Πέμπτη 22 Απριλίου 2010
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά (16)
Πρόσφατες διεθνείς ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά από την ιστοσελίδα του Καταλανού καθηγητή κλασσικής φιλολογίας Joan Coderch-i-Sancho “Akropolis World Νews” (http://www.akwn.net/).
Η πρώτη αναφέρεται στην έκρηξη του ηφαιστείου της Ισλανδίας, η δεύτερη στον φονικό σεισμό στην Κίνα, η τρίτη στην κριτική του Ιταλού Πρωθυπουργού Μπερλουσκόνι σε συγγραφέα βιβλίου για την Μαφία και η τέταρτη στην επανεμφάνιση μετά από σοβαρότατη χειρουργική επέμβαση του διάσημου τενόρου Πλάθίντο Ντομίγκο στην Σκάλα του Μιλάνου.
Ετικέτες
Ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά
Τρίτη 20 Απριλίου 2010
Τα Βαλκάνια του Ρήγα Φερραίου
Η συνεισφορά Βουλγάρων αγωνιστών στην Επανάσταση του 1821
Είχαμε αναφερθεί προσφάτως σε προηγούμενη ανάρτηση με τον τίτλο Βουλγαρικός σωβινισμός; (http://ethnologic.blogspot.com/2010/04/blog-post_18.html) σε κάποια κρούσματα αναβίωσης του βουλγαρικού σωβινισμού. Επειδή όμως πρέπει να είμαστε ακροβοδίκαιοι και να μη υπερτονίζουμε μόνον τα αρνητικά μεταφέρω μια ανάρτηση από βουλγαρική ιστοσελίδα (στα αγγλικά) http://www.novinite.com/view_news.php?id=114986 όπου άναφέρεται η προσφορά Βουλγάρων αγωνιστών στον αγώνα για την εθνική μας ανεξαρτησία το 1821. Ο πλέον γνωστός είναι ο περίφημος Χατζη Χρήστο, ο "Βούλγαρος" ο οποίος έφθασε στον βαθμό του στρατηγού του ελληνικού στρατού, εξελέγη βουλευτής και πέθανε το 1853 στην Αθήνα.
Ακολουθεί το άρθρο, το οποίο δεν είχαμε τον χρόνο να μεταφράσουμε, αλλά είναι σε απλά αγγλικά και νομίζω ότι θα διαβαστεί εύκολα και θα γίνει κατανοητό, έστω στο γενικότερο νόημα και πνεύμα με το οποίο δημοσιεύθηκε.
Fighting for the Freedom of Greece: the Bulgarian Contribution
Author: Ivan Dikov
History April 7, 2010, Wednesday
Palaion Patron Germanos rises the flag of independence, Ludovico Lipparini (1800-1856), National Historic Museum Greece
When a contemporary Bulgarian thinks about modern Greece in historical terms, they inadvertently remember first and foremost the horrific wars the two nations fought in the first half of the 20th century.
That rather sad fact is indicative of the persisting patterns of “perceiving” or “imagining” “the other” in the Balkans – even when it comes to the already (supposedly) more “Europeanized” Eastern part of the peninsula where Bulgaria, Greece, and Romania are seen as forming together somewhat of a stability belt.
The fact of the matter is that while Bulgaria and Greece were on the opposing sides in three major interstate wars in the 20th century (Second Balkan War, First World War, and, technically, the Second World War), and were adversaries in the Cold War, the rather astonishing and exciting examples of cooperation between these two nations in the modern era (19th-20th century) are constantly overlooked undeservedly.
The present situation is not unlike the relations in the medieval period of the predecessors of the modern nation-states. Because while Bulgaria and Byzantium fight up to 200 wars against one another wars within 700 years (!!!), according to some researchers, they also cooperated massively with Bulgaria borrowing lavishly from the higher culture of the Byzantine Empire, the staggering examples for that being the Orthodox Christianity and the Bulgarian (Slavic) Script, among many others.
Driving the Arab invaders out of Europe in the often forgotten battle of Constantinople in 718 AD also counts – all the more so that it demonstrates what the Bulgarians and Greeks (together with other Balkan peoples) could have done but failed to do in the 14th century against the invading Ottomans.
In modern times, relations between the re-emerging nations of Bulgarians and Greeks were similarly tumultuous politically as well as culturally, with the Bulgarians borrowing from the traditions of modern Greek education to establish their own modern schools, and at the same time rebelling against Greek bishops and seeking to restore their independent church (which they did in 1870) in order to fight back against perceived cultural assimilation. However, it appears that in the popular mind – of Bulgarians at least – and probably of Greeks, too, the examples of confrontation dominate the image of the other nation, while few are familiar of the significance of the “joint projects”.
