Οι ανθρώπινες αξίες στην εποχή του ΔΝΤ

Ένα κείμενο προβληματιμού από τον φίλο συγγραφέα Σάββα Γρηγοριάδη που αξίζει να διαβαστεί και να μας βοθήσει να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχουν και άλλα ιδανικά, πέρα από την καθημερινή κατάθλιψη και μιζέρια.

ΔΕΕ

Η αξία στην εποχή του ΔΝΤ

Του Σάββα Γρηγοριάδη

Όταν τέλειωσε η ταινία «300» (που είχα πάει χαράματα στη Θεσσαλονίκη να τη δω σε πρώτη προβολή), σηκώθηκα από τη θέση μου δακρυσμένος και πήγα να μαζέψω το μπουφάν μου. Σήκωσα το κεφάλι μου, καθώς τα φώτα άναψαν και είδα ένα ολόκληρο κοινό του κινηματογράφου να αντιδράει με τον ίδιο τρόπο στα ερεθίσματα που είχε δεχθεί εδώ και λίγες ώρες. Έκλαιγαν. Όλοι έκλαιγαν.
Ίσως ήταν το συγκινητικός τέλος. Ίσως ο τέλειος τρόπος με τον οποίο το Χόλυγουντ εδώ και δεκαετίες έχει καταφέρει να διεγείρει το θυμικό μας προκαλώντας συγκινήσεις. Ίσως πολύ άλλοι λόγοι. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι ο κυριότερος από όλους δεν ήταν παρά ο πιο απλός. Όλοι θα ήθελαν να βρίσκονται εκεί τη στιγμή που ο καρτουνίστικος Λεωνίδας φώναζε:
«Σπαρτιάτες, ετοιμαστείτε για τη δόξα».
Όλοι οι άνθρωποι επιδιώκουμε να αφήσουμε το στίγμα μας μέσα στα όρια του χρόνου. Η συνειδητοποίηση της εύθραυστης φύσης μας και της προσωρινότητας μας σε αυτή τη ζωή, μας ωθεί να αναζητήσουμε την αθανασία μέσα από πράξεις ή έστω απλά σημεία που θα διατυμπανίζουν περίτρανα το ότι ήμασταν και εμείς εδώ. Σκέφτομαι και άρα υπάρχω; Ή καλύτερα με σκέφτεσαι και άρα υπήρξα;
Οι τρόποι με τους οποίους επιδιώκουμε την υπενθύμιση της ύπαρξής μας διαφοροποιούνται ανάλογα με τις ικανότητες που διαθέτουμε, αλλά και ανάλογα με την εποχή.
Όσον αφορά το πρώτο, δεν έχει τεράστια διαφορά ο επιστήμονας που επιδιώκει να βρει τη θεραπεία στον καρκίνο από τον πιτσιρικά που φεύγοντας για το στρατό γράφει με τεράστια γράμματα στον τοίχο της πολυκατοικίας του «Στάθης, 314, Θήβα, φεύγω» ή «Σούλα, σʼ αγαπάω». Όλα είναι εκφάνσεις της ίδιας τάσης για αθανασία, καθώς ο θάνατος κάθε μέρα έρχεται και πιο κοντά μας.
Όσον αφορά το δεύτερο, κάθε εποχή δίνει τις δικές της δυνατότητες και κυρίως ευκαιρίες. Έχει διαφορά το να ζεις σε μία εποχή που οι πάντες γλεντάν μακάριοι από το να είσαι έτοιμος για δράση σε μία στιγμή που απαιτεί τον ήρωα. Στην πρώτη περίπτωση το να επιδιώκεις τη θυσία και τη δόξα του ήρωα σε καθιστά απροσάρμοστο. Στη δεύτερη, είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή. Ο τρελός από τον ήρωα τελικά δεν έχουν και μεγάλη διαφορά. Είναι απλώς ζήτημα συγχρονισμού.
Μετά από αυτές τις διαπιστώσεις ας ωθήσουμε τη σκέψη μας σε λίγο πιο δυσάρεστα συμπεράσματα. Αν αποδεχτούμε την αλήθεια της επιζήτησης της αιωνιότητας στην ύπαρξή μας και με το δεδομένο ότι ουδείς εκών κακός, που ισχυριζόταν ο κακομοίρης ο Σωκράτης καθώς έπινε το κώνειο που τον πότιζαν οι συμπολίτες του, συμπεραίνεται ότι τελικά η κάθε μας πράξη αντηχεί στην αιωνιότητα, αλλά βασίζεται στις αξίες που έχει η κοινωνίας μας και στα πρότυπα που μας παρέχονταν από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά.
Για το Σπαρτιάτη που από μικρό παιδί ατσαλωνόταν στη σκέψη ότι η δόξα συνοδεύει το θάνατο στη μάχη για την Ελευθερία του, οι Θερμοπύλες ήταν μία φυσιολογική κατάληξη. Ποια όμως μπορεί να είναι η επιδίωξη ενός ανθρώπου που μεγάλωσε επιδιώκοντας τη διασκέδαση των μπουζουκιών;
Πολύ πριν την οικονομική κατάρρευση της χώρας μας προηγήθηκε μια πνευματική κατάρρευση. Ο Αλέξανδρος ο Γ΄, που η ιστορία ονόμασε Mέγα, κοιμόταν έχοντας την Ιλιάδα στο προσκεφάλι του και επιδίωκε να μιμηθεί τον Αχιλλέα. Ποια η ομοιότητα με το νεοέλληνα που δεν κοιμόταν ποτέ, ονειρευόμενος με κλειστά μάτια το πότε θα αποκτήσει ένα πολυτελές αυτοκίνητο και μία βίλα με πισίνα, χωρίς να πληρώσει στην Εφορία γι’ αυτά;
Πρωταρχικά, υποφέραμε από την αλλοτρίωση των αξιών που θα αποτελούσαν σημείο αφετηρίας για την επιδίωξη της αθανασίας και όχι από την έλλειψη αυτής καθ’ αυτής της επιδίωξης. Με άλλα λόγια ο πόλεμος υπήρχε από πολύ πιο πριν, οι ήρωες ήταν έτοιμοι να εκκολαφτούν, το μόνο πρόβλημα υπήρξε ότι το πεδίο της μάχης ήταν άκαιρο και άσκοπό. Σαν να είσαι έτοιμος να κατακτήσεις το πρωτάθλημα του ποδοσφαίρου, αλλά να πηγαίνεις να παίξεις γκολφ. Όσο καλός και αν είσαι στο γκολφ, το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Δεν θα γίνεις ποτέ πρωταθλητής.

