ΕΘΝΟ - ΛΟΓΙΚΑ

Μακεδονικά νομίσματα (2)

2012-01-31T16:36:00.001+02:00

Μακεδονικά νομίσματα (2)

Μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου (11 Ιουνίου 323 π.Χ.), ανακηρύχθηκε βασιλεύς ο ετεροθαλής αδελφός του Aρριδαίος με το όνομα Φίλιππος Γ΄ , ενώ μετά την γέννηση (πιθανόν τον Αύγουστο του 323) του γιου της Pωξάνης, το βρέφος ανακηρύχθηκε συμβασιλεύς (Aλέξανδρος Δ΄).

Φίλιππος Γ΄ - Αρριδαίος 323-317 π.Χ.

Αργυρή δραχμή (4.37 g)

Ε: Κεφαλή Ηρακλέους Ο: Ζεύς ένθρονος κρατών αετό και σκήπτρο

Νομισματοκοπείο Κολοφώνος

Φίλιππος Γ΄ - Αρριδαίος 323-317 π.Χ

Χρυσός στατήρ (8,61 g)

Ε: Κεφαλή Αθηνάς Ο: Νίκη κρατούσα στέφανο

Νομισματοκοπείο Βαβυλώνος

Μετά την Συμφωνία του Τριπαράδεισου της Συρίας (321 π.Χ.) ο Αντίπατρος ανακηρύσσεται επίτροπος των Βασιλέων (επιμελητής αυτοκράτωρ). Ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος ορίζεται «στρατηγός της Ασίας», διοικητής του βασιλικού στρατού (με υποδιοικητή τον γιο του Αντιπάτρου, τον Κάσσανδρο) και κυβερνήτης του μεγαλύτερου τμήματος της Μικράς Ασίας.

Το 319 π.Χ. απεβίωσε ο υπέργηρος Aντίπατρος, ο οποίος πριν πεθάνει όρισε «επιμελητή των βασιλέων» (=αντιβασιλέα) τον στενό συνεργάτη του, αλλά μετρίων ικανοτήτων, στρατηγό Πολυπέρχοντα, (αξιωματικό του Μ. Αλεξάνδρου, γιο του Σιμμία, ηγεμόνα των Τυμφαίων), ενώ ο γιος του Αντιπάτρου, ο Kάσσανδρος παρέμεινε χιλίαρχος (διοικητής του στρατού) των απομάχων. Η ατυχής αυτή επιλογή είχε ως συνέπεια έναν ακόμη εμφύλιο πόλεμο. O νεαρός και φιλόδοξος Κάσσανδρος συμμάχησε με τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο, τον Λυσίμαχο και τον Πτολεμαίο εναντίον του Πολυπέρχοντα, ο οποίος θεώρησε ότι θα «δυνάμωνε τον Θρόνο» προσκαλώντας την εξόριστη στην Ήπειρο Ολυμπιάδα, να επιστρέψει στην Μακεδονία. Αυτή όμως η ενέργεια του Πολυπέρχοντα θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες, όπως αποδείχθηκε.

Η Oλυμπιάδα, ακόμη στην Ήπειρο, ανέλαβε την επιμέλεια του Aλέξανδρου Δ΄, ο οποίος μαζί με την μητέρα του Ρωξάνη, στάλθηκαν από τον Πολυπέρχοντα στην Ολυμπιάδα, ένα ακόμα λάθος του. Η φιλόδοξη (αλλά άπειρη πολιτικά) Αδαία–Ευρυδίκη, η σύζυγος του Φιλίππου Γ΄, επωφελήθηκε από την κατάσταση και ήλθε σε συνεργασία με τον Κάσσανδρο, από τον οποίον ζήτησε να αναλάβει την επιμέλεια του Βασιλείου επιστρέφοντας από την Πελοπόννησο. Είχε όμως να κάνει με την αδίστακτη Ολυμπιάδα, η οποία ξεκίνησε (με τον Αλέξανδρο Δ΄ και έναν μικρό στρατό που συγκέντρωσε ο Πολυπέρχων) για την Μακεδονία και θα συναντηθούν τελικώς με τον μακεδονικό στρατό της Ευρυδίκης και του Φιλίππου Γ΄ στα σύνορα Ηπείρου–Μακεδονίας. Η αιματοχυσία αποσοβήθηκε, όταν ο μακεδονικός στρατός αρνήθηκε να πολεμήσει εναντίον της μητέρας του Μ. Αλεξάνδρου και με αυτόν τον τρόπο έπεσαν στα χέρια της Ολυμπιάδας ο Φίλιππος Γ΄–Αρριδαίος και λίγο αργότερα η Ευρυδίκη. Επιστρέφοντας στην Μακεδονία η Ολυμπιάδα διέταξε να φυλακιστεί το βασιλικό ζεύγος κάτω από φρικτές συνθήκες και τον Σεπτέμβριο του 317 τους εκτέλεσε. Δεν σταμάτησε όμως εκεί, αλλά έκανε προγραφές εναντίον όσων υποψιαζόταν ότι υποστήριζαν τον Κάσσανδρο, εκτελώντας τον αδελφό του Kασσανδρου, Nικάνορα και άλλους 100 επιφανείς Mακεδόνες. Εσπευσμένα ο Kάσσανδρος επέστρεψε από την Πελοπόννησο, η Oλυμπιάδα οχυρώνεται στην Πύδνα, αλλά αναγκάζεται να παραδοθεί. Για τα εγκλήματά της καταδικάσθηκε από την Συνέλευση του μακεδονικού στρατού σε θάνατο (316 π.Χ.). O Kάσσανδρος γίνεται κύριος της Μακεδονίας, παντρεύεται την κόρη του Φιλίππου Β΄ και αδελφή του Μ. Αλεξάνδρου Θεσσαλονίκη και ιδρύει την Kασσανδρεία, στην θέση της Ποτίδαιας. O Aλέξανδρος Δ΄ και η Pωξάνη θα σταλούν στην Aμφίπολη. Ο Κάσσανδρος θα ιδρύσει τον επόμενο χρόνο (315 π.Χ.) την Θεσσαλονίκη, δίπλα στον αρχαίο οικισμό της Θέρμης, ενώ παράλληλα είχε έντονη ανάμειξη στα πράγματα της Aσίας και του Aιγαίου, αλλά και στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπου συνεχίσθηκαν οι συγκρούσεις με τον Πολυπέρχοντα και τον γιο του Αλέξανδρο.

Μετά την ήττα στην Γάζα το 312 π.Χ. του γιου του Αντιγόνου του Μονόφθαλμου, του Δημητρίου Πολιορκητή, ο Σέλευκος μπόρεσε να επιστρέψει στην Βαβυλώνα, οργανώνοντας τον πόλεμο εναντίον του Αντιγόνου. Η φθορά και των δύο πλευρών θα τους οδηγήσει τον επόμενο χρόνο (311 π.Χ.) σε συμφωνία Ειρήνης και συμβιβασμό, αλλά επρόκειτο για απλή ανακωχή. O Kάσσανδρος αναγνωρίζεται ως «στρατηγός εν Eυρώπη», αλλά μόνον μέχρι την ενηλικίωση του Αλεξάνδρου Δ΄.

Το καλοκαίρι του 309 π.Χ. ο Πολυπέρχων και ο στρατός του προχώρησαν από την σύμμαχό του Αιτωλία προς την Μακεδονία, στην Τυμφαία, την περιοχή καταγωγής του, έχοντας μαζί του την Βαρσίνη και τον γιο της από τον Μ. Αλέξανδρο, τον νεαρό Ηρακλή. Ο Κάσσανδρος, αντιλαμβανόμενος τον κίνδυνο να αυτομολήσουν οι στρατιώτες του προς τον τελευταίο νόμιμο διεκδικητή του μακεδονικού θρόνου, τον Ηρακλή και τον προστάτη του, Πολυπέρχοντα, ήλθε σε συνεννόηση με τον τελευταίο και τον έπεισε να δολοφονήσει τον Ηρακλή και την μητέρα του. Ο ανεκδιήγητος Πολυπέρχων δέχτηκε τα ανταλλάγματα του Κασσάνδρου, προχώρησε στις δολοφονίες και επέστρεψε στην Πελοπόννησο, όπου εγκαταστάθηκε μέχρι τον θάνατό του, το 303/302 π.Χ. σε ηλικία άνω των 90 ετών. Αμέσως μετά, ο αδίστακτος Κάσσανδρος, έχοντας κατά νου τον όρο της Συνθήκης του 311 π.Χ. για την ενηλικίωση του Αλεξάνδρου Δ΄, θα προχωρήσει στην εξόντωση του Αλέξανδρου Δ΄ και της Ρωξάνης, φροντίζοντας να μη μαθευτεί το γεγονός. Έτσι, με αυτόν τον τραγικό τρόπο έσβησε άδοξα ο βασιλικός οίκος των Αργεαδών–Τημενιδών.

Στον ελλαδικό χώρο ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Κασσάνδρου και Πτολεμαίου Α΄, όταν ο δεύτερος έφθασε στην Ελλάδα το 308 π.Χ. με στόχο να ανασυστήσει την συμμαχία της Κορίνθου, αλλά θα αποτύχει και συνθηκολογώντας με τον Κάσσανδρο θα αποχωρήσει, επιστρέφοντας στην Αίγυπτο. Καλύτερη τύχη είχε ο γιος του Αντίγονου του Μονόφθαλμου, ο Δημήτριος, ο οποίος πέτυχε να εκδιώξει το 307 π.Χ. τον Δημήτριο τον Φαληρέα από την Αθήνα, όπου αποκατέστησε την Δημοκρατία με αποτέλεσμα να τιμηθούν, αυτός και ο πατέρας του, από τους Αθηναίους.

Το 306 π.Χ. ο Δημήτριος αναχώρησε για την Κύπρο για να πολεμήσει εναντίον του Πτολεμαίου, ο οποίος είχε προσαρτήσει το νησί στην επικράτειά του. Η λαμπρή νίκη που κέρδισε στην ναυμαχία (που συμβολίζεται στα εξαιρετικά ασημένια τετράδραχμα που έκοψε αργότερα – βλ. παρακάτω Εικόνα), κοντά στην Σαλαμίνα της Κύπρου, είχε ως αποτέλεσμα να αναγορευθεί από τον στρατό ο Αντίγονος ο Μονόφθαλμος «βασιλεύς». Ο Αντίγονος ανακήρυξε στην συνέχεια και τον γιο του Δημήτριο βασιλέα, εννοώντας επί ολόκληρης της αυτοκρατορίας του Μ. Αλεξάνδρου. Την ίδια χρονιά ανακοινώθηκε επίσημα ο θάνατος του Aλέξανδρου Δ΄. Το αποτέλεσμα ήταν να ανακηρυχθούν βασιλείς ύστερα από μικρό χρονικό διάστημα, τόσο ο Λυσίμαχος στην Θράκη, όσο και ο Κάσσανδρος στην Μακεδονία, ενώ την επόμενη χρονιά (305 π.Χ.) πήρε τον τίτλο και ο Πτολεμαίος στην Αίγυπτο. Με αυτόν τον τρόπο η ιδέα της ενότητας εγκαταλείφθηκε και τυπικά από τους Διαδόχους, πλην του Αντιγόνου, όπως προαναφέραμε.

Το 305 π.Χ. ο Δημήτριος θα πολιορκήσει την σύμμαχο του Πτολεμαίου, την Ρόδο, όπου, παρά τις επιβλητικές πολιορκητικές μηχανές και τα τεχνάσματα που χρησιμοποίησε αναγκάστηκε την επόμενη χρονιά (304 π.Χ.) να λύσει την πολιορκία και να επιστρέψει στην Ελλάδα, μετά την έκκληση των Αθηναίων, να τους βοηθήσει στην άμυνα της πόλης τους, που πολιορκούσε ο Κάσσανδρος. Παρά την αποτυχία του όμως να εκπορθήσει την Ρόδο, στον Δημήτριο αποδόθηκε το προσωνύμιο του «πολιορκητή» και με αυτό έμεινε στην Ιστορία (Δημήτριος ο Πολιορκητής).

Ο Δημήτριος ο Πολιορκητής έφθασε στην Αθήνα στα τέλη του 304 π.Χ. νίκησε τον Κάσσανδρο και τον ανάγκασε να λύσει την πολιορκία. O Kάσσανδρος εισβάλλει στην Bοιωτία, αλλά αποκρούεται. Μέχρι τις αρχές του 302 π.Χ. ο Δημήτριος θα γίνει κύριος της Στερεάς Ελλάδος μέχρι τις Θερμοπύλες και το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου και θα επιχειρήσει να δημιουργήσει μια «Ελληνική Ομοσπονδία» (βλ. σχετικά Ulrich Wilcken: Αρχαία Ελληνική Ιστορία – «Παπαζήσης» Αθήνα 1976, σελ. 350). Ο Δημήτριος θα προχωρήσει με ελληνικά συμμαχικά στρατεύματα στην Θεσσαλία εναντίον του Κασσάνδρου, αλλά θα αποχωρήσει όταν πληροφορήθηκε ότι οι Πτολεμαίος, Λυσίμαχος, Κάσσανδρος και Σέλευκος είχαν συμμαχήσει και τα στρατεύματά τους προχωρούσαν εναντίον του πατέρα του, Αντιγόνου, ο οποίος είχε φθάσει στην Φρυγία της Μικράς Ασίας.

Στα τέλη του 302 π.Χ. έφθασε και ο Σέλευκος επιστρέφοντας εσπευσμένα από την εκστρατεία του στις Ινδίες, όπου αναγκάσθηκε να παραχωρήσει στον Ινδό μονάρχη Σανδράκοττο (πρόκειται για τον ιδρυτή της περίφημης ινδικής Δυναστείας των Μωρύα, τον Chandragupta Maurya), τις ινδικές επαρχίες με αντάλλαγμα 500 πολεμικούς ελέφαντες, ένα τρομερό πολεμικό όπλο ανυπολόγιστης αξίας για την εποχή εκείνη. Οι αντίπαλοι θα διαχειμάσουν στην περιοχή και στις αρχές της νέας χρονιάς θα συγκρουσθούν σε μια αποφασιστική μάχη στην Ιψό της Φρυγίας (301 π.Χ.).

Οι πολεμικοί ελέφαντες θα διαδραματίσουν σημαντικότατο ρόλο στην μάχη, η οποία θα λήξει με ήττα του Αντίγονου του Μονόφθαλμου, που στα 81 χρόνια του, θα πολεμήσει μεν με γενναιότητα, αλλά θα πέσει νεκρός στο πεδίο της μάχης.

Ο Δημήτριος Πολιορκητής θα διαφύγει την σύλληψη και θα συνεχίσει τον αγώνα τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια, για να αιχμαλωτισθεί τελικώς (285 π.Χ.) από τον στρατό του Σελεύκου Α΄ και να πεθάνει κρατούμενος το 283 π.Χ. Η Ιστορία όμως έδειξε δικαιοσύνη και ο γιος του, Αντίγονος Γονατάς, θα ανακηρυχθεί μερικά χρόνια αργότερα βασιλεύς της Μακεδονίας, οι δε απόγονοί του, οι Αντιγονίδες θα κρατήσουν τον θρόνο μέχρι την οριστική κατάλυση του Βασιλείου από τους Ρωμαίους.

Το 298/297 π.Χ. θα αποβιώσει και ο Κάσσανδρος από υδρωπικία και σκώληκες στα σπλάχνα του, κατά τον περίφημο περιηγητή του 2ου μ.Χ. αιώνα Παυσανία (Ελλάδος Περιήγησις, 9.7.2), την οποία ερμηνεύει ως τιμωρία των θεών για τα εγκλήματά του κατά του οίκου του Μ. Αλεξάνδρου. Ανεξαρτήτως όμως της συμπεριφοράς του, θα πρέπει να του αναγνωριστεί ότι εργάστηκε σκληρά για την ενδυνάμωση της Μακεδονίας και την οικονομική ανόρθωση του Βασιλείου.

Ορειχάλκινα νομίσματα

Βασιλέως Κασσάνδρου (306-298/297 π.Χ.)

Ε: Κεφαλή Ηρακλέους με λεοντή

Ο: Έφιππος νεαρός άνδρας

Ε: Περικεφαλαία με παραγναθίδες

Ο: Λόγχη

Δημήτριος ο Πολιορκητής

Αργυρό τετράδραχμο (17 g περίπου)

Ε: Πλώρη πλοίου - Φτερωτή Νίκη

Ο: Ποσειδών κρατών τρίαινα

Νομισματοκοπείο Πέλλας

Αργυρό τετράδραχμο (16,94 g)

Ε: Κεφαλή Δημητρίου Πολιορκητού φέρουσα διάδημα

Ο: Ποσειδών Ασφαλαίος καθήμενος σε βράχο

Αργυρό τετράδραχμο (16,94 g)

Ε: Κεφαλή Δημητρίου Πολιορκητού φέρουσα διάδημα

Ο: Ποσειδών κρατών τρίαινα και στηρίζοντας το πόδι του σε βράχο

Νομισματοκοπείο Χαλκίδος

Χρυσός στατήρ (8,62 g)

Ε: Κεφαλή Αθηνάς Ο: Νίκη κρατούσα στέφανο

Νομισματοκοπείο Ταρσού

(Σύμφωνα με τους ειδικούς αποτελεί πιθανότατα "βαρβαρική"

απομίμηση του αυθεντικού νομίσματος)

(Συνεχίζεται)

Μακεδονικά νομίσματα (1)

2012-01-30T00:22:00.003+02:00

Αργυρό τετράδραχμο Λυσιμάχου

(Εμπροσθότυπος: κεφαλή Μ. Αλεξάνδρου κερασφόρου

Οπισθότυπος: Αθηνά Νικηφόρος)

Τα αρχαία μακεδονικά νομίσματα

Παρουσιάζουμε σήμερα μια σειρά νομισμάτων που έκοψαν οι Μακεδόνες Βασιλείς μέχρι την οριστική κατάλυση του Βασιλείου από τους Ρωμαίους (168 π.Χ.). Η ιδιαίτερη σημασία τους έγκειται στο γεγονός ότι οι επιγραφές τους με τα ονόματα των βασιλέων είναι ελληνικές, προς μεγάλη απογοήτευση των Σκοπιανών, οι οποίοι θα προτιμούσαν βέβαια να είναι γραμμένες στο ...κυριλλικό αλφάβητο! Υπενθυμίζουμε ότι στον Αττικό νομισματικό κανόνα υπήρχαν οι εξής υποδιαιρέσεις:

Οβολός 0,72 γραμ.

Δραχμή (6 οβολοί) 4,30 γραμ. περίπου

Μνα (100 δραχμές) 433 γραμ. περίπου

Τάλαντον (60 μνές) 26 χιλιόγραμμα περίπου

Οι παραπάνω ονομασίες με τα πολλαπλάσιά τους (δίδραχμο, τετράδραχμο κλπ) και τα υποπολλαπλάσια (ημίδραχμο, τριώβολον, τετρώβολον κλπ), ήσαν αρχικά μονάδες βάρους και κάποιες από αυτές (δραχμή, οβολός) χρησιμοποιήθηκαν στην συνέχεια για να εκφράσουν αντίστοιχες ποσότητες μετάλλων (χρυσός, άργυρος, χαλκός κλπ), που άρχισαν να κυκλοφορούν με την μορφή νομισμάτων.

Οι Μακεδόνες Βασιλείς χρησιμοποιήσαν στις κοπές των νομισμάτων τους εκτός από το Αττικό και άλλους κανόνες όπου μονάδα ήταν ο στατήρ, το βάρος του οποίου διέφερα από περιοχή σε περιοχή και από χώρα σε χώρα. Οι περσικοί στατήρες ζύγιζαν 11,50 γραμμάρια, ενώ οι Βαβυλωνιακοί γύρω στα 10 γραμ. Ο μακεδονικός στατήρας ζύγιζε 10,50 γραμ. περίπου, ενώ ο λεγόμενος "βαρύς στατήρας" περίπου 14,50 γραμ.

ΔΕΕ

Αλέξανδρος Α΄ (498-454 π.Χ.)

Αργυρόν Οκτάδραχμον (28.56 g)

κοπή: Περίπου 470-460 π.Χ.

Αλέξανδρος Α΄ (498-454 π.Χ.)

Αργυρό τετράδραχμο (13.02 g)

Κοπή: Περίπου 460-454 π.Χ.

Αλέξανδρος Α΄

"ελαφρύ" αργυρό τετρώβολον

Περδίκκας Β΄ 451-413 π.Χ.

"ελαφρύ" αργυρό τετρώβολον

(1.90 g)

Αρχέλαος 413-399 π.Χ.

Αργυρός στατήρ (10.65 g)

Αρχέλαος 413-399 π.Χ.

Αργυρός στατήρ

(Ε: Κεφαλή Απόλλωνος Ο: Ίππος)

Αρχέλαος 413-399 π.Χ.

"ελαφρύ" αργυρό τετρώβολον (1.89 g)

Αέροπος Β΄ 398/7-395/4 π.Χ.

Αργυρός στατήρ

(Ε: Κεφαλή Απόλλωνος ταινιοφόρος

Ο: Ίππος)

Παυσανίας 394/393 π.Χ.

Αργυρό "ελαφρύ" Δίδραχμο (6,05 g)

’Αμύντας Γ΄ 393/392 και 391 - 370 π.Χ.

"ελαφρά" αργυρά διώβολα (1,75 g)

Φίλιππος Β΄ 359-336 π.Χ.

Αργυρό τετράδραχμο

Φίλιππος Β΄ 359-336 π.Χ.

Χρυσός στατήρ (8,58 g)

Αργυρό τετράδραχμο

Μ. Αλεξάνδρου

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

(Συνεχίζεται)

Φυσικό αέριο και εξωτερική πολιτική

2012-01-29T12:58:00.000+02:00

Φυσικό αέριο και εξωτερική πολιτική

Ισραήλ, Αραβικός κόσμος, γεωπολιτική και «εθνικό συμφέρον»

Του Βαγγέλη Πισσία

Η μεγάλη κρίση διέλυσε το όνειρο μετατρέποντάς το σε χίμαιρα. Απέδειξε πως το αντιπαραγωγικό μοντέλο οικονομικής μεγέθυνσης –και όχι ανάπτυξης– των τελευταίων δεκαετιών δεν έφερε την ευτυχία, αντίθετα ξεθεμελίωσε την όποια προϋπάρχουσα οικονομική βάση και κοινωνική δομή, εδραιώνοντας ταυτόχρονα νέα ήθη και πρότυπα, αεριτζίδικες δραστηριότητες και επίπλαστες συμπεριφορές. Η «πραγματική οικονομία» ηττήθηκε από έναν ιδιότυπο εγχώριο καζινο-καπιταλισμό και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Συνάμα, η εκσυγχρονιστική επαγγελία αποτελεί το ιδεολογικό περίβλημα μιας νέας κοινωνικής διαστρωμάτωσης και της συνακόλουθης με αυτήν υποκριτικής και ανήθικης νοοτροπίας.

Οικονομική κρίση και εξωτερική πολιτική

Το κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό αντιλαμβάνεται την οικονομική κρίση και την κρίση στις διεθνείς σχέσεις με τον ίδιο τρόπο.

Την πρώτη την διαχειρίζεται πρωταρχικά ως κρίση «ροών», δηλαδή κρίση χρέους, κρίση δημοσιονομική, χρηματοπιστωτική και όχι ως κρίση δομική του εγχώριου συστήματος παραγωγής [υπανάπτυξη παραγωγικών δυνάμεων – αποτελμάτωση του κυρίαρχου μοντέλου κοινωνικών/παραγωγικών σχέσεων– απαξίωση των εργασιακών σχέσεων]. Δεν την αντιλαμβάνεται ως κρίση οργανικής ένταξης της χώρας –με όρους πραγματικής οικονομίας– στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, αλλά με όρους οικονομίας «ευκαιριών».

Την δεύτερη την διαχειρίζεται στην εξαιρετικά ρευστή επιφάνεια που διαμορφώνουν εφήμεροι-συγκυριακοί τοπικοί και περιφερειακοί ανταγωνισμοί, εγκλωβίζεται σε τυφλές κινήσεις απλοϊκής ανακλαστικής ταχτικής, χωρίς σχέδιο, χωρίς καν ατζέντα. Πορεύεται, σύμφωνα με φρούδες υποσχέσεις και υποδείξεις ξένων παραγόντων, ανιστόρητα, καιροσκοπικά και πρόσφατα –εις επίρρωση της κενότητας της στρατηγικής της– μυθοπλαστικά, ρίχνοντας ζαριές.