For the Freedom of Greece
The Greek War of Independence from the Ottoman Turkish Empire is a staggering example of Bulgarians supporting Greeks that few in today’s Bulgaria – and, indeed, few of those from around the world who are interested in the region – are aware of. Starting in 1821 as an armed rebellion, and turning into a great power war, the Greek War of Independence was initiated by the underground organization Filiki Eteria (“Society of Friends”) founded in 1814 to liberate Greece from the Ottomans, which immediately included a number of Bulgarian members. According to estimates of Bulgarian and Greek historians, more Bulgarians fought for the Liberation of Greece than was the number of all other foreign volunteers combined. Some put their number at about 4.000. In addition to the Bulgarian members of the Filiki Eteria organization, as soon as the Greek War of Independence kicked off, a number of Bulgarians from all over the Balkans flocked individually or even in armed groups to the Peloponnese Peninsula where the Greek rebellion was centered.
A total of 5 Bulgarian freedom fighters were promoted to the ranks of generals of the Greek Army during the independence war. They were usually nicknamed “the Bulgarian”.
“Hajji Hristo the Bulgarian”
No doubt the most famous of the Bulgarians who fought for Greece in 1821-1832 was Hajji Hristo “the Bulgarian”. Hijji Hristo had a rather exciting fate. A native of Bulgaria’s Sliven. his father was killed in 1806 while fighting on the side of the Serbs in the rebellion against the Ottomans. After that, Hristo fled to Bosnia, Venice, Cyprus, finally reaching Alexandria where he served in the forces of the almighty Ottoman vassal Mohammad Ali Pasha of Egypt, and later went to Syria where he served in the forces of Hursit Pasha, who was then made governor of Peloponnese.
The outbreak of the Greek rebellion there in 1821 prompted the Bulgarian Hajji Hristo to desert to the rebels, becoming one of their outstanding military leaders during the siege of the major town of Tripolitsa. He was welcomed to the Greek rebel army by the leaders of the Greek revolution, Theodoros Kolokotronis and Alexander Ypsilantis. In 1822, the troops of Kolokotronis routed a 30.000-strong Ottoman army near Dervenakia, with the regiment of Bulgarian volunteers led by Hajji Hristo playing a major role in the battle.
In May, 1824, Hajji Hristo “the Bulgarian” was promoted to general. He subsequently offered the Greek leaders to organize a cavalry unit, thus becoming the creator and first commander of the cavalry of modern-day Greece.
Τhe intensification of the war in Greece led the Ottoman sultan to request aid from his vassal, the ruler of Egypt, Mohammad Ali Pasha. The latter sent an army led by Ibrahim Pasha to Greece in 1825, which succeeded in making the rebels retreat to the mountains. Ibrahim Pasha’s forces captured Hajji Hristo during the historic battle of Navarino Bay (October 20, 1827) in which the intervening navies of Britain, France, and Russia destroyed the combined Ottoman-Egyptian navy.
The Bulgarian military leader was so highly valued for his contribution that one of the conditions of the British, French, and Russian forces after the routing of the Ottoman naval forces was the release of Hajji Hristo.
After he was freed, the Bulgarian continued his participation in the Greek Liberation War till its end in 1832 when Greece was formally recognized as autonomous state.
A number of other Bulgarian fighters who fought for the freedom of Greece not unlike Hajji Hristo could not return to their home towns in the Ottoman-ruled Bulgarian lands so many chose to stay in liberated Greece and participated actively in the public life of the Hellenic republic.
Hajji Hristo remained in Athens. In 1843, he was elected a deputy in the Greek national assembly representing the Bulgarians living in Greece. He had 4 daughters and 2 sons and died in 1853. A monument in Athens has recognized his contribution to the fight for the Greek liberation.
In the Footsteps of Garibaldi: Kapitan Petko Voivoda
A few decades after the Greek Independence War, another Bulgarian figure stands out in the continuing fight for the liberation of all Greek lands – Petko Kiryakov, also known as Kapitan Petko Voyvoda. (“Voyvoda” means a leader of an armed unit in Bulgarian). Unlike Hajji Hristo, who fought for Greece, Petko Kiryakov was primarily active in the fight for the freedom of his native area which back then featured more numerous Bulgarian population. However, Kapitan Petko Voyvoda was also an international revolutionary who fought for the freedom of both Bulgaria and Greece.
Petko Kiryakov was born in 1844 in the village of Dogan Hisar, today Esimi (Aisymi) in Northeast Greece, near the town of Alexandroupolis. After a local Turkish landlord killed Petko’s brother in 1861, he set off to the nearby mountains organizing a small detachment of rebels (“cheta”), which fought against the local Ottoman authorities defending the local population of Bulgarians, Greeks, and others from the excesses of the Ottomans. His first marriage was with a local Greek girl with whom he had a son named George.
In 1864, he was invited to Greece by the Athens revolutionary committee which was organizing a rebellion against the Ottomans on the island of Crete. He went to the Athens military school, and was then sent to the region of Macedonia in order to try and prepare a simultaneous uprising against the Ottomans. After spending time there, Petko reported back to Athens that the region was not ready to revolt, and shortly after that left for Italy to meet with the legendary revolutionary leader Giuseppe Garibaldi. Kapitan Petko Voyvoda spent several months with Garibaldi staying at his home in Caprera, Italy, and learning from him what Petko himself described as “invaluable lessons” on revolutionary tactics. Garibaldi supported the idea for staging a revolt in Crete and helped organize a regiment of 220 Italian volunteers. In Athens, these were joined by 67 Bulgarians. The 22-year-old Petko Voyvoda, and Garibaldi’s aide, Friedrich, were initially in charge of the international troops.
Upon arriving in Crete, the “Garibaldi Unit” was placed under the command of Greek general Panos Koroneos, whereas Petko Voyvoda was put in command of a smaller unit of Bulgarians and other foreigners. During the Crete revolt the Bulgarian freedom fighter took part in 21 battles, 5 of which were especially severe, and was given the title of “kapitan”, or “captain”. As the Crete Revolt was suppressed, the capitulation terms required that the rebels surrender their weapons and pass with their heads bowed between two lines of Ottoman soldiers. Considering this to be an utter humiliation, Petko Voyvoda was the only one who did not comply with the armistice terms. He fled the island with 18 other men to Alexandria, Egypt. After that he traveled to Marseille, met once again with Garibaldi and Italy, and returned to Athens.
There, he survived an Ottoman plot against his life, and left for his native area to fight for the freedom of Bulgaria. His voyage was extremely daring as he took a ship together with 40 Bulgarians dressed in Ottoman uniforms, and on his way to the Bulgarian lands, he even expected an Ottoman naval base located on Aegean island pretending to be a Turkish general.
In 1869-1878, Petko Kiryakov was active with his armed followers in the area of the Rhodoppe Mountains (today’s southern Bulgaria, northeast Greece, and European Turkey).
His troops played a crucial role in preventing atrocities against the local population by Ottoman irregulars during the Russian-Turkish War of 1877-1878, which liberated Bulgaria but the Russian troops did not reach the area where Kapitan Petko Voyvoda was active, and these lands were not included in the new Bulgarian state. After Bulgaria’s liberation in 1878, Petko Kiryakov moved to Varna. He was active in Bulgarian politics which led to repressions against him in the 1890s over his Russophile views. He died in 1900.
There are 22 monuments of Kapitan Petko Voyvoda in Bulgaria, 1 on the Gianicolo Hill in Rome, close to the monument of Garibaldi, and 1 in Greece, in his native village, errected by a local resident in the yard of a private hotel.
The lives and example of men such as Hadzhi Hristo the Bulgarian and Kapitan Petko Voyvoda are hardly remembered in everyday life - including when it comes to the relations between the nations of Bulgaria and Greece. Yet, it is useful to remember sometimes that they did what they did - just as a simple but magnificent reminder that peoples and nations can be united in the name of their high ideals.
Σημ. ΔΕΕ: Οι επισημάνσεις του κειμένου είναι δικές μας και δεν υπήρχαν στο αρχικό κείμενο.
Ανοικτό Πανεπιστήμιο Γιαννιτσών
Ανοικτό Πανεπιστήμιο Γιαννιτσών 12 Απριλίου 2010
Παρουσίαση του βιβλίου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Χθες και Σήμερα των Δημ. Ευαγγελίδη-Σάκη Τότλη
(Στην φωτογραφία από δεξιά προς τα αριστερά: Ο Αντιπρόεδρος του "Φιλίππου" κ. Ι. Παπαλάζάρου, ο Δημ. Ευαγγελίδης και ο Σάκης Τότλης)
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η τελευταία (για την περίοδο 2009-2009) εκδήλωση του Ανοικτού Πανεπιστημίου Γιαννιτσών που οργανώθηκε από την Ιστορική-Λαογραφική Εταιρεία Γιαννιτσών "Φίλιππος", την Δημοτική Επιχείρηση Πολιτισμού & Αλληλεγγύης (ΔΕΠΑ) Γιαννιτσών και την "Εύξεινο Λέσχη" στην οποία παρουσιάσθηκε το βιβλίο των Εδεσσαίων συγγραφέων Δ. Ευαγγελίδη και Σ. Τότλη: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Χθες και Σήμερα. Το βιβλίο εκδόθηκε από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Πέλλας το 2008 και διανεμήθηκε σε Σχολεία, Συλλόγους, Βιβλιοθήκες, καθώς και σε πολίτες του Νομού.
"...Οι δύο συγγραφείς, με προβολές χαρτών. πινάκων και ιστορικών στοιχείων, έδωσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, τις απαραίτητες διευκρινίσεις, τις ερμηνείες και τα σχόλια για το τμήμα του περιεχομένου του βιβλίου που τους αφορούσε.
Ο Σάκης Τότλης, μέσα από όρους και συνειρμούς της απλής λογικής, με τις έννοιες του νου, της συνείδησης και του θυμικού, με τις βασικές σχέσεις των αρχών της συνάφειας και της υπαγωγής των ειδών, αναφέρθηκε με πρωτότυπο τρόπο στην τροπή και στις διαστάσεις που έχουν προσλάβει τα προβλήματα και οι σχέσεις με το γειτονικό κράτων των Σκοπίων, που επιμένει να παραχαράσσει την ιστορική αλήθεια και να ιδιοποιείται ιστορικά σύμβολα που δεν του ανήκουν.
Ο Δημήτρης Ευαγγελίδης παρουσίασε την ιστορία της Αρχαίας Μακεδονίας με στοιχεία από την Εθνολογία, την Αρχαιολογία και την Ιστορία, από την εγκατάσταση των πρώτων αρχαιοελληνικών φύλων στον βορειοελλαδικό χώρο περί το 2200/2100 π.Χ., την καταγωγή τους την γλώσσα τους και τις μετακινήσεις τους. Παρουσίασε αναλυτικά τις Δυναστείες, την περίοδο της μεγάλης ακμής και των μεγάλων βασιλέων της Μακεδονίας, τα χρόνια των Επιγόνων, μέχρι την τελική υποταγή της στους Ρωμαίους το 168 π.Χ. και την μετατροπή της σε ρωμαϊκή επαρχία...".
(Εφημερίδα "Γιαννιτσά" Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010)
Ετικέτες
Αρχαία Μακεδονία,
Βαλκάνια,
Επικαιρότητα,
Σημαντικές εκδηλώσεις
Δευτέρα 19 Απριλίου 2010
Οι "αδικημένοι" παραχαράκτες και οι ημέτεροι εφιάλτες
Άρθρο του Μιχαήλ Χρυσανθόπουλου, συγγραφέα, στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Σάββατο, 17 Απριλίου 2010
Και ενώ οι “ισότιμοι” συνομιλητές μας, οι “αδικημένοι” παραχαράκτες - κλέφτες της ιστορίας της αλήθειας της Μακεδονίας, απέρριψαν εμμέσως πλην σαφώς την αφελή, επικίνδυνη “αποδοχή”, από την πλευρά της Αθήνας, περί “Βόρειας Μακεδονίας” πρόταση των “ergaomnitum γεωγραφολογούντων”, ο Nikola Gruevski, αφού “σιωπά” πολυλογώντας, συναντάται με τους ηγέτες των κομμάτων της Βουλής της γειτονικής χώρας και ιδιαίτερα με τον Ahmeti του DUI (που στηρίζει το κυβερνών κόμμα VΜRO PDMNE) για τις συνταγματικές αλλαγές στον δικαστικό τομέα υπό τις “απειλές” του Menduh Taci του DPA περί “πολέμου” αν δεν βρεθεί λύση για το όνομα. Και όταν ρωτάται, απαντά ότι πρέπει να βρεθεί λύση που να μην αγγίζει την εθνική ταυτότητα και τη γλώσσα των καλύτερων παιδιών της Σόφιας, του σύγχρονου βουλγαρικού διεκδικητισμού, της σερβικής ευφυέστατης αλλιώτικης πολιτικής πρακτικής στην περιοχή της εποχής του μεσοπολέμου και της φιλολαϊκής μεγαλομανίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Της σλαβικής δολιότητας, που επιχείρησε και εν πολλοίς το κατάφερε (και με τη συμβολή της δικής μας “ανικανότητας”, να γνωρίσουμε, να ασχοληθούμε σοβαρά με τον άρρωστο ψυχισμό των γειτόνων μας, που ζούνε με την πραγματοποίηση του “μακεδονικού” τους ονείρου, σλαβικής χροιάς αρχικά τουλάχιστον, de facto να διαχωρίσει εθνολογικά, εθνογραφικά και τον όρο Μακεδονία - Μακεδονικός - Μακεδών - από τους όρους Ελλάς - Ελληνικός - Έλλην, με τους οποίους είναι ταυτόσημος. Μια δολιότητα που εκτράφηκε και από τις “Μεγάλες Δυνάμεις”, τα οικονομικά συμφέροντα κυριαρχίας στον κόσμο, τα οποία είναι ικανά να στήσουν ακόμη και σκηνικά “οικονομικής κρίσεως”, όπως αυτή που ζούμε, που κατά την ταπεινή μας άποψη υποκρύπτει υποχωρήσεις, παραχωρήσεις, εκποιήσεις, πώληση της εθνικής μας ιστορίας, γιατί ήδη έχει ανακοινωθεί μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας και μάλιστα από τα πιο επίσημα χείλη. Ο Gruevski λοιπόν σιωπά (το έχουμε ξαναγράψει περί σλαβικής ακινησίας σε προηγούμενες αναφορές) και σύμφωνα με τον πολιτικό αναλυτή της έγκυρης εφημερίδας “Utrinski Vesnik” της γείτονος, Ismet Ramodani, το “πακέτο” του “συμβιβασμού” στο θέμα του ονόματος με την Ελλάδα, αν υπάρξει, είναι στα χέρια του και σε περίπτωση που θα το “παρουσιάσει” θα ζητήσει να το επικυρώσει ο λαός με δημοψήφισμα!
Και ενώ οι “ergaomnites γεωγραφολόγοι” ξεκαθαρίζουν το “παιχνίδι” της κόκκινης γραμμής για το “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας” ως λύση εθνικά αποδεκτή, αγνοώντας οι σύγχρονοι εφιάλτες ότι η γεωγραφία μιας περιοχής καθορίζεται απόλυτα από το έθνος που την κατοικεί, οι σλάβοι παραχαράκτες των Σκοπίων καγχάζουν με την ελληνική παραλογία, δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω, γιατί ακριβώς τονίζουν ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι το αδιαπραγμάτευτο και δίνουν μια αποστομωτική απάντησε σε αυτούς που τόνιζαν ότι το όνομα (τους θυμάστε εκτιμούμε) δεν έχει και τόση σημασία, φωνάζοντας σε όλους τους τόνους “η ταυτότητά μας πηγάζει από το όνομά μας!” Αλλά οι ημέτεροι εφιάλτες, τα βαμπίρ που τρέφονται από τις σάρκες της Ελλάδας μην έχοντας κανέναν απολύτως δισταγμό να “εκποιήσουν” καθετί το μακεδονικό, αρκεί να υπάρξει “ειρήνη”, “σταθερότητα”, “πρόοδος”, το “όραμα του 2014” περί ολοκλήρωσης των Βαλκανίων, για να μη γίνει η “Ελλάς μέρος του προβλήματος” και όλα τα σχετικά φληναφήματα άρρωστων, κενών “εγκεφάλων”, βιάζονται να κλείσουν όπως όπως το πρόβλημα και μάλιστα να το παρουσιάσουν ως εθνική επιτυχία. “Τα οχυρά καταλαμβάνονται, δεν παραδίδονται” φώναξε ο διοικητής του οχυρού Ρούπελ, αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος, στις 6 Οκτωβρίου 1941, ενάντια στην πανίσχυρη γερμανική μηχανή (κανείς δεν ανέφερε την επέτειο, έχουμε “οικονομικά προβλήματα”), εκτός αν βαρεθεί “Τσολάκογλου” να υπογράψει συνθηκολόγηση, είναι γνωστό ότι οι αυτοκρατορίες, υλικές και πνευματικές, πέφτουν πρώτα από μέσα, όλα τα άλλα είναι διαδικαστικά και θέμα χρόνου. Το γράφουμε ξεκάθαρα και όχι συναισθηματικά, με όλη την ευθύνη της απόψεώς μας, μετά λόγους γνώσεως: Όλος ο κόσμος να αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα ως Μακεδονία, δεν θα σημαίνει τίποτε εκτός κι αν η Ελλάδα υπογράψει, αν οι “εφιάλτες” την πωλήσουν ή μάλλον δωρίσουν τη μισή και πάνω ιστορία της στους “αδικημένους” λωποδύτες - παραχαράκτες του κοινού ποινικού δικαίου, όπως δεν σήμανε τίποτε και η υπογραφή 15 και πλέον “επισκόπων” εφιαλτών τη Αν. Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη ληστρική ψευδώνυμη σύνοδο της Φεράρας - Φλωρεντίας για την ένωση των εκκλησιών, όταν ο τότε πάπας Ευγένιος Δ΄ αναφώνησε: “Μάρκος ουχ υπέγραψεν, λοιπόν εποιήσαμεν ουδέν”, εννοώντας τον επίσκοπο Εφέσου Αγ. Μάρκο τον Ευγενικό, που κράτησε στους ώμους του το κύρος της Ορθοδοξίας και του γένους στις δύσκολες ώρες του τέλους της υπερχιλιετούς αυτοκρατορίας, που λάμπρυνε τον κόσμο παντοιοτρόπως. Αλλά όταν όμως αρνηθούμε να υπογράψουμε στη “δωρεά” της μακεδονικής ιστορίας εθνογραφίας, εθνολογίας, ιστορίας με το αποκορύφωμα της δόξας του ελληνισμού στην αρχαιότητα, που προετοίμασε με κάθε τρόπο, ιστορικά και γλωσσικά, τον ερχομό του χριστιανισμού, να είμαστε έτοιμοι να δουλέψουμε σκληρά και αόκνως για να αποκατασταθεί η ιστορική παραχάραξη, αν αποφασίσουμε να βγούμε από τα “πλήρη ακαθαρσιών” σκουπίδια του “life style”, της “show biz”, του αποχαυνωτικού modus vivedi της σύγχρονης ασπόνδυλης κοινωνικής μας παρουσίας που επιβάλλει τα τρία “φ”: φιληδονία, φιλαργυρία, φιλοδοξία. Η “καρτοκινούμενη” ιντερνετική μας σκέψη, η υλιστική άνευ προτύπων - οδοδεικτών, αντεθνική ψευτοανανεωτική προοδευτική (με την κυριολεκτική και όχι την πολιτική έννοια του όρου), θεώρηση της ιστορίας, θα πρέπει να σταματήσει να παράγει εφιάλτες “ergaomnites” που προτείνουν λύσεις, αποδέχονται πακέτα - προτάσεις, χαράσσουν το εθνικό μας μέλλον. Με ποιο δικαίωμα; Θυσιάστηκαν για τίποτε εκτός από το να το σκοτώσουν τη συνείδησή τους για τους θώκους και τα αξιώματα; Θυσίασαν περιουσίες, τον εαυτό τους, την υγεία τους, την ύπαρξή τους για να έχουν το ελεύθερο να δημοπρατούν τη Μακεδονία; Τι είναι η Μακεδονία; Τσιφλίκι τους; Κληροδότημά τους; Πίτα που κόβεται σε κομμάτια που προσφέρονται; Οικόπεδο προς πώληση; Τι είναι; Είναι η ψυχή μας, η καρδιά μας, η ταυτότητά μας, η συνείδησή μας, ο έρωτάς μας αν θέλετε.
Αυτό φωνάζει και η παρατημένη εθνική μακεδονική (ελληνική) μειονότητα στη γειτονική χώρα, που οι “αδικημένοι” λωποδύτες ίσως εκ παραδρομής “αναγνώρισαν” με έμμεσο τρόπο. Στην εφημερίδα “Nova Makedonija” (“Νέα Μακεδονία”, κάντε τους συλλογισμούς) της 9-4-2010 προαναγγέλλοντας την απογραφή, την επικείμενη απογραφή του 2011, για την πληθυσμιακή διαστρωμάτωση της χώρας, σε σχετική πλάκα ανέφερε ότι οι Βλάχοι (Έλληνες) και άλλες εθνικές ομάδες ανέρχονται παρακαλώ σε 109.695! Είναι αυτοί οι Μακεδόνες στις βόρειες εστίες του ελληνισμού, όπως το Μοναστήρι, η Στρώμνιτσα, η Αχρίδα, Γευγελή, που για μας δεν υπήρχαν ή δεν θέλαμε να υπάρχουν, γιατί θα πρέπει να αφήσουμε το ροζ DVD της ανθρώπινης μαϊμουδοποίησης, εξαχρείωσης, εξαθλίωσης, υποτίμησης, αποανθρωποίησης και να αγωνιστούμε για να προστατευτούν τα βασικά τους τουλάχιστον ανθρώπινα δικαιώματα, που αυτό συνεπάγεται και προστασία του συστηματικά καταστρεφόμενου ελληνικού, αέναου, ελληνισμού εκεί. Αλλά αντί να το κάνουμε εμείς, το κάνουν αυτοί που ωφελήθηκαν τα μάλλα από τον ελληνισμό και τώρα μας το ανταποδίδουν με τον χειρότερο αχάριστο τρόπο. Ζητούν να φύγουμε από τα μακεδονικά εδάφη, να ζητήσουμε συγγνώμη για τη “γενοκτονία” που “διενεργήσαμε” εις βάρος τους, να “πληρώσουμε” αποζημιώσεις, να επιστρέψουμε τις “περιουσίες τους”, που τους “κλέψαμε” γιατί αυτοί είναι οι “Μακεδόνες” και εμείς “μαυροειδή υποκείμενα φυλής από τη Σαχάρα”! (προς Θεού δεν έχουμε τίποτε εναντίον των μαύρων, τους οποίους αγαπάμε, γιατί είναι πιο αγνοί, έχουν πιο άσπρη ψυχή από κάποιους λευκούς). Και μάλιστα αισθάνονται “αδικημένοι” προβάλλοντας το σαθρό επιχείρημα του δήθεν αυτοπροσδιορισμού οικειοποιούμενοι ξένη ιστορία, ξένους ήρωες, παράδοση, παρελθόν, γιατί ακριβώς δεν έχουν δική τους ή ακόμη χειρότερα κάνοντας διπλό έγκλημα, αυτό της κλοπής αλλά και της αυτοάρνησης προσπαθώντας να αποποιηθούν, ως γνήσιοι δοσίλογοι που είναι, την σλαβική τους καταγωγή, τη σλαβική τους εθνοπαρουσία, “μακεδονοποιώντας” εαυτούς ντρεπόμενοι γι’ αυτό που είναι, με γελοία, ανόητα, σαθρά αντιεπιστημονικά, αλλά ευφυέστατα στημένα συμπαγοφανή “επιχειρήματα”, διαρκώς επαναλαμβανόμενα, σύμφωνα με την γκεμπελική τακτική σε όλο τον κόσμο, διεισδύοντας παντού, καθιερώνοντας την αποδόμηση της ελληνικής ιστορίας, κομμάτι κομμάτι.
Και εμείς έχουμε τους επαΐοντες, υπεύθυνους “χειριστές” των θεμάτων, που είναι λίαν επιεικώς “αδιάβαστοι” ή εγκληματικά αδιάφοροι, εφιαλτικά επιπόλαιοι ή συνειδητά έμποροι της εθνικής αξιοπρέπειας, να μιλούν για “ergaomniκούς” συμβιβασμούς ανταποκρινόμενους στις εθνικές μας επάλξεις γεωγραφικού τύπου. Αλλά όποια “συμφωνία” κι αν υπογραφεί, αν υπογραφεί, από τη στοχοποιημένη προς “χρεοκοπία” Ελλάδα, δεν πρόκειται να επιβιώσει ούτε λεπτό, θα καταρρεύσει από το βάρος της ιστορίας, από το άδικο, από τις απύθμενες διεκδικήσεις των Σκοπίων, που έτσι κι αλλιώς είναι απροκάλυπτες και θα γίνουν πλέον “επιτακτικές”, γιατί ο ελληνισμός μεγαλούργησε όχι λόγω συμβιβασμών, ψευδοοραμάτων, ψευτοειρήνης, αλλά λόγω του ΟΧΙ που τόλμησε να πει από τους περσικούς πολέμους μέχρι και το ’40.
“Εσσεται ήμαρ”
Ετικέτες
Βαλκάνια,
Ιστορικός Ψευδο-αναθεωρητισμός,
Παρακμή,
Σκοπιανό
Κυριακή 18 Απριλίου 2010
Βουλγαρικός σωβινισμός;
Χάρτης της μεγάλης Βουλγαρίας της Συνθήκης του Αγ. Στεφάνου
[Η επεξηγηματική επιγραφή στο επάνω μέρος γράφει: Τα βουλγαρικά εδάφη (Σημ. ΔΕΕ: αυτά που είναι χρωματισμένα πράσινα) πριν από τον 19ο αιώνα και η Βουλγαρία του Αγίου Στεφάνου (Σημ. ΔΕΕ: με καφετιά γραμμή)].
Βουλγαρικές διεκδικήσεις
Τελευταία πληθαίνουν τα κρούσματα αναβίωσης του Βουλγαρικού σωβινισμού, όπως αποκαλύπτει η εγκατάσταση μιας μεγάλης πινακίδας (βλ. Εικόνα) σε βουλγαρική πόλη από τις δημοτικές της αρχές, η οποία "υπενθύμιζε" την "Μεγάλη Βουλγαρία". Βεβαίως, εδώ και δεκαετίες, οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδος-Βουλγαρίας ήσαν παραπάνω από άριστες και όλα έδειχναν ότι οι πολιτικές ελίτ της γειτονικής μας χώρας, σοσιαλιστικές ή καπιταλιστικές, είχαν συνειδητοποιήσει ότι οι ποταμοί αίματος που είχαν χυθεί στις συγκρούσεις μεταξύ των δύο χωρών δεν οδηγούσαν πουθενά και στο τέλος χαμένη ήταν πάντα η βουλγαρική πλευρά.
Ελπίζουμε το κρούσμα αυτό να ήταν μεμονωμένο και τέτοια φαινόμενα να περιορίζονται σε κάποιους πολιτικούς κύκλους που κινούνται μεταξύ "βουλγαρικού μακεδονισμού" και "μεγαλοβουλγαρισμού". Από την άλλη μεριά δεν αγνοούμε την επίσημη βουλγαρική γραμμή της αναγνώρισης μεν των Σκοπίων ως "Μακεδονίας", αλλά με ταυτόχρονη άρνηση της αναγνώρισης "μακεδονικής" εθνότητας και γλώσσας, υποστηρίζοντας ότι όλοι αυτοί οι ψευτομακεδόνες είναι "εθνικά" Βούλγαροι. Αυτό μας λέγει κάτι και δεν το παραβλέπουμε και εν πάση περιπτώσει δείχνει ότι κάθε χώρα, έστω για ιστορικούς λόγους, δεν απεμπολεί την ιστορία της και διατηρεί τις διεκδικήσεις της ως διαπραγματευτικό "ατού" για την στιγμή που θα χρειαστεί. Η Ελλάδα βεβαίως δεν "διεκδικεί τίποτε" και τελικά όλοι διεκδικούν από αυτήν. Ας προσέχαμε....
ΔΕΕ
Ετικέτες
Βαλκάνια,
Διεθνείς σχέσεις,
Εθνικές διεκδικήσεις
Σάββατο 17 Απριλίου 2010
Σκοπιανός ψευδο-μακεδονισμός

Οι σκοπιανές διεκδικήσεις
Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης
Παρουσιάζουμε σήμερα τον πολύ γνωστό (πλήν των ελλήνων πολιτικάντηδων) χάρτη των σκοπιανών διεκδικήσεων και το κρυφό όνειρο των πανσλαβιστών κάθε κατηγορίας, για την ενιαία σλαβική Μακεδονία, η οποία περιλαμβάνει το σημερινό "κράτος" των Σκοπίων, την ελληνική Μακεδονία (Εγκεάνσκα Ματσεντόνια=Μακεδονία του Αιγαίου, όπως την αποκαλούν οι σκοπιανοί) και τμήμα της Βουλγαρίας (Πιρίνσκα Ματσεντόνια=Μακεδονία του Πιρίν).
Ο ίδιος χάρτης στα αγγλικά που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και σε σκοπιανές ιστοσελίδες
Παραθέτουμε για σύγκριση τα όρια της αρχαίας Μακεδονίας σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς (Ηρόδοτο, Θουκυδίδη και Στράβωνα), με την επεξήγηση ότι αναφέρονται στο κυρίως μακεδονικό βασίλειο, την κοιτίδα και πατρίδα των αρχαίων Μακεδόνων, ενός από τα ελληνικά φύλα της εποχής στα οποία διακρίνονταν οι Έλληνες στην αρχαιότητα (Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς κ.λπ.). Παρατηρούμε ότι εντός των ορίων του σημερινού "κράτους" των Σκοπίων περιλαμβάνεται ένα ελάχιστο μόνον τμήμα της αρχαίας Μακεδονίας και συγκεκριμένα μέρος της επαρχίας της Πελαγονίας (η περιοχή γύρω από το σημερινό Μοναστήρι, τα Βιτώλια) και τμήμα της αρχαίας μακεδονικής Παιονίας.
Ο χάρτης που ακολουθεί εμφανίζει το μακεδονικό βασίλειο με τις κατακτήσεις του Φιλίππου Β΄ και προφανώς διαφέρει από τον παραπάνω γιατί περιλαμβάνει και τους υποτελείς λαούς (Παίονες, Θράκες, Ιλλυριούς κ.λπ.) στους Μακεδόνες.
Παραθέτουμε τέλος και τον χάρτη με τις επαρχίες του αρχαίου μακεδονικού βασιλείου που έχουμε αναρτήσει και παλαιότερα.
Εάν λοιπόν οι σκοπιανοί επιθυμούν πραγματικά σχέσεις καλής γειτονίας με την Ελλάδα, όπως παραμυθιάζουν εδώ και χρόνια τους διάφορους έλληνες υπουργούς και παρατρεχάμενους του Υπ. Εξωτερικών και τους έλληνες πολιτικάντηδες, που με μεγάλη προθυμία τα καταπίνουν αμάσητα, ας αφήσουν ήσυχο το όνομα της Μακεδονίας και ας αναζητήσουν ένα όνομα που τους ταιριάζει, όπως π.χ. αυτό που είχαν προπολεμικά δηλ. επαρχία του Βαρδάρη (=Αξιός) ή Βαρντάρσκα στα σλαβικά:
Εναλλακτικά, αν δεν τους αρέσει αυτό το όνομα, τους προτείνουμε ένα άλλο όνομα με το οποίο θα τιμήσουν και εκείνον τον αλήστου μνήμης οπερετικό στρατάρχη (!) ο οποίος εφηύρε και κατασκεύασε όλο αυτό το παραμύθι των μακεδόνων των σκοπίων.
ΔΕΕ
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Τουρκικός επεκτατισμός
Great Turkey (=Μεγάλη Τουρκία)
Χάρτης με τα επεκτατικά σχέδια της Τουρκίας, όπου εμφανίζονται οι άμεσες διεκδικήσεις της εις βάρος γειτονικών χωρών. Στα ανατολικά έχει προσαρτηθεί όλο το βόρειο Ιράκ (οι κουρδικές περιοχές) με τα πετρέλαια της Μοσούλης, καθώς και τμήμα των δυτικών περιοχών του Ιράν, όπου υπάρχουν κάποιοι Τουρκομάνοι νομάδες. Η Αρμενία εξαφανίζεται και μοιράζεται ανάμεσα στην Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν, οι κάτοικοι του οποίου, οι Αζέροι, θεωρούνται τα "μικρά αδέλφια" των Τούρκων.
Στα δυτικά, ο παραπάνω χάρτης δείχνει να έχει αποσπαστεί η ΝΔ Βουλγαρία με την μουσουλμανική μειονότητα που την κατοικεί, καθώς και η ελληνική Θράκη, η Κύπρος (ολόκληρη!), η Ρόδος και η Κρήτη (!!!). Προφανώς το ίδιο συμβαίνει και με τα υπόλοιπα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, αλλά δεν διακρίνεται καθαρά.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις βεβαίως αδιαφορούν για όλα αυτά και εξακολουθούν να πιπιλίζουν το φαιδρό δόγμα της εξωτερικής μας πολιτικής (;) "Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε".
Οι Τούρκοι όμως διεκδικούν, όπως και οι Αλβανοί και οι Σκοπιανοί και όχι μόνον.
Ο παραπάνω χάρτης δημοσιεύθηκε πρόσφατα σε τουρκική εφημερίδα (την Χουριέτ) και εμφανίζεται συχνά στο διαδίκτυο, ακριβώς ο ίδιος, που σημαίνει ότι είναι ξεκαθαρισμένες οι στοχεύσεις της Τουρκίας, έστω και ανεπισήμως.
Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ο εν λόγω χάρτης κυκλοφορεί στα αγγλικά με την επεξήγηση Great Turkey, δηλ. Μεγάλη Τουρκία, το οποίο όμως στα αγγλικά σημαίνει γαλοπούλα, απόλυτα ταιριαστό με τις υπερφίαλες φαντασιώσεις της Άγκυρας.
Great Turkey
Ετικέτες
Βαλκάνια,
Διεθνείς σχέσεις,
Παρακμή
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)












.jpg)