Και ξαφνικά ήρθε η κρίση. Μία κρίση τόσο ασαφής και περίεργη, που απέκτησε σχεδόν μεταφυσικά χαρακτηριστικά. Κανένας δεν γνώριζε από το που προήλθε, κανένας δεν κατάλαβε το που οφειλόταν και φυσικά κανένας δεν προσπάθησε να κατανοήσει τα βαθύτερα χαρακτηριστικά της. Μία άγνοια που οδήγησε σε καταπληκτικά τραγελαφικά αποτελέσματα.
Πολιτικώς, οι άνθρωποι που διαχειρίστηκαν την εποχή που μας οδήγησε στην παρούσα κατάσταση, αυτοπροβλήθηκαν ως επίδοξοι σωτήρες. Κάτι σαν να αναλαμβάνει ο κακός ο λύκος την προστασία της κοκκινοσκουφίτσας, καθώς πηγαίνει να επισκεφτεί τη γιαγιά της.
Ηθικώς, όλοι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, βρήκαν άπειρες δικαιολογίες για τον εαυτό τους, αλλά καμία μα καμία απολύτως εξήγηση για την κατάσταση. Είτε μιλάμε για τη συζήτηση στα καφενεία είτε για τις περισπούδαστες συζητήσεις στην τηλεόραση, το μεγάλο καφενείο της εποχής μας, η ανάλυση της κρίσης θυμίζει ιεροκήρυκες τις περίφημες εποχές της ιεράς εξέτασης. Όλοι έσφαλαν εκτός από τους εαυτούς μας.
Επαναστατικώς, ακόμα και το κίνημα των αγανακτισμένων, που παρουσιάστηκε ως αυθόρμητη εξέγερση απλών πολιτών, δεν είναι παρά μία τρομακτικά ειρωνική προσπάθεια να μην αλλάξει τίποτα. Για πρώτη φορά στην ιστορία η επανάσταση όχι μόνο δεν επιδιώκει την αλλαγή, αλλά προσπαθεί να καθιερώσει την παρακμή ως πανάκεια.
Τελικά τίθεται το πιο σημαντικό ερώτημα: Θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε;
Η όλη κατάσταση θυμίζει μία οικογένεια, στην οποία τα παιδιά είναι κακομαθημένα και οι γονείς τουλάχιστον αδαείς. Και σαν εκείνες τις εκπομπές που έχουν γίνει της μόδας τελευταία, έχει έρθει η νταντά, με την πείρα και τις σπουδές της, για να αλλάξει θεμελιακά τη δομή της οικογένειας, αλλά, και αυτό είναι το πιο γελοίο της υπόθεσης, όχι τους ανθρώπους που την απαρτίζουν.
Κατ` αυτό τον τρόπο, η ελληνική κοινωνία δέχεται μία τρομακτική πίεση για αλλαγή, αλλά μόνο δομικά και όχι ουσιαστικά. Όλοι ενδιαφέρονται να αλλάξουν τον Έλληνα, να τον κάνουν πιο πλούσιο (;), πιο πειθαρχημένο και πιο εργατικό, όμως ουδείς σκέφτεται να τον κάνει καλύτερο.
Η ουσία στην αντιμετώπιση της κρίσης δεν βρίσκεται σε κοινωνικά πειράματα, σε αλλαγή του εξουσιαστικού σκηνικού ή στο περίφημο πέρασμα σε ένα νέο πολιτικό κύκλο. Η αλήθεια είναι πιο απλή και λιτή. Η κρίση είναι όντως μία ευκαιρία για έναν επανακαθορισμό των αξιών έτσι ώστε να στοχοποιηθεί και πάλι η αναζήτηση της αθανασίας μέσα από πράξεις που οδηγούν σε εσωτερική ανέλιξη.
«Έλληνες, ήρθε η ώρα για τη δόξα» θα μπορούσε να αναφωνήσει κανείς.
Ίσως και πάλι η μάχη να είναι αδύνατον να κερδηθεί, αλλά παρόλα αυτά αξίζει να δοθεί, αν πρόκειται να ανακαλύψουμε και πάλι τους εαυτούς μας.
Παίξτε με τα νούμερα, φορολογήστε, αλλάξτε και πάλι όλη την κοινωνία. Το ευτύχημα είναι ότι στη ιστορία δεν υπάρχουν κενά και η ίδια η κοινωνία που δομικά τσαλαπατιέται θα βρει τον τρόπο να ξεπεράσει τις δυσκολίες βασισμένη στις δύο αέναες και αδερφές ανθρώπινες τάσεις.
Το ατομικό κυνήγι της υστεροφημίας βάσει των θεμελιακών κοινωνικών αξιών.
Και αν οι αξίες αυτές επαναδιατυπωθούν, θα έρθει και πάλι η εποχή των ηρώων. 

Σάββας Γρηγοριάδης

18-9-2011

Αμερικανικές βαλκανικές ραδιουργίες

Είναι γνωστό, από παμπάλαια, ότι το δόγμα "διαίρει και βασίλευε" αποτελεί παγία τακτική των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη (η διεθνής κοινότητα, όπως κατ' ευφημισμό και "πολιτικώς ορθά" ονομάζονται πλέον), που εκμεταλλευόμενες τοπικές διαφορές και αντιθέσεις, επιβάλλουν τα δικά τους συμφέροντα σε κάποια περιοχή. Τα "παιχνιδάκια" αυτά τα έχουμε ζήσει στο πετσί μας εδώ στα Βαλκάνια (στην νοτιοανατολική Ευρώπη, για να είμαστε και πάλι "πολιτικά ορθοί"), τόσο στην διάρκεια των δύο περασμένων αιώνων - του 19ου και του 20ου - όσο και σήμερα. Οι συνεχιζόμενες αποκαλύψεις από τα Wikileaks απορρήτων εγγράφων των αμερικανικών υπηρεσιών μας αποκαλύπτουν ότι η "μεγάλη μας σύμμαχος" εξακολουθεί να ραδιουργεί ακολουθώντας το προαναφερθέν δόγμα. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση όλα αυτά να είναι συνωμοσίες κάποιων υπαλληλίσκων και πρακτορίσκων, που εξυπηρετούν δικές τους επιδιώξεις, συμφέροντα ή απωθημένα, αλλά δεν θεωρώ πειστική αυτήν την εκδοχή. Στις αναρτήσεις που ακολουθούν στην συνέχεια οι αναγνώστες μπορούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

ΔΕΕ

Wikileaks: Οι φόβοι των ΗΠΑ

για τους Βορειοηπειρώτες!

Αποκλειστικό:

Σύμφωνα με το από 2009-02-27 τηλεγράφημα της Αμερικανικής πρεσβείας στα Τίρανα με τίτλο "Ερωτηματολόγιο του προφίλ ενός ασφαλούς περιβάλλοντος" και κωδική ονομασία TIRANA000140, το οποίο αποτελεί ουσιαστικά απαντήσεις του πρέσβη Ουίδερς σε ερωτήσεις που του είχαν σταλεί προηγουμένως. Το cablegram (τηλεγράφημα) του Wikileak προβάλει τους πιθανούς κινδύνους για τις ΗΠΑ από ομάδες, διαδηλώσεις, τρομοκράτες κλπ.

Στην πρώτη παράγραφο με υπότιτλο Διαδηλώσεις, αριθμεί τις μειονότητες οι οποίες θα μπορούσαν να προβούν σε Αντί-Αμερικανικές διαδηλώσεις αριθμώντας πρώτη την Ελληνική μειονότητα αλλά και τους Βλάχους στη συνέχεια. Ο Ουίδερς δεν διευκρινίζει τους λόγους που θεωρεί ως κίνδυνο τις εθνικές μειονότητες και τις βάζει στην ίδια κατηγορία με τους Σουνίτες Μουσουλμάνους της Αλβανίας. Όπως και δεν διευκρινίζει τους λόγους για τους οποίου επιλέγει τις συγκεκριμένες μειονότητες Ελληνική, Αιγυπτιακή, Βλάχικη και Ρομά και όχι άλλες όπως τους Σκοπιανούς, Σέρβους ή Μαυροβούνιους.

Ακολουθεί το τηλεγράφημα το οποίο κατατάσσεται ως ΑΠΟΡΡΗΤΟ:

« 1. (C) ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

Ναι, υπάρχουν τέσσερις μεγάλες θρησκευτικές ομάδες που στη θεωρία, θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αντιαμερικανικές διαδηλώσεις. Ωστόσο, καθώς η Αλβανία έχει μια μακρά ιστορία διαθρησκευτικής ανοχής και σχεδόν όλοι οι Αλβανοί είναι φιλο-Αμερικανός, κρίνουμε την προοπτική αυτή μακρινή. Κάποια ριζοσπαστικά στοιχεία μέσα στη Suni (Σουνίτικη) μουσουλμανική κοινότητα θα είναι τα πιο πιθανά να διαδηλώσουν κατά των ΗΠΑ, στην περίπτωση που προκληθούν. Υπάρχουν διάφορες εθνικές κοινότητες στην χώρα, συμπεριλαμβανομένης της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ, Αιγυπτιακής, ΒΛΑΧΙΚΗΣ και ΡΟΜΑ. (τα κεφαλαία είναι όπως στο τηλεγράφημα) Ενδεχομένως κάποια από αυτές τις ομάδες θα μπορούσε να διενεργήσει αντι-αμερικανικές διαδηλώσεις, ωστόσο, καμία τους δεν το έχει κάνει. Αυτές οι πιθανές διαδηλώσεις θα μπορούσαν να είναι σημαντικές σε θέρμη, αλλά όχι σε αριθμό συμμετεχόντων, αν και μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει καμία σημαντική θρησκευτική διαδήλωση στα Τίρανα.»

Ακολουθεί το Αγγλικό αυθεντικό κείμενο:

 ID 09TIRANA140

SUBJECT SECURITY ENVIRONMENT PROFILE QUESTIONNAIRE -
DATE 2009-02-27 00:00:00
CLASSIFICATION SECRET
ORIGIN Embassy Tirana
TEXT S E C R E T TIRANA 000140
DS/IP/ATA, DS/IP/EUR
E.O. 12958: DECL: 02/26/2019
TAGS: ASEC, PTER

SUBJECT: SECURITY ENVIRONMENT PROFILE QUESTIONNAIRE - SPRING 2009
REF: STATE 33533
Classified By: RSO PATRICK LEONARD FOR REASON 1.4 (g)

1. (C) DEMONSTRATIONS
A. Yes, there are four major religious groups that in theory,
could carry out anti-American demonstrations. However, as
Albania has a long history of inter-faith tolerance and
almost all Albanians are pro-American, we judge the prospect
to be remote. Some radical elements within the Suni Muslim
community would be the most likely to demonstrate against the
U.S., if so provoked. There are several ethnic communities in
the country including GREEK, Egyptian, VLACH and ROMA.
Potentially any of these groups could carry out anti-American
demonstrations, however, none have done so. These potential
demonstrations could be significant in fervor but not in
number of participants, although so far, there have been no
significant religious demonstrations in Tirana.

Το τηλεγράφημα εν συνεχεία αναφέρεται σε άλλα ζητήματα ασφαλείας όπως τα χαρακτηριστικά των διαδηλώσεων από το '90 και μετά, σε τρομοκρατικές ομάδες, διεθνείς διασυνδέσεις τρομοκρατών και στην ευκολία με την οποία μπορούν να βρεθούν εκρηκτικές ύλες στην Αλβανία αλλά και σε γειτονικές χώρες. Αναφορά κάνει και στους αστυνομικούς για τους οποίους όπως λέει, έχουν μια παράδοση στη δωροδοκία, λόγω του μισθού τους που πλησιάζει μόλις τα 250$ το μήνα.

Πηγή: http://borioipirotika.blogspot.com/2011/09/wikileaks_11.html

WIKILEAKS: ΟΙ ΗΠΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΥΝ

ΤΟ "ΤΣΑΜΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ"

 

Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφόρησε σήμερα η εφημερίδα Shqip. Τα έγγραφα που βγήκαν τις τελευταίες μέρες στο φως της δημοσιότητας από το Wikileaks του Τζούλιαν Ασάντζ, και αφορούν τηλεγραφήματα του πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ στα Τίρανα Τζον Ουίδερς, ταρακουνούν τη χώρα, ενώ το σημερινό αφορά άμεσα τις σχέσεις Ελλάδας - Αλβανίας.

Ακολουθεί η δημοσίευση μόνο από το borioipirotika.blogspot.com:

Η Αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να συγκρουστεί με την Ελλάδα για το "Τσάμικο". Αυτό είναι ένα από τα συμπεράσματα της ανάλυσης του πρώην Πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στα Τίρανα, Τζον Γουίδερς, σε ένα τηλεγράφημα που έστειλε στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις 10 Νοεμβρίου 2008. Στο έγγραφο αυτό, ο πρέσβης των ΗΠΑ κάνει μια λεπτομερή σύνοψη και ανάλυση του όλου προβλήματος των Τσάμηδων, παρέχοντας λεπτομερή "ιστορικά στοιχεία". Σύμφωνα με τον Γουίδερς, η αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να συγκρουστεί με την Ελλάδα, φοβούμενη ότι θα της χρεωθεί εθνικισμός. Στο τηλεγράφημα της 10ης Νοεμβρίου σημείωσε ότι "Οι Αλβανοί Τσάμηδες που εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου είναι έτοιμοι να ξεκινήσουν μια δικαστική μάχη σχετικά με το ζήτημα της ελληνικής ιθαγένειας και της αποζημίωση σε σχέση με την κακομεταχείριση από την ελληνική κυβέρνηση για ζημιές κατά τον βίαιο διωγμό. Πολύ ελάχιστα πράγματα έγιναν για το ζήτημα των τσάμηδων δεδομένου ότι με ψήφισμα του Κοινοβουλίου το 1994, οπότε και αναγνωρίστηκε ως ένα θέμα και φαίνεται ότι η αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να αντιπαρατεθεί με την Ελλάδα και να θέσει σε κίνδυνο τις σχέσεις, επιμένοντας στο θέμα αυτό. Η νομική προοπτική του θέματος απαιτεί περισσότερη προσοχή από τους Τσάμηδες, αλλά δεν είναι σαφές ποιο δικαστήριο θα έχει αρμοδιότητα να ασχοληθεί με αυτό το συγκεκριμένο πρόβλημα. "

Παρακάτω, ο Πρέσβης Withers περιγράφει με την οπτική του για το Τσάμικο ζήτημα, το οποίο ως φαίνεται αντικατοπτρίζει και την μυστική γραμμή των ΗΠΑ επί του Τσάμικου:

«Οι Τσάμηδες είναι Αλβανοί που ζούσαν στη δυτική Ελλάδα. Κοντά στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, περίπου 20 χιλιάδες με 40 χιλιάδες Τσάμηδες εκδιώχθηκαν από την Ελλάδα ως συνεργοί του φασισμού και εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία. Στην αρχή η μεταχείρισή τους ήταν καλή στην Αλβανία, αλλά αργότερα στράφηκε εναντίον της η κομμουνιστική κυβέρνηση και εκτελέστηκαν πολλά μέλη της. Ως αποτέλεσμα, η Τσάμηδες ήταν ισχυρές αντιπάλους του κομμουνιστικού καθεστώτος. Πολλά μέλη της Τσάμικης κοινότητας σήμερα είναι στον κεντροδεξιό συνασπισμό (φιλοκυβερνητική) και πιστεύουν ότι ο αριθμός του Τσάμικου πληθυσμού στην Αλβανία εκτιμάται σε 400 χιλιάδες κατοίκους. Οι Τσάμηδες έχουν αγωνιστεί επί μακράν για την επιστροφή (στην Ελλάδα). Τον Οκτώβριο (2011), ο Tahir Muhedini, Τσάμης ηγέτης και πρόεδρος του κόμματος PDI, δήλωσε στον πολιτικό σύμβουλο της πρεσβείας, πως οι Τσάμηδες, σε συνεργασία με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της αλβανικής κυβέρνησης, τα ονόματα των οποίων δεν ανέφερε, έχουν ετοιμάσει το νομικό πλάνο για το ζήτημα της κακοποίησης και της «γενοκτονίας» από την ελληνική κυβέρνηση. Ο Muhedini πρόκειται να ετοιμάσει το φάκελο και να το στείλετε στο Διεθνές Δικαστήριο. Ο Muhedini είπε πως κανένα από τα προβλήματα της Τσάμικης κοινότητας δεν έχει επιλυθεί και δεν μπορεί να επιλυθεί χωρίς την βοήθεια της Αλβανικής κυβέρνησης. Ωστόσο, σύμφωνα με Muhedini, η αλβανική κυβέρνηση έχει δώσει μια μικρή βοήθεια για το ζήτημα των τσάμηδων, μετά την υπερψήφιση του ψηφίσματος το 1994, οπότε και αναγνωρίστηκαν τα δικαιώματα των Τσάμηδων. Οι Αλβανοί αξιωματούχοι της κυβέρνησης, είπε ο Muhedini έχουν διασχίσει τα σύνορα, ενώ έχει δίκιο για την περιγραφή της κακομεταχείρισης των Τσάμηδων στην Ελλάδα, αλλά είπε επίσης ότι η αλβανική κυβέρνηση δεν θέλει να συγκρουστεί με την Ελλάδα. Σύμφωνα με τον Muhedini, οι Έλληνες έχουν δηλώσει ότι δεν υπάρχει τσάμικο ζήτημα».

Εν τω μεταξύ, στο τελευταίο σχόλιο του πρέσβη Withers, στο τηλεγράφημα που απευθύνεται στο Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, σημείωσε ότι "ενώ το Τσάμικο πρόβλημα είναι ατυχές, φαίνεται ότι η αλβανική κυβέρνηση ανησυχεί περισσότερο για τις διμερείς σχέσεις με την Ελλάδα από ό,τι για τις απαιτήσεις των Τσάμηδων. Η Ελλάδα είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Αλβανίας, και περίπου 1 εκατομμύριο Αλβανοί εργάζονται στην Ελλάδα, γιαυτό η Αλβανική κυβέρνηση δεν φαίνεται πρόθυμη να βλάψει τις σχέσεις με τους Έλληνες, θέτοντας το ζήτημα των τσάμηδων. Ωστόσο, αποτελεί γεγονός ότι οι Τσάμηδες ετοιμάζουν μια δικαστική υπόθεση εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης και οι πρωτοβουλία που λαμβάνεται εκτός της αλβανικής κυβέρνησης παραμένει δύσκολη, καθώς η διεθνή δικαιοσύνη για να ανοίξει το ζήτημα απαιτεί νομική σύγκρουση."

Πηγή: http://borioipirotika.blogspot.com/2011/08/wikileaks.html
 

ΗΠΑ: «Στηρίζουμε το όνομα

Δημοκρατία της Μακεδονίας για την ΠΓΔΜ»

Ο νέος πρέσβης των ΗΠΑ στα Σκόπια, Πολ Γουόλερς, κατά την επίδοση των διαπιστευτηρίων του στον πρόεδρο της ΠΓΔΜ, Γκιόργκι Ιβάνοφ, δήλωσε σχετικά με το ζήτημα της ονομασίας, ότι η στάση των ΗΠΑ για το θέμα αυτό δεν έχει αλλάξει.

«Αναγνωρίζουμε τη Δημοκρατία της Μακεδονίας υπό τη συνταγματική της ονομασία. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία του ζητήματος, στηρίζουμε τη διαδικασία υπό τον ΟΗΕ, η οποία στοχεύει στην εξεύρεση λύσης. Η χώρα μου θα υποστηρίξει κάθε λύση στην οποία θα καταλήξουν η Μακεδονία και η Ελλάδα», πρόσθεσε ο κ. Γουόλερς

Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ υπογράμμισε πως η χώρα του είναι προσηλωμένη στην εξεύρεση λύσης και επανέλαβε πως «οι πολίτες της χώρας μας υφίστανται τις συνέπειες αυτού το προβλήματος, που η Ελλάδα έχει με το όνομά μας. Κάτι τέτοιο είναι απόλυτα ακατανόητο, τόσο για την εποχή στην οποία ζούμε -τον 21ο αιώνα- όσο και βάσει όλων των μέτρων σε ένδειξη καλής θέλησης, τα οποία έχει μέχρι σήμερα λάβει η Δημοκρατία της Μακεδονίας για να επιδείξει τις προθέσεις της για σχέσεις καλής γειτονίας. Ωστόσο, δεν αποθαρρυνόμαστε, θέλουμε και πιστεύουμε ότι μπορούμε να καταλήξουμε σε λύση με αμοιβαία ετοιμότητα, σεβασμό και τήρηση του πλαισίου των διαπραγματεύσεων που έχει οριστεί από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ».

Ο κ. Ιβάνοφ εξέφρασε ακόμη την πεποίθηση ότι η χώρα του, στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, που θα πραγματοποιηθεί τον επόμενο χρόνο στο Σικάγο, θα λάβει πρόσκληση για ένταξη στη Συμμαχία.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/
με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ένα "πολιτικώς ορθό" άρθρο για τα Σκόπια.

Σκοπιανοί ντυμένοι με στολές στρατιωτών αρχαίων Μακεδόνων(;) είχαν πάρει θέση τιμητικής φρουράς γύρω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Οι διάφορες αριστεράντζες το βιολί τους! "ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΣ παροξυσμός"! Ποιανού έθνους; Έγινε ξαφνικά έθνος το σκοπιανό ανεμομάζωμα και απέκτησαν "εθνικιστικό" παροξυσμό; Όχι βέβαια! Απλώς "με ένα σμπάρο δύο τρυγώνια". Καταγγέλουν τους σκοπιανούς (αυτοί που ακόμα και σήμερα αναρωτιούνται δήθεν αφελώς: Μα τόσα χρόνια έτσι ονομάζονται, Μακεδόνες. Γιατί εμείς οι Έλληνες δείχνουμε τέτοια εθνικιστική αδιαλλαξία;) και παράλληλα θέλουν να μας αποδείξουν τι κακό πράγμα είναι ο εθνικισμός, το έθνος, ο πατριωτισμός κλπ, κλπ. Αυτοί που διαφήμιζαν (και προβάλλουν ακόμα και σήμερα) τον Στάλιν, τον Ζαχαριάδη, τον Καντάφι, τον Τίτο, τον Γιαρουζέλσκι ως μεγάλες μορφές και αγωνιστές της ...Δημοκρατίας (της σοβιετικής, της αυτοδιαχειριζόμενης, της τζαμαχιρίας και δεν συμμαζεύεται)! Προφανώς, ο συγκεκριμένος δημοσιογραφίσκος, στην προσπάθειά του να ικανοποιήσει τις ιδεοληψίες του και να κατευνάσει την ένοχη συνείδησή του, ανακάτεψε διάφορες μπούρδες για να «ενημερώσει» και να φανεί αρεστός στους αναγνώστες της φυλλάδας του μεγαλοεργολάβου Μπόμπολα. Μήπως κάνω λάθος; Διαβάστε το άρθρο και το ξανασυζητάμε...

ΔΕΕ

ΣΕ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ

Ξεπέρασαν εαυτούς και... κιτς στα Σκόπια

Με στολές στρατιωτών αρχαίων Μακεδόνων(;), με ρωμαϊκές πομπές, εγκαίνια αψίδων και αποκαλυπτήρια αγαλμάτων, υπό τη... διεύθυνση του Ν. Γκρούεφσκι, εορτάστηκαν τα 20 χρόνια ανεξαρτησίας της FYROM

Ως... κοσμοπολιτισμό βάπτισε ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι την κακόγουστη μουσολινικής έμπνευσης φιέστα που διοργάνωσε στα Σκόπια το βράδυ της περασμένης Πέμπτης για τα 20 χρόνια ανεξαρτησίας της χώρας.

Στην πραγματικότητα ήταν ένα μέρος του σχεδίου εξαρχαϊσμού της χώρας που έχει θέσει σε εφαρμογή εδώ και χρόνια ο εθνικιστής πρωθυπουργός, το οποίο θέλει την εγκατάλειψη της σλαβικής ταυτότητας και αντικατάστασή της από την αρχαία μακεδονική. Τα όσα έγιναν το βράδυ της Πέμπτης στα Σκόπια δεν διαφέρουν σε τίποτα με τις θλιβερές φιέστες που έστηναν ακραίοι ηγέτες στο μεσοπόλεμο, πυροδοτώντας έναν πρωτόγονο εθνικισμό και οδηγώντας σε τραγικές περιπέτειες τις χώρες και τους λαούς τους.

Αισθητική...εκτός χρόνου

Η κατασκευή μιας γιγάντιας "Αψίδας της Μακεδονίας" όπου απεικονίζονται παραστάσεις με στρατιώτες από την αρχαία Μακεδονία με επικεφαλής τους αρχαίους Μακεδόνες βασιλείς, τον Ιουστινιανό και τη Θεοδώρα, το φαραωνικό άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, στη βάση του οποίου υπάρχουν παρόμοιες παραστάσεις και αγάλματα στρατιωτών της Λοξής Φάλαγγας και οι "ρωμαϊκές" πομπές της Πέμπτης δεν έχουν καμία σχέση με κοσμοπολιτισμό και αισθητική μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας. Για τον εορτασμό είχε κατασκευαστεί μια γιγάντια «Αψίδα της Μακεδονίας» όπου απεικονίζονται παραστάσεις με στρατιώτες από τη Μακεδονία με επικεφαλής αρχαίους βασιλείς.

Ούτε οι ντυμένοι με στολές στρατιωτών αρχαίων Μακεδόνων(;) που είχαν πάρει θέση τιμητικής φρουράς γύρω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου -από κοντά και εκατοντάδες κοριτσάκια ντυμένα με δήθεν αρχαϊκές μακεδονικές στολές- για να το αποκαλύψει ως σημερινός απόγονός του ο Ν. Γκρούεφσκι. Μέσα σ' αυτό το σκηνικό, που είχε αιχμή και αποδέκτη την Ελλάδα, ο Ν. Γκρούεφσκι με φόντο το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν παρέλειψε να στείλει ένα μήνυμα αδιαλλαξίας για το όνομα, να βάλει τις κόκκινες γραμμές και να στείλει απειλητικά μηνύματα στο εσωτερικό, για όσους ακολουθούν τη φωνή της λογικής.

Ηχηρές απουσίες
Εντονες αντιδράσεις από την αντιπολίτευση

Για να υλοποιήσει αυτό το προκλητικό σχέδιό του που έχει ονομαστεί ως προσπάθεια εξαρχαϊσμού της πόλης των Σκοπίων, ο Ν. Γκρούεφσκι δεν είχε πρόβλημα να συγκρουστεί κάθετα με την αντιπολίτευση αλλά και να προκαλέσει τους Αλβανούς, που βλέπουν να αναβιώνει και να προωθείται μονοδιάστατα στη χώρα ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός.

Ο πολύπειρος πρώην πρόεδρος της χώρας και ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Σοσιαλδημοκρατικής Ενωσης Μπράνκο Τσερβενκόφσκι μίλησε για ιστορικό έγκλημα του VMRO-DPMNE και του Ν. Γκρούεφκσι και απείχε από τη φιέστα μαζί και με τα άλλα στελέχη του κόμματος.

Εμειναν...σπίτι. Το ίδιο και ο πρώην πρωθυπουργός και αυτός που ηγήθηκε πρώτος του VMRO-DPMNE Λιούπτσο Γκεοργκίεφκσι, ο οποίος δήλωσε ότι έμεινε στο σπίτι του για να μη νομιμοποιήσει τον εξαρχαϊσμό και τη βίαιη αλλοίωση του σλαβικού χαρακτήρα της χώρας.

Απόντες από τη φιέστα ήταν όλοι οι Αλβανοί ηγέτες, ακόμη και ο ηγέτης του συγκυβερνώντος αλβανικού κόμματος DUI Αλί Αχμέτι. Από το τελευταίo για λόγους πρωτοκόλλου και μόνο, όπως δήλωσε, παραβρέθηκε η αντιπρόεδρος Τ. Αρίφι.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63371178

Αφγανιστάν: Πλήρης αποτυχία!

Δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα η έκθεση για το Αφγανιστάν της "Διεθνούς ομάδας κρίσεων", μιας μη-κερδοσκοπικής και μη-κυβερνητικής οργάνωσης, η οποία ιδρύθηκε το 1995 από προσωπικότητες με πρακτική εμπειρία στις Διεθνείς Σχέσεις, αμερικανικών κυρίως ενδιαφερόντων. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη ομολογία πλήρους αποτυχίας. Αξίζει τον κόπο να διαβαστεί.

ΔΕΕ

Aid and Conflict in Afghanistan

Asia Report N°210 4 Aug 2011

EXECUTIVE SUMMARY AND RECOMMENDATIONS

After a decade of major security, development and humanitarian assistance, the international community has failed to achieve a politically stable and economically viable Afghanistan. Despite billions of dollars in aid, state institutions remain fragile and unable to provide good governance, deliver basic services to the majority of the population or guarantee human security. As the insurgency spreads to areas regarded as relatively safe till now, and policymakers in Washington and other Western capitals seek a way out of an unpopular war, the international community still lacks a coherent policy to strengthen the state ahead of the withdrawal of most foreign forces by December 2014. The impact of international assistance will remain limited unless donors, particularly the largest, the U.S., stop subordinating programming to counter-insurgency objectives, devise better mechanisms to monitor implementation, adequately address corruption and wastage of aid funds, and ensure that recipient communities identify needs and shape assistance policies.

As early as 2002, the U.S. established Provincial Reconstruction Teams (PRTs) that gave the military a lead role in reconstruction assistance in insecure areas and somewhat expanded civilian presence but without setting any standards for where and when they should shift from military to civilian lead and when they should phase out entirely. The 2009 U.S. troop surge, aimed at urgently countering an expanding insurgency, was accompanied by a similar increase in U.S. civilian personnel – attempting to deliver quick results in the same areas as the military surge, but without rigorous monitoring and accountability. In their haste to demonstrate progress, donors have pegged much aid to short-term military objectives and timeframes. As the drawdown begins, donor funding and civilian personnel presence, mirroring the military’s withdrawal schedule, may rapidly decline, undermining oversight and the sustainability of whatever reconstruction and development achievements there have been.

NATO allies have set a timetable for gradually transferring authority to the Afghan government and plan to hand over full responsibility for security by the end of 2014. Transition officially began in July 2011 in several areas, but, for the most part, only in parts of the country where the insurgency has traditionally had but nominal influence. Yet, the Afghan National Army (ANA) and Afghan National Police (ANP), despite receiving more than half of total international aid – about $29 billion between 2002 and 2010 – have thus far proved unable to enforce the law, counter the insurgency or even secure the seven regions identified for full Afghan control by mid-year. Part of that failure goes back to ignoring the rule of law sector at the outset; more recent efforts have been undercut by high levels of impunity.

There is no possibility that any amount of international assistance to the Afghan National Security Forces (ANSF) will stabilise the country in the next three years unless there are significant changes in international strategies, priorities and programs. Nor will the Afghan state be in a position by 2015 to provide basic services to its citizens, further undermining domestic stability. Moreover, a rush to the exit and ill-conceived plans for reconciliation with the insurgency by the U.S. and its allies could threaten such gains as have been achieved in education, health and women’s rights since the Taliban’s ouster.

The amount of international aid disbursed since 2001 – $57 billion against $90 billion pledged – is a fraction of what has been spent on the war effort. More importantly, it has largely failed to fulfil the international community’s pledges to rebuild Afghanistan. Poor planning and oversight have affected projects’ effectiveness and sustainability, with local authorities lacking the means to keep projects running, layers of subcontractors reducing the amounts that reach the ground and aid delivery further undermined by corruption in Kabul and bribes paid to insurgent groups to ensure security for development projects.

Sustainability is virtually impossible since donors have largely bypassed Afghan state institutions, for years channelling only 20 per cent of development aid through the government. At the Kabul conference in July 2010, they committed to raise this to 50 per cent, in a bid to enhance Afghan ownership over aid. Some 80 per cent of these funds are to be dedicated to the state’s development programs. While this could contribute to growing government capacity in the long term, the overall neglect of state institutions by Kabul and its international partners alike has limited the government’s ability to raise revenues to cover operational costs or finance development expenditures in the absence of substantial international funding.

Under a heavily centralised political and public financial system, created under the international lead, Kabul has handled all development expenditures directly, without allocating sufficient funds to the provinces. While acknowledging the need for provincial authorities to contribute to the annual national budget planning, efforts to enhance their role in determining budget allocations have been slow. If greater government control over development aid is to increase the state’s capacity to meet public needs and development objectives, President Hamid Karzai’s government must take tangible steps to improve the flow of funds from Kabul to the provincial and district levels.

Equally important, the central government should devolve greater fiscal and political authority to the provinces, particularly through provincial development plans, to enable local authorities to implement development projects effectively and thus reduce public frustration and resentment against the government and its international partners. Only the donor-financed National Solidarity Program has managed to reach down to the district level to generate community involvement in program decisions through local development councils. Sustainability depends now on maintaining donor funding and establishing clear plans for shifting to government financing over the longer term.

As more and more districts come under Taliban control, despite U.S. claims of substantial progress, and the insurgency spreads to areas regarded until recently as relatively secure, displacement and humanitarian needs are also rising. The U.S.-led counter-insurgency doctrine that aid should consolidate military gains has been at best unsuccessful, if not counter-productive. Quick impact stabilisation projects, whether civilian or military-led, in areas retaken from the Taliban have failed to enhance public trust in government. The blurring of lines between needs-based assistance and the war effort has also challenged the ability of non-governmental organisations (NGOs) to maintain their neutrality and independence and to operate in areas outside coalition and government forces’ control. As security deteriorates further, entire communities could be denied access to humanitarian assistance and basic services.

The donor community should ensure that humanitarian, reconstruction and development assistance prioritises Afghan needs rather than short-term military objectives, an approach that is more likely to win hearts and minds in a population exhausted by conflict. But if channelling more development funds through the government is to build state capacity, the international community will have to address the problems of an overly centralised, corrupt and inefficient administrative system. This will also require donors to put their own financial houses in order and adopt a more coherent, inclusive approach to engaging with the Afghan state that flags concerns about government accountability and protection of fundamental rights. After almost a decade of too much wasted aid and too many unmet expectations, it is time that donors acknowledge the convergence between effective aid delivery, good governance and stabilisation.

Time is running out before the international community transfers control to Kabul by the end of 2014, and many key objectives are unlikely to be achieved by then. Afghanistan will undoubtedly need continued political, economic and technical assistance to ensure that it does not unravel. Donors cannot delay devising a new, long-term development and humanitarian partnership with Afghanistan that goes beyond a narrow arrangement with the Karzai administration. They should indeed channel more aid and transfer more authority to the government, but if they do so without building local capacity and ownership over development, this strategy will amount to a quick handover on the way to the exit, rather than lay the foundations for a viable state.

RECOMMENDATIONS

To the International Community, especially the U.S. and other NATO allies and the European Union:

1. Delink non-military assistance from counter-insurgency targets, including by devising mandates and assessing requirements of civilian assistance independently of troop deployment levels.

2. Increase and broaden engagement with the Afghan state beyond Kabul and the Karzai administration to include elected provincial councils and provincial development committees in identifying funding needs, determining funding priorities and monitoring implementation.

3. Improve aid delivery by:

a) prioritising on-budget assistance through the Afghanistan Reconstruction Trust Fund (ARTF), other multilateral trust funds and ministries and committing to this type of aid beyond 2014; but conditioning the release of such funds on the government meeting clearly defined benchmarks and withholding them when commitments are not fulfilled;

b) limiting the use of private foreign contractors and discontinuing their role for non-infrastructure construction programs, working instead with Afghan and international NGOs in coordination with relevant line departments;

c) working closely with provincial development committees and elected provincial councils to formulate achievable development plans that reflect province needs and developing the elected provincial council’s capacity to monitor the implementation of provincial development plans through regular training and provision of resources; and

d) urging the central government to devolve sufficient funds to the provinces to meet the requirements of provincial development plans.

4. Reduce military involvement in humanitarian, development and reconstruction assistance and, while it continues, improve coordination between military and civilian actors by:

a) harmonising Provincial Reconstruction Teams’ mandates, funding levels and coordination with local Afghan authorities and establishing clear standards for transitioning from military to civilian-led PRTs and then to normal civilian run development structures;

b) limiting and ultimately eliminating the role of donor defence ministries/departments in non-military assistance;

c) ensuring that military resources and personnel are not deployed to provide humanitarian aid unless required by civilian authorities, notably the Afghanistan National Disaster Management Authority, and in accordance with the Guidelines for Interaction and Coordination of Humanitarian Actors and Military Actors in Afghanistan; and

d) shifting away from quick impact military or civilian stabilisation programs, instead supporting programs such as the Afghan government’s National Solidarity Program (NSP) that have proved more effective in building state-citizen relations even in more volatile regions.

5. Work closely with the Afghan government in responding to calls for greater transparency in aid expenditure by:

a) communicating data on funding status and programs regularly to the Afghan finance ministry’s aid management directorate;

b) developing improved vetting mechanisms for contractors that includes consultation with the relevant local/national authorities, and in turn requiring contractors and grantees to report to the relevant donors any indications or allegations of fraud by Afghan institutions receiving donor funds; and

c) promoting Afghan parliamentary oversight of the expenditure of donor funds and development programming.

6. Limit the misuse of aid, including by warlords, criminals and corrupt officials by:

a) vetting personnel in companies bidding for security and development contracts thoroughly and terminating any contracts to private security companies run by former warlords or with criminal links; and

b) urging the central government to properly investigate allegations of fraud in commercial institutions, such as the Kabul Bank.

7. Build the Afghan state’s administrative and fiscal autonomy by:

a) ending the practice of creating separate units within ministries, staffed with international advisers, to implement projects, instead providing line ministries with the requisite training and resource support; and

b) investing in development of the energy, industrial and agricultural sectors, through such funding sources as the Asian Development Bank-managed infrastructure fund, to reduce Afghan dependence on external sources of revenue.

8. Prioritise rule of law programming as the centre of the counter-insurgency strategy by focusing on improving the quality, professionalism and retention rates of the Afghan National Army (ANA) and Police (ANP); supporting judicial reform; and ending support for local militias.

9. Commit to principled aid by holding the government accountable to the international conventions it has signed, especially regarding the rights of women and minorities, including by withholding funds if these obligations are flouted; and protect women’s and minorities’ rights by ensuring that some sectors remain outside government control even as the Afghan state assumes more responsibility over aid.

To the Government of Afghanistan:

10. Enhance transparency of aid expenditure by:

a) engaging with parliament on development aid allocation and program implementation; and

b) providing timely public information on funding status and development programming through the finance ministry’s Development Assistance Database (DAD), the Donor Financial Review (DFR) and the Development Cooperation Report (DCR).

11. Support provincial development and local government capacity building by:

a) devolving authority to the provinces to formulate provincial budgets from locally generated revenue, while continuing to disburse development funds to provinces according to need;

b) amending the 2007 Provincial Council Law to better define and enhance the provincial councils’ mandate, including guaranteeing political and fiscal autonomy and institutionalising their role in overseeing the implementation of provincial development plans; and

c) ensuring that provincial line departments and local authorities, including the provincial development committees and the elected provincial councils, have adequate resources to implement and monitor the provincial development plans.

12. Reduce aid dependency and generate revenue by investing in large-scale infrastructure development, particularly in the energy and agricultural sectors, and prioritise building tax and customs duty collection capacity.

Kabul/Brussels, 4 August 2011

 http://www.crisisgroup.org/en/regions/asia/south-asia/afghanistan/210-aid-and-conflict-in-afghanistan.aspx

Σκοπιανή μεγαλομανία

Υποσχεθήκαμε να αναρτήσουμε και άλλες φωτογραφίες από το ...πανηγυράκι που στήθηκε από τον Γκρούεφσκι και την παρέα του στα Σκόπια. Όπως διαπιστώνει κάποιος από την παρατήρηση αυτών των φωτογραφιών ισχύει το "Κύριος μωραίνει ους βούλεται απωλέσαι"...

ΔΕΕ

Και ρωμαϊκή ...αψίδα σε στυλ πλατείας Ετουάλ του Παρισιού!

Η αφίσα στο περίπτερο γράφει: "Ενωμένοι κάτω από έναν ήλιο".

Ποιοί θα ενωθούν; Προφανώς, τα ...σκλαβωμένα σε Έλληνες και Βούλγαρους κομμάτια της Μακεδονίας, με τα Σκόπια!

 

Το άγαλμα του ...Μακεδόνα Τσάρου Σαμουήλ!

Το ότι ήταν Βούλγαρος είναι μια μικρή, ασήμαντη λεπτομέρεια!

 

Το άγαλμα του Μεγ. Αλεξάνδρου

ή αλλοιώς "του έφιππου πολεμιστή"!

 

Μακεδόνες πολεμιστές στην βάση της στήλης,

στην κορυφή της οποίας βρίσκεται το άγαλμα.

Και φαιδροί και προκλητικοί!

Απολαύστε το βίντεο από το πανηγυράκι στα Σκόπια χωρίς να αγανακτείτε από τα συνθήματα των νεαρών σκοπιανών χουλιγκάνων για τον κάμπο της Θεσσαλονίκης που "θα γίνει δικός μας" και άλλα ευτράπελα. Ευχαριστώ και πάλι τον φίλο Βάσκο Γκ. για το υλικό.

ΔΕΕ

Σκόπια: Τσίρκο κάτω από το άλογο...

Η αποθέωση της κιτσαρίας

 Οι γελοιότητες που έλαβαν χώρα στο πανηγύρι για τον εορτασμό (;) των 20 χρόνων ανεξαρτησίας των Σκοπίων έκαναν τον γύρο του κόσμου και έδωσαν αφορμή για πικρόχολα και σαρκαστικά σχόλια κάθε είδους. Δημοσιεύουμε στην ανάρτηση που ακολουθεί το άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης της κροατικής εφημερίδας Vijesti (= Ειδήσεις) με τον τίτλο "ΤΣΙΡΚΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ". Το ανακαλύψαμε στην εξαιρετικά μαχητική και ενημερωμένη ομογενειακή ιστοσελίδα της Αυστραλίας "Australian Macedonian Advisory Council". Τις φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης και άλλο υλικό, μας τις έστειλε ο καλός φίλος Βάσκο Γκ. που τον ευχαριστούμε πολύ.

ΔΕΕ

Cirkus pod Aleksandrovim konjem

(ΤΣΙΡΚΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ)

BOJAN STILIN

Pompoznim sletom u maniri socijalističkih parada, koji je obuhvaćao defile djece odjevene u stilizirane antičke odore ispod nedovršene, dvadeset i dva metra visoke 'trijumfalne kapije', a kulminirao puštanjem u upotrebu fontane pod spomenikom Aleksandru Velikom i koncertom najpopularnijih domaćih glazbenika, Makedonija je proslavila svoj dvadeseti rođendan. Ili, još preciznije – proslavili su ga stranačko vodstvo vladajućeg VMRO-DPMNE-a i njihovi simpatizeri.

(Με μια πομπώδη λαοσύναξη κατά το πρότυπο των σοσιαλιστικών ...πανηγυριών, που περιελάμβανε παρέλαση παιδιών ντυμένων με στυλιζαρισμένες αρχαιοπρεπείς στολές κάτω από την ημιτελή «Πύλη του Θριάμβου», ύψους 26 ποδιών και που κορυφώθηκε με τη λειτουργία των σιντριβανιών κάτω από το μνημείο του Αλέξανδρου (Σημ. ΔΕΕ: Εφίππου πολεμιστή, σύμφωνα με την νέα εκδοχή) και με συναυλία δημοφιλών τοπικών καλλιτεχνών, η «Μακεδονία» γιόρτασε τα εικοστά γενέθλιά της. Ή -ακριβέστερα- γιόρτασε το κυβερνών κόμμα, VΜRO-DPMNE και οι οπαδοί του.)

[...]

http://www.tportal.hr/vijesti/svijet/147500/Cirkus-pod-Aleksandrovim-konjem.html

(Το άρθρο μεταφρασμένο στα αγγλικά)

Circus under Alexander's horse

With a pompous mass-gathering in the manner of socialist parades, which included the parade of children dressed in stylized antique robes beneath the unfinished twenty-six feet high 'triumphal gate,' and culminated in the release of the use of fountains under the monument of Alexander the Great and the concert by popular local musicians, Macedonia celebrated its twentieth birthday. Or, more precisely - celebrated by the party leadership of the ruling VMRO-DPMNE and their sympathizers.

Macedonia is the only former republic of Yugoslavia that has left the federation peacefully, after a referendum held on 8th September 1991. when nearly three-quarters of its population voted for its independence. Albanians boycotted the referendum, and gained status of constituent nations by fight in the armed conflict of 2001, finalized by the Ohrid agreement, which guarantees them representation in government bodies proportional to their representation in the census (22 percent).

However, a far greater problem for Macedonia from the tension between the two constituent peoples is the fact that, twenty years after its independence, the United Nations has not recognized under its constitutional name, even though more than half of their members do so. The reason is, of course, the dispute with Greece, which blocks the admission of Macedonia in international institutions, arguing that the name 'Macedonia' reflects claims on a northern Greek province of the same name, but also to the historical heritage of ancient Macedonia. And after years of socialist leaders in the Macedonian dispute resorted to tactics and made concessions, when the ruling younger set, led by Nikola Gruevski, which govern the country since 2006. the film broke. They took to provoke the Greeks wherever they arrive by ornamenting the feathers of the ancient legacy of the megalomaniac project "Skopje 2014”, which would make the capital of Macedonia should become the new Acropolis, while used in a patriotic and tourism purposes. So, the vision of a world famous Japanese architect Kenzo Tange, who planned Skopje after the earthquake in 1963, became a staging ground for quasi-ancient experiments on the principle of 'where there is free place, building or monument ought to be erected."

And yesterday's celebration of the 20th Macedonia's birthday was the climax of this project - kitschy megalomaniac circus as we have seen since the golden days wildest post-Soviet dictator like Kazakhstan Nursultan Nazarbayev and the late Turkmenbašija.

From Tuđmanesque parade and folk-pop-rock revelry

The start was, in that sense, relatively modest - defile of the Macedonian police and military increased by honorary flyover by aviation units composed of three MIG recalled only the parades at Jarun by Franjo Tuđman. Then under the newly built Porte Macedonia trained child 'units' walked, dressed in a stylish antique uniforms, and if someone would accidentally much objected to the abuse of children for political purposes, they were quickly dismissed by Aleksandrian phalanx of adult warriors.

After a half-hour theatrics prepared specially for the occasion, in which briefly the history of Macedonia was recounted (ancient times in the play is shown as a dream), President Đorđi Ivanov crossed the bridge over the Vardar and passed the Declaration of Independence in the lobby of the newly opened 'Museum of the Macedonian struggle for Independence'. Here is the speech of all-national reconciliation and the country's European path, failing to mention that at the celebration of 20th birthday of Macedonia there was nobody present from any opposition politician and statesman of any foreign country (government justified itself by explaining that they have not called leaders of foreign countries so that they could not have a problem with Greece).

The entire entourage then returned to the other side of the river Vardar, where they enthusiastically accompanied second climax of the evening - putting into use the fountains under 22-meter high monument of Alexander the Great with lighting that changes color, accompanied chanson performed by the Macedonian Kylie Minogue, Carolina Gočeva, which was lifted up with a crane and wore a long gown of 350 meters. About as that was the dimension of the ancient Macedonian flag with the Vergina Star, that flew all the time in the audience. To whom even that still was not enough, he could enjoy a 45-minute speech, Prime Minister Gruevski, whose Chavezesque talk about Macedonia yesterday, today and tomorrow, fortified by quotations of Alexander the Great (?) was followed by the people with the occasional screams of support (especially when they promised that Macedonia will never change name), but mostly in silence so reminiscent of a graveyard that one could hear the rustling of water spouting lions in Alexander's fountain.

The ruling minions then transferred to the stage where the next three hours standing up (?) escorted the concert "Best of Macedonia", organized by government Agency for youth and sport, which before the 20th birthday of Macedonia organized a selection of the best Macedonian songs of all time. Among the regionally popular stars such as Vlatko Stefanovski and Kaliopi passed the performers of the like of Sonja Tarculovska, wife of Johan Tarčulovski, the only Macedonian convicted of war crimes in The Hague with the song 'traitors and heroes'. The highlight of 'entertainment program' was the performance of certain Tatiana with a song "Ace, Ace, aj što si ubav” [“Ace, Ace, oh how pretty you are”] , with coquettish winking towards Alexander the Great on horseback.

If you were lost in this surreal circus, you can only imagine how it is to Macedonians. Because we in Croatia, however, only every couple of years we have the fun to discover that we are Iranians, old Balkaners or whatever, and in Macedonia, when they already can not change anything regarding the name dispute with Greece, apparently it is quite normal that the premier's office is devising such folly and surfing Wikipedia looking for occasional quotations of Alexander the Great for a speech. Well, here's one they forgot: "I do not fear the army of lions led by a sheep, I'm afraid of the army of sheeple led by - a lion.”

http://www.macedonians.com.au/forum/showthread.php/12416-Croatian-Article-Raporting-on-Gruevski-s-quot-Independence-quot-Day-Parade



Καμαρώνουν σαν "γύφτικα σκεπάρνια", κυριολεκτικά!

Βερμούδες, μακό μπλουζάκια, περικεφαλαίες κλπ.

Απ' όλα έχει ο μπαχτσές!

 

Τα ίδια και χειρότερα!

 

Το τσίρκο συνεχίζεται...

 

Και ρωμαϊκές τήβενοι! Γιατί όχι;

(Θα επανέλθουμε!)
We 'll be back!