Εσωτερικό μέτωπο, γεωπολιτικές σταθερές και μεταβλητές

Διαχείριση κρίσεως και στα δύο πεδία, της οικονομίας και των διεθνών σχέσεων, δεν νομιμοποιείται χωρίς υποστηρικτική κοινωνική βάση και χωρίς δικαιακές-πολιτικές αρχές, που από κοινού διαμορφώνουν τόσο το εσωτερικό όσο και το εξωτερικό μέτωπο. Για τον λόγο αυτό δεν νοείται αντιμετώπιση της παρούσας γενικής κρίσης χωρίς διεθνείς υποστηριχτές και χωρίς συνεργασίες. Όμως, άλλο η αναζήτηση υποστήριξης ή συνεργασιών κι άλλο η αναζήτηση προστατών ή μεσαζόντων. Στη πρώτη περίπτωση προέχει η κοινωνικό-οικονομική δομή, το γεωπολιτικό πλαίσιο, καθώς και τα εργαλεία-μοχλοί της διαπραγμάτευσης. Διακρίνονται τα σταθερά –μεσομακροπρόθεσμα– συμφέροντα από τα βραχυπρόθεσμα και η προσέγγιση είναι ολιστική. Η στρατηγική χαράσσεται με επίγνωση των τάσεων που προβάλλονται στον γεωοικονομικό χάρτη, όπου οι αναδυόμενες χώρες, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Δ.Ν.Τ., θα αυξήσουν έως το 2050 την συμμετοχή τους στο παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν από 27% σε 49%, οι Η.Π.Α. θα υποχωρήσουν απ’ το 22% στο 11% και η γηραιά ήπειρος, η Ευρώπη, απ’ το 19% στο 7%. Με ό,τι οι αριθμοί αυτοί συνεπάγονται. Στη δεύτερη περίπτωση προέχουν οι διεθνείς λέσχες, το λόμπινγκ, οι δημόσιες σχέσεις –με ζεϊμπεκιές ή κουμπαριές αδιάφορο–, η καλή διαγωγή και η προπαγάνδα. Δεν υπάρχουν σταθεροί φίλοι, χώρες και λαοί, υπάρχουν μόνο εφήμερες συμμαχίες, η προσέγγιση των προβλημάτων είναι απλοϊκά αιτιοκρατική: «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Στη περίπτωση αυτή, την υποτίθεται τεχνοκρατική - ορθολογική, δεν υπάρχει αναλυτική σκέψη, υπάρχει –επιεικώς– ρηχός εμπειρισμός και «ολίγη» από θεωρία παιγνίων. Φυσική της συνεπαγωγή, η υπηρετική συμπεριφορά έναντι της αμφιβόλου συνοχής και μηδενικής αλληλεγγύης Δυτικής Συμμαχίας, η αφειδώλευτη παροχή σε αυτήν «διευκολύνσεων» σε κάθε διεθνή στρατιωτική ή παραστρατιωτική εμπλοκή, η σχέση εντελλόμενου προς εντολέα έναντι των τροϊκανών. Συνάμα, η προοπτική αλλαγής της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής και η περιθωριοποίηση της Ελλάδας στο νέο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι την σπρώχνει [οι καλοθελητές σπεύδουν…] σε εγκλωβισμό στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ και στην σταδιακή μετατροπή της σε ισραηλινή ενδοχώρα.

Από την άλλη μεριά, αποστάσεις, μεγαλύτερες από ποτέ, από την Ρωσία, την Κίνα, τις περισσότερες από τις υπόλοιπες αναδυόμενες χώρες, πολιτική αποδυνάμωση στα Βαλκάνια, εκθεμελίωση παραδοσιακών σχέσεων ιστορικού βάθους με τους αραβικούς λαούς, υιοθέτηση ισλαμοφοβικών συνδρόμων.

Ιστορική παράδοση και τακτικισμός

Οι διαπιστώσεις αυτές δεν είναι αφοριστικές, ούτε καν «ιδεολογικές». Πώς αλλιώς, όμως, να εξηγηθεί η προϊούσα καταστροφή των σχέσεων με τον αραβικό κόσμο, σχέσεων που δημιούργησε ο εκεί ελληνισμός, με εξαιρετικό παράδειγμα το παροικιακό φαινόμενο της Αιγύπτου, όπου σε δύσκολες για την φιλόξενη αυτή χώρα καιρούς (πολεμική επέμβαση Άγγλο-Γάλλο-Ισραηλινών του 1956) εκατοντάδες Έλληνες-Αιγυπτιώτες κατατάχτηκαν στον αιγυπτιακό στρατό για να υπερασπιστούν το έδαφός της. Την ίδια στιγμή που οι Έλληνες πιλότοι του καναλιού του Σουέζ ήταν οι μόνοι από τους ξένους πιλότους που τίμησαν την επιλογή και το θάρρος αυτής της χώρας να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της.

Πώς θα μπορούσαν να εξηγήσουν την εκθεμελίωση αυτών των σχέσεων αυτοί που τώρα υλοποιούν την απόφαση μετατροπής της Ελλάδας –και της Κύπρου– σε ισραηλινό προτεκτοράτο; Έχουν άραγε εικόνα του αιγυπτιακού, του αραβο-ισλαμικού πολύ κοντινού μέλλοντος; Γνωρίζουν τον πολύπλοκο, αντιφατικό, πράγματι ιδιότροπα πολιτισμένο αυτόν κόσμο; Μπορούν να διακρίνουν στους κόλπους του ισχυρά ρεύματα, έως και απελευθερωτικά-εκσυγχρονιστικά [ουσιαστικά και όχι επίπλαστα], που αναδύθηκαν παρακάμπτοντας έστω [γιατί όχι άλλωστε] την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα μέσα από δικές τους γηγενείς διαδρομές; Γνωρίζουν την σημασία της αυριανής Αιγύπτου ή την δυναμική του παρόντος –και προπαντός του αυριανού– αραβο-ισλαμικού όλου (παρά τις εσωτερικές του τριβές και αντιθέσεις) στον ευρύτερο περιφερειακό συσχετισμό, όπου περιλαμβάνονται η Ελλάδα, η Κύπρος, το Ισραήλ, η Τουρκία και οι Βαλκανικές χώρες; Γνωρίζουν, τέλος, ότι η αραβο-ισλαμική αντίθεση προς το Ισραήλ, που απορρέει από την μόνιμα επιθετική και υβριστική πολιτική του, αποτελεί δομικό στοιχείο του Μέσο-ανατολικού γεωπολιτικού συστήματος;

Κι αν δεν ενδιαφέρονται για το ήθος στις διεθνείς σχέσεις, κι αν εξαιρούν, από τους όποιους υπολογισμούς τους, τους δεσμούς ανάμεσα σε ιστορικά αδελφωμένους λαούς, κι αν ασκούν διεθνή πολιτική με μοναδικό γνώμονα τον συσχετισμό ισχύος, άραγε, το σημερινό Ισραήλ, το πριν λίγα χρόνια [2006] οικτρά ταπεινωμένο στον μικρό Λίβανο, το κατατάσσουν στις χώρες της περιφέρειας που αυξάνουν την ισχύ τους ή στις χώρες που με την φιλοπόλεμη και αποσταθεροποιητική πολιτική τους σταθερά την απομειώνουν; Πιστεύουν πράγματι ότι αυτό το Ισραήλ θα διακινδυνεύσει την περιφερειακή υπόστασή του για το «χατίρι» της Ελλάδας, αν κάποιο θερμό ελληνοτουρκικό επεισόδιο επισυμβεί; Πιστεύουν τέλος ότι, έστω μετά την θητεία των απαξιωμένων Νετανιάχου-Λίμπερμαν, δεν θα υπάρξει πλαίσιο επαναπροσέγγισης Ισραήλ - Τουρκίας;

Ας τα παραμερίσουμε όμως προς στιγμήν όλα αυτά κι ας εξετάσουμε τα πραγματικά δεδομένα της νέας πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που προσφέρεται στον ελληνικό λαό με νέο υλικό-οικονομικό και φαντασιακό περίβλημα, υποσχόμενη ένα νέο όνειρο, μια νέα επαγγελία κι ένα νέο «προστάτη».

Υδρογονάνθρακες, εκτιμήσεις ή ψευδαισθήσεις;

Πριν μιλήσει κανείς για την αξιοποίηση ενός φυσικού πόρου, για τα οφέλη που θα προκύψουν από αυτήν, για την πιθανότητα αυτή τη χώρα να την σώσει εν τέλει όχι ο λαός της αλλά ένας από μηχανής θεός, εύκολα και ξαφνικά, μεταμορφώνοντας την, ίσως, σε νέο Κατάρ, σκόπιμο είναι να αναζητήσει τις πληροφορίες εκείνες που μπορούν να τεκμηριώσουν, κάπως έστω, τις προβλέψεις για τα «καλά νέα»…

Ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μαίρυλαντ των ΗΠΑ κ. Θ. Καρυώτης αναφέρθηκε πρόσφατα στις «τεράστιες ποσότητες που θα μπορούσαν μακροπρόθεσμα να βοηθήσουν την Ελλάδα όχι μόνο να ξεπεράσει τη βαθειά της οικονομική κρίση αλλά και να πάρει τέτοια ανάσα που θα την τοποθετούσε στην ομάδα των G20».

Β.Π.

Η Γεωπολιτική των Στενών του Ορμούζ

2012-01-28T13:00:00.001+02:00

Πριν από 3 μήνες περίπου είχαμε αναρτήσει (σε δύο συνέχειες) ένα εξαιρετικό άρθρο-ανάλυση ενός από τους κορυφαίους διεθνώς ειδικούς σε θέματα γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής, του Ιρανο-Καναδού Mahdi Darius Nazemroaya με τίτλο "Η Αφρική και η «σύγκρουση των πολιτισμών»" (http://ethnologic.blogspot.com/2011/11/1.html). Το σημερινό κείμενο του ιδίου αναλυτή θεωρώ ότι είναι εξ ίσου σημαντικό και πρέπει να μελετηθεί με προσοχή.

ΔΕΕ

Η Γεωπολιτική των Στενών του Ορμούζ:

Θα μπορούσε να ηττηθεί το Ναυτικό των ΗΠΑ από το Ιράν στον Περσικό Κόλπο;

(The Geo-Politics of the Strait of Hormuz:

Could the U.S. Navy be defeated by Iran in the Persian Gulf?)

Του Mahdi Darius Nazemroaya*

Μετά από χρόνιες απειλές των ΗΠΑ, το Ιράν λαμβάνει μέτρα τα οποία υπονοούν ότι είναι ταυτόχρονα πρόθυμο και ικανό να κλείνει τα στενά του Ορμούζ. Στις 24 Δεκεμβρίου 2011 το Ιράν ξεκίνησε τις ναυτικές ασκήσεις του Velayat-90 μέσα και γύρω από τα στενά του Ορμούζ που επεκτείνονται από τον Περσικό Κόλπο και τον Κόλπο του Ομάν (Θάλασσα του Ομάν) προς τον Κόλπο του Άντεν και την Αραβική Θάλασσα. Αφού ξεκίνησαν αυτές οι ασκήσεις, υπήρξε ένας αυξανόμενος λεκτικός πόλεμος μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης. Τίποτα από τι είπε η έκανε η κυβέρνηση Ομπάμα ή το Πεντάγωνο αποθάρρυνε την Τεχεράνη από τις συνεχιζόμενες ναυτικές ασκήσεις της.

Ο Γεωπολιτικός χαρακτήρας των Στενών του Ορμούζ

Εκτός από το γεγονός ότι πρόκειται για ένα σημείο ζωτικής σημασίας για την διέλευση των παγκοσμίων ενεργειακών πόρων και για ένα στρατηγικό chokepoint, δύο επιπλέον θέματα πρέπει να εξεταστούν σε σχέση με τα στενά του Ορμούζ και την σχέση τους με το Ιράν. Το πρώτο αφορά τη γεωγραφία των Στενών του Ορμούζ. Το δεύτερο σχετίζεται με το ρόλο του Ιράν για την συν-διαχείριση του στρατηγικού Στενού, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά εθνικά δικαιώματα του.

Η θαλάσσια κυκλοφορία που περνά μέσα από τα στενά του Ορμούζ γινόταν πάντα σε επαφή με τις ιρανικές ναυτικές δυνάμεις, οι οποίες κατά κύριο λόγο αποτελούνται από την ιρανική Τακτική Δύναμη του Πολεμικού Ναυτικού και την ιρανική Επαναστατική Ακτοφυλακή. Στην πραγματικότητα, το Ιρανικό Πολεμικό Ναυτικό παρακολουθεί και αστυνομεύει τα στενά του Ορμούζ, μαζί με το Σουλτανάτο του Ομάν, μέσω του θύλακα Musandam του Ομάν. Σημαντικότερα, για την διέλευση μέσω των Στενών του Ορμούζ, όλη η θαλάσσια κυκλοφορία, συμπεριλαμβανόμενου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, πρέπει να περάσει από τα χωρικά ύδατα του Ιράν. Σχεδόν όλες οι είσοδοι στον Περσικό Κόλπο πραγματοποιούνται μέσω των ιρανικών χωρικών υδάτων και οι περισσότερες έξοδοι μέσω των χωρικών υδάτων του Ομάν.

Το Ιράν επιτρέπει τα ξένα πλοία να χρησιμοποιούν τα χωρικά του ύδατα με καλή πίστη και βάσει του Μέρους ΙΙΙ της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών του Δικαίου της Θάλασσας για τις διατάξεις των θαλάσσιων πλοών διέλευσης, οι οποίες ορίζουν ότι τα πλοία και όμοια πλεούμενα είναι ελεύθερα να πλέουν μέσα από τα στενά του Ορμούζ βάσει της αρχής της ταχείας και διαρκούς πλοήγησης μεταξύ ενός λιμανιού και της ανοικτής θάλασσας. Παρά του γεγονότος ότι η Τεχεράνη εθιμικά τηρεί τις πρακτικές πλοήγησης του Δικαίου της Θάλασσας, η Τεχεράνη δεν δεσμεύεται νομικά από αυτές. Όπως και η Ουάσιγκτον, η Τεχεράνη υπέγραψε την παρούσα διεθνή συνθήκη, αλλά ποτέ δεν την επικύρωσε.

Αμερικανο-ιρανικές εντάσεις στον Περσικό Κόλπο

Σε πρόσφατες εξελίξεις, το ιρανικό Majlis (Κοινοβούλιο) επαναξιολογεί την χρήση από ξένα πλοία των ιρανικών υδάτων στα στενά του Ορμούζ.

Προτείνεται μια νέα νομοθεσία που θα μπλοκάρει οποιαδήποτε ξένο πολεμικό πλοίο που θα χρησιμοποιήσει τα χωρικά ύδατα του Ιράν για να διαπλεύσει τα στενά του Ορμούζ χωρίς την άδεια του Ιράν. Η Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του ιρανικού Κοινοβουλίου μελετά επί του παρόντος μια νέα νομοθεσία που θα καθιερώσει μια επίσημη ιρανική στάση. Η τελευταία θα εξαρτηθεί από τα ιρανικά στρατηγικά συμφέροντα και την εθνική ασφάλεια. [1]

Το αεροπλανοφόρο USS John C. Stennis

Στις 30 Δεκεμβρίου 2011, το αεροπλανοφόρο USS John C. Stennis πέρασε μέσα από την περιοχή όπου το Ιράν διεξάγει τα ναυτικά γυμνάσια του. Ο διοικητής του ιρανικού τακτικού στρατού υποστράτηγος Ataollah Salehi, συμβούλευσε το USS John C. Stennis και άλλα πλοία του αμερικανικού Ναυτικού να μην επιστρέψουν στον Περσικό Κόλπο, όσο το Ιράν διεξήγαγε την άσκηση του, προειδοποιώντας ότι το Ιράν δεν συνηθίζεται να επαναλάβει μια προειδοποίηση δύο φορές. [2] Λίγο μετά την αυστηρή προειδοποίηση του Ιράν προς την Ουάσινγκτον, ο γραμματέας τύπου του Πενταγώνου απάντησε κάνοντας μια δήλωση που έλεγε: «Κανείς σε αυτή την κυβέρνηση επιδιώκει την αντιπαράθεση [με το Ιράν] πάνω από τα στενά του Ορμούζ. Είναι σημαντικό να πέσει η θερμοκρασία». [3]

Σε ένα πραγματικό σενάριο της στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ιράν, είναι πολύ πιθανό ότι τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα θα επιχειρούσαν στην ουσία έξω από τον Περσικό Κόλπο και από το νότιο Κόλπο του Ομάν και την Αραβική Θάλασσα. Εκτός αν τα συστήματα πυραύλων που αναπτύσσει η Ουάσιγκτον στα πετρελαϊκά εμιράτα του νότιου Περσικού Κόλπου θέτονται σε λειτουργία, η ανάπτυξη των μεγάλων αμερικανικών πολεμικών πλοίων στον Περσικό Κόλπο φαίνεται απίθανη. Οι λόγοι γι 'αυτό συνδέονται με τις γεωγραφικές πραγματικότητες και τις αμυντικές δυνατότητες του Ιράν.

Η γεωγραφία είναι εναντίον του Πενταγώνου:

Η αμερικανική ναυτική δύναμη έχει όρια στον Περσικό Κόλπο

Η αμερικανική ναυτική δύναμη, η οποία περιλαμβάνει το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό και την αμερικανική Ακτοφυλακή, υπερισχύει όλων των άλλων πολεμικών ναυτικών και θαλάσσιων δυνάμεων στον κόσμο. Οι δυνατότητες του σε βαθιά θάλασσα ή στον ωκεανό είναι απαράμιλλες και δεν αντικρούεται από καμία άλλη ναυτική δύναμη. Υπεροχή δεν σημαίνει αήττητη. Οι αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις στα Στενά του Ορμούζ και στον Περσικό Κόλπο είναι παρ 'όλα αυτά ευάλωτες.

Παρά την ισχύ και δύναμη κουράς του, η γεωγραφία δρα κυριολεκτικά ενάντια της ισχύος του αμερικανικού ναυτικού στα Στενά του Ορμούζ και στον Περσικό Κόλπο. Η σχετική στενότητα του Περσικού Κόλπου το καθιστά σαν ένα κανάλι, τουλάχιστον σε στρατηγικό και στρατιωτικό πλαίσιο. Μιλώντας μεταφορικά, τα αεροπλανοφόρα και τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ περιορίζονται σε στενά ύδατα ή κλείνονται μέσα στα παράκτια ύδατα του Περσικού Κόλπου. [Βλέπε παραπάνω χάρτη]

Εκεί είναι που οι προηγμένες δυνατότητες των πυραύλων του ιρανικού στρατού μπαίνουν στο παιχνίδι. Το ιρανικό οπλοστάσιο πυραύλων και τορπιλών θα είχαν σύντομο και εύκολο έργο έναντι των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων του πολεμικού ναυτικού στα νερά του Περσικού Κόλπου, όπου τα αμερικανικά πλοία είναι συσφιγμένα. Αυτός είναι ο λόγος που ώθησε τις ΗΠΑ να ανεγείρουν ένα σύστημα αντιπυραυλικής ασπίδας στον Περσικό Κόλπο μέσα στις χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) τα τελευταία χρόνια.

Ακόμα και τα μικρά περιπολικά σκάφη του Ιράν στον Περσικό Κόλπο, τα οποία εμφανίζονται αξιολύπητα και ασήμαντα κατά των αμερικανικών αεροπλανοφόρων ή πολεμικών πλοίων, τα απειλούν. Τα συμπεράσματα μπορούν να είναι απελπιστικά. Αυτά τα περιπολικά σκάφη του Ιράν μπορούν εύκολα να εκτοξεύσουν ένα μπαράζ από πυραύλους που θα μπορούσαν να επιφέρουν σημαντικές βλάβες και να βυθίσουν πράγματι μεγάλα αμερικανικά πολεμικά. Τα ιρανικά μικρά περιπολικά πλοιάρια είναι επίσης δύσκολα ανιχνεύσιμα και δύσκολοι στόχοι.

Οι ιρανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να επιτεθούν επίσης τα αμερικανικά πλοία σχετικά απλά με τη δρομολόγηση πυραυλικών επιθέσεων από την ιρανική ηπειρωτική χώρα στις βόρειες ακτές του Περσικού Κόλπου. Ήδη το 2008, το Ινστιτούτο για την Πολιτική στην Εγγύς Ανατολή της Ουάσιγκτον αναγνώρισε την απειλή από τις κινητές παράκτιες συστοιχίες πυραύλων του Ιράν, βλήματα έδαφος-θάλασσα, και μικρά σκάφη οπλισμένα με πυραύλους. [4] Άλλες ιρανικές ναυτικές μονάδες, όπως μη επανδρωμένα αεροπλάνα, χόβερκραφτ, νάρκες, οργανωμένες ομάδες δυτών, και μίνι-υποβρύχια θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε ασύμμετρη ναυτική πολεμική επιχείρηση εναντίον του Πέμπτου Στόλου των ΗΠΑ.

Ακόμα και οι ίδιες προσομοιώσεις πολέμου του Πενταγώνου έχουν δείξει ότι ένας πόλεμος στον Περσικό Κόλπο με το Ιράν θα ήταν καταστροφή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον στρατό της. Ένα βασικό παράδειγμα είναι η πρόκληση της Χιλιετίας του 2002 (Millennium Challenge 2002, MC02), πολεμικό παιχνίδι στον Περσικό Κόλπο, το οποίο διεξήχθη από τις 24 Ιουλίου 2002 μέχρι τις 15 Αυγούστου 2002 και πήρε σχεδόν δύο χρόνια για να προετοιμαστεί. Αυτό η άσκηση μαμούθ ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ακριβά παιχνίδια πολέμου που έγινε ποτέ από το Πεντάγωνο. Το Millennium Challenge 2002 πραγματοποιήθηκε λίγο μετά την απόφαση του Πεντάγωνου να συνεχίσει τη δυναμική του πολέμου στο Αφγανιστάν με στόχο το Ιράκ, τη Σομαλία, το Σουδάν, τη Λιβύη, το Λίβανο, τη Συρία, και με ολοκλήρωση στο Ιράν ως το μεγάλο βραβείο σε μια ευρεία στρατιωτική εκστρατεία για να εξασφαλιστεί η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ στη νέα χιλιετία.Μετά την λήξη του Millennium Challenge 2002, αυτό το πολεμικό παιχνίδι παρουσιάστηκε «επίσημα» ως προσομοίωση ενός πολέμου κατά του Ιράκ υπό την εξουσία του προέδρου Σαντάμ Χουσεΐν, αλλά στην πραγματικότητα αυτά τα παιχνίδια πολέμου αφορούσαν το Ιράν. [5] Οι ΗΠΑ είχαν ήδη κάνει εκτιμήσεις για την επερχόμενη αγγλοαμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Εξάλλου, το Ιράκ δεν είχε καμία ναυτική δυνατότητα που να άξιζε την χρήση του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ σε τόση μεγάλη κλίμακα.

Το Millennium Challenge 2002 διεξαχθεί για την προσομοίωση ενός πολέμου με το Ιράν, το οποίο είχε κωδική ονομασία «Red» και αναφέρεται σε ένα εχθρό κράτος παρίας της Μέσης Ανατολής στον Περσικό Κόλπο. Εκτός από το Ιράν, καμία άλλη χώρα δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις περιμέτρους και τα χαρακτηριστικά και τις στρατιωτικές δυνάμεις του «Red», από τα περιπολικά πλοία έως τις μοτοσικλέτες. Η προσομοίωση πόλεμου έλαβε χώρα επειδή η Ουάσινγκτον σχεδίαζε να επιτεθεί στο Ιράν αμέσως μετά την εισβολή στο Ιράκ το 2003.

Το σενάριο του πολεμικού παιχνιδιού 2002 που ξεκίνησε με την κωδική ονομασία "Blue" των ΗΠΑ, δίνοντας στο Ιράν μια μέρα ultimatum να παραδοθεί κατά το έτος 2007. Η ημερομηνία του πολεμικού παιχνιδιού του 2007 συμπίπτει χρονολογικά με το σχέδιο των ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν μετά την ισραηλινή επίθεση στο Λίβανο το 2006, η οποία έπρεπε να επεκταθεί, σύμφωνα με τα στρατιωτικά σχέδια, σε ένα ευρύτερο πόλεμο κατά της Συρίας. Ο πόλεμος εναντίον του Λιβάνου, όμως, δεν πήγει όπως έχει προγραμματιστεί και οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συνειδητοποίησαν ότι αν η Χεζμπολάχ μπορούσε να τους αντιμετωπίσει στο Λίβανο, η συνέχιση του διευρυμένου πόλεμο με τη Συρία και το Ιράν θα ήταν καταστροφική.

Στο σενάριο πολέμου Millennium Challenge 2002, το Ιράν θα αντιδρούσε στην επίθεση των ΗΠΑ, με τη δρομολόγηση ενός μαζικού καταιγισμού πυραύλων που θα σύντριβαν τις ΗΠΑ και θα κατάστρεφαν δεκαέξι πλοία του αμερικανικού Ναυτικού -ένα αεροπλανοφόρο, δέκα περιπολικά, και πέντε αμφίβια πλοία. Υπολογίζεται ότι αν αυτό είχε συμβεί σε πραγματικό πλαίσιο θέατρο πολέμου, περισσότεροι από 20.000 Αμερικανούς στρατιώτες θα είχαν σκοτωθεί κατά την πρώτη ημέρα της επίθεσης. [6]

Στη συνέχεια, το Ιράν θα έστελνε τα μικρά περιπολικά σκάφη του -αυτά που φαίνονται ασήμαντα σε σύγκριση με το USS John C. Stennis και τα άλλα μεγάλα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ- για να συντρίψουν το υπόλοιπο των ναυτικών δυνάμεων του Πενταγώνου στον Περσικό Κόλπο, που θα είχε ως αποτέλεσμα ζημίες και βύθιση του μεγαλύτερου μέρους των πλοίων του Πέμπτου Στόλου των ΗΠΑ και την ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά την ήττα των ΗΠΑ, τα παιχνίδια πολέμου ξεκίνησαν ξανά από την αρχή, αλλά το «Red» (το Ιράν) έπρεπε να επιχειρήσει με την παραδοχή χάντικαπ και ελλείψεων, έτσι ώστε οι αμερικανικές δυνάμεις να μπορέσουν να βγουν νικηφόρες από την άσκηση. [7] Αυτή η έκβαση των παιχνιδιών πολέμου απέτρεψε την συντριβή των ΗΠΑ στο πλαίσιο ενός πραγματικού συμβατικού πολέμου με το Ιράν στον Περσικό Κόλπο.

Ως εκ τούτου, η τεράστια ναυτική δύναμη της Ουάσιγκτον εμποδίζεται τόσο από τη γεωγραφία, όσο και από τις ιρανικές στρατιωτικές δυνατότητες, όταν πρόκειται για μάχες στο Περσικό Κόλπο ή ακόμη και σε ένα μεγάλο μέρος του Κόλπου του Ομάν. Χωρίς ανοιχτή θάλασσα, όπως στον Ινδικό Ωκεανό και στον Ειρηνικό Ωκεανό, οι ΗΠΑ θα πρέπει να πολεμήσουν με σημαντικούς μειωμένους χρόνους απόκρισης και, το σημαντικότερο, δεν θα είναι σε θέση να πολεμήσουν από στρατιωτικά ασφαλή απόσταση (stand-off distance). Έτσι, ολόκληρη η εργαλειοθήκη των αμερικανικών πολεμικών αμυντικών συστημάτων, τα οποία σχεδιάστηκαν για μάχες στο ανοικτό πέλαγος χρησιμοποιώντας αποστάσεις ασφαλείας, καθίστανται ανεφάρμοστα στον Περσικό Κόλπο.

Αχρηστεύοντας τα στενά του Ορμούζ ως περιττά για να αποδυναμωθεί το Ιράν;

Όλος ο κόσμος γνωρίζει τη σημασία των στενών του Ορμούζ και η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι Ιρανοί μπορούν να τα κλείσουν στρατιωτικά για σημαντικό χρονικό διάστημα. Για αυτόν τον λόγο, οι ΗΠΑ συνεργάζονται με τις χώρες του Κόλπου (GCC) - Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ομάν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα- για να επανασχεδιάσουν τη μεταφορά του πετρελαίου μέσω αγωγών, παρακάμπτοντας τα στενά του Ορμούζ και διοχετεύοντας το πετρέλαιο των χωρών του κόλπου GCC απευθείας στον Ινδικό Ωκεανό, την Ερυθρά Θάλασσα ή τη Μεσόγειο Θάλασσα. Η Ουάσιγκτον έχει επίσης πιέσει το Ιράκ για την αναζήτηση εναλλακτικών διαδρομών με συνομιλίες με την Τουρκία, την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία.

Τόσο το Ισραήλ και όσο και η Τουρκία έχουν επίσης μεγάλο ενδιαφέρον σε αυτό το στρατηγικό σχέδιο. Η Άγκυρα έχει περιέλθει σε συζητήσεις με το Κατάρ για τη δημιουργία ενός τερματικού σταθμού πετρελαίου που θα φτάσει στη Τουρκία μέσω του Ιράκ. Η τουρκική κυβέρνηση έχει προσπαθήσει να πείθει το Ιράκ να συνδέσει τις νότιες πετρελαιοπηγές του, όπως οι βόρειες πετρελαιοπηγές του Ιράκ, με τους αγωγούς διέλευσης που τρέχουν μέσω της Τουρκίας. Όλα αυτά είναι συνδεδεμένα με τα οράματα της Τουρκίας να γίνει ένας ενεργειακός διάδρομος και σημαντικός ακρογωνιαίος λίθος της διαμετακόμισης.

Οι στόχοι του ανασχεδιασμού της μεταφοράς του πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο θα αφαιρούσαν σημαντικό στοιχείο της στρατηγικής μόχλευσης που έχει το Ιράν κατά της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της. Θα είχαν πράγματι ως συνέπεια την αποτελεσματική μείωση της σημασίας των Στενών του Ορμούζ. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει προϋπόθεση για τις πολεμικές προετοιμασίες ενός πόλεμου υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της Τεχεράνης και των συμμάχων της.

Είναι σε αυτό το πλαίσιο που ο αγωγός αργού πετρελαίου του Abu Dhabi ή ο αγωγός πετρελαίου του Hashan-Fujairah προωθόυνται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για να παρακάμψουν τη θαλάσσια διαδρομή του Περσικού Κόλπου που περνά από τα στενά του Ορμούζ. Ο σχεδιασμός του έργου συγκεντρώθηκε το 2006, η σύμβαση εκδόθηκε το 2007, και η κατασκευή ξεκίνησε το 2008. [8] Ο αγωγός αυτός πηγαίνει κατ 'ευθείαν από το Αμπού Ντάμπι προς το λιμάνι Fujairah στην ακτή του Κόλπου του Ομάν στην Αραβική Θάλασσα.

Με άλλα λόγια, θα δώσει άμεση πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό των εξαγωγών πετρελαίου από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Παρουσιάστηκε ανοιχτά ως μέσο για την εξασφάλιση της ενεργειακής ασφάλειας με την παράκαμψη του Ορμούζ και επιδιώκει την αποφυγή του ιρανικού στρατού. Παράλληλα με την κατασκευή αυτού του αγωγού, η ανέγερση μιας στρατηγικής δεξαμενής πετρελαίου στη Fujairah προβλέπεται επίσης για το ενδεχόμενο της διατήρησης της ροής του πετρελαίου στη διεθνή αγορά σε περίπτωση που κλείνει ο Περσικός Κόλπος. [9]

Εκτός από το Petroline (Σαουδικός Αγωγός Ανατολής-Δύσης), η Σαουδική Αραβία εξετάζει εναλλακτικές οδούς διέλευσης και τους λιμένες των νότιων γειτόνων της στην Αραβική Χερσόνησο, του Ομάν και της Υεμένης. Το υεμενητικό λιμάνι Μουκάλα, στις ακτές του Κόλπου του Άντεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Ριάντ. Το 2007, ισραηλινές πηγές ανέφεραν με τυμπανοκρουσίες ότι αναπτυσσόταν ένα σχέδιο αγωγού που θα σύνδεε τις Σαουδικές πετρελαιοπηγές με την Fujairah στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, στο Μουσκάτ του Ομάν, και τελικά την Μουκάλα στην Υεμένη. Η επαναλειτουργία του αγωγού Ιράκ-Σαουδική Αραβία (IPSA), ο οποίος, ειρωνεία της τύχης, χτίστηκε από τον Σαντάμ Χουσεΐν για να αποφύγει τα στενά του Ορμούζ και το Ιράν, είναι επίσης θέμα συζήτησης των Σαουδαραβών με την ιρακινή κυβέρνηση στη Βαγδάτη.

Αν η Συρία και ο Λίβανος μετατρέπονταν σε πελάτες της Ουάσινγκτον, τότε ο εν υπνώσει Trans-Arabian αγωγός (Tapline) θα μπορούσε επίσης να ενεργοποιηθεί εκ νέου, μαζί με άλλες εναλλακτικές διαδρομές από την Αραβική Χερσόνησο μέχρι την ακτή της Μεσογείου. Χρονολογικά, αυτό θα ταιριάζε με τις προσπάθειες της Ουάσινγκτον να κατακτήσει τον Λίβανο και τη Συρία σε μια προσπάθεια να απομονωθεί το Ιράν πριν από οποιαδήποτε πιθανή αναμέτρηση με την Τεχεράνη.

Οι ιρανικές ναυτικές ασκήσεις Velayat-90, οι οποίες επεκτάθηκαν στην στενή γειτνίαση της εισόδου της Ερυθράς Θάλασσας στον Κόλπο του Άντεν έξω από τα χωρικά ύδατα της Υεμένης, έγιναν επίσης στον Κόλπο του Ομάν κοντά στις ακτές του Ομάν και τις ανατολικές ακτές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Μεταξύ άλλων γεγονότων, η Velayat-90 θα πρέπει να νοηθεί ως μήνυμα ότι η Τεχεράνη είναι έτοιμη να επιχειρήσει έξω από τον Περσικό Κόλπο και μπορεί ακόμη και να χτυπήσει ή να μπλοκάρει τους αγωγούς που επιδιώκουν να παρακάμψουν τα στενά του Ορμούζ.

Η γεωγραφία στέκεται και πάλι στο πλευρό του Ιράν σε αυτή την περίπτωση. Παρακάμπτοντας τα στενά του Ορμούζ ακόμα δεν αλλάζει το γεγονός ότι τα περισσότερα από τα πετρελαϊκά κοιτάσματα που ανήκουν στις χώρες του Κόλπου GCC βρίσκονται στον Περσικό Κόλπο ή κοντά στις ακτές του, πράγμα που σημαίνει ότι όλα βρίσκονται σε μικρή απόσταση από το Ιράν και, συνεπώς, εντός της ιρανικής ακτίνας άμεσης επίθεσης.

Όπως και στην περίπτωση του αγωγού Hashan-Fujairah, οι Ιρανοί θα μπορούσαν εύκολα να απενεργοποιήσουν τη ροή του πετρελαίου από το σημείο εκκίνησης. Η Τεχεράνη θα μπορούσε επίσης να εκτοξεύσει πυραύλους και αεροπορικές επιθέσεις ή να αναπτύξει τις χερσαίες δυνάμεις της, τις ναυτικές δυνάμεις, την πολεμική αεροπορία της, και αμφίβιες δυνάμεις στις περιοχές αυτές. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να μπλοκάρει τα στενά του Ορμούζ. Εν τέλει, η πρόληψη της ροής της ενέργειας είναι ο κύριος σκοπός των ιρανικών απειλών.

Ο αμερικανο-ιρανικός Ψυχρός Πολέμος

Η Ουάσιγκτον είναι στην επίθεση κατά του Ιράν χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή της. Οι εντάσεις στα στενά του Ορμούζ και στον Περσικό Κόλπο είναι μόνο ένα μέτωπο σε έναν επικίνδυνο πολυμετωπικό περιφερειακό ψυχρό πόλεμο μεταξύ της Τεχεράνης και της Ουάσιγκτον στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Από το 2001, το Πεντάγωνο έχει επίσης αναδιαρθρώσει τον στρατό του για αντισυμβατικούς πολέμους με εχθρούς, όπως το Ιράν. [10]

Παρ 'όλα αυτά, η γεωγραφία πάντα δούλεψε κατά του Πεντάγωνου και οι ΗΠΑ δεν έχουν βρει λύση για το ναυτικό δίλημμα τους στον Περσικό Κόλπο. Αντί συμβατικού πολέμου, η Ουάσιγκτον αναγκάστηκε να καταφύγει σε διεξαγωγή ενός συγκαλυμμένου, οικονομικού, διπλωματικού πολέμου κατά του Ιράν.

*O Mahdi Darius Nazemroaya είναι κοινωνιολόγος και βραβευμένος συγγραφέας. Είναι Επιστημονικός Συνεργάτης στο Κέντρο Ερευνών για την Παγκοσμιοποίηση (CRG), στο Μόντρεαλ. Ειδικεύεται για τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Έχει διατελέσει συνεργάτης και επισκέπτης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, σε πολλά προγράμματα και διεθνή δίκτυα όπως το Al Jazeera, Press TV και της Russia today. Τα έργα του έχουν δημοσιευτεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες. Γράφει, επίσης, για το Στρατηγικό Ίδρυμα Πολιτισμού (ΕΕΤ), στη Μόσχα, Ρωσία.

Σημειώσεις

[1] Fars News Agency, “Foreign Warships Will Need Iran’s Permission to Pass through Strait of Hormuz,” January 4, 2011.

[2] Fars News Agency, “Iran Warns US against Sending Back Aircraft Carrier to Persian Gulf,” January 4, 2011.

[3] Parisa Hafezi, “Iran threatens U.S Navy as sanctions hit economy,” Reuters, January 4, 2012.

[4] Fariborz Haghshenass, “Iran’s Asymmetric Naval Warfare,” Policy Focus, no.87 (Washington, D.C.: Washington Institute for Near Eastern Policy, September 2010).

[5] Julian Borger, “Wake-up call,” The Guardian, September 6, 2002.

[6] Neil R. McCown, Developing Intuitive Decision-Making In Modern Military Leadership (Newport, R.I.: Naval War College, October 27, 2010), p.9.

[7] Sean D. Naylor, “War games rigged? General says Millennium Challenge ‘02 ‘was almost entirely scripted,’” Army Times, April 6, 2002.

[8] Himendra Mohan Kumar, “Fujairah poised to be become oil export hub,” Gulf News, June 12, 2011.

[9] Ibid.

[10] John Arquilla, “The New Rules of War,” Foreign Policy, 178 (March-April, 2010): pp.60-67.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_373.html

Επιστολή διαμαρτυρίας στον Πρόεδρο Ομπάμα

2012-01-27T09:52:00.000+02:00

Serving Hellenism Since 1947

ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1947

Pan-Macedonian Association, Inc., U.S.A.

Παμμακεδονική Ένωση Ηνωμένων Πολιτειών

http://www.macedonia.info/

25 Ιανουαρίου 2012

Προς: κ Μπαράκ Ομπάμα
Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
1600 Pennsylvania Ave. NW
Washington DC, 20502

Αγαπητέ Κύριε Πρόεδρε,

Τα μέλη της Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ (μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές οργανώσεις στις ΗΠΑ), και μέλη των Παμμακεδονικών Ενώσεων ανά την υφήλιο, προερχόμενα από τη Μακεδονία (τη βόρεια περιοχή της Ελλάδας) σας αποστέλλουμε αυτή την επιστολή. Επιθυμούμε να σας μεταφέρουμε τις ανησυχίες μας για τα γεγονότα που συνέβησαν στο Ευρωπαϊκό τουρνουά της Χειρόσφαιρας (Χάντμπολ) την περασμένη εβδομάδα στο Νις της Σερβίας όπου παραβρέθηκε ο κ. Φίλιπ Ρίκερ, Αναπληρωτής Υφυπουργός Εξωτερικών στον αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Τσεχίας και των Σκοπίων στις 19 Ιανουαρίου, 2012. Χωρίς αμφιβολία, τα γεγονότα αυτά είναι προσβλητικά για το ελληνικό έθνος και η δική του παρουσία όταν τραγουδούσαν τα αλυτρωτικά τραγούδια της ΠΓΔΜ μπορεί να χαρακτηριστεί ως διπλωματική γκάφα [1, 2]. Στη συνέντευξη που έδωσε στο Δίκτυο της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Χειρόσφαιρας εκείνη την ημέρα εξήρε τη «διπλωματία των σπορ», αλλά έδειξαν τον κ. Ρίκερ να χειρονομείτε θετικά προς την κατεύθυνση των Σκοπιανών όταν τραγουδούσαν τα αλυτρωτικά τραγούδια κατά της Ελλάδος . Ίσως να μην κατάλαβε τι πραγματικά μετέφεραν οι στίχοι των φιλάθλων, αλλά σίγουρα δεν ανταποκρίνονταν στην έννοια της «διπλωματίας των σπορ», η οποία πρέπει να υπερβαίνει τις πολιτικές διαφορές και να φέρνει τους λαούς πιο κοντά μεταξύ μας.

Κρίνουμε πως οι οπαδοί της Σκοπιανής ομάδας κρατώντας την προηγούμενη σημαία των Σκοπίων (χρησιμοποιώντας ελληνικό σύμβολο που σημαίνει πως ο ιδιοκτήτης αυτού του συμβόλου είναι τα Σκόπια) έκαναν επίδειξη αλυτρωτισμού κατά της Ελλάδας κατά παράβαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 μεταξύ Αθήνας και Σκοπίων, και της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, τον Δεκέμβριο του 2011. Αν ο κ. Υφυπουργός δεν είδε τις μικρές σημαίες τότε είμαστε σίγουροι πως δεν του διέφυγε η γιγαντιαία σημαία που υψώθηκε και κάλυπτε το μισό γήπεδο. Επιπλέον, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι το τραγούδι που τραγουδούσαν οι οπαδοί ονομάζεται «Izlezi Momče» ή «Νεαρό παιδί/ παλληκάρι» και οι στίχοι είναι:

«Βγες έξω παλληκάρι στη βεράντα και χαιρέτισε τη γενιά του Goče Delčev...σήκωσε το χέρι σου ψηλά ...πάμε για να κατακτήσουμε την κοιλάδα της Θεσσαλονίκης!»

Φωτογραφήθηκε και με την εθνική ομάδα χειρόσφαιρας της ΠΓΔΜ στην πρώτη σελίδα της Σκοπιανής εφημερίδας «Fokus» με τον τίτλο: «Ο Ρίκερ επίσης τραγούδησε για τη φυλή του Goče» [2]. Δυστυχώς η παρουσία και η ανοχή του χρησιμοποιήθηκαν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της ΠΓΔΜ ως έμμεση υποστήριξη της χώρας σε...Τι ακριβώς; Μήπως την κατάκτηση της βόρειας ελληνικής περιοχής; Αυτό το άσμα με τα αλυτρωτικά υπονοούμενα, από φίλαθλους και παίκτες εθνικών αθλητικών ομάδων είναι περιττό να πούμε πως είναι ένα νέο φαινόμενο στην ΠΓΔΜ [3]. Ενώ κατανοούμε ότι αυτά είναι μόνο αθλητικά γεγονότα, και ενώ γνωρίζουμε επίσης ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται αλυτρωτικές σημαίες από αξιωματούχους των Σκοπίων, παρ’ όλα αυτά αισθανόμαστε ότι εκφράζουν τη στάση μιας μεγάλης βάσης του πληθυσμού και θέσεις επισήμων κύκλων της ΠΓΔΜ. Είναι κακόγουστα παραδείγματα μιας κοινωνίας με μανιώδεις ιδέες αλυτρωτισμού σχετικά με το τι είναι η πατρίδα, η ιστορία, και η θέση τους στα Βαλκάνια. Συνεπώς, είναι καθήκον της διεθνούς κοινότητας να σταματήσει τον κατήφορο του εθνικισμού που απορρέει από τα Σκόπια, και όχι να δείχνει υποστήριξη. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η χρήση του ελληνικού ονόματος «Μακεδονία» από τα Σκόπια, και αυτό ήταν φανερό από την αρχή. Το πρόβλημα είναι ο υπερεθνικισμός της κυβέρνησης των Σκοπίων.

Επίσης, θέλουμε να γνωρίζετε ότι η κυβέρνηση των Σκοπίων και οι πολίτες (τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας τους) έχουν αυξήσει τη ρητορική τους εναντίον των γειτόνων τους κατά τα τελευταία χρόνια και φοβόμαστε ότι δεν έχει φτάσει στο κρεσέντο. Από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Αντόνιο Μιλοσόσκι που υποστήριξε πως δεν υπήρξε ποτέ Μακεδονία στην Ελλάδα πριν από το 1988, από επίσημες οργανώσεις της Σκοπιανής διασποράς που υποστηρίζουν τα ίδια αλλά και αμφισβητούν την εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας ζητώντας την «Ενωμένη Μακεδονία» [4, 5], από μεγάλο πανό της «Ενωμένης Μακεδονίας» κατά τη διάρκεια επίσημων εκδηλώσεων στα Σκόπια με παρουσία των υψηλότερων στελεχών της κυβέρνησης [6], μέχρι την «κηδεία της Ελλάδας» της περασμένης εβδομάδας και το κάψιμο της σημαίας στο καρναβάλι της πόλης της Vevčani [7-9] με κυβερνητική υποστήριξη, και τώρα με τα αθλητικά γεγονότα, η κοινωνία των Σκοπίων προχωρεί σε επικίνδυνο δρόμο για την σταθερότητα και ειρήνη στην περιοχή. Όλες οι καταγγελίες της Ελλάδας για αυτά τα συμβάντα έχουν αντιμετωπιστεί με περιφρόνηση, γελοιοποίηση, και με δήθεν έκπληξη από τα ΜΜΕ των Σκοπίων. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση με την οποία ο κ. Ρίκερ συνεργάστηκε ως Πρέσβης των ΗΠΑ μέχρι το 2011, δεν αντικατοπτρίζει μια χώρα που είναι ώριμη για να εισέλθει στους διεθνείς οργανισμούς ως ένα φιλικό – ισότιμο προς την Ελλάδα και τις άλλες χώρες του κόσμου – κράτος. Δεν θεωρούμε αυτά τα γεγονότα ως μεμονωμένα ή ασήμαντα και αισθανόμαστε ότι δεν είναι πρέπον για υψηλόβαθμους αξιωματούχους των ΗΠΑ να παραμένουν σιωπηλοί, αλλά πόσο μάλλον να συνδέονται με αυτά.

Κύριε Πρόεδρε, απαιτούμε μερικές εξηγήσεις.

Με εκτίμηση,

Κώστας Χατζηστεφανίδης Δημήτρης Χατζής

Ύπατος Πρόεδρος Ύπατος Γραμματέας

Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ Παμμακεδονικής Ένωσης ΗΠΑ

Παύλος Κωτρότσιος

Πρόεδρος Ελληνοαμερικανικού Εθνικού Συμβουλίου

Συνυπογράφοντες:

Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος

Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος

Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

Νίνα Γκατζούλη, Συντονίστρια (Εκπροσωπούσα 150 και πλέον Μακεδονικές Οργανώσεις)

Φιλόπτωχος Αδελφότης Ανδρών Θεσσαλονίκης, Θεόδωρος Δαρδαβέσης, Πρόεδρος

Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων, Γεώργιος Τζούλης, Πρόεδρος

Ε.Α.Σ. ΣΕΓΑΣ Θεσσαλονίκης, Δημήτριος Γάκης, Πρόεδρος

«Ομάδα 21» Μακεδονίας - Θράκης, Αντώνης Δασκόπουλος, Πρόεδρος

Σύλλογος Απανταχού Πισοδεριτών «Η Αγία Τριάς», Μιχαήλ Λιάκος, Πρόεδρος

Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης, Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, Πρόεδρος

ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ ΣΤΟ "ΚΟΙΝΟ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ"

Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Φλώρινας

Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Αμυνταίου

Φιλεκπαιδευτικός Όμιλος Φλωρίνης «Αριστοτέλης»

Πολιτιστικός Σύλλογος Σιταριάς Φλώρινας

Πολιτιστικός Σύλλογος "Νέοι Ορίζοντες" Σιταριάς Φλώρινας

Πολιτιστικός Σύλλογος "Ο Μέγας Αλέξανδρος" Πολυπλάτανου Φλώρινας

Σύλλογος «Μέγας Αλέξανδρος» Εθνικού - Κρατερού - Αγίας Παρασκευής

Πολιτιστικός Σύλλογος «Ελπίδα» Μελίτης Φλώρινας

Φορέας ιστορίας και πολιτισμού "Ιερά Δρύς" Κέλλης Φλώρινας

Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος "Αμύντας" Σκοπιάς Φλώρινας

Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Νομού Κοζάνης

Πολιτιστικός Σύλλογος Κοζάνης "Οι Μακεδνοί"

Κίνηση Δημοτών Έδεσσας «Ίων Δραγούμης»

Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων Έδεσσας-Αλμωπίας

Λαογραφική Εταιρεία Νομού Πέλλας

Σύλλογος Φίλων Αρχαιοτήτων Έδεσσας «Οι Τημενίδες»

Πολιτιστικός Σύλλογος «Βιβλιόφιλοι Έδεσσας»

Πολιτιστικός Σύλλογος Κάτω Γραμματικού Έδεσσας «Πατριάρχης Χρύσανθος»

Σύλλογος «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού» Αριδαίας

Σύλλογος «Φίλων Μακεδονικής Πολιτιστικής Παράδοσης» Αλμωπίας

Μορφωτικός Σύλλογος Ίδα Εξαπλατάνου «Ιων Δραγούμης»

Ιστορική & Λαογραφική Εταιρεία «Φίλιππος» Γιαννιτσών

Μακεδονικός Χορευτικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Αμύντας» Καλυβίων

Μορφωτικός Περιβαλλοντικός Όμιλος Πέλλας «Αρχαία Πέλλα»

Μορφωτικός Σύλλογος Νέων Άρνισσας Έδεσσας

Μορφωτικός Πολιτιστικός Σύλλογος Λευκαδίων Νάουσας «Η Αγία Παρασκευή»

Μορφωτικός Χορευτικός Σύλλογος Χαρίεσσας Νάουσσας " 'Αγιος Δημήτριος"

Πολιτιστικός Σύλλογος Νέων Πολυπλάτανου Νάουσσας

Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία Κιλκίς «Τέχνη»

Πολιτιστικός Σύλλογος Γρίβας Κιλκίς

Πολιτιστική Εταιρεία Πανελλήνων «Μακεδνός» Θεσσαλονίκη

Πανελλήνιος Σύλλογος Απογόνων Μακεδονομάχων «Ο Παύλος Μελάς» Θεσ/νίκη

Παμμακεδονική Ένωση Μακεδονικού Αγώνα - Θεσσαλονίκη

Σύλλογος Κοζανιτών Θεσσαλονίκης «Άγιος Νικόλαος»

Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Ν. Σερρών Θεσσαλονίκης

Σύλλογος Σκοπηνών Θεσσαλονίκης "Ο Ορφέας"

Ένωση Βαβδινών Θεσσαλονίκης

Πολιτιστικός Σύλλογος "Εμμανουήλ Παππάς" Θεσσαλονίκης

Πολιτιστική και Επιμορφωτική Εταιρεία Αρναίας Χαλκιδικής

Εταιρεία Μελέτης και Έρευνας της Ιστορίας των Σερρών

Πολιτιστικός Σύλλογος Πεντάπολις Σερρών

Σύλλογος Σιδηροκαστρινών και περιχώρων "Το Ρούπελ"

Πολιτιστικός Μακεδονικός Σύλλογος "Μέγας Αλέξανδρος" Χαρωπού Σερρών

Λαογραφικός Πολιτιστικός Σύλλογος Χρυσοχωράφων Σερρών

Πολιτιστικός Σύλλογος Σκοτουσαίων Σερρών

Σύνδεσμος Μοναστηριωτών Θεσσαλονίκης «Καρτερία»

Σύλλογος Σταρτσοβιτών «ο Άγιος Μηνάς» Νέου Πετριτσίου Σερρών

Ιστορική και Λαογραφική Εταιρεία Σερρών-Μελενίκου

Αδελφότητα Κυριών και Δεσποινίδων Μελενίκου "Η Αρμονία"

Σύλλογος Ευελπίδων Μελενίκου

Παμμακεδονική Συνομοσπονδία Αθηνών.

Ομοσπονδία Δυτικομακεδονικών Σωματείων Αθηνών.

Συνομοσπονδία Μακεδόνων Λεκανοπεδίου Αττικής.

Σύνδεσμος «Αλέξανδρος Φιλίππου Έλλην Μακεδών»

Σύνδεσμος Γυναικών Θεσσαλονίκης Μακεδονίας εν Αθήναις

Σύνδεσμος Μακεδόνων και Θρακών Παπάγου-Χολαργού

Σύλλογος Μακεδόνων Βόλου

Σύνδεσμος Πολιτών Ρήγας

Σύλλογος Φλωρινιωτών Θεσσαλονίκης

Φίλοι Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Νομού Καστοριάς

Πηγές:

1) http://www.youtube.com/watch?v=y4aavnZyuEM

2) http://history-of-macedonia.com/wordpress/2012/01/21/fokus-daily-and-reeker-also-sung-about-the-goces-race/

3) http://www.youtube.com/watch?v=wTiVQaKyLTs [Η εθνική ομάδα καλαθόσφαιρας των Σκοπίων στο Τουρνουά Κυπέλλου Ευρομπάσκετ, 31 Αυγούστου –18 Σεπτεμβρίου 2011]

4) http://fullcomment.nationalpost.com/2011/11/28/metodija-a-koloski-mark-branov-time-to-let-macedonia-play-with-the-big-boys/

5) http://makpress.blogspot.com/2012/01/3-video.html#axzz1j47XYt6B [Ο Πρόεδρος της Ενωμένης «Μακεδονικής» Διασποράς συμφωνεί με το όραμα μιας «Ενωμένης Μακεδονίας» σε μια ημερίδα στο Τορόντο του Καναδά το 2010.

6) http://www.youtube.com/watch?v=XfTVO4Gg0Jg&feature=player_embedded [Μεγάλο πανό μιας «Ενωμένης Μακεδονίας» στις εκδηλώσεις για την απελευθέρωση των Σκοπίων από τη Γιουγκοσλαβία στις 8 Σεπτεμβρίου 2011.

7) http://taxalia.blogspot.com/2012/01/fyrom_14.html

8) http://taxalia.blogspot.com/2012/01/blog-post_2851.html

9) http://taxalia.blogspot.com/2012/01/blog-post_6850.html

Κοινοποίηση: Joe Biden, Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ

Hillary Clinton, Υπουργό Εξωτερικών

Γερουσιατή John Kerry, Συντονιστή Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων

Γερουσιαστή Barbara Boxer

Γερουσιαστή Robert Menendez

Γερουσιαστή Benjamin L. Cardin

Γερουσιαστή Robert P. Casey Jr.

Γερουσιαστή Jim Webb

Γερουσιαστή Jeanne Shaheen,

Γερουσιαστή Christopher Coons

Γερουσιαστή Richard J. Durbin

Γερουσιαστή Tom Udall

Γερουσιαστή Richard Lugar,

Γερουσιαστή Ranking Member

Γερουσιαστή Bob Corker

Γερουσιαστή James E. Risch

Γερουσιαστή Marco Rubio

Γερουσιαστή James M. Inhofe

Γερουσιαστή Jim DeMint

Γερουσιαστή Johnny Isakson

Γερουσιαστή John Barrasso

Γερουσιαστή Mike Lee

Philip T. Reeker, Αναπληρωτή Υφυπουργό Υπουργείο Εξωτερικών

Υποστηρικτική Ομάδα του Κογκρέσου Ελληνικών Υποθέσεων (Hellenic Caucus)

Ελληνοαμερικανικά Μέσα Ενημέρωσης

Βατοπαίδι και Άγιον Όρος

2012-01-26T16:00:00.000+02:00

Μια φαινομενικά «άσχετη ιστορία»:

ονοματολάτρες, βατοπεδινά δικαιώματα, ισλανδικές βόλτες

ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ
petefris@otenet.gr-Αgelioforos.gr

Η Ελλάδα, ελευθερώνοντας το Αγιον Ορος το 1912, βρίσκει τους πολυάριθμους Ρώσους μοναχούς σε αναστάτωση. Είναι χωρισμένοι σε «ονοματολάτρες» (Imiaslavtsy) και «ονοματοδιώκτες» (Imiabortsy). H ελληνική επικράτηση στο Αιγαίο τούς ενοχλεί. Μισού αιώνος αγώνες, διπλωματικές και στρατηγικές κινήσεις πάνε στράφι. Αγωνίστηκαν να γεμίσουν τον Άθωνα πεπαιδευμένους, αφοσιωμένους καλόγερους, ξόδεψαν τεράστια ποσά σε χρήματα, υπηρεσίες και εξοπλισμό (ακόμη και ειδική ταχυδρομική υπηρεσία διέθεταν στον Ἄθω από το 1910) και τώρα, ένα βιβλίο με τίτλο Na Gorakh Kavkaza («εκ του Ορους Καυκάσου»), που έγραψε ένας μεγαλόσχημος μοναχός που έζησε ως στάρετς στα βουνά, δημιούργησε μέγα σχίσμα στη Ρώσικη Εκκλησία.

Ονοματολάτρες

Ο συγγραφέας του βιβλίου Ιλαρίων υποστήριζε, απλά, αυτό που περιείχε τόσο ο πλατωνισμός όσο και η Καμπάλα, ακόμη και επιστημολογικές θεωρίες συνδεδεμένες με τα μαθηματικά: ο Θεός είναι το όνομά του. Η θεωρία δεν ήταν πρωτοφανής, αλλά αγρίεψε, και άρχισαν συζητήσεις και εντάσεις στη Ρώσικη Ιερά Σύνοδο. Ο επιφανέστερος ονοματολάτρης ήταν ένας ευγενής Ουσάρος, ο Αλέξανδρος Μπουλάτοβιτς, αργότερα μοναχός Αντώνιος, που έζησε ένα διάστημα στην Αιθιοπία, βοηθώντας τους εντόπιους εναντίον των Ιταλών και νωρίς έγινε καλόγερος και ήρθε στο Ρωσικό.

Η διαμάχη

Οι Ρώσοι δεν άλλαξαν το αίτημά τους στις δαιδαλώδεις διαπραγματεύσεις του Λονδίνου, το 1913. Ηθελαν να διοικηθεί το Άγιον Όρος από τις έξι ορθόδοξες εκπροσωπήσεις ως διεθνώς κατοχυρωμένο ανεξάρτητο κρατίδιο, με προεδρεύουσα τη ρωσική πλευρά. Εχοντας το 60% του αριθμού των μοναχών, ήλπιζαν να κερδίσουν ως μονές τις πελώριες ρώσικες σκήτες που δεν μπορούσαν να μετατραπούν σε κάτι καλύτερο με την υπάρχουσα ρύθμιση. Αλλά αντιτάχθηκαν λυσσαλέα οι ρωμαίικες μονές, που έστειλαν αντιπροσωπείες στο Λονδίνο. Η ίδια η Ελλάδα το συζητούσε χωρίς πάθος, αφού εκείνους τους μήνες είχε τον μπελά της Βουλγαρίας.

Οι μεγάλες δυνάμεις απέρριψαν αυτήν την πρόδηλη επιθυμία αδάπανης επιρροής, στη Μεσόγειο, της ρωσικής πλευράς. Οι Ρώσοι μάλλον το περίμεναν. Αλλά η βασική συνέπεια ήταν καταστροφική γι' αυτούς. Οι σκήτες δεν μπορούσαν να είναι αδέσποτες ή ομοδέσποτες. Η μεγάλη σκήτη του Αγίου Ανδρέα, το λεγόμενο Σαράι, υπαγόταν πλέον στη μονή Βατοπεδίου. Σε λίγα χρόνια δεν υπήρχε «ρωσικός κίνδυνος» στο Όρος. Όλα τα ξεκίνησε το ρωσικό πολεμικό «Ντόνετς», που μαζί με άλλα τρία μεταφορικά πλοία κατέφθασε στο Ορος με τον αρχιεπίσκοπο Χερσώνος Νίκωνα. Ο στολίσκος στάθμευσε στην Πόλη και σε ελάχιστο διάστημα, φτάνοντας στο Ρωσικό, επιτέθηκε στους ονοματολάτρες με γυμνές ξιφολόγχες. Ηξεραν ποιοι ήταν, διότι είχε προηγηθεί μια εσωτερική ψηφοφορία. Τέσσερις νεκροί και σαράντα οκτώ τραυματίες που έμειναν στο νοσοκομείο και εκατοντάδες ονοματολάτρες που οδηγήθηκαν στη Ρωσία, αποσχηματίστηκαν και έμειναν εκεί. Ας σημειωθεί ότι οι εχθροί των ονοματολατρών απαξιώθηκαν, η σύνοδος που είχε συγκληθεί για να επιλυθεί το θέμα τους δεν έγινε ποτέ λόγω Οκτωβριανής Επανάστασης και ότι το βιβλίο του Ιλαρίωνα κυκλοφόρησε πάλι το 1999, πρώτη φορά από το 1907, και οι ονοματολάτρες δε διώκονται μήτε θεωρούνται επισήμως αιρετικοί στη Ρωσία.

Τι σχέση έχουν οι ονοματολάτρες με το σήμερα;

Εχουν σχέση με την προσέγγιση των σημερινών Ρώσων στον Εφραίμ, ηγούμενο της μονής Βατοπεδίου. Οπως γράφει ένας σπουδαστής που έκανε μάστερ για το ζήτημα: (http://www.samizdat.com/imiaslavtsy.html) «Η σκήτη του αγίου Ανδρέα υπήχθη στο ελληνικό μοναστήρι του Βατοπεδίου, κι έτσι κάθε σημαντική ενέργεια, όπως η αντικατάσταση ηγουμένου της σκήτης, απαιτούσε την επίσημη έγκριση του ηγουμένου της Βατοπεδίου».

Με τη θερμή φιλία και υποστήριξη προς τον Εφραίμ, ιδίως του Ιδρύματος «Αγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος», που έχει αναλάβει μεταξύ άλλων και τον ορθόδοξο διάλογο με τις άλλες θρησκείες, ακόμη και το Σαράι μπορεί να «εποικισθεί» παλι με Ρώσους μοναχούς (αφού στον Αγιο Παντελεήμονα οι μοναχοί δεν είναι Ρώσοι, αλλά Ουκρανοί). Δεκάδες σκήτες ορθοδόξων από τα ρώσικα κράτη μπορούν να διαμορφωθούν, υπαγόμενα στο Βατοπέδι, χωρίς να μπορεί να παραβιαστεί από την Ιερά Σύναξη το αυτοδιοίκητο της Βατοπεδίου. Αυτό το Ίδρυμα είναι γνωστό παγκοσμίως και μάλιστα, στην ιστοσελίδα του, έχει προαναγγείλει θεολογικό συνέδριο στο Βόλο (24-27 Μαΐου 2012: Εκκλησιολογία και Εθνικισμός στη μεταμοντέρνα Εποχή).

Τι γυρεύεις στο Ρέικιαβικ, εσύ, ένας Κύπριος;

Εξάλλου σε φιλικό προς το Ιδρυμα site (Voices from Russia) όπως και σε πολλά ακόμη ρώσικα, η ειδησεογραφία υπέρ του Εφραίμ και εναντίον των Αμερικανών καλά κρατεί. Ενα μέλος των «Λύκων της Νύχτας», ονόματι Βλαδισλάβ, που γνωρίζει προσωπικά τον πατέρα Εφραίμ, μίλησε για την ασκητική ζωή του και εξήγησε ότι ο πραγματικός λόγος για τον κατατρεγμό του είναι «η απόπειρα της ΕΕ να απογυμνώσει τον Άθω από το θείον, να τον καταστρέψει ως Άγιον Τόπο, να τον μετατρέψει σε τουριστικό κέντρο αναψυχής και να τιμωρήσει τον ηγούμενο Εφραίμ για τη ρωσοφιλία του και για την πίστη του στην Ορθόδοξη Ανασυγκρότηση της Ρωσίας». Δε λείπουν και «πληροφορίες» όπως «η υπόθεση μοιάζει με την περίπτωση των αμερικάνικων ραδιουργιών εναντίον του Πατριάρχη Μάξιμου Βαπορτζή το 1948. Οι Αμερικανοί έστειλαν το «δικό τους» υποψήφιο στο Φανάρι με το προσωπικό αεροπλάνο του προέδρου Τρούμαν». Ο Βαπορτζής ήταν Οικουμενικός Πατριάρχης για δυο χρόνια. Οι συντάκτες εννοούν τον διάδοχό του Αθηναγόρα και ο «αμερικάνικος» ρόλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου είναι πρόδηλος. Δεν ανατυπώνω το κλίμα και την εξαγριωμένη προπαγάνδα ενάντια στην «πουλημένη» ελληνική ηγεσία, αλλά ανάμεσα σε διάφορα τραγικά και δύσκολα βγαίνει και μια ενδιαφέρουσα ειδησούλα: τον περασμένο Αύγουστο ήταν στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας ο Εφραίμ αυτοπροσώπως! Προσευχήθηκε υπέρ της ανέγερσης ορθόδοξου ναού στο Ρέικιαβικ στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου, του Πατριαρχείου της Μόσχας εκεί. Οταν λέμε ρωσόφιλος, το εννοούμε εμπράκτως. Έως τα Φράατα και τους Υπερβορείους. Τελικά, ποιος αποφάσισε για τη Ρωσία; Ο «ρωσόφιλος» ή ένα βαθέως κοιμώμενον «κλίμα Κωνσταντινουπόλεως», που νομίζει πως γιορτάζουμε την πρωτοχρονιά του «Χατ-ι -Χουμαγιούν»;

Σύνοψη

Ο Εφραίμ, που έγινε ηγούμενος το 1990 (χρονολογία επίσης της ίδρυσης του Ιδρύματος «Αγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος»), κατέχει κάτι πολύτιμο για τους Ρώσους, λόγω της ηγουμενίας του: τη διαδικασία αποκατάστασης των ρωσικών σκητών που ανήκουν στο Βατοπέδι, χωρίς παρέμβαση της ελληνικής Πολιτείας ή άλλων μονών. Σε συνδυασμό με την εκ νέου εκλογή του Πούτιν, την καταγγελία ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο ακολουθεί τα βήματα των Αμερικανών και με τη δόμηση μιας πολιτικής κίνησης τύπου Ναπαίων, από αποσπάσματα του ΛΑΟΣ και ομάδων εναντίον του Οικουμενισμού, προδήλως αντιτουρκικών, σε συνδυασμό και με μη θρησκευτικές κινήσεις από Ρώσους πολίτες ελληνικής καταγωγής.

Η Ελλάδα πληρώνει πανάκριβα την ανοησία της στρατιωτικής της επέμβασης, ως απολειφάδι της Αντάντ, στην Ουκρανία. Από πτωχαλαζονεία και βλακώδη αίσθηση πως είναι καλύτερα να είσαι ακόλουθος μιας αποικιακής δύναμης, παρά αντίπαλός της. Αυτά που σημειώνω δεν έχουν καμία μορφή καταγγελίας. Απλώς ζητώ ως πολίτης από το ελληνικό Δημόσιο και την ιερή κοινότητα του Αγίου Ορους να εγκύψει στο ζήτημα, αφήνοντας στην άκρη την αιδήμονα σιωπή και τα λανθασμένα μετρήματα σε σχοινία και μοδίους. Ο ελληνικός πολιτικός λόγος, ειδικά στην εξωτερική πολιτική, πρέπει να καταστεί επειγόντως δημόσιος, διότι από την πολλή μυστικοπάθεια γνωρίζουν τις προθέσεις μας οι αγρότες της Βανδέας και κτηνοτρόφοι Γκαγκαούζοι, αλλα όχι, φοβούμαι, οι καλόγεροι που τιμούν τον Αθωνα και τα νέα παιδιά του υπουργείου του εξωτερικού Φλοιού.

http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=10&artid=124380

Για την ΑΟΖ

2012-01-25T13:38:00.000+02:00

Κλείνουμε το σημερινό αφιέρωμα στο σημαντικότατο ζήτημα της ΑΟΖ με την επιστολή που δημοσιεύεται στην συνέχεια του κορυφαίου πολιτικού αναλυτή κ. Βασ. Μαρκεζίνη και του Καθηγητή κ. Θεόδ. Καρυώτη.

ΔΕΕ

Ανοιχτή επιστολή στον τύπο Μαρκεζίνη-Καρυώτη

περί Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ)

Προς τους Διευθυντές των εφημερίδων:

8 Ιανουαρίου 2012

Κύριε Διευθυντά,

Εδώ και αρκετό καιρό οι δύο υπογράφοντες, από κοινού και χωριστά o καθένας μας, επισημαίνουμε την ανάγκη κήρυξης και οριοθέτησης της ΑΟΖ μας, αντιμετωπιζόμενοι από τους «σοφούς» που επηρεάζουν το Υπουργείο των Εξωτερικών με δήθεν εχέφρονες συμβουλές απραξίας ή και ακόμη και με θρασεία αμφισβήτηση ως προς το αν υπάρχουν καν αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην περιοχή του ανατολικού Αιγαίου! Σήμερα, τα ίδια τα γεγονότα έρχονται να μας δικαιώσουν πλήρως, καθώς και να ενισχύσουν την πεποίθησή μας ότι ο υπάρχων πλούτος υδρογονανθράκων αποτελεί μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της χώρας μας τη στιγμή που όλοι οι Ευρωπαίοι «φίλοι» μας μας «μαδούν» ζωντανούς.

Η χθεσινή δήλωση της Αιγύπτου ότι σχεδιάζει να έλθει σε επαφή με την Κύπρο και την Τουρκία για να οριοθετήσουν την ΑΟΖ των τριών κρατών απαιτεί την άρδην μεταβολή της ουσιαστικής πολιτικής και διπλωματικής αδράνειας των δύο τελευταίων ετών και καθιστά αναγκαία μιαν άμεση απάντηση από την πλευρά της κυβέρνησης.

Η ΑΟΖ της Αιγύπτου δεν συνορεύει με την ΑΟΖ της Τουρκίας. Η Αίγυπτος έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία μόνον εάν δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ του Καστελόριζου.

Εάν ανεχθούμε αυτή την έμμεση αναγνώριση των τουρκικών θέσεων, θα δυσχεράνουμε αφάνταστα τη μέλλουσα διαπραγματευτική μας θέση. Εάν σε αυτό προσθέσουμε και τη φημολογούμενη πρόθεση του Προέδρου της Κύπρου να μεταφέρει το πετρέλαιο και το αέριο της χώρας του στην Τουρκία, αντί να συνδράμει άμεσα και να συμβάλει στην περαιτέρω ενεργοποίηση των στενών σχέσεων Ελλάδας- Κύπρου-Ισραήλ, τότε ο Ελληνισμός της Ανατολικής Μεσογείου θα υπογράψει μόνος του την υποταγή του στους Νεο-Οθωμανούς.

Η σημερινή χάωδης πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα δεν σημαίνει ότι όλοι μας πρέπει να αναμένουμε μοιρολατρικά το τέλος μας.

Πρέπει, λοιπόν, όχι μόνον η κυβέρνηση της Κύπρου να αρνηθεί να προσέλθει στο τραπέζι των συζητήσεων με τα άλλα δύο κράτη, αλλά και η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ να διακηρύξουν τρανταχτά την πρόθεση κοινής δράσης αμέσως μετά το πέρας των επικείμενων, ελπίζουμε, ελληνικών εκλογών.

Σε αυτή την έκκλησή μας ζητούμε την στήριξη όλων των πολιτικών κομμάτων της χώρας, καθότι εν προκειμένω δεν διακυβεύονται κομματικά αλλά εθνικά συμφέροντα υψίστης σημασίας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Βασίλειος Μαρκεζίνης, Ακαδημαϊκός

Θεόδωρος Καρυώτης, Καθηγητής Πανεπιστημίου

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/01/blog-post_5255.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.Tx_kuoGjLx5

Η Αίγυπτος αμφισβητεί την ελληνική ΑΟΖ

2012-01-25T13:37:00.000+02:00

Η Αίγυπτος αμφισβητεί την ελληνική ΑΟΖ

ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ... ΣΥΝΟΡΑ
Το Κάιρο προσκαλεί Λευκωσία και Αγκυρα να συμφωνήσουν στην οριοθέτηση της περιοχής, αποκλείοντας την Ελλάδα και τη συνάφεια του Καστελόριζου

Αιγυπτιακή τορπίλη απειλεί την Ελληνική ΑΟΖ, καθώς το Κάιρο κινητοποιείται μετά τις τελευταίες ανακαλύψεις μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή και επιδιώκει να υπάρξει συμφωνία οριοθέτησης με την Κύπρο και την Τουρκία, αποκλείοντας έτσι την Ελλάδα, με την πλήρη διαγραφή της επήρειας του Καστελόριζου.

Με αφορμή τις ανακοινώσεις για το μέγεθος του κοιτάσματος φυσικού αερίου στο Οικόπεδο 12 της Κυπριακής ΑΟΖ, ο Αιγύπτιος υπουργός Πετρελαίων Αμπντουλάχ Γκχοράμπ διαβεβαίωνε ότι το σημείο αυτό δεν βρίσκεται σε αιγυπτιακές ζώνες, αλλά πρόσθετε ότι τα «σύνορα μεταξύ της Αιγύπτου, της Κύπρου και της Τουρκίας δεν είναι ακόμη συμφωνημένα».

Ο Αιγύπτιος υπουργός δήλωσε ακόμη ότι το διεθνές δίκαιο προβλέπει πως τα «τρία κράτη πρέπει να συμμετάσχουν στον καθορισμό των συνόρων», προσθέτοντας ότι η αιγυπτιακή κυβέρνηση εργάζεται ήδη στην κατεύθυνση αυτή», δήλωση με την οποία αποκλείει βεβαίως από την οριοθέτηση στη συγκεκριμένη περιοχή την Ελλάδα.

Η ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου άνοιξε... την όρεξη και των Αιγυπτίων. Στην οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στην περιοχή κρίσιμο ρόλο παίζει το Καστελόριζο, καθώς η πλήρης επήρειά του δημιουργεί κοινό όριο της ΑΟΖ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, όπως επιδιώκει η Αγκυρα και φαίνεται να αποδέχεται ο Αιγύπτιος υπουργός (κάτω χάρτης), η Αίγυπτος αποκτά σύνορα με την Κύπρο και την Τουρκία, με την Ελλάδα να χάνει ένα σημαντικό τμήμα της ΑΟΖ της.

Τη στιγμή που η Ελλάδα επιχειρεί ένα πρώτο βήμα με την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για σεισμικές έρευνες σε περιοχή νοτίως της Κρήτης εντός των ορίων της Ελληνικής ΑΟΖ, που έχει υπολογιστεί με βάση τη «μέση γραμμή», η πρωτοβουλία αυτή από την αιγυπτιακή κυβέρνηση λειτουργεί υπονομευτικά, καθώς ουσιαστικά περιορίζει τις δυνατότητες χειρισμών της Ελλάδας και απειλεί να δημιουργήσει τετελεσμένα που θα επηρεάσουν και μελλοντικές οριοθετήσεις...

Είναι ενδεικτικό ότι η Αθήνα στον διεθνή διαγωνισμό έχει ορίσει ως όριο την κάθετη γραμμή η οποία διέρχεται από το ανατολικό άκρο της Κρήτης, αφήνοντας εκτός διαγωνισμού περιοχές για τις οποίες θα μπορούσε να εγείρει αμφισβητήσεις η Τουρκία.

Το θετικό είναι ότι μέχρι στιγμής δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση από τη Λιβύη και την Αίγυπτο, καθώς δεν έχει οριοθετηθεί η ΑΟΖ μεταξύ των δύο αυτών χωρών και της Ελλάδας, χωρίς αυτό βεβαίως να αποκλείει μελλοντικές αντιδράσεις όταν ξεκινήσουν οι έρευνες.

Κρούσεις

Σε ό,τι αφορά την Αίγυπτο, οι δηλώσεις του υπουργού Ενέργειας επιβεβαιώνουν την αρνητική τροπή που είχαν πάρει οι διερευνητικές συνομιλίες Αθήνας - Καΐρου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, μετά την παρέμβαση και του ίδιου του κ. Γκιουλ. Στην οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών στην περιοχή κρίσιμο ρόλο παίζει το Καστελόριζο, καθώς η πλήρης επήρειά του δημιουργεί κοινό όριο της ΑΟΖ της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ενώ σε διαφορετική περίπτωση, όπως επιδιώκει η Αγκυρα και φαίνεται να αποδέχεται ο Αιγύπτιος υπουργός, η Αίγυπτος αποκτά σύνορα με την Κύπρο και την Τουρκία, με την Ελλάδα να χάνει ένα πολύ σημαντικό τμήμα της ΑΟΖ που θεωρητικά θα μπορούσε να διεκδικήσει.

Η κυπριακή κυβέρνηση έχει επανειλημμένως απευθυνθεί προς την Αθήνα για την έναρξη συνομιλιών με αντικείμενο την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Από το καλοκαίρι τέτοια κρούση έγινε και προς τον κ. Στ. Λαμπρινίδη, αλλά και στον Στ. Δήμα στην επίσκεψή του στις 21 Νοεμβρίου στη Λευκωσία. Σύμφωνα με πληροφορίες, στη συνάντηση του κ. Δήμα με την κ. Ερατώ Μαρκουλλή συζητήθηκε και η συγκρότηση ομάδας εργασίας που θα ασχοληθεί με αυτό το θέμα, η οποία όμως ενάμιση μήνα μετά δεν έχει συσταθεί.

Δεν είναι γνωστό, πάντως, εάν το θέμα που εγείρει ο Αιγύπτιος υπουργός Ενέργειας είχε τεθεί στην επίσκεψη της κ. Μαρκουλλή στο Κάιρο τον Νοέμβριο και αν σε αυτό οφειλόταν το σχετικά παγωμένο κλίμα, ενώ είχε επαναβεβαιωθεί από τους Αιγυπτίους η συμφωνία για την ΑΟΖ. Πέραν του τεράστιου πολιτικού εμποδίου που συνιστά το Κυπριακό, αποτρέποντας κάθε τέτοια συμφωνία (καθώς θα συνεπαγόταν την αναγνώριση της Κύπρου από την Τουρκία), η Λευκωσία δεν θα μπορούσε να δεχθεί καν ως σημείο εκκίνησης, έστω και άτυπων επαφών, την υπόθεση ότι το Καστελόριζο δεν διαθέτει υφαλοκρηπίδα πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης του.

Η κ. Μαρκουλλή σε δηλώσεις της ανακοίνωσε ότι επίκειται η ολοκλήρωση της συμφωνίας συνεκμετάλλευσης με το Ισραήλ και προχωρεί αντίστοιχη συμφωνία και με την Αίγυπτο, καθώς ενδέχεται νέα κοιτάσματα να εντοπιστούν στα όρια των γειτονικών ΑΟΖ (θα έχει ενδιαφέρον να διαπιστωθεί εάν το Κάιρο εγείρει στο πλαίσιο αυτών των διαπραγματεύσεων και θέμα κοινών συνόρων με την Τουρκία). Η νέα κυβέρνηση της Αιγύπτου, με δεδομένη τη ρευστότητα στην περιοχή και την ενίσχυση κινημάτων όπως αυτό των Αδελφών Μουσουλμάνων, προσεγγίζει την Αγκυρα, ενώ δεν είναι πλέον αμελητέα τα σχεδόν 11.000 τ.χλμ., που χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου θα περιέλθουν στην Αιγυπτιακή ΑΟΖ.

ΑΝ. ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ

Πόλεμος για τον «σταθμό» του αερίου

Μια ακόμη πιο σκληρή μάχη αρχίζει τώρα στην Αν. Μεσόγειο, καθώς η ανακάλυψη υδρογονανθράκων δίνει το έναυσμα για τον ανταγωνισμό οικονομικών συμφερόντων, πετρελαϊκών εταιρειών, αλλά και κρατών για τη διεκδίκηση του κρίσιμου ρόλου του «κόμβου» για την εξαγωγή των τεράστιων ποσοτήτων φυσικού αερίου που έχουν ήδη εντοπιστεί αλλα και όσων εκτιμάται ότι βρίσκονται στον βυθό της ΑΟΖ της Κύπρου, του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Αιγύπτου και πιθανόν της Ελλάδας.

Τα πρώτα δείγματα του πολέμου αυτού ήρθαν την προηγούμενη εβδομάδα, καθώς η κυπριακή κυβέρνηση βρίσκεται υπό πίεση χρονική αλλά και ουσιαστική για να επιλέξει εάν και ποια εταιρεία θα αναλάβει την κατασκευή σταθμού υγροποίησης στο Βασιλικό, που υπό ορισμένες συνθήκες θα μπορούσε να αποτελέσει τον «κόμβο» εξαγωγής φυσικού αερίου όχι μόνο από το Οικόπεδο 12, αλλά και από τα Οικόπεδα που τώρα έχουν δημοπρατηθεί, καθώς και από τα ισραηλινά Ταμάρ και Λεβιάθαν. Noble Energy και Delek φαίνεται ότι προκρίνουν την κατασκευή σταθμού LNG στην Κύπρο που θα απολήγει αγωγός, μεταφέροντας εκεί φυσικό αέριο από το Λεβιάθαν και το Οικόπεδο 12.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ
nmeletis@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63599896

Το φυσικό αέριο αλλάζει τα γεωοικονομικά

2012-01-25T13:10:00.000+02:00

Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης ένα ακόμη σημαντικό άρθρο-ανάλυση για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων του δημοσιογράφου Σταύρου Λυγερού από την εφημερίδα "Καθημερινή".

ΔΕΕ

Το φυσικό αέριο αλλάζει τα γεωοικονομικά

και γεωπολιτικά δεδομένα

Του Σταύρου Λυγερού

Οι γεωτρήσεις στην ΑΟΖ του Ισραήλ και της Κύπρου επιβεβαίωσαν ότι στον βυθό της Ανατολικής Μεσογείου υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Ο αρμόδιος για ενεργειακά θέματα της Κυπριακής Δημοκρατίας Σόλων Κασίνης εκτιμά ότι στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν κοιτάσματα περίπου 350 τρισ. κυβικών ποδιών, εκ των οποίων τα 80-100 στην κυπριακή ΑΟΖ. Η εκτίμησή του μένει να αποδειχθεί, αλλά έχει σημασία ότι η εκτίμησή του για το «οικόπεδο 12» επιβεβαιώθηκε.

Η προσδοκία ενός τέτοιου ενεργειακού πλούτου αλλάζει όχι μόνο τη γεωοικονομία, αλλά και τη γεωπολιτική της περιοχής. Οι μεγάλοι παίκτες την βλέπουν με άλλο μάτι. Εδώ και χρόνια, οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο οδηγεί και σε πολιτική εξάρτηση. Τώρα, η Ευρώπη έχει ενεργειακές πηγές στην αυλή της.

Οι Δυτικοί προτιμούν τα ενεργειακά κοιτάσματα να ελέγχονται από την αδύναμη Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι χώρα-μέλος της Ε. Ε., παρά από τη δύσκολη και αυτόνομη Τουρκία. Το ίδιο προτιμάει και η Μόσχα, η οποία διατηρεί δεσμούς με τη Λευκωσία και προσδοκά βασίμως ότι ρωσικές εταιρείες θα εξασφαλίσουν μερίδιο του κυπριακού ενεργειακού πλούτου.

Στην ίδια γραμμή κινείται και το Ισραήλ. Η ρήξη με τη νεοοθωμανική Τουρκία και η πολιτική αλλαγή στην Αίγυπτο υποχρέωσαν το Ισραήλ να επανεκτιμήσει την αξία που έχει η ελεύθερη Κύπρος και η Ελλάδα ως ασφαλής δίοδος προς τη Δύση. Εκτός του γεωπολιτικού, οι Ισραηλινοί έχουν και γεωοικονομικό κίνητρο. Ηδη, διαπραγματεύονται με τη Λευκωσία για την κατασκευή μονάδας υγροποίησης του φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα και των δύο χωρών, ώστε να καταστεί δυνατή η διοχέτευσή του στη διεθνή αγορά.

Είναι η σύγκλιση όλων αυτών των συμφερόντων που απέτρεψε την προσπάθεια της Τουρκίας να εμποδίσει τη γεώτρηση. Η Αγκυρα έχασε την πρώτη μάχη, αλλά δεν έχει εγκαταλείψει το γήπεδο. Επειδή δεν έχει κανένα δικαίωμα νοτίως της Κύπρου, γι’ αυτό και διεκδικεί μερίδιο στο όνομα των Τουρκοκυπρίων. Ισχυρίζεται ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαιώματα σε ολόκληρη την Κύπρο και κατ’ επέκταση και στα κοιτάσματα του «οικοπέδου 12».

Σε αντίθεση με τη διεθνή κοινότητα που αναγνωρίζει ένα κράτος στην Κύπρο, η Αγκυρα και οι Τουρκοκύπριοι ισχυρίζονται ότι μετά την ανακήρυξη της «Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου» (1983), στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη. Συνέπεια αυτού είναι οι Τουρκοκύπριοι να διεκδικούν δικαιώματα στη βόρεια Κύπρο και στην ΑΟΖ που γεωγραφικά της αντιστοιχεί. Δεν έχουν, όμως, κανένα δικαίωμα στην ελεύθερη Κύπρο και κατ’ επέκταση στην ΑΟΖ που της αντιστοιχεί.

Οι Τούρκοι παίζουν σε δύο ταμπλό. Αναλόγως με το τι κάθε φορά τους βολεύει, άλλοτε επικαλούνται την επίσημη θέση τους για ύπαρξη δύο κρατών κι άλλοτε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου περί κοινού κράτους, τις οποίες κατέλυσαν με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Παίζουν αυτό το παιχνίδι, επειδή η Λευκωσία και η Αθήνα αποφεύγουν να καταγγείλουν την αντίφαση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Οι Τουρκοκύπριοι θα επωφεληθούν από τον ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας μόνο εάν λυθεί το Κυπριακό κατά τρόπο που να προκύψει κοινό κράτος. Μέχρι τότε δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Ο ενεργειακός πλούτος ανήκει στο νόμιμο κράτος και όχι σε κάθε πολίτη ξεχωριστά. Γι’ αυτό και είναι εγκληματικό λάθος οι δηλώσεις Χριστόφια ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν μέρισμα απ’ αυτό τον πλούτο.

Ο υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους είχε δηλώσει προ μηνών ότι εάν βρεθούν κοιτάσματα, οι Τουρκοκύπριοι θα πραγματοποιήσουν δική τους γεώτρηση στην ίδια περιοχή! Σύμφωνα με πληροφορίες, οι Τούρκοι προσανατολίζονται να τρυπήσουν δυτικά της Πάφου εκεί που -με βάση την αρχή της μέσης γραμμής- εφάπτεται η ελληνική υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με την κυπριακή. Είναι μάλλον απίθανο, όμως, διεθνής πετρελαϊκή εταιρεία να πραγματοποιήσει παράνομη γεώτρηση. Πρώτον, επειδή θα έχει νομικές συνέπειες και δεύτερον, επειδή οι γεωτρήσεις κοστίζουν ακριβά.

Το Ισραήλ επιδιώκει μία αναβαθμισμένη σχέση με τη Λευκωσία και την Αθήνα. Η Αθήνα έχει ανταποκριθεί, αλλά δεν έχει επεξεργασθεί μία νέα στρατηγική, που να ανταποκρίνεται στο νέο περιβάλλον και να συμπεριλαμβάνει τις σχέσεις με το Ισραήλ. Το σημαντικό είναι η Ελλάδα να ξαναδεί τον εαυτό της ως χώρα της Ανατολικής Μεσογείου. Η οικονομική κρίση δεν είναι λόγος η Ελλάδα να εγκαταλείψει ένα χώρο, που εκτός από γεωπολιτική έχει και τεράστια γεωοικονομική σημασία. Τα μεγάλα ενεργειακά κοιτάσματα, άλλωστε, φαίνεται να βρίσκονται κυρίως νοτίως και νοτιοανατολικώς της Κρήτης, σ’ ένα θαλάσσιο χώρο από τον οποίον η Τουρκία επιχειρεί να αποκλείσει την Ελλάδα.

Το δόγμα-υπεκφυγή «η Κύπρος είναι μακριά», που έχει εμποτίσει γενιές διπλωματών, όπως και η μονοδιάστατη αντίληψη για την εθνική ασφάλεια που συρρικνώνει το ελληνικό ενδιαφέρον αποκλειστικά στο Αιγαίο, βολεύουν την Άγκυρα. Της αφήνουν ελεύθερο το πεδίο στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πυκνή αεροναυτική παρουσία των Τούρκων εκεί έχει σκοπό όχι μόνο τον έλεγχο, αλλά και την προβολή αβάσιμων διεκδικήσεων.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_07/01/2012_468514

Η ΑΟΖ και το …«κίνητρο»!

2012-01-25T12:53:00.000+02:00

Ένα εξαιρετικό άρθρο του Κύπριου δημοσιογράφου Λ. Μαύρου στην εφημερίδα "η σημερινή" για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, που πρέπει να μας προβληματίσει.
ΔΕΕ

Η ΑΟΖ και το …«κίνητρο»!

Ε Ι Ν Α Ι, άραγε, τα θεόσταλτα κοιτάσματα υδρογονανθράκων «μάννα εκ του βυθού», για τη γεωπολιτική, γεωοικονομική και γεωστρατηγική αναβάθμιση κι ανόρθωση τής Κυπριακής Δημοκρατίας ώστε:

- ενδυναμώνοντας αλματωδώς τα ερείσματα τής ισχύος της,

- αυξάνοντας κι ενισχύοντας τους εσωτερικούς και ιδίως τους εξωτερικούς συντελεστές εξισορρόπησης τής ανέκαθεν υπέρτερης ενάντιας τουρκικής ισχύος,

- ν’ αποδυθεί επιτέλους σε αποτελεσματική και, για πρώτη φορά εμπράκτως, ελπιδοφόρα, εθνική στρατηγική για την απελευθέρωση των σκλαβωμένων επί 38 χρόνια απ’ την Τουρκία εδαφών της,

- εξαναγκάζοντας την Άγκυρα να εγκαταλείψει την επεκτατική, νέο-οθωμανική της πολιτική και ν’ αποδεχθεί την ευρωπαϊκού και δημοκρατικού περιεχομένου λύση του Κυπριακού, μακριά από τις μακρόχρονες στρατηγικές της για διζωνική υποταγή τής Κύπρου υπό τον έλεγχό της;

Ή, ΜΗΠΩΣ είναι, τα εν λόγω κοιτάσματα, το αίφνης νέο και προθύμως προσφερόμενο από την ελληνοκυπριακή ηγεσία προς την Τουρκία κίνητρο, για να σπεύσει η Άγκυρα και η ελεγχόμενη από την ίδια τ/κ ηγεσία, να συνομολογήσει ΤΩΡΑ την υπό διαπραγμάτευση από το 2008 «λύση» τού διζωνικού «Συνεταιρισμού Δύο Συνιστώντων Στέιτς», διά τής οποίας, όντως θα επιτύχει, νομίμως πλέον, και τη συνεκμετάλλευση και τον στρατηγικό έλεγχο των κοιτασμάτων η Άγκυρα, πολλαπλασιάζοντας, υπεράνω πάντων και υπέρτερα όλων στην περιοχή, την τουρκική ισχύ περαιτέρω υλοποίησης των νέο-οθωμανικών της επιδιώξεων;

Α Υ Τ Ε Σ είναι οι δυο κύριες πλευρές τού κρισιμότερου και ζωτικότερης σημασίας ερωτήματος, που απασχολεί τον λαό αφ’ ότου εισήλθαν στο καθημερινό ειδησεογραφικό και πολιτικό του λεξιλόγιο τα τρία άγνωστα στο παρελθόν γράμματα ΑΟΖ, μέχρι και την επίσημη αναγγελία εντοπισμού, απ’ τη Noble Energy τών πρώτων κοιτασμάτων. Ερωτήματος για το οποίο, όμως, κυβέρνηση και αντιπολίτευση μασούν μεν τα λόγια τους δημαγωγώντας με μεγαλοστομίες, εμφανίζονται δε ως πρόθυμες θεραπαινίδες τής πολιτικής τού «κινήτρου» προς την Άγκυρα!

Α Ν Α Μ Ε Σ Α στις δύο πολιτικές, ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο - όπως αρέσκονται να εκφωνούν οι δημαγωγίσκοι - υπάρχουν βέβαια πολλές… αποχρώσεις! Οι γκρίζες όμως πολιτικές, όπως ακριβώς και οι γκρίζες ζώνες συμφέρουν πρωτίστως στην Τουρκία. Εκείνη τις επιδιώκει, με απειλές πολέμου τις επιβάλλει και ως εφαλτήριο για τη μελλοντική καταβρόχθιση τις διαφυλάττει ως κόρην οφθαλμού, έναντι δειλών, οσφυοκαμπτών, ηττοπαθών και στρατηγικώς ανεπαρκέστατων κι ανίκανων αντιπάλων....

ΕΡΩΤΗΣΗ

Μαζί με τα θεόσταλτα κοιτάσματα, θα μπορούσε άραγε ο Πανάγαθος να μάς στείλει κι έναν εξίσου θεόσταλτο και λαοπρόβλητο Ηγέτη, ικανό ν’ αξιοποιήσει τα θεόσταλτα, όχι απλώς για τις… επόμενες γενιές τών Κυπρίων, αλλά για να διασώσει ΑΠΟ ΤΩΡΑ και ν’ ανορθώσει, η παρούσα γενιά, όχι απλώς την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά, μαζί κι αξεχώριστα ΚΑΙ τη μητέρα Ελλάδα;

Λάζ. Α. Μαύρος

http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/452709

Μη-συμβατικές ...προφητείες!

2012-01-24T14:39:00.003+02:00

Μη-συμβατικές ...προφητείες!

Πιστεύω ότι πολλοί από εμάς που περιφερόμαστε στο Διαδίκτυο δεν έχουμε ξεχάσει ένα συγκεκριμένο κείμενο που περιέγραφε την παραχώρηση του ορυκτού πλούτου της χώρας με την "Σύμβαση Κούπερ", που έπρεπε υποτίθεται να ξεσηκωθούμε όλοι μη τυχόν ανανεωθεί, διότι όπως "εξηγούσαν" κάποιοι: Η Σύμβαση Cooper κυρώθηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο 2220/1936 του Ιωάννη Μεταξά. Λήγει στις 31/12/2010 και «μπορεί να παραταθεί εάν το ζητήσει η εταιρεία ή δεν απαντήσει το Ελληνικό Κράτος». Όπως αποδείχθηκε από την λεπτομερειακή μελέτη του Α.Ν. 2220/36 η όλη υπόθεση ήταν μια σαχλαμάρα πρώτου μεγέθους, με την οποία ασχολήθηκε κόσμος και κοσμάκης. Όπως μάλιστα είχε καταγγελθεί, το σκηνικό στήθηκε από κάποιους παμπόνηρους για να διαφημισθεί ένα συγκεκριμένο βιβλίο όπου "αποκαλύπτονταν" αυτά τα συγκλονιστικά και το οποίο, όλως τυχαίως, επανακυκλοφόρησε εκείνη την περίοδο και που "ήταν σπάνιο και δυσεύρετο" κλπ κλπ.

Πιστεύω ότι μια νέα παρόμοια περίπτωση άρχισε να διακινείται και ως συνήθως τα πρώτα θύματα και καλύτεροι διαφημιστές στην συνέχεια είναι οι πάσης φύσεως μη-συμβατικοί αερολόγοι και συνωμοσιολόγοι.

Διάβασα λοιπόν πρόσφατα σε κάποιο ιστολόγιο (που ρέπει προς τέτοιες εξιστορήσεις, για εντυπωσιασμό, υποθέτω των αναγνωστών του), την περίπτωση κάποιας παραγνωρισμένης μεγαλοφυῒας που είχε προβλέψει ήδη από την δεκαετία του 1950 όλες τις εξελίξεις που συμβαίνουν σήμερα! Το εν λόγω ιστολόγιο αναδημοσίευε το κείμενο από την αρχική πηγή του
(http://logioshermes.blogspot.com/2012/01/1952.html και

http://logioshermes.blogspot.com/2012/01/1952_15.html) προτρέποντας μάλιστα να το διαδώσουμε!

Παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα:

"Πριν από λίγο, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο στο ιστολόγιό μας με τίτλο: Ο ποιητής Ισίδωρος Πόσδαγλης γνώριζε το μέλλον της Ελλάδας από το 1952! και πραγματικά συγκλονίστηκα καθώς το διάβαζα. Τον συγκεκριμένο Οικονομολόγο, ποιητή και Αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης ομολογώ – ΚΑΙ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΓΙ ΑΥΤΟ – ότι δεν τον γνώριζα ούτε τον είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου. Και σήμερα έμαθα τόσα πολλά γι αυτόν, που πραγματικά βουίζει το κεφάλι μου! Διαβάζοντας όμως το άρθρο ως το τέλος, διαπιστώνω ότι μιλούσε για έναν πίνακα, στην εξής παράγραφο: “Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θάναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους. Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους.”

Ο "πίνακας" που αναφέρεται είναι ο χάρτης που υπάρχει στην αρχή αυτής της ανάρτησης και ο οποίος είναι προϊόν πλαστογράφησης και παραποίησης, όπως μπορεί ο καθένας να διαπιστώσει, παρατηρώντας προσεκτικά (σε μεγέθυνση) την σφραγίδα με τα ναζιστικά εμβλήματα, που έχει ...επικολληθεί στον χάρτη (διακρίνεται μια γκρίζα σκιά γύρω από την σφραγίδα). Το πλέον εξωφρενικό όμως είναι ότι ό υποτιθέμενος χάρτης της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έχει τα σύνορα των κρατών όπως διαμορφώθηκαν εντελώς πρόσφατα, περιλαμβάνοντας μάλιστα το κράτος των Σκοπίων και το Κόσοβο! Παρατηρείστε λοιπόν προσεκτικά στον εν λόγω μαυρόασπρο χάρτη τα σύνορα της Τσεχοσλοβακίας και της Γιουγκοσλαβίας που είναι σημερινά (!) και συγκρίνατε με τους χάρτες που ακολουθούν και οι οποίοι δείχνουν πώς είχαν διαμορφωθεί τα σύνορα την περίοδο του Β΄ Π.Π.

Ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας

Ο διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας

Συνεχίζει ο αρθρογράφος:

"...Να λοιπόν που οι Ναζί είχαν αποτυπώσει πλήρως τους χώρους όπου υπάρχουν πετρέλαια (το βλέπετε στο χάρτη, είναι οι περιοχές που σημειώνονται με τις τελίτσες) και το ακόμη χειρότερο, βλέπετε και τον δρόμο του ΑΓΩΓΟΥ από τον οποίο θα διοχετεύεται το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο στην Ευρώπη! Και αυτός ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΒΡΟ, ΔΗΛΑΔΗ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ! Τώρα λοιπόν εξηγούνται ΟΛΑ! Τώρα επιτέλους, βρίσκουν εξήγηση τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ! Να λοιπόν αυτό το ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ που γνώριζε ο Πόσδαγλης και που γι αυτό ΣΥΝΕΛΗΦΘΗ από τους Άγγλους, γι αυτό κρατήθηκε τόσο καιρό στις φυλακές και ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΤΑΝ το βιβλίο του κάθε φορά που εκδίδονταν και γι αυτό κυκλοφορούσε ΧΕΡΙ ΜΕ ΧΕΡΙ και μόνο σε ανθρώπου; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΜΥΗΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΕΚΛΕΚΤΟΥΣ! Και φυσικά, ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΑΚΟΥΣΕ ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ γι αυτό το ΥΠΕΡΟΧΟ ΜΥΑΛΟ, ΓΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΗΡΩΑ, που η πατρίδα του η ίδια ΤΟΝ ΠΟΥΛΗΣΕ!… Το ψέμμα και η απάτη, καθώς γνωρίζετε συνέλληνες, ΕΧΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΠΟΔΑΡΙΑ..."

Ακολουθεί η σχετική διαφημιστική προεργασία για το βιβλίο που, εντελώς συμπτωματικά, πρόκειται να επανεκδοθεί και μη το χάσετε!

Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί.

Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Προσέξατε την έκφραση: "...το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς...".

Τι άλλο περισσότερο να γράψω! Οι λίγοι και εκλεκτοί πιστεύω ότι κατάλαβαν...

ΔΕΕ

Φαινόμενα ρατσισμού κατά των μαύρων Εβραίων στο Ισραήλ

2012-01-23T16:12:00.000+02:00

Πληθαίνουν οι καταγγελίες για φαινόμενα ρατσισμού στο κράτος του Ισραήλ, που όπως αποδεικνύεται είναι συνυφασμένα με την εβραϊκή θρησκεία, αλλά και την νοοτροπία ασυδοσίας και ατιμωρισίας που έχει αναπτυχθεί από τους ορθόδοξους και υπερορθόδοξους εβραϊκούς κύκλους. Είχαμε αναρτήσει, πριν απο δύο εβδομάδες περίπου, σχετικές πληροφορίες από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ εδώ http://ethnologic.blogspot.com/2012/01/blog-post_07.html για τα όσα απαράδεκτα είχαν συμβεί στο Μπέιτ Σεμέτ, μια μικρή πόλη κοντά στην Ιερουσαλήμ. Το νέο κρούσμα είναι ακόμα πιο χαρακτηριστικό και εξωφρενικό...

ΔΕΕ

Φαινόμενα ρατσισμού
κατά των μαύρων Εβραίων στο Ισραήλ

Περισσότεροι από 2.000 μαύροι Εβραίοι, Φαλάσας - αιθιοπικής καταγωγής - διαδήλωσαν σήμερα στο Κίριατ Μαλάσι στο νότιο Ισραήλ, καταγγέλλοντας τον απέναντί τους «ρατσισμό», που εκδηλώνεται με την άρνηση μίσθωσης από αυτούς κατοικιών.

«Σταματήστε τον ρατσισμό, τις διακρίσεις», «ο λαός θέλει ισότητα», «εμείς έχουμε μαύρη επιδερμίδα, αλλά λευκή καρδιά. Οι ρατσιστές έχουν λευκή επιδερμίδα, αλλά μαύρη καρδιά», αυτά ήταν τα συνθήματα στα πανό των διαδηλωτών.

«Λησμονήσατε πολύ γρήγορα, όπως φαίνεται, τους ναζιστικούς νόμους... Σας το λέμε, συμπατριώτες μας που γίνατε ρατσιστές, πόσο περήφανοι νοιώθουμε που έχουμε γεννηθεί στην Αφρική», δήλωσε στους συγκεντρωμένους ένας από τους επικεφαλής της διαδήλωσης, ο έφεδρος στρατιωτικός Ραχαμίν Γιακόβ.

Σήμερα στο Ισραήλ ζουν 120 χιλιάδες Φαλάσας. Κατέφθασαν με δύο «αερογέφυρες"- το 1984 η πρώτη, και στη διάρκεια του 1991 η δεύτερη. Χρειάστηκε, μάλιστα, απόφαση της Ανώτατης Ραβινίας του Ισραήλ, ώστε να τους αναγνωριστεί η «κοινή ιουδαϊκή καταγωγή». (Σημ. ΔΕΕ: Κάτι σαν τους ναζιστικούς "Νόμους της Νυρεμβέργης", που προέβλεπαν ποιος είναι γνήσιος Άριος με βάση την καταγωγή)

Οι Φαλάσας, επί πολλούς αιώνες έζησαν στην Αιθιοπία, μακριά από τις εβραϊκές κοινότητες όλης της Ευρώπης. Η προσαρμογή των δεκάδων χιλιάδων Φαλάσας στον ισραηλινό τρόπο ζωής είναι δυσχερής και γίνεται, συχνά, χωρίς την παραμικρή συνεργασία από τους λευκούς Εβραίους.

http://www.kathimerini.gr/ με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το μποζόνιο του Higgs

2012-01-22T17:14:00.000+02:00

Συγκρατημένη αισιοδοξία για το μποζόνιο του Higgs

Ενθαρρυντικά στοιχεία από τα πειράματα του CERN

Ένα βήμα πιο κοντά στον εντοπισμό του «σωματιδίου του Θεού» ενδέχεται να βρίσκεται η επιστημονική κοινότητα.

Οι ερευνητές του CERN ανακοίνωσαν στα μέσα Δεκεμβρίου πως στο πλαίσιο των πειραμάτων που διεξάγονται στον, διάσημο πλέον, επιταχυντή, εντοπίστηκαν στοιχεία που ενδεχομένως να οδηγήσουν στον εντοπισμό του μποζονίου του Higgs, του σύγχρονου Αγίου Δισκοπότηρου για τη Φυσική.

Πρέπει να σημειωθεί πως τα μέχρι σήμερα πειράματα δεν έχουν οδηγήσει στον εντοπισμό του μποζονίου, του σωματιδίου που κατά τη θεωρία δίνει μάζα στην ύλη και αποτελεί ουσιαστικό «δομικό» υλικό για τη δημιουργία του κόσμου γύρω μας.

Η ανακοίνωση προκάλεσε αισιοδοξία, όμως οι επικεφαλείς του CERN επιλέγουν με μεγάλη προσοχή τις λέξεις τους. Αναφερόμενος στο μποζόνιο ο γενικός διευθυντής του CERN, Rolf Heuer λέει πως «δεν το έχουμε βρει ακόμα». «Αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την ύπαρξή του» προσθέτει.

Η θεωρία για την ύπαρξη του συγκεκριμένου σωματιδίου διατυπώθηκε στη δεκαετία του '60 από επιστήμονες στους οποίους περιλαμβάνεται και ο Peter Higgs. 'Εκτοτε και για περισσότερα από 40 χρόνια η επιστημονική κοινότητα προσπαθεί με διάφορους τρόπους να «συλλάβει» το μποζόνιο. Εάν αυτό, τελικά, συμβεί θα επαληθευτεί η ορθότητα όλων των εξισώσεων που χρησιμοποιούνται στο πεδίο της Φυσικής για να ερμηνεύσει τον τρόπο με τον οποίο δομείται το Σύμπαν και όλα όσα βρίσκονται γύρω μας.

Σύμφωνα με τη θεωρία, μετά τη Μεγάλη 'Εκρηξη από την οποία δημιουργήθηκε το Σύμπαν αναπτύχθηκε μια αόρατη δύναμη γνωστή ως «πεδίο Higgs», όπου τα υποατομικά σωματίδια (όπως τα ηλεκτρόνια) αποκτούν μάζα. Πολλοί αμφισβητούν τη θεωρία, η οποία εάν επιβεβαιωθεί θα ανοίξει -σε βάθος χρόνου- νέους ορίζοντες σε μια σειρά επιστημών όπως η Ιατρική ή η Πληροφορική.

Πάντως δεν είναι η πρώτη φορά που ο κλάδος της Φυσικής αναζητά ένα σωματίδιο. Οι θεωρίες για την ύπαρξη των ηλεκτρονίων είχαν διατυπωθεί στον 19ο αιώνα ή και παλαιότερα, όμως το σωματίδιο εντοπίστηκε λίγο πριν την αυγή του 20ου αιώνα. Κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί και με το μποζόνιο του Higgs και, όπως λένε στο CERN, πολλά θα έχουν ξεκαθαρίσει εντός του 2012.

http://www.et-online.gr/files/tefxos/ET_NewsL_Dec11.pdf

«Κρυψάνες», οἱ ὑπόγειες κρύπτες τῶν Μακεδονομάχων

2012-01-21T12:28:00.000+02:00

Χάρτης της περιοχής του Μοναστηρίου (Βιτώλια) του 1890

«Κρυψάνες», οἱ ὑπόγειες κρύπτες τῶν Μακεδονομάχων

Ἡ επιτυχὴς δράση τῶν Ἑλληνικῶν ἀντάρτικων ὁμάδων στὴν περιοχὴ Φλώρινας - Μοναστηρίου, δημιούργησε μία ἀσφαλὴ ζώνη ὃπου ἐκεῖ ἒβρισκαν καταφύγιο καὶ τὰ σώματα ἂλλων περιφερειῶν ὃπως πχ τοῦ Βάρδα ποὺ πέρασε ἐκεῖ τὸ χειμῶνα τοῦ 1906-7.

Ἦταν τὸ βασίλειο τῆς «κρυψάνας», ὃπως ἒλεγαν τότε, τὶς ὑπόγειες κρύπτες. Δὲν ὑπῆρχαν μεγάλα βουνὰ μὲ ἀπέραντα δάση καὶ ἀναρίθμητα σκόρπια μαντριά, ὃπως στὸ Μορίχοβο. Βρίσκονταν ἐξ ἂλλου τουρκαλβανικὰ χωριὰ στὰ ψηλότερα σπλάχνα τοῦ Περιστεριοῦ (Κισάβα, Ὂστρετς, Ζλουκουκιάνι). Ἀναγκάζονταν λοιπὸν τὰ σώματα νὰ μένουν στὰ χωριὰ καὶ νὰ τρυπώνουν στὶς «κρυψάνες».

Κάθε σπίτι εἶχε μία τουλάχιστον καὶ συχνὰ δύο καὶ τρεῖς «κρυψάνες», τεχνικότατες φτιαγμένες.

Ἡ φαντασία τῶν χωρικῶν εἶχε ὀργιάσει. Ἡ εἲσοδός των ἦταν συνήθως κάτω ἀπὸ τὸ παχνί, στὸ βάθος τοῦ ἀχυρώνα. Ἒκλεινε μὲ μία πλάκα ποὺ τὴν σκέπαζε σωρὸς ἀπὸ κοπριὰ ἢ ἂχυρα. Ἂλλες εἶχαν τὴν εἲσοδο σὲ μία ντουλάπα ἢ κάτω ἀπὸ τὸ τζάκι. Στὸ μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἡλία πχ τοῦ Ντράγος (Manastir Sv. Ilija, s. Dragoš, Bitola), ἒμπαινε κανεῖς ἀπὸ μιὰ ντουλάπα γεμάτη μπουκάλια κρασί, ρακί, ψωμιά κλπ. Δύο σανίδες μετακινοῦνταν μὲ ὀρισμένη μονάχα πίεση. Κάτω ἡ κρύπτη ἦταν εὐρύχωρη, στεγνὴ καὶ εὐάερη. Χωροῦσε 60 ἂντρες καὶ μποροῦσε κάποιος νὰ παραμείνῃ ἐκεῖ μερόνυχτα καὶ νὰ ἀκούῃ καθαρὰ τὶς κουβέντες τῶν Τούρκων ἀπὸ πάνω.

Εἶχαν δημιουργηθεῖ ὃμως καὶ εἰδικοὶ τεχνίτες , ποὺ στάλθηκαν στὸ Μορίχοβο γιὰ νὰ κατασκευάσουν κρύπτες. Τὸ μοναστήρι τῶν Ἁγ. Ἀναργύρων τῆς Καστοριᾶς, γιὰ νὰ ἀποκτήσῃ τέλεια κρύπτη, κάλεσε ἒμπιστους τεχνίτες τῆς ἡρωικῆς οἰκογένειας Ἀργυράκου – Μπαστῆ ἀπὸ το Μπλάτσι. Δούλεψαν μιὰ ὁλάκαιρη ἐβδομάδα γιὰ νὰ τὴν ἐτοιμάσουν.

Παντοῦ εἶχαν κατασκευαστεῖ κρύπτες. Στὸ Μορίχοβο πχ εἶχαν κατασκευαστεῖ σὲ ὃλα τὰ χωριὰ μερικὲς κρύπτες γιὰ ἂρρωστους ἢ πληγωμένους ἀντάρτες, γιὰ ἀποθήκευση ὃπλων καὶ ἐφοδίων καὶ σὲ ἐξαιρετικές περιπτώσεις, γιὰ ἀπόκρυψη ὁλόκληρου σώματος. Στὸ Περιστέρι ὃμως ἡ «κρυψάνα» ἦταν κανόνας.

Ἒλεγαν οἱ παλιοὶ ὃτι ὃταν ὁ μπάρμπα Στέφος ἀπὸ τὸ Ὀρέχοβο ἒβλεπε τούρκικη ἒρευνα καὶ μυριζόταν ξῦλο, φοροῦσε χοντρὴ γούνα κι ἂς ἦταν Ἰούλιος, ἂδειαζε ἓνα μπουκάλι ρακὶ καὶ ἒπαιζε τὴν γκάιντα. Ἒτσι ἒτρωγε τὸ ξῦλο «μετὰ μουσικῆς». Τὸ ἲδιο ἒκαμε καὶ μιὰ μέρα τοῦ 1908. Ἒφτασαν ἀγριεμένοι Τοῦρκοι στρατιῶτες καὶ Τουρκαλβανοὶ τοῦ γειτονικοῦ χωριοῦ Ζλουκοκιάνι, γιατὶ πρὶν λίγες μέρες εἶχαν ἐξαφανιστεῖ τρεῖς χωριανοί τους ἀγροφύλακες καὶ εἶχε σκοτωθεῖ καὶ ἓνας Τοῦρκος ταγματάρχης σὲ συμπλοκή.

Τὸν ἒστρωσαν σὲ ἀλύπητο ξῦλο, τοῦ `σπασαν καὶ τὴν γκάιντα. Ὁ μπάρμπα Στέφος προσποιήθηκε πῶς λιποψύχησε καὶ τοὺς ἒδειξε τὴν «κρυψάνα» του.

Μέσα ὑπῆρχε μόνο ἓνα σκουριασμένο καριοφύλι…. Ὃμως λίγο παραπέρα, σὲ μιὰ ἂλλη τεχνικότατη κρυψάνα, ἦταν ὁ Παῦλος Ρακοβίτης μὲ τοὺς λίγους ἂντρες του, ὃλους ἐπίσης Κρατεριώτες, καὶ ὁ Καραβίτης.

Ο οπλαρχηγός Ιωάννης Καραβίτης

Εἶχε περικυκλώσει ὁ στρατὸς ἒξω ἀπὸ τὸ Μπούκοβο τοὺς μισοὺς ἂντρες του καὶ τοὺς ὑπαρχηγούς του, Κῶστα Μποϊκοβίτη καὶ Βασίλειο Μαλογιῶργο. Ἐκείνοι ὃμως πρόβαλαν σθεναρὴ ἀντίσταση ὁχυρωμένοι σὲ μιὰ γούβα. Ἀπὸ τὴ συμπλοκὴ αὐτὴ σκοτώθηκε ὀ Τοῦρκος ταγματάρχης. Σὲ βοήθεια τοῦ Παύλου Ρακοβίτη ἒτρεξε μὲ μερικοὺς ἂνδρες του καὶ ὁ Ἰωάννης Καραβίτης καὶ βρῆκαν ὃλοι μαζὶ τελικά, καταφύγιο καὶ σωτηρία στὴ δεύτερη κρυψάνα τοῦ μπάρμπα Στέφου…

Οἱ περισσότερες κρύπτες εἶχαν τὸ κύριο σῶμα στὴν αὐλή, κάτω ἀπὸ τὸν κῆπο ἢ ἒξω στὸ δρόμο, κάτω ἀπὸ τὸ καλντερήμι. Τὸ κακὸ ἦταν ὃτι τὸ ἢξεραν καὶ οἰ Τοῦρκοι καὶ ἒκαναν ἀδιάκοπες ἒρευνες στὰ χωριά, ἐφοδιασμένοι μὲ κασμάδες, φτυάρια, μακρουλὲς σιδερένιες λόγχες κλπ. Ἒσκαβαν στὰ ἀχούρια, στὶς ἀχυρῶνες, στὶς αὐλές, τρυποῦσαν πατώματα, ντουλάπες, ἀποθῆκες κλπ. Ἒδερναν, ἀπειλοῦσαν, τοὺς ἒκλειναν ὃλους, ἂνδρες, γυναῖκες καὶ παιδιὰ στὰ σπίτια. Συχνὰ ἒδιναν ζαχαρωτὰ καὶ λουκούμια στὰ μικρὰ παιδιὰ καὶ τὰ ρωτοῦσαν ἂν ἒρχονταν σπίτι τους ξένοι ἒνοπλοι. Δασκαλεμένοι οἱ μικροὶ ἒλεγαν πῶς ἒρχονταν «Τοῦρκοι»! Ἐπίτηδες οἱ μάνες ἒλεγαν καὶ τοὺς ἀντάρτες «Τούρκους»…

Πολλὲς φορὲς οἱ Τοῦρκοι κρατοῦσαν ἀποκλεισμένο στὴν ἐκκλησία ἢ στὸ σχολεῖο ὃλο τὸν πληθυσμὸ τοῦ χωριοῦ, δύο ἢ τρία μερόνυχτα, γιὰ νὰ πάθουν ἀσφυξία οἱ θαμμένοι στὶς κρυψάνες ἀντάρτες. Καὶ πραγματικά, μερικοὶ πέθαναν στοὺς ζωντανοὺς αὐτοὺς τάφους καὶ δύο τρελλάθηκαν. Σκοτάδι πίσα, ὑγρασία, κρύο. Μερικὲς φορὲς νερὸ μιὰ καὶ δύο πιθαμὲς μέσα, μολυσμένος καὶ λιψὸς ἀέρας καὶ πάνω ἀπ` ὃλα ἡ ἀγωνία. Νὰ σκάβουν ἀπὸ πάνω σου γιὰ νὰ σὲ ξεσκεπάσουν, νὰ ἀκοῦς τὶς κουβέντες τῶν Τούρκων, νὰ περιμένῃς ἀπὸ στιγμὴ σὲ στιγμὴ νὰ τρυπήσῃ ὁ κασμάς τὴν ὀροφὴ καὶ νὰ σηκώσῃ τὴν πλάκα τῆς εἰσόδου καὶ νὰ βλέπῃς στὸ πηχτὸ σκοτάδι μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς σου, μιὰ κρεμάλα νὰ κρέμεται πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι σου!

Βρέθηκαν σὲ κρυψάνα καὶ αἰχμαλωτίστηκαν ὁ Μοναστηριώτης ὁπλαρχηγός Πέτρος Χρήστου, καὶ ὁ Κρητικὸς Καμηλάκης. Ἀργότερα τοὺς κρέμασαν. Ὁ Κοζανίτης Κιουτσούκης, ποὺ εἶχε δραπετεύσει ἀπὸ τὶς φυλακές Μοναστηρίου, ὃταν εἶδε νὰ ξεσκεπάζεται ἡ κρυψάνα του, προτίμησε νὰ τινάξῃ τὰ μυαλά του στὸν ἀέρα, παρὰ νὰ γυρίσῃ πίσω στὶς φυλακές.

Οἱ φτωχοὶ χωρικοὶ μηχανεύονταν πολλά. Ὃταν πχ οἱ Τοῦρκοι ἀξιωματικοὶ γιὰ νὰ περάσουν τὴ νύχτα, ἒμεναν σὲ ἓνα σπίτι ποὺ στὴν κρυψάνα του εἶχε τρυπωμένους ἀντάρτες, ὃταν αὐτοὶ ἂρχιζαν νὰ ἒχουν ἒλλειψη ἀπὸ ἀέρα, χτυποῦσαν μὲ τὸν ὑποκόπανο τὰ τοιχώματα τῆς κρύπτης γιὰ νὰ τοὺς ἀνοίξουν. Ἀμέσως οἱ γυναῖκες χωρὶς νὰ χάνουν καιρὸ καὶ τὴν ψυχραιμία τους, ἒκαναν μὲ τσιμπήματα τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ οὐρλιάζουν. Ἒτσι δὲν ἀκούγονταν οἱ ὑπόγειοι χτῦποι καὶ οἱ Τοῦρκοι ἀναγκάζονταν νὰ ἀλλάξουν κατάλυμμα, λόγω οὐρλιαχτῶν, κλαμάτων και φασαρίας…

Ἀπό τὸ βιβλίο τοῦ Γ. Μόδη, «Ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ΚΑΙ Η ΝΕΩΤΕΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», Ε.Μ.Σ. 1967.

Οἰ φωτογραφίες τῶν ὁπλαρχηγῶν εἶναι ἀπὸ τό http://www.florina-history.blogspot.com/

Πηγή: http://anihneftes.blogspot.com/2012/01/blog-post_20.html

Η ελληνική 11η Σεπτεμβρίου (2)

2012-01-20T11:42:00.000+02:00

Η 11η Σεπτεμβρίου της Ελλάδας!

Εκρηξη έριξε το Σινούκ που μετέφερε τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας

(ΜΕΡΟΣ Β΄)

Συνεχίζουμε λοιπόν σήμερα με το Βʼ μέρος της έρευνάς μας με τίτλο «η 11η Σεπτεμβρίου της Ελλάδας» και προηγουμένως θα μου επιτρέψετε να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Στο πρώτο μέρος της έρευνας παρουσιάσαμε κάποιες άγνωστες πτυχές της ιστορίας και αναφέραμε αρκετά γεγονότα της εποχής. Ξεκινήσαμε από την παρουσίαση του σχεδίου κατακερματισμού της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας για να φτάσουμε στην 11η Σεπτεμβρίου του 2004, την αποφράδα ημέρα που έριξαν το ελικόπτερο που μετέφερε τον φωτισμένο Πατριάρχη Αλεξανδρείας Πέτρο Ζ΄! Ναι δεν διαβάσατε λάθος! Μόλις έγραψα ότι κάποιοι έριξαν το μοιραίο ελικόπτερο Σινούκ! Είτε με τις πράξεις τους είτε με τις παραλήψεις τους! Ενα δυστύχημα με τα τόσα θύματα που πήραν στο βυθό του Αιγαίου πολλά και μεγάλα μυστικά! Μυστικά για το Βατοπαίδι, την 17Ν, και την χάραξη της ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο! Είτε με τις πράξεις τους είτε με τις παραλήψεις τους! Προηγουμένως, με τον τίτλο «τα 24 δευτερόλεπτα που σκότωσαν τον Γιάννο Κρανιδιωτη» αναδημοσιεύσαμε ένα άρθρο των AegeanTimes με ντοκουμέντα για τον θάνατο του επίσης Κύπριου Γιάννου Κρανιδιώτη, μέσα στο Πρωθυπουργικό FALCON τον Σεπτέμβριο του 1999! Κοινή συνισταμένη των δύο ατυχημάτων; Η εταιρία που φρόντισε ...κατά λάθος να εξαφανιστούν τα επίμαχα σημεία από το αεροσκάφος και το ελικόπτερο που θα έδιναν σαφείς απαντήσεις! Αλλά ας ξεκινήσουμε να ξαναθυμόμαστε τα γεγονότα με ψυχραιμία.

Το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2004, μετά το μεσημέρι τα κανάλια άρχισαν να μεταδίδουν ρεπορτάζ για την εξαφάνιση του ελικοπτέρου Σινούκ στο Αγιο Ορος. Κάπου εκεί , μερικοί ψαράδες κατέθεσαν ότι άκουσαν έκρηξη στον ουρανό. Κατόπιν, τις επόμενες μέρες η μαρτυρία αυτή «εξαφανίστηκε» και όλοι μιλούσαν για πτώση λόγω μηχανικής βλάβης! Το άρθρο με το δυστύχημα του Πρωθυπουργικού Falcon δεν το αναδημοσιεύσαμε διόλου τυχαία όπως θα καταλάβετε παρακάτω, αν και είμαι βέβαιος ότι το έχετε ήδη υποψιαστεί. Ο «χύμα» τρόπος με τον οποίο γινόταν μέχρι το 1999 οι μεταφορές VIP προσώπων στην Ελλάδα, και τα δεκάδες αναπάντητα ερωτηματικά του άδικου χαμού του Υπ.Εξ Γιάννου Κρανιδιώτη, εξέθεσαν διεθνώς τη χώρα μας σε Παγκόσμιους οργανισμούς. Το ατύχημα αυτό στάθηκε η αιτία να αλλάξει η χώρα μας τον τρόπο μεταφοράς VIP προσώπων και να δημιουργηθεί ειδική Μοίρα στην Ελευσίνα με τον σκοπό αυτό (η σημερινή 112ΠΜ). Ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 στις ΗΠΑ, όλο το πρωτόκολλο της μοίρας ειδικών μεταφορών στην Ελευσίνα άλλαξε άρδην και έγινε πολύ αυστηρό.

Το 2004 υπενθυμίζουμε ότι ήταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων που λίγες μέρες πριν είχαν ολοκληρωθεί στην Ελλάδα! Τα ισχυρά μέτρα ασφάλειας ήταν ακόμη ποιο ισχυρά την περίοδο αυτή, και στην Ελλάδα «αλώνιζαν» χιλιάδες πράκτορες μυστικών υπηρεσιών ! Μεγάλων Υπηρεσιών όπως η CIA και η NSA των ΗΠΑ μέχρι και μυστικοί πράκτορες από τη Μοζαμβίκη και το ... Βανουάτου!

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ο αριθμός των πρακτόρων είχε ξεπεράσει τον αριθμό των αθλητών που συμμετείχαν στην Ολυμπιάδα αλλά σύμφωνα με έγκυρες πηγές, οι «επίσημοι» πράκτορες έφταναν στους 25.000, αριθμός σχεδόν διπλάσιος από τους αθλητές που συμμετείχαν!

Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό και σε μια τέτοια χρονική περίοδο, αποφασίζει ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας να μεταβεί στο Αγιο Ορος. Σύμφωνα με το «Πρωτόκολλο», ο Πατριάρχης θεωρείται Αρχηγός Κράτους και ανάλογα είναι και τα μέτρα ασφαλείας καθώς και τα πτητικά μέσα που διατίθενται! Συνέβη όμως αυτό και στην περίπτωση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας τις 11 Σεπτεμβρίου 2004;

Επρεπε να περάσουν 6 ολόκληρα χρόνια, και να φτάσουμε στον Σεπτέμβριο του 2010, όταν σε μια «επετειακή» έκδοσή τους οι AegeanTimes, στις 10/9/2010 λίγο πριν την αναστολή της λειτουργίας τους, να αποκαλύψουν ορισμένα ένοχα μυστικά. Για το ίδιο ζήτημα την επόμενη μέρα έγραφε και η Κύρα Αδάμ στην Ελευθεροτυπία. Στο διάστημα που μεσολάβησε, η οικογένεια του Μακαριστού Πατριάρχη , έβρισκε παντού «φράχτες σιωπής» και γεγονότα που στην καλύτερη των περιπτώσεων τα χαρακτήριζες ως ...«περίεργα»! Η προσωπική μου άποψη είναι ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες είχαν και συνεχίζουν να έχουν επιβάλει μια πλήρη συσκότιση για το τεράστιο αυτό θέμα.

Σύμφωνα με μερικά από τα 520 επίσημα κρατικά και διεθνή έγγραφα της τεχνικής εκθέσεως για το ατύχημα, προκύπτουν τεράστια ερωτήματα αντί για να απατούνται τα βασικά που προέκυπταν από την πτώση! Κυρίως, στο ζήτημα της έκρηξης στο εσωτερικό του Σινούκ! Τι έφταιξε και έπεσε το ελικόπτερο; Ηταν πτώση; κατάρριψη; ή έκρηξη μηχανισμού εκ των έσω;

Από τα έγραφα αυτά προκύπτει κατ αρχάς ότι δεν τηρήθηκε το πρωτόκολλο μεταφοράς Αρχηγού Κράτους. Πολύ απλά διότι σήμερα μετά από τόσα χρόνια ουδείς έχει απαντήσει γιατί ΔΕΝ συνοδευόταν από τον ανάλογο Επιτελάρχη ! Γιατί έλειπε από την πτήση ο Επιτελάρχης Ασφάλειας του Αρχηγού Κράτους που στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάπας, Πέτρος ο Ζʼ; Απάντηση ως σήμερα δεν έχει δοθεί από κανέναν!

Ένα άλλο ερώτημα που προκύπτει από τα 520 αυτά έγγραφα και δεν απαντήθηκε ποτέ, είναι το γεγονός ότι το ελικόπτερο δεν είχε εφοδιαστεί κατά τη συγκεκριμένη πτήση με φορητό πομπό άμεσου εντοπισμού ανάγκης (ELT) ! Προφανώς διότι κανείς δεν θεώρησε …σπουδαίο το πρόσωπο που μετέβαινε στο ελικόπτερο. Για να κατανοήσετε την κρισιμότητα αυτού του στοιχείου της έρευνας, αν στο ελικόπτερο υπήρχε ELT, τότε την στιγμή της πρόσκρουσης στη θάλασσα θα δινόταν το ακριβές στίγμα! Αντίθετα, επί ώρες, άπαντες, αναζητούσαν το ελικόπτερο και ακόμη περισσότερες ώρες το σημείο πτώσης του! Εφτασε η νύχτα και δεν είχαν εντοπίσει το παραμικρό ίχνος του ελικοπτέρου! Σημειώστε εδώ ότι σύμφωνα με τα έγγραφα αυτά το ελικόπτερο έπεσε στις 10:45 το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2004 και οι ιατροδικαστές διέγνωσαν ως ώρα θανάτου του Πατριάρχη το απόγευμα της επόμενης μέρας, 12ης Σεπτεμβρίου.

Συγκεκριμένα ο Πατριάρχης σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση πέθανε στις 15:35 της 12ης Σεπτεμβρίου 2004. Αυτό σημαίνει για μένα προσωπικά αλλά κι οποιονδήποτε εξέτασε τα έγγραφα αυτά ότι ο Πατριάρχης χαροπάλευε επί 27 ώρες! Πώς χαροπάλευε ζωντανός επί τόσες ώρες όταν ανεσύρθη (όπως μας λένε τουλάχιστον) μέσα από την άτρακτο του μοιραίου Σινούκ;

Είναι άλλο ένα ερώτημα που ακόμη δεν έχει καταφέρει να το εξηγήσει κανένας! Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν έχει συζητηθεί καν από αρμόδια χείλη εδώ και τόσα χρόνια!

Ζητήθηκε ποτέ από τα παραπλέοντα ξένα πλοία –ένα εκ των οποίων ήταν πλοίο ηλεκτρονικού πολέμου- έστω η παραμικρή πληροφορία ή συνδρομή;

Πάντως στο πιστοποιητικό θανάτου του Πατριάρχη, αναφέρεται η 15:35 / της 12ης Σεπτεμβρίου ως η ώρα που απεβίωσε ο Μακαριστός Πατριάρχης!

Ένα άλλο τραγικό σημείο της υπόθεσης, είναι ότι το ελικόπτερο μόλις έφτασε πάνω από τον Καρέα (στην περιοχή Πάχη Μεγάρων) άρχισε να εκπέμπει ...τουρκικό κωδικό πτήσης!

Κι ενώ η περιοχή αποτελεί (ως γνωστόν) περιοχή του FIR Αθηνών, στις οθόνες των ραντάρ του Στρατού αλλά και της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) το Σινούκ έφερε τον τουρκικό κωδικό IFF, πράγμα που σημαίνει ότι ήταν άγνωστο για το σύστημα αεράμυνας της χώρας μας και συνεπώς μπορούσε να ενεργοποιήσει όλες τις διαδικασίες! Ακόμη και αυτή της κατάρριψης, πράγμα όμως που δεν συνηθίζεται στη χώρα μας, με την πάγια τακτική της οσφιοκαμψίας προς τους Τούρκους !

Όταν κατάλαβαν ότι το ελικόπτερο δεν ήταν Τουρκικό, αλλά Ελληνικό, κανείς δεν ζήτησε από τον πιλότο να αλλάξει τον κωδικό πτήσης και να συμμορφωθεί με τους αυστηρούς κανόνες πτήσης που προβλέπει μια VIP μεταφορά και μάλιστα Αρχηγού Κράτους, και συνέχισε να πετάει ως Τουρκικό μέχρι τις Καρυές! Βάλτε κάτω το χάρτη, και δείτε πόση είναι η απόσταση από τον Καρέα μέχρι τις Καρυές και φανταστείτε, πόσο «κουρέλι» αεράμυνα πρέπει να έχουμε, έτσι ώστε να μην βρεθεί ένας άνθρωπος να πει στον πιλότο ότι ταξιδεύεις ως …Τούρκος. Πόσο «κουρέλι» πρέπει να είναι η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας , έτσι ώστε να ταξιδεύει τόσο μεγάλη απόσταση στο FIR ένα ελικόπτερο και να μην βρεθεί κάποιος να ζητήσει από τον πιλότο να συμμορφωθεί!

Και όλα αυτά την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, που οι πάντες και τα πάντα λειτουργούσαν Α-ΨΟ-ΓΑ! Ασφάλεια Ολυμπιακών Αγώνων, Μοίρα Μεταφοράς VIP προσώπων, μεταφορά Αρχηγού Κράτους και παρ όλα αυτά, το ελικόπτερο να μεταδίδει σχεδόν σε όλο το ταξίδι του, σήμα Τουρκικού στίγματος! Εσάς δεν σας «κάθεται» ολίγον βαρύ όλο αυτό;

Πάντως, για να καταλάβετε πόσο σοβαρό ήταν όλο αυτό, το ΓΕΑ και η ΥΠΑ, αν τηρούσαν τους προβλεπόμενους κανονισμούς, θα έπρεπε, αν ο πιλότος δεν συμμορφωνόταν με τους κανονισμούς, να διακόψουν ΑΜΕΣΑ την πτήση και να ζητήσουν από τον πιλότο να επιστρέψει στην βάση του!

Αν το είχαν κάνει αυτό, το ΓΕΑ και οι ΥΠΑ, ίσως σήμερα να είχαν σωθεί όλοι οι επιβάτες του μοιραίου Σινούκ!

Ενώ τα πρώτα χρόνια μετά το ατύχημα ήταν όλοι σίγουροι ότι το ελικόπτερο έπεσε από μηχανική βλάβη, η οικογένεια - κυρίως – του Πατριάρχη Πέτρου δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να αγωνίζεται να βρει την αλήθεια. Ετσι αρκετά χρόνια μετά, άρχισε να διαφαίνεται ότι το Σινούκ, ίσως να μην έπεσε αλλά να το «έριξαν» κι όλας! Είτε μετά από σειρά εγκληματικών πράξεων αμέλειας, είτε από καθαρή δολιοφθορά είτε με κάποιον άλλο τρόπο, άγνωστο στο ευρύ κοινό !

Το καλοκαίρι του 2010 άρχισαν να γίνονται γνωστά, τόσο τα πορίσματα ανεξάρτητων επιθεωρητών ατυχημάτων όσο και τα «επίσημα πορίσματα» τεχνικών συμβούλων της οικογένειας και του Αμερικάνικου Στρατού. Για την γνωμάτευση του ιατροδικαστή σχετικά με την ώρα θανάτου, γράψαμε προηγουμένως. Αυτό που δεν αναφέραμε όμως είναι ότι μέσα στον φάκελο του Εισαγγελέα του Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης, υπήρχε και μια έκθεση ιατροδικαστού, σύμφωνα με την οποία, στα σώματα των θυμάτων «ανευρέθηκαν χημικά εγκαύματα, τα οποία δεν προκλήθηκαν από στοιχεία του ελικοπτέρου αλλά από έκρηξη»! Η εν λόγω ιατροδικαστική εξέταση, υποβαθμίστηκε και δεν αξιολογήθηκε ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ, σοβαρά από κανέναν!

Στη σύγχρονη ιατροδικαστική επιστήμη, με τα τεχνικά μέσα που διαθέτουν πλέον οι ιατροδικαστές είναι σε θέση να αναγνωρίζουν την αιτία των εγκαυμάτων. Κι επειδή, προαναγγείλαμε από το προηγούμενο άρθρο μας την αποκάλυψη αυτή, προέτρεξαν κάποιοι να προκαταλάβουν το αναγνωστικό κοινό σε μπλογκς που αναδημοσίευσαν την είδηση, ότι τα εγκαύματα προήλθαν από λάδια του κινητήρα ή λιπαντικά των μηχανών! Είναι γνωστό ότι η σοβαρότητα εκλείπει από τούτη εδώ τη χώρα εκτός και αν τα σχόλια είχαν σκοπό να προλάβουν την σημερινή μας αποκάλυψη !

Η ιατροδικαστής που γνωμάτευσε ήταν ξεκάθαρη για την αιτία των εγκαυμάτων!

«Προήλθαν από έκρηξη και όχι από στοιχεία του ελικοπτέρου»!

Αυτό και μόνο θα έπρεπε να αποτελεί σημείο συζήτησης στη Βουλή και στην σύσταση επιτροπής που θα διερευνούσε ακόμη και το ενδεχόμενο ποινικών ευθυνών αρμοδίων υπουργών! Κάτι που προφανώς κανείς δεν ήθελε. Ή τέλος πάντων, την πιθανότητα να μην ελέγχτηκαν σχολαστικά οι αποσκευές των επιβατών και να είχε τοποθετηθεί εκρηκτικός μηχανισμός! Κι έτσι όλοι έμειναν… ευχαριστημένοι ότι … ίσως η ιατροδικαστής κάνει κάποιο λάθος και … μπέρδεψε τα εγκαύματα από λάδια με αυτά μιας έκρηξης!

Σύμφωνα με τον εισαγγελέα, η ιατροδικαστής ισχυρίζεται ότι με επιστημονικά κριτήρια είναι αδύνατη η ταυτοποίηση του μέσου που προκάλεσε τα χημικά εγκαύματα. Πιθανολογεί βάσιμα, όμως, ότι ορισμένοι από τους επιβάτες δέχθηκαν ισχυρό ωστικό κύμα! Από τι προήλθε το ισχυρό αυτό ωστικό κύμα. Σίγουρα όχι από …έκρηξη λαδιών ή από έκρηξη …λιπαντικών!

Με την έκθεση της ιατροδικαστού συμφωνεί και η τεχνική ανάλυση του αμερικανικού στρατού, η οποία προχωρά ένα βήμα παραπέρα, χρησιμοποιώντας κάποια άλλα στοιχεία. «Το ωστικό κύμα προκλήθηκε σίγουρα πριν την ελεύθερη πτώση του ελικοπτέρου». Αυτό ακριβώς αναφέρει το πόρισμα και υπογραμμίζει ότι υπήρξε κάποιου είδους έκρηξη εντός του ελικοπτέρου από την ύπαρξη χημικών εγκαυμάτων στα σώματα, τα οποία μάλιστα έγιναν εν ζωή. Προσθέτει ακόμη ότι στα σώματα των θυμάτων βρέθηκαν σφηνωμένα κάποια σωματίδια τα οποία δεν ήταν επιφανειακά.

Σημείο-κλειδί για τη διερεύνηση των συνθηκών της πτώσης είναι ο έλεγχος του ηλεκτρονικού συστήματος ελέγχου FADEC (Full Authority Digital Engine Control), με το οποίο είναι εφοδιασμένα αυτού του τύπου τα ελικόπτερα και ειδικότερα οι δύο καταγραφείς βλαβών DECU (Digital Engine Control Unit) που αντιστοιχούν στους δύο κινητήρες του. Τελικά ανελκύστηκε μόνο η μία DECU, κι αυτή καταστράφηκε κατά μία …σατανική σύμπτωση, όταν ένας τεχνικός της εταιρείας στις ΗΠΑ έριξε «κατά λάθος» ένα κατσαβίδι μέσα της!

Μήπως τώρα αντιληφθήκατε γιατί παρεμβάλαμε ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο μέρος της έρευνάς μας την πτώση του Falcon και τον άδικο χαμό του Γιάννου Κρανιδιώτη; Μήπως και τότε η εταιρία HoneyWell δεν ισχυρίστηκε ότι χάθηκαν τα επίμαχα 24 δευτερόλεπτα που σκότωσαν τον Γιάννο Κρανιδιώτη, γιατί σβήστηκαν …κατά λάθος από το μαύρο κουτί;

Έτσι και τώρα, η μια και μοναδική DECU καταστράφηκε κατά λάθος από ένα κατσαβίδι τεχνικού!

Για τον λόγο λοιπόν, ότι θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω στοιχεία , δεν ερευνήθηκαν επαρκώς από τις Ελληνικές Στρατιωτικές και Πολιτικές αρμόδιες υπηρεσίες, θεωρώ ότι σαφώς και το ελικόπτερο Σινούκ, έπεσε από έκρηξη που σημειώθηκε στην άτρακτο και όχι από βλάβη σε κάποια από τις δύο έλικες που είχαν μαρκαριστεί ως προβληματικές. Μια έκρηξη που έγινε μέσα στην άτρακτο σε ένα ταξίδι που κάποιοι το είχαν προγραμματίσει χωρίς επιστροφή!

Μέχρι την ημέρα που η Ελληνική Βουλή θα διατάξει ως οφείλει την άμεση διερεύνηση ευθυνών με σύσταση ειδικής επιτροπής, που θα απαντά ξεκάθαρα σε όλα τα παραπάνω, και με πλήρη επίγνωση όσων γράφω και υπογράφω θα συνεχίζω να πιστεύω ότι το ελικόπτερο έπεσε από έκρηξη που σημειώθηκε στην άτρακτο κατά τη διάρκεια της πτήσης του λίγο πριν το Αγιο Ορος!

Δεν αποκλείω να συνέβησαν ταυτόχρονα ΚΑΙ τα δύο!

Κάποιοι να εκμεταλλεύτηκαν ορισμένα κενά και να σχεδίασαν την πτώση του ελικοπτέρου όπως σχεδίασαν το δήθεν ατύχημα του Falcon το 1999 καθώς και κάποια άλλα ατυχήματα για τα οποία θα μιλήσουμε αργότερα! Και ο νοών νοείτω!

Όπως καταλάβατε, πάμε για το τρίτο μέρος της έρευνας!

Εκεί θα αναδείξουμε ποιος ήταν ο Πέτρος ο Ζʼ και ποιοι άλλοι Κύπριοι και Ελληνες είχαν μπει στο στόχαστρο της Τουρκικής ΜΙΤ!

ΥΓ

Όπως έχει λεχτεί, «οι δημοσιογράφοι είναι τα μαντρόσκυλα της Δημοσιογραφίας». Αν κάποιοι επιθυμούν την Δημοκρατία μας να την φυλάττουν ...πεκινουά, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα, που δεν θα μας κάνει ποτέ να σταματήσουμε να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας!

Το υστερόγραφο ας το κρατήσουν κάποιοι που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μην δημοσιεύσουμε την παρούσα έρευνα!

http://www.aegeantimes.gr/article.asp?id=40974&type=1&kata=0

Η ελληνική 11η Σεπτεμβρίου (1)

2012-01-19T21:49:00.001+02:00

Μια έρευνα του δημοσιογράφου Γιώργου Αδαλή της ηλεκτρονικής εφημερίδας http://www.aegeantimes.gr/ για τον τραγικό θάνατο του τότε Πατριάρχη Αλεξανδρείας στην ανεξήγητη πτώση του ελικοπτέρου που τον μετέφερε στις 11 Σεπτεμβρίου 2004. Πιστεύω αξίζει να διαβαστεί.

ΔΕΕ

Η 11η Σεπτεμβρίου της Ελλάδας ! Ποιοι γνώριζαν ότι θα πέσει το Σινούκ που μετέφερε τον Πατριάρχη και γιατί ο Πούτιν δεν ταξίδεψε με αυτό;

(ΜΕΡΟΣ Α΄)

Η Ελλάδα είχε την δική της 11η Σεπτεμβρίου και δεν ήταν άλλη από το Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου του 2004! Λίγες μέρες μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων! Μια αποφράδα ημέρα, που ενώ κανονικά θα έπρεπε να την θυμούνται όλοι οι Ελληνες ως την απαρχή της Σύγχρονης Ελληνικής Τραγωδίας , εντούτοις, ελάχιστοι είναι αυτοί που την θυμούνται σήμερα και απείρως πιο ελάχιστοι είναι αυτοί που μπορούν να συνδυάσουν τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μετά, για να φτάσουμε μια πενταετία αργότερα στην Οικονομική Κρίση που συγκλονίζει τη χώρα! Είμαι βέβαιος, ότι δεν θα μπορέσω σε ένα μέρος να καταφέρω να χωρέσω όλες τις σκέψεις μου που προκύπτουν από ντοκουμέντα της εποχής και από αποκαλύψεις που θα κάνουμε για πρώτη φορά και θα χρειαστεί να επανέλθω δεύτερη – ίσως και τρίτη- φορά! Και προς θεού όχι για να σας πείσω αλλά διότι τα γεγονότα και η αλληλουχία τους είναι τόσα πολλά και κυρίως πολυεπίπεδα!

Η κρίση της Ελλάδος είχε σχεδιαστεί για τις αρχές του 2007. Για να πετύχει η κρίση και να καμφθούν οι «ασπίδες» του Ελληνικού λαού έπρεπε προηγουμένως να εκλείψουν ορισμένοι γνωστοί, λαοπρόβλητοι και κοσμαγάπητοι άνθρωποι! Όπως ο υπουργός εξωτερικών και κύπριος στην καταγωγή Γιάννος Κρανιδιώτης που προωθούσε το ενιαίο αμυντικό δόγμα Θράκη – Αιγαίο – Κύπρος, που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η Αμυντική προστασία της πολιτικής χάραξης της ΑΟΖ στην περιοχή. Ο Γιάννος Κρανιδιώτης σκοτώθηκε ΜΕΣΑ στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος Falcon, σε ένα ατύχημα που όμοιό του δεν έχει σημειωθεί. Ένα ατύχημα που ουδείς μπόρεσε να το εξηγήσει ! Αν ζούσε ο Κρανιδιώτης, σίγουρα η διάσπαση του δόγματος θα ήταν πολύ δυσκολότερη. Όταν πέθανε, εγκαταλείφτηκε με μεγάλη ευκολία!

Προηγουμένως έπρεπε να διασπαστεί σε σε τιμάρια η μεγάλη ισχύς της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας. Κι αυτό έγινε με μερικούς …τυχαίους θανάτους και φυλακίσεις ανθρώπων, που είτε ήταν ένοχοι ή όχι, το μόνο σίγουρο είναι ότι η ύπαρξή τους εμπόδιζε τα σχέδια πολλών.

Σας υπενθυμίζω –γιατί σήμερα δεν είναι το θέμα μας αυτό- ότι σε διάστημα μιας πενταετίας, διαιρέθηκε η Αρχιεπισκοπή Αμερικής σε δύο (Βορείο και Νοτίου) με μεγάλες συνέπειες για την ομογένεια και τον τότε Αρχιεπίσκοπο. Αμαυρώθηκε η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας με όσα έγιναν εκεί με την Πρεσβεία μας και τον Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα. Οι ομογενείς σε Αμερική και Αυστραλία διαιρέθηκαν σε δύο στρατόπεδα! Πολεμήθηκε μέχρις εσχάτων ο Πατριάρχης Πασών των Ρωσιών Αλέξιος και διαιρέθηκε η εξουσία του περιορίζοντάς τον σε … Πατριάρχη Μόσχας! Πολεμήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας μέχρις εσχάτων! Ηρθε το σκάνδαλο Βαβύλη, και η υπόθεση με τον Ειρηναίο, που στην ουσία κατέστρεψε το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και την περιοχή επιρροής του! Και σκάνδαλα, τύπου Εφραίμ-Βατοπεδίου, Γιοσάκη και πολλά μικρότερα, τα οποία χτύπησαν την καρδιά της Ορθοδοξίας!

Όλως περιέργως, ο κεντρικός Αξονας της Ορθόδοξης πίστης, που πολεμήθηκε με λύσσα ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, πέθανε από καρκίνο, στην καλύτερη περίοδο για τους Οικονομικούς Δολοφόνους της Ελλάδας, σε βαθμό που σε κάνουν να σκέφτεσαι σοβαρά τα όσα κατήγγηλε πρόσφατα ο Ουγκο Τσάβες, για το υπερόπλο που σκοτώνει χωρίς να αφήνει ίχνη!

Έμενε ένας και μοναδικός άξονας, αυτός του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, όπου δρούσε ένας από τους πλέον φωτισμένους και πνευματικούς ανθρώπους που ανέδειξε ποτέ ο Ελληνισμός! Ο Πατριάρχης και Πάπας Αλεξανδρείας, Πέτρος ο Ζ΄! Που όλως τυχαίως, όπως και ο αείμνηστος Γ.Κρανιδιώτης, ο Πέτρος ο Ζ`, ήταν κι αυτός Κύπριος στην καταγωγή και ακόμη πιο ...συμπτωματικά, πέθανε σε ... αεροπορικό δυστύχημα και αυτός!

Κάποιοι από εσάς ξέρω ότι θα συνοφρυωθείτε γιατί απεχθάνεστε τα σενάρια συνομωσιολογίας ! Για κοιτάξτε όμως γεωγραφικά αυτά τα γεγονότα που σας παρέθεσα. Ένα προς ένα! Θα διαπιστώσετε ότι καρατομούν την όποια άσκηση πίεσης και επιρροής είχε διεθνώς η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία και καταστρέφουν έναν ισχυρότατο Παγκόσμιο άξονα επιρροής που διέθετε η Ελλάδα, μέσω των Αρχιεπισκοπών και Πατριαρχείων! Έναν άξονα, που τον ζήλευε μέχρι και ο Πάπας της Ρώμης!

Κυρίως όμως, τον φοβούνταν στελέχη της Wall Street και της Goldman Sachs, στους σχεδιασμούς τους, και στις εξισώσεις τους, τον υπολόγισαν πάντοτε ως μεταβλητή, που στην οικονομική θεωρία, ονομάζεται ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ (u) («γιου»)!

Όταν δεν υπολογίζεις τον αστάθμητο παράγοντα στις αμφίδρομες παλινδρομήσεις των μοντέλων οικονομικής πρόβλεψης, τότε έχει δύο λύσεις. Η να ρισκάρεις και να «παίζεις» με αυξημένες πιθανότητες να χάσεις, ή να μεταβάλεις τον αστάθμητο παράγοντα σε ελεγχόμενη μεταβλητή και να τον τοποθετήσεις στην εξίσωση. Με απλά λόγια, η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία, αν κατακερματιζόταν, θα έπαυε να αποτελεί (U) στην εξίσωση!

Και κατά έναν παράδοξο τρόπο, επετεύχθη με απόλυτη ακρίβεια! Όταν ξέσπασε η Οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όλοι οι ηγέτες της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, πλην του ελεγχόμενου από το Τουρκικό καθεστώς Βαρθολομαίου, είτε είχαν πεθάνει, είτε είχαν δει την πόρτα της εξόδου από την Εκκλησία είτε βρέθηκαν στη φυλακή!

Τα παραπάνω που σας έγραψα, απασχόλησαν την ΕΥΠ, σε υψηλότατο επίπεδο, ειδικά όταν μετά το 2000, υπήρχαν πληροφορίες ότι Ιεράρχες της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας τελούν υπό παρακολούθηση! Και ναι μεν, όλοι καταλάβαιναν γιατί θα μπορούσε μια ξένη μυστική υπηρεσία να παρακολουθεί τον Χριστόδουλο, δεν μπορούσαν όμως τότε, τα στελέχη της ΕΥΠ, να κατανοήσουν γιατί μυστικές υπηρεσίες μεγάλων και μικρών κρατών, είχαν θέσει υπό παρακολούθηση τον Πέτρο τον Ζ΄ και όχι μόνο! Ιδιαίτερα προβληματισμένοι υπήρξαν υψηλόβαθμα στελέχη όταν διαπίστωσαν ότι στόχοι αποτελούσαν το σύνολο των υψηλόβαθμων ιεραρχών ανά τον κόσμο!

Σήμερα λοιπόν, θα σταματήσω την μεγάλη υπόθεση της διάσπασης και διάλυσης της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας εδώ! Με όποιο προβληματισμό κι αν σας προκάλεσα! Ειδικότερα με όποιον προβληματισμό κι αν προκάλεσα για το γεγονός ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ξένες μυστικές υπηρεσίες συνέλεγαν επί χρόνια, πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του Χριστόδουλου, του Ειρηναίου και του Πέτρου Ζ΄!

Ο Μέγας πρώην κατάσκοπος της KGB, που στη ζωή του έσκυψε το κεφάλι μόνο μία φορά, κι αυτή μπροστά στον Δήμαρχο Μόσχας Μιχαήλ Ποπόφ, δεν είναι άλλος παρά ο Βλαντιμίρ Πούτιν! Αν κι εδώ θα μπορούσε να ανοίξει ένα τεράστιο κεφάλαιο, για τις σχέσεις του με τον ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ δήμαρχο Μόσχας και μεγαλοστέλεχος του Κομουνιστικού κόμματος της Ρωσίας, Μιχαήλ Ποπόφ, εντούτοις δεν θα μπω στο πειρασμό! Και προχωράω:

O Πούτιν γνώριζε ακόμη και τον παραμικρό σύνδεσμο της Μόσχας για θέματα Αντικατασκοπείας. Από έναν τέτοιο σύνδεσμο, πληροφορήθηκε κατ ιδίαν, ότι η δράση του Πασών των Ρωσιών Αλέξιου, έχει συνδυαστεί από δύο μεγάλες μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, με αυτή του Πατριάρχη Αλεξανδρείας! Και ζήτησε να έχει προσωπική ενημέρωση για οτιδήποτε αφορά στη δράση τους!

Ηταν η εποχή που η FSB (πρώην KGB) μπήκε ενεργά στο παιχνίδι και παρακολουθούσε από μακρυά τις κινήσεις των υπολοίπων!

Ο Πούτιν γνώριζε από το 2003, ότι ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος, θα είχε άσχημο τέλος, πολύ απλά, διότι επηρέαζε θετικά υπέρ των Ελληνικών-Κυπριακών-Ισραηλινών συμφερόντων τον Πρόεδρο της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ. Πολλές θέσεις του Πέτρου, είχαν γίνει αποδεκτές από τον Μουμπάρακ, κα οι Ελληνες διπλωμάτες είχαν βρει έναν πολύ καλό σύμμαχο στην χάραξη της ΑΟΖ στην περιοχή. Σε επίπεδο μάλιστα που η Τουρκία βρέθηκε απομονωμένη στην Ανατολική Μεσόγειο, μιας και τα «χωράφια των υδρογονανθράκων» είχαν μοιραστεί με την σύμφωνη γνώμη Μουμπάρακ! (Το τέλος του Μουμπάρακ και την αλλαγή της Αιγύπτου στο θέμα νομίζω τα γνωρίζετε)

Ο Πούτιν, είχε διαβλέψει ότι ακόμη κι αν δεν καταφέρει να πατήσει πόδι στην Αν. Μεσόγειο με την βοήθεια της Συρίας, θα εξασφάλιζε όλα τα κοιτάσματα στην Δυτική Ελλάδα καθώς και την κάθοδο στην μεσόγειο με τον αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, χρυσώνοντας το χάπι για τους Τούρκους με τον «Νόρντ Στρίμ» !

Ο «μάγος» της Ρωσικής Σχολής Κατασκόπων, είχε μάθει πολλά από την μεγάλη Βυζαντινή Σχολή! Και χρησιμοποιούσε τα ευρήματα ξένων κατασκόπων προς όφελός του.

Η 11η Σεπτεμβρίου της Ελλάδας!

Το βράδυ της Παρασκευής 10 Σεπτεμβρίου 2004, ο Πούτιν βρισκόταν στην Τουρκία για επίσημη επίσκεψη. Είχε ήδη δει τον Ερντογάν, αλλά ο διακαής του πόθος και η μεγάλη του χαρά ήταν άλλη. Την επόμενη μέρα, θα επισκεπτόταν το Ρωσικό Μοναστήρι στο Άγιο Όρος! Ήταν κάτι που το ήθελε πολύ! Προγραμματισμός στην επίσκεψή του υπήρχε! Σύμφωνα με το πρόγραμμα της επίσκεψης που είχε σχεδιαστεί από την Ελληνική Πλευρά, ο Πούτιν θα ερχόταν στην Ελλάδα με ειδική πτήση και από την Στρατιωτική βάση της Ελευσίνας, θα μεταφερόταν με ελικόπτερο Σινούκ, στο Αγιο Ορος. Για την μεγάλη αυτή επιχείρηση, είχαν δεσμευτεί δύο ελικόπτερα τύπου Σινούκ. Κι αυτό γιατί μαζί με τον Πούτιν θα πήγαιναν στο Αγιο Ορος και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Πέτρος ο Ζ΄ καθώς και άλλοι υψηλόβαθμοι Ιερείς της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας! Στην Ελευσίνα, είχαν αρχίσει να προετοιμάζονται ήδη πριν ένα μήνα και τα σχέδια ασφαλείας έδιναν και έπαιρναν! Ενας μηχανικός της Ρωσικής FSB όμως, έδωσε τα άσχημα νέα στον σύμβουλο ασφάλειας του Πούτιν. Ένα από τα δύο ελικόπτερα Σινούκ, ήταν «μαρκαρισμένο» από την κατασκευάστρια εταιρία ως προβληματικό. Κι όμως πετούσε!

Η κατασκευάστρια εταιρία είχε συναρμολογήσει 28 προβληματικούς έλικες σε ελικόπτερα αυτού του τύπου σε όλο τον πλανήτη. Δύο από τους έλικες αυτούς ήταν τοποθετημένοι στο Ελληνικό ελικόπτερο. Τον συμβούλεψε λοιπόν, να ζητήσει αλλαγή του πτητικού μέσου ή να μην πάει καθόλου στο Αγιο Ορος! Ο Πούτιν, δεν έκανε τίποτα απ` όλα αυτά! Μέχρι την τελευταία μέρα της παραμονής του στη Τουρκία, δεν έστειλε το παραμικρό αίτημα για αλλαγή ελικοπτέρου και όλοι στην Ελλάδα τον περίμεναν «με ανοιχτές αγκάλες». Το πόσο καλά είχε μάθει την Βυζαντινή Διπλωματία, το απέδειξε ο Πούτιν από την Κωνσταντινούπολη, από την έδρα του Φαναρίου δηλαδή! Κι ενώ όλοι τον περίμεναν στην Αθήνα, ο Βλαδίμηρος, έκανε ένα τηλέφωνο σε έναν προσωπικό του φίλο και στρατηγικό σύμμαχο της χώρας του! Τον υιό Λάτση!

Ο όμιλος Λάτση, ήταν στρατηγικός εταίρος της Λουκόιλ και μαζί με τον ρωσικό πετρελαϊκό γίγαντα, κατέβαιναν σε διαγωνισμούς για πετρέλαια στην Ελλάδα και όχι μόνο. Του ζήτησε λοιπόν να του διαθέσει εκτάκτως την θαλαμηγό του, την υπερπολυτελή «Αλέξανδρος» για να πάει στο Αγιο Ορος.

Κι ενώ όλοι τον περίμεναν στην Αθήνα, εκείνος επιβιβαζόταν στη θαλαμηγό από παραλία της Καλλίπολης (βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Τουρκία). Μόνο λίγο πριν την αποβίβασή του στο Άγιο Όρος, ενημέρωσε ότι θα έφτανε ακτοπλοϊκώς εκεί! Ένα σαφέστατο μήνυμα προς όλες τις πλευρές, ότι «εγώ ο Πούτιν, ξέρω κάθε σας κίνηση και είμαι πάντα ένα βήμα μπροστά»!

Έτσι, ο Βλαντιμίρ Πούτιν, δεν βρέθηκε ποτέ στο μοιραίο ελικόπτερο, πολύ απλά γιατί ΓΝΩΡΙΖΕ!

Σταματώντας εδώ για σήμερα, το πρώτο μέρος των αποκαλύψεων κι ελπίζοντας να μην σας κούρασα, σας προϊδεάζω για το Β΄ μέρος των αποκαλύψεων που θα ακολουθήσει αύριο κιόλας! Την πτώση του ελικοπτέρου Σινούκ κι όλα όσα ακολούθησαν θα την περιγράψουμε αύριο. Γεγονότα όπως οι ιατροδικαστικές εκθέσεις! Γεγονότα που ενώ όλοι έλεγαν ότι ο θάνατος του Πατριάρχη προήλθε από την πτώση του ελικοπτέρου, εντούτοις κανείς δεν κατάφερε να εξηγήσει, πως στο σώμα του μακαριστού Πέτρου Ζ΄, βρέθηκαν χημικές ουσίες από έκρηξη! Όπως αντιληφθήκατε, το ζουμί της υπόθεσης ξεκινά αύριο! Και πιστεύω να αρχίσατε να αντιλαμβάνεστε ότι ο τίτλος της νέας έρευνας των Aegean Times «Η 11η Σεπτεμβρίου της Ελλάδας», δεν είναι καθόλου τυχαίος! Δεν είναι μόνο η αποφράδα ημέρα, που έτυχε να είναι ίδια με αυτή την μεγάλη καταστροφή της Αμερικής! Δεν είναι η σημειολογία των δύο τραγικών γεγονότων που οι συνομωσιολόγοι θα την στιγματίσουν ως προσπάθεια των ΗΠΑ να απαντήσουν στην δική τους 11η Σεπτεμβρίου. Δεν μπαίνουμε σε τέτοια επίπεδα εμείς!

Πολύ περισσότερο είναι, ότι την 11η Σεπτεμβρίου του έτους 2004, όλα άλλαξαν για την Ελλάδα! Ηταν η μέρα που μπήκαμε επίσημα στο στόχαστρο των … αγορών! Ηταν η μέρα που η Ελλάδα κι ο Ελληνισμός θα βρίσκονταν γυμνοί, χωρίς «ασπίδες» μπροστά στο σχέδιο των οικονομικών δολοφόνων!

Γι αυτό εμείς, θα συνεχίσουμε να «φωνάζουμε» και να αποκαλούμε την 11η Σεπτεμβρίου 2004, ως την τραγικότερη μέρα της Μεταπολίτευσης για την σύγχρονη Ελλάδα!

(Συνεχίζεται)

Για τον Ρούφ Ντενκτάς

2012-01-19T11:16:00.000+02:00

ΡΑΟΥΦ ΝΤΕΝΚΤΑΣ

Κωνσταντίνος Χολέβας-Πολιτικός Επιστήμων

Σέβομαι τη μνήμη του Τουρκοκυπρίου ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς, όπως και κάθε νεκρού προσώπου. Η εκδημία του Τουρκοκυπρίου ηγέτη στις 14.1.2012 μού δίνει πάντως την ευκαιρία να σχολιάσω ορισμένα θέματα σχετικά με το Κυπριακό και τους Τουρκοκυπρίους.

Α) Η καταγωγή των Τουρκοκυπρίων. Η μουσουλμανική κοινότητα της Κύπρου, την οποία μελέτησαν νεώτεροι ερευνητές όπως ο αείμνηστος Κώστας Κύρρης, ο Παρασκευάς Σαμάρας και ο Φαίδων Παπαδόπουλος δημιουργήθηκε από τέσσερις διαφορετικές αιτίες. Πρώτον από την Οθωμανική κατοχή από το 1571 έως το 1878. Οι Τούρκοι στρατιώτες εγκαταστάθηκαν, νυμφεύθηκαν, απέκτησαν παιδιά. Η δεύτερη αιτία είναι η παρουσία σε παλαιότερες εποχές Αράβων εγχρώμων και αιχμαλώτων, που ήσαν Μουσουλμάνοι. Η τρίτη αιτία είναι ο εξισλαμισμός Βενετών και Φραγκογάλλων που είχαν εγκατασταθεί στη Μεγαλόνησο κατά την μακρά περίοδο της Λατινοκρατίας. Από αυτούς και συγκεκριμένα από την γαλλική οικογένεια Πιτζένι καταγόταν και ο Ραούφ Ντενκτάς. Οι πρόγονοί του εξισλαμίσθηκαν, αλλά έμαθαν ελληνικά για να συνεννοούνται με την ελληνική πλειοψηφία του νησιού. Η τέταρτη αιτία είναι ο εξισλαμισμός Ορθοδόξων Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία στην Κύπρο. Πολλοί από αυτούς δήλωναν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνος ότι έχουν ελληνική καταγωγή γι’ αυτό και ονομάσθηκαν «λινομπάμπακοι». Δηλαδή και λινάρι και βαμβάκι, και Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Η βρετανική αποικιοκρατία από το 1878 έως το 1959 δεν ενεθάρρυνε την επιστροφή λινομπαμπάκων στην Ορθοδοξία, αν και αρκετοί το ήθελαν. Τούτο έγινε για να αυξηθεί η μουσουλμανική κοινότητα, η σήμερα αποκαλούμενη τουρκική και για να μπορούν οι Βρετανοί να εφαρμόζουν το «διαίρει και βασίλευε».

Ο Ντενκτάς μιλούσε πολύ καλά ελληνικά και μάλιστα μαθαίνουμε ότι λίγο πριν πεθάνει μίλησε ελληνικά στην κόρη του. Όμως έβλαψε βαρύτατα τον Ελληνισμό. Η ελληνοφωνία μουσουλμανικών πληθυσμών δεν πρέπει να μας παρασύρει και να τους θεωρούμε εκ των προτέρων φιλελληνικούς. Οι Τουρκοκύπριοι μιλούν ελληνικά με κυπριακή προφορά, αλλά κατά τα τελευταία 60 χρόνια πολλάκις έσφαξαν Ελληνοκυπρίους χωρίς δισταγμό. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι περισσότερο αι από την ελληνοφωνία η εμμονή στην Ορθοδοξία είναι το ακλόνητο σταθεροποιητικό στοιχείο της ελληνικής συνειδήσεως.

Β) Ο ρόλος των Τουρκοκυπρίων. Οι Έλληνες της Κύπρου σεβόμενοι τις Χριστιανικές και δημοκρατικές τους αρχές έχουν και πρέπει να έχουν την καλή διάθεση συνυπάρξεως με τους Τουρκοκυπρίους, όταν βρεθεί η κατάλληλη νομική και πολιτική διευθέτηση του προβλήματος. Μία λύση, η οποία πόρρω θα απέχει από τα διχοτομικά και αντιδημοκρατικά στοιχεία του προσφάτου σχεδίου Ανάν. Όμως στον βωμό των καλών διαθέσεων δεν πρέπει να διαγράφουμε την Ιστορία. Πολλές όντως είναι οι μνήμες της ειρηνικής συμβιώσεως Ελλήνων και Τούρκων στην Κύπρο. Αλλά κατά τη διάρκεια του Αγώνος της Κύπρου για Αυτοδιάθεση-Ένωση το 1955-59 δεν ήσαν λίγοι οι Τουρκοκύπριοι που έδρασαν ως αστυνομικοί, βασανιστές και δήμιοι για λογαριασμό των Άγγλων. Μόλις δε ιδρύθηκε το ανεξάρτητο Κυπριακό κράτος μαχητικοί Τουρκοκύπριοι δημιούργησαν τις ένοπλές οργανώσεις ΒΟΛΚΑΝ και ΤΜΤ με στόχο την ενίσχυση των διχοτομικών σχεδίων, τα οποία είχε δρομολογήσει η Άγκυρα από το 1954. Ο Ραούφ Ντενκτάς το 1995 παραδέχθηκε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι στην εισβολή του 1974 Τουρκοκύπριοι παραστρατιωτικοί σκότωσαν εν ψυχρώ πολλούς αμάχους Ελληνοκυπρίους. Δεν ήσαν, λοιπόν, όλα τόσο αρμονικά, όσο τα παρουσίαζε η προπαγάνδα των οπαδών του σχεδίου Ανάν.

Στις ημέρες μας αναμφιβόλως υπάρχουν στα Κατεχόμενα εδάφη εχέφρονες Τουρκοκύπριοι που επιθυμούν μία καλύτερη ημέρα για το νησί σε αρμονική συμβίωση με το ελληνικό στοιχείο. Όμως η γνώμη τους ελάχιστα μετρά. Πληθυσμιακά οι Τουρκοκύπριοι συρρικνώνονται και οι περισσότεροι ζουν σήμερα στην Αγγλία και στην Τουρκία. Ρυθμιστές είναι οι έποικοι από την Ανατολία, οι χιλιάδες κουβαλητοί του στρατού του Αττίλα. Με αυτούς άραγε μπορούν να συνυπάρξουν οι Έλληνες της Κύπρου; Σαφώς όχι. Κι όμως ο πάντα υποχωρητικός Κύπριος Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας δεν ξεκαθαρίζει ρητώς και κατηγορηματικώς ότι σε μία λύση του Κυπριακού οι έποικοι θα πρέπει να φύγουν (ή τουλάχιστον να θεωρούνται ξένοι και να μην ψηφίζουν).

Γ) Ένα περίεργο περιστατικό. Κατά την τουρκοκυπριακή ανταρσία του Δεκεμβρίου 1963 -Αυγούστου 1964 κατά της Κυβερνήσεως του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ο Ντενκτάς ήταν το νούμερο 2 των Τουρκοκυπρίων μετά τον Φαζίλ Κιουτσούκ και αρχηγός ενόπλων ομάδων. Διέφυγε στην Τουρκία και του απαγορεύθηκε η είσοδος στην Κύπρο. Μετά από 1 χρόνο συνελήφθη από την Κυπριακή Αστυνομία ενώ προσπαθούσε να εισέλθει παρανόμως από τα βορειοδυτικά παράλια. Όμως αφέθηκε ελεύθερος χάρις στη μεγαλοψυχία του Μακαρίου ή από λανθασμένη εκτίμηση κάποιων Ελληνοκυπρίων πολιτικών. Τέτοια λάθη και τέτοιες μεγαλοψυχίες πληρώνει μερικές φορές ο Ελληνισμός. Ο ελεύθερος πλέον Ραούφ Ντενκτάς μαζί με Τούρκους αξιωματικούς οργάνωσαν τουρκοκυπριακούς θύλακες, στους οποίους δεν μπορούσε να εισέλθει η Εθνική Φρουρά και η Αστυνομία της νομίμου Κυπριακής Δημοκρατίας. Το 1974 αποκαλύφθηκε ότι στις τουρκικές συνοικίες υπήρχαν ολόκληρες σήραγγες κάτω από τα σπίτια για τη διοχέτευση όπλων και την κυκλοφορία παρανόμων Τούρκων και Τουρκοκυπρίων εκπαιδευτών.

Και μία σημαντική λεπτομέρεια. Κατά τις δίκες των Ελληνοκυπρίων αγωνιστών, τους οποίους έστελνα στην αγχόνη τα Βρετανικά αποικιακά δικαστήρια, ένας από τους Εισαγγελείς του Βρετανικού Στέμματος ήταν ο μόλις αποθανών Ραούφ Ντενκτάς. Έπαιξε ρόλο στην καταδίκη παλληκαριών που τιμά σήμερα ο Ελληνισμός. Ως Χριστιανός συγχωρώ τον εκδημήσαντα, αλλά ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Κ.Χ. 14.1.2012

Μια απροσδόκητη συνηγορία για το "άβατον"

2012-01-18T17:50:00.000+02:00

Μια απροσδόκητη συνηγορία υπέρ του αβάτου του Αγ. Όρους από την βουλευτή του ΚΚΕ σε ένα εξαιρετικό κείμενο.

ΔΕΕ

Το άβατον του Αγίου Όρους

Το Άγιον Όρος, την τύχη την αγαθή είχα να το πρωταντικρίσω εγώ πετώντας μ' ένα «Μιράζ 2000» πάνω απ' τον Άθω πέρυσι τέτοιες μέρες. Ήταν το δώρο των φρουρών του Αιγαίου, όπως έκτοτε αποκαλώ τους πιλότους της πολεμικής μας αεροπορίας, για τη γιορτή των αρχαγγέλων, τη δική τους, προς μία δημοσιογράφο που επιμένει να μετράει τις αναχαιτίσεις των απέναντι κι όχι τις παραβιάσεις τους...

Λέγω «τύχη αγαθή» κι ας με πουν μελοδραματική, όσοι δεν ένιωσαν το προνόμιο να αεροζυγιάζονται με τα σύννεφα. Να περιδιάβαιναν τις κατοικίες των αγγέλων. Να βλέπουν μ' όλα τα κύτταρα του φθαρτού σώματος τους, την προσευχή ως αύρα χαρμολύπης να εγκολπώνεται σκήτες και μοναστήρια, τις κατοικίες των εραστών μιας ταπεινότητας, που αντέχει χίλια χρόνια τώρα να υπερασπίζεται με πίστη κι αγάπη τους πολλούς και άπιστους.

Όταν διάβασα στις εφημερίδες πως δύο κοινοτικές κυρίες αξιωματούχοι βγήκαν να μας επιτιμήσουν που επιμένουμε στο Άβατον του «Περιβολιού της Παναγιάς» μας, ανάμεσα σε κάτι φληναφήματα περί ισότητας των δύο φύλων, διακρίσεις κι άλλα τέτοια εκ του πονηρού, όταν τα έργα απάδουν των μεγαλοστομιών, στην αρχή γέλασα. Ύστερα δημοσιογραφικώς πονηρεύτηκα, ανησύχησα, για να οργιστώ εντέλει από το ενδεχόμενο να πρέπει να είμαι συνεχώς σε ...αγιορείτικη επιφυλακή.

Ήθελα να τις έχω μπροστά μου με ελληνικό κρασί και ψωμοτύρι, σε άγιες νύχτες ανοιξιάτικες, να μυρίζει αγιόκλημα και θυμάρι, να σκάνε μέσα στα ρούχα του ορθολογισμού τους και να τους μιλάω ώρες για τον έρωτα της ελευθερίας. Να προσπαθώ να τους πω πως για μας εδώ, τους εναπομείναντες

και τις εναπομείνασες, ρωμιούς και ρωμιές, ο έρωτας είναι που έφερε το Άβατον του Όρους. Και πως στην κλίμακα των δικών μας αξιών, όπου θα βρεις κομμουνιστή να κάνει το σταυρό του και παπά με το ντουφέκι να υπερασπίζεται τα ντουβάρια του και ελεύθερους πολιορκημένους και γυναίκες να χορεύουν κατά γκρεμού και μιαν Ανάσταση ακατανόητη, αφού πεθαίνεις με την πίστη πως ο θάνατος με θάνατο νικιέται.

Πώς να τους πω όμως, πως εμείς μαθημένοι να πληρώνουμε περατατζίδικα στο Χάρο, με τραγούδια σαν το «έβαλε ο θεός σημάδι παλικάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια ντουφέκια», έχουμε μια Παναγιά που δεν είναι σαν τη Μαντόνα τους και κηδεύει το παιδί της με «Ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατον μου τέκνον πού έδυ σου το κάλλος...». Τι να τους πω; Πως το Άβατον το σεβάστηκαν επί τετρακόσια χρόνια οι μουσουλμάνοι κατακτητές μας; Πως, όποτε κατατρεγμένος, διωγμένος λαός, γυναικόπαιδα, έτρεξαν να κρυφτούν στο Άγιον Όρος. Το Άβατον ήρθη, όπως με την Αγάπη και για την Αγάπη αίρεται ως και η ελευθερία;

Θα με κοίταζαν ωσάν κάτοικο άλλου πλανήτη αν τους έλεγα πως, όποιος προσπαθήσει να παραβιάσει το Άβατον θα βρει σ' αυτό το τρίτο πόδι της Χαλκιδικής ως άπαρτο ανάχωμα, πρώτες και καλύτερες τις γυναίκες αυτού του τόπου που δεν μετράνε την «ελευθερία» και τα «δικαιώματα τους» με το μέτρο που κονταίνει την πίστη των ανδρών τους. Πως δεν συλλογίζονται με το μέτρο των δήθεν δημοκρατών που καμώνονται τους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αποδέχονται την αποικιοκρατική πολιτική, τα στρατηγικά συμφέροντα με χώρες βαφτισμένες «χώρες του τρίτου κόσμου» και το εμπάργκο στα παιδάκια του Ιράκ, ως το απαραίτητο μέτρο συνετισμού της ηγεσίας τους.

Ποιος θα τολμήσει και κυρίως ποια γυναίκα πολιτικός να αντιπαρατεθεί σε μια στάση ζωής ελληνίδας γυναίκας που ακόμη κι όταν πονάει και δεν καταλαβαίνει γιατί ο γιος της αφιερώνεται στο Χριστό και χάνεται στο «Περιβόλι της Παναγιάς» το μόνο που δε σκέφτεται είναι να αντιπαρατεθεί στη βούληση του Άλλου, πατώντας εκεί όπου η ίδια δοξάζεται ως γυναίκα όσο πουθενά αλλού. Είναι παράλογο, λοιπόν, το Άβατον; Πόσο; Ίσως. όχι τόσο για μας όσο το... πολιτισμένο γεγονός να υπάρχουν κέντρα διασκέδασης στη Δύση όπου οι πορτιέρηδες αποφασίζουν ποιος μπαίνει μέσα και ποιος όχι, με μόνο κριτήριο την όψη, τα ρούχα και τον...αέρα κοσμικότητας που αποπνέουν. Πώς να το καταλάβει το Αβατον αυτή η Δύση; Που ό,τι δεν κατανοεί, όπου αδυνατεί να αισθανθεί τον όποιο Άλλο με συγκατάβαση, όταν δεν μπορεί να ηθικολογήσει κατά τα καλά και συμφέροντα της, επεμβαίνει, κατακτά, καταπιέζει, βιαίως «εκπολιτίζει», πλούσια σε προσχήματα και λογικοφανή τεχνάσματα, χρήματα και όπλα, βέτο σε διεθνείς οργανισμούς κι άλλα πολλά παρόμοια.

Όσο η Κύπρος θα χωρίζεται από μια γραμμή αίματος βαφτισμένη πράσινη για τις δυτικές συμμαχικές ανάγκες. Όσο οι πλούσιοι δυτικοευρωπαίοι θα αναζητούν σεξουαλικό τουρισμό ανήλικων στη Άπω Ανατολή ως ...διάλειμμα στις μπίζνες. Όσο ένα κεφάλι κυανοκράνου θα βαραίνει όσο μια χιλιάδα

ανώνυμοι νεκροί σε μαύρη, άσπρη, κίτρινη, χώρα επιρροής τους. αυτοί οι υπερασπιστές δήθεν, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας δήθεν των φύλων, ούτε να μιλούν επιτρέπεται για το Αβατον του Άθω. Νισάφι πια! Εκτός κι αν αληθεύουν οι πληροφορίες πως τάχαμου η Ουνέσκο για να πατήσει πόδι εκεί όπου της λένε πως υπάρχουν θησαυροί, με σταυροψυχάρεια τερτίπια και κατάλληλη διπλωματική εκμετάλλευση της βαλκανικής πολυεθνικότητας των μονών, μηχανεύεται να θέσει υπό την προστασία της το Άγιον Όρος. Στον τόπο μας κάποιος πρέπει να τους πει όλων αυτών των προστατών πως την προστασία αυτήν εμείς, άνδρες και γυναίκες, τη λέμε νταβατζιλίκι, την απεχθανόμαστε και την πατρίδα ακόμη και με Εφιάλτες δικούς μας, δεν την βγάζουμε στο κλαρί. Τη δε πίστη μας που δεν ξέπεσε ποτέ στην κοσμικότητα των συγχωροχαρτιών, την υπερασπιζόμαστε με αίμα.

Άλλωστε, πως να κατανοήσουν όλοι αυτοί οι προστάτες και οι προστάτιδες δυνάμεις πως εμείς την Πανάγια την έχουμε Αρχιστράτηγο, Υπέρμαχο και τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια και την έργω αγάπη μας καταθέτουμε πανηγυρικώς, ψάλλοντας Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε.

Σ' αυτήν την Ορθόδοξη «πόρτα» του Ουρανού, οι δικοί μας άντρες μάς αφήνουν εμάς τις αγαπημένες τους κέρβερους. Και βρυχώμεθα κάθε που κάποιος ή κάποια βαφτίζει «πολιτική», το ανίερο δικαίωμα να παρεμβαίνει στην ιερότητα της προσευχής που δεν καταλαβαίνει. Αν δε, προσπαθήσει να την ...εφαρμόσει κιόλας, δαγκώνουμε!

Για το "Βατοπαίδιον": Μια άλλη άποψη

2012-01-17T11:18:00.000+02:00

Μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση για το δήθεν (όπως αποδεικνύεται από τα πραγματικά στοιχεία που σιγά-σιγά βλέπουν το φως της δημοσιότητας) "σκάνδαλο" του Βατοπαιδίου (ή Βατοπεδίου).

ΔΕΕ

Όλη η αλήθεια για το Βατοπέδι:

Ένα ζήτημα εθνικής σημασίας και ο ρόλος των ξένων μυστικών υπηρεσιών

Ένα ζήτημα Εθνικής σημασίας που απασχολεί δεκαετίες την Ελλάδα, τα αρμόδια υπουργεία, τις Εθνικές αρχές ασφαλείας και πληροφοριών, αποτέλεσε με την βοήθεια και «άλλων εξωτερικών» παραγόντων αντικείμενο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης, εξεταστικών επιτροπών, ανεξέλεγκτης πολυλογίας, τις συνέπειες των οποίων ενδεχομένως να υποστεί ο Ελληνισμός σε βάθος χρόνου.

Το πρόβλημα ξεκινά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και την τύχη του. Οικουμενικό για όλους τους Ορθόδοξους του κόσμου. Όχι για τους Τούρκους. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το Πατριαρχείο στην Πόλη είναι γνωστό: Δεν αναγνωρίζεται από το τουρκικό κράτος η οικουμενικότητά του, θεωρείται ένα ίδρυμα που απευθύνεται σε ορθόδοξους Τούρκους, και ως εκ τούτου οι ιεράρχες του πρέπει να είναι Τούρκοι υπήκοοι. Η θέση αυτή της Τουρκίας παραβιάζει τη συνθήκη της Λωζάννης και στερεί από την οικουμενική ορθοδοξία τη δυνατότητα να διαχειριστεί τα του οίκου της όπως θα έπρεπε. Γιατί, σε συνδυασμό με την εξάλειψη της πολίτικης ρωμιοσύνης και την κλειστή Σχολή της Χάλκης, που συστηματικά επεδίωξε η Τουρκία, δεν υπάρχει παραγωγή νέων ντόπιων στελεχών για το Πατριαρχείο, και είναι ορατός ο δι’ ασφυξίας θάνατός του. Σε περίπτωση λοιπόν που ο Προκαθήμενος του Οικουμενικού Θρόνου αντιμετωπίσει αιφνίδιο ή φυσιολογικό «πρόβλημα» τότε χηρεύει η θέση του.

Εκτιμήθηκε λοιπόν ιδιαίτερα από το 2000 (επί ΠΑΣΟΚ και ορθώς) ότι είναι σφοδρά πιθανόν σε περίπτωση χηρείας, να διεκδικήσει η Ρωσία την έδρα του Οικουμενικού Θρόνου κυρίως λόγω του ότι σε αυτή τη χώρα κατοικεί η πολυαριθμότερη συμπαγής μάζα ