοχή της σημερινής Ερυθραίας).

Σύμφωνα με τις συγκεχυμένες και αόριστες αντιλήψεις των Ομηρικών Επών, οι Αιθίοπες περιγράφονται (Οδύσ. Α 22) ως «οι απώτατοι των ανθρώπων, έσχατοι των ανδρών», οι οποίοι κατοικούσαν άλλοι στην Ανατολή και άλλοι στην Δύση. Στην Ιλιάδα (Α 423) υπάρχει αναφορά στους άμεμπτους - «αμύμονες» - Αιθίοπες που κατοικούν στον Ωκεανό και οι οποίοι συντρώγουν με τον Δία και τους άλλους Θεούς σε συμπόσια και προσφέρουν πλούσιες θυσίες στους θεούς (Ψ 205-207).

Στον Ηρόδοτο, οι αναφορές στους Αιθίοπες είναι εντελώς συγκεχυμένες (Β΄ 146, Γ΄ 17-25 και 97, Ζ΄ 70). Επηρεασμένος προφανώς από τον Όμηρο, υποστηρίζει ότι υπάρχουν δύο διαφορετικές φυλές, που διαφέρουν στην γλώσσα και στα μαλλιά (Ζ΄ 70), ενώ στην διήγησή του για την εκστρατεία του Καμβύση και την κατάκτηση της Αιγύπτου, αναφέρει μια άλλη εκστρατεία του Πέρση αυτοκράτορα εναντίον των «μακροβίων Αιθιόπων, που κατοικούν στην Λιβύη, κοντά στην νότια θάλασσα» (Γ΄ 17), για τους οποίους «λέγεται ότι είναι οι πιο υψηλόσωμοι και οι πιο όμορφοι απ’ όλους τους ανθρώπους» (Γ΄ 20).

Ο Στράβων, αφιερώνει ένα μικρό μέρος του ΙΖ΄ Βιβλίου των «Γεωγραφικών» του στην περιγραφή της Αιθιοπίας και των Αιθιόπων έχοντας ως πηγή κυρίως τον Ερατοσθένη (ΙΖ΄ Ι. 3). Διακρίνει τους Αιθίοπες από τους Νουβίους (που τους αποκαλεί Νούβες) και δίνει σε ένα άλλο σημείο, μια πολύ ασαφή εικόνα της χώρας και των κατοίκων της, που πιστεύει ότι δεν διαφέρουν μεταξύ τους (Β΄ ΙΙΙ. 8). Προσπαθεί μάλιστα να δικαιολογήσει τον Όμηρο που ανέφερε ότι οι Αιθίοπες κατοικούν άλλοι στην Δύση και άλλοι στην Ανατολή (Α΄ ΙΙ. 22-26). Μνημονεύει τέλος και διάφορους άλλους λαούς της χώρας όπως οι Βλέμμυες, οι Τρωγλοδύτες, οι Ιχθυοφάγοι κ.λ.π.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, αναφέρεται επίσης στους Αιθίοπες και στην Αιθιοπία, ιδίως στην Πρώτη Βίβλο της «Βιβλιοθήκης Ιστορικής», όχι όμως αυτοτελώς, αλλά σε σχέση πάντα με την Αίγυπτο, καθώς και στην Τρίτη Βίβλο, όπου περιγράφει διάφορους λαούς της Αιθιοπίας μεταφέροντας παραδοξολογίες άλλων συγγραφέων με αποτέλεσμα να μη περιλαμβάνεται τίποτε το σημαντικό ή το καινούριο, στα διασωθέντα τμήματα των κειμένων του.

Είναι πάντως γεγονός ότι στους Ελληνιστικούς, στους χρόνους της Ρωμαιοκρατίας, αλλά συχνά και σε νεώτερες εποχές, να υπάρχει μόνιμη σύγχυση με αποτέλεσμα η Νουβία (σημερινό βόρειο τμήμα του Σουδάν), αλλά και το Κους (το κεντρικό τμήμα) να αποκαλούνται Αιθιοπία και να ταυτίζονται μαζί της. Κλασσικό παράδειγμα αυτής αοριστίας και σύγχυσης αποτελεί και το γεγονός ότι η 25η Δυναστεία της Αιγύπτου, αποκαλείται Αιθιοπική από τον Μανέθωνα (Αιγύπτιος ιερέας και ιστορικός που έγραψε σε ελληνική γλώσσα, στην αυλή του Πτολεμαίου Β΄ του Φιλαδέλφου 285-247 π.Χ., τα περίφημα «Αιγυπτιακά», μια ιστορία της Αιγύπτου σε 3 βιβλία από τα μυθικά χρόνια μέχρι την τελευταία Δυναστεία της, την 30η), ενώ στην πραγματικότητα ήταν Κουσιτική.

Όπως διαπιστώθηκε από την νεώτερη έρευνα, η παλαιότερη ονομασία της Αιθιοπίας, Αβησσυνία, προέρχεται από το όνομα «Αβασάτ» με το οποίο αποκαλούσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τους πραγματικούς Αιθίοπες (Π-Λ-Μπ).

Πέρα όμως από τις οποιεσδήποτε αρχαιοαιγυπτιακές επιδράσεις και πολιτιστικές επιρροές, η πραγματική Ιστορία αυτής της χώρας (της Αβησσυνίας, σημερ. Αιθιοπίας) αρχίζει ουσιαστικά τον 6ο αιώνα π.Χ. με την εμφάνιση ενός πολιτισμού, στενά συνδεδεμένου με τους ιθαγενείς πολιτισμούς της Νοτιοδυτικής Αραβίας, τον Μιναϊκό και τον Σαβαϊκό (=από τον όνομα της Βιβλικής χώρας του Σαβά). Τα χαρακτηριστικά του ήσαν η αστρική θρησκεία, η ιερή βασιλεία, διάφοροι ιδιόμορφοι κοινωνικοί θεσμοί, η εντατική καλλιέργεια της γης και μια ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τέχνη (βλ. λήμμα Αιθιοπία, Π-Λ-Μπ).

Στην διάρκεια της Πτολεμαϊκής περιόδου της Αιγύπτου, η Αιθιοπία δέχτηκε σημαντικές ελληνιστικές επιδράσεις, που αντικατέστησαν τις νοτιοαραβικές (βλ. B. Davidson: Ιστορία της Αφρικής, σελ. 61). Τα πολυσύχναστα λιμάνια της Πτολεμαΐδος (που ιδρύθηκε από τους Πτολεμαίους της Αιγύπτου) και της Αδούλης, εξυπηρετούσαν όλο το διαμετακομιστικό εμπόριο μεταξύ Μεσογείου, Ερυθράς θαλάσσης και Ινδικού Ωκεανού (βλ. Χάρτη παραπάνω).

Προς το τέλος όμως της 1ης χιλιετίας π.Χ. και μέχρι τις αρχές της Χριστιανικής περιόδου, Σημίτες μετανάστες από την Νοτιοδυτική Αραβία, θα εγκατασταθούν στην Αιθιοπία φέρνοντας μαζί τους, εκτός από την γλώσσα τους και μια μορφή της αλφαβητικής Σαβαϊκής γραφής (βλ. Εικόνα), το παλαιότερο κείμενο της οποίας χρονολογείται γύρω στο 500 π.Χ. και κατατάσσεται στην ομάδα των Νότιων Αραβικών (συμφωνικών) αλφαβήτων.

Σαβαϊκή αλφαβητική (συμφωνική) γραφή

Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η γλώσσα των αυτοχθόνων λαών της Αιθιοπίας δεν ήταν σημιτική, αλλά ανήκε στην λεγόμενη Κουσιτική ομάδα των Χαμιτικών γλωσσών. Στην σημερινή Αιθιοπία Κουσιτικές γλώσσες ομιλούνται από περίπου 15.000.000 κατοίκους της, με σπουδαιότερες γλώσσες την Γκαλίνυα (ή Ορόμο), την Σομαλική, την Σιντάμα και την Αφάρ-Σάχο.

Μεταξύ του 2ου και 9ου αιώνα μ.Χ. θα συντελεστεί η πλήρης συγχώνευση των μεταναστών με τους ιθαγενείς και θα έχει ως αποτέλεσμα την ακμή του περίφημου Βασιλείου της Αξώμης (Αξούμ, Axoum), με κέντρο την ομώνυμη πόλη στο οροπέδιο Τιγκράϊ, στο βόρειο άκρο του σημερινού κράτους της Αιθιοπίας, η ίδρυση του οποίου τοποθετείται λίγο μετά το 50 μ.Χ. Το Βασίλειο της Αξώμης θα περιλάβει στα δυτικά και περιοχές του αρχαίου Μεροϊτικού Βασιλείου (βλ. Νούβιοι), καθώς και (μεταξύ του 3ου – 6ου αιώνα μ.Χ.) τις εκτάσεις του νοτιοαραβικού Βασιλείου των Ιμυαριτών, που είχε προκύψει από την συγχώνευση των ηγεμονιών των Σαβαίων (βλ. λήμμα Ναβαταίοι) και Μιναίων (βλ. Χάρτη παραπάνω).

Αιθιοπική συλλαβική γραφή

 (15ος αιώνας μ.Χ.)

Οι Σημίτες μετανάστες που προαναφέραμε, θα διαδώσουν στην Αιθιοπία την γλώσσα τους, που δεν είναι άλλη από την Γκιέζ (Ge’ez), την Μεσαιωνική επίσημη γλώσσα, η οποία σήμερα δεν ομιλείται, αλλά διαφυλάχθηκε από την Αιθιοπική Εκκλησία ως λειτουργική γλώσσα. Η σημερινή Αμχαρική, επίσημη γλώσσα του κράτους της Αιθιοπίας, πρωτοεμφανίσθηκε με γραπτά κείμενα τον 13ο αιώνα μ.Χ. και είναι απόγονος της Γκιέζ.

Η πρωϊμότερη ένδειξη για την ύπαρξη της Αιθιοπικής γραφής, προέρχεται από επιγραφές και νομίσματα του 4ου αιώνα μ.Χ., την εποχή του προσηλυτισμού της χώρας στον Χριστιανισμό, από Έλληνες ιεραποστόλους. Πάντως η γραφή εκείνης της περιόδου περιέχει ακόμη αρκετά στοιχεία της Σαβαϊκής γραφής, η οποία ήταν συμφωνική, όπως όλες οι Σημιτικές γραφές. Βαθμιαία, θα αναπτύξει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως νέα διάταξη των γραμμάτων, συστηματική και υποχρεωτική μορφή φωνηεντισμού, καθώς και φορά γραφής από τα αριστερά προς τα δεξιά, που αναμφίβολα οφείλεται σε ελληνική επίδραση.

Χαρακτηριστικό στοιχείο της ελληνικής πολιτιστικής επιρροής στην περιοχή, είναι και η ύπαρξη της λεγόμενης «επιγραφής της Αδούλης» στα Ελληνικά, μιας αφήγησης των εκστρατειών (τον λεγόμενο Γ΄ Συριακό πόλεμο 246-241 π.Χ.) του Πτολεμαίου Γ΄ της Αιγύπτου (246-222 π.Χ.), που χρονολογείται στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. Η ίδια η επιγραφή έχει χαθεί, αλλά ευτυχώς το κείμενό της διασώθηκε από τον Βυζαντινό έμπορο και στην συνέχεια μοναχό, Κοσμά τον Ινδικοπλεύστη, ο οποίος είχε αντιγράψει την επιγραφή, τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Ένας από τους σημαντικότερους αρχαίους βασιλιάδες της Αξώμης ήταν ο Εζάνα, ο οποίος ανήλθε στον θρόνο γύρω στο 325 μ.Χ. Στον αρχικό του τίτλο «Βασιλεύς της Αξώμης» πρόσθεσε μετά από τις κατακτήσεις του και τους τίτλους «Ηγεμών του Χιμυάρ και του Σαβά (περιοχές της ΝΔ Αραβίας), του Κους (Μερόης) και των Μπέζα (λαός της ερήμου που ζούσε μεταξύ Αιγύπτου και Αιθιοπίας)».

Ο Εζάνα ήταν αυτός που ολοκλήρωσε την κατάρρευση του κουσιτικού Βασιλείου της Μερόης (βλ. λήμματα Κουσίτες και Νούβιοι). Αφορμή για τον πόλεμο που κήρυξε ο Εζάνα εναντίον της Μερόης, όπως προκύπτει από σχετικές επιγραφές, υπήρξαν οι επιδρομές ενός λαού της ερήμου που είχε εγκατασταθεί πρόσφατα στο Κους. Στην περίφημη επιγραφή του Εζάνα, αποκαλούνται Νόμπα και κόκκινοι Νόμπα. Πιθανολογείται ότι πρόκειται για τα τελευταία κύματα από Νούβιους, οι οποίοι εγκατέλειψαν οριστικά τις ξερές εκτάσεις της Σαχάρας.

Ο Εζάνα θα εισβάλει στην Μερόη ακολουθώντας τον ρου του παραπόταμου του Νείλου, Ατμπάρα (Atbara) και θα συντρίψει τους Νόμπα, λεηλατώντας και καταστρέφοντας ταυτόχρονα τις πόλεις της Μερόης, αλλά και την ίδια την Μερόη. Αυτή είναι και η τελευταία πληροφορία που έχουμε για το αρχαίο Κους.

Στην διάρκεια της βασιλείας του Εζάνα, η χώρα θα δεχθεί τον Χριστιανισμό, όπως προαναφέραμε, από δύο Έλληνες ιεραποστόλους, τον Αιδέσιο και τον Φρουμέντιο. Ο Φρουμέντιος μάλιστα, θα χειροτονηθεί γύρω στο 340 μ.Χ. από τον Αρχιεπίσκοπο Αλεξανδρείας, τον Μέγα Αθανάσιο, ως ο πρώτος Επίσκοπος της Αιθιοπίας.

Η παρακμή της Αξώμης θα αρχίσει τον 6ο αιώνα μ.Χ. κάτω από τα πλήγματα των Σασσανιδών Περσών (για την Δυναστεία των Σασσανιδών βλ. λήμμα Πέρσες) και των Αράβων, τα εμπορικά συμφέροντα των οποίων είχαν πληγεί σοβαρά από τους ικανούς ηγεμόνες της Αξώμης.

Γύρω στο 975 μ.Χ. το Βασίλειο της Αξώμης θα καταστραφεί από τους Γκάλα, έναν λαό κουσιτικής καταγωγής που ήταν εγκατεστημένος στις εκτάσεις γύρω από την λίμνη Αμπάγια (στις ΝΔ περιοχές του σημερινού κράτους της Αιθιοπίας) και οι οποίοι είχαν προσηλυτισθεί στο Ιουδαϊσμό. Στα τέλη του 10ου αιώνα μ.Χ. το Βασίλειο της Αξώμης έπαυσε να υπάρχει.

Από το Λεξικό των Λαών του Αρχαίου Κόσμου του Δημήτρη Ε. Ευαγγελίδη και στο οποίο παραπέμπουν οι αναφορές σε λήμματα που γίνονται στο κείμενο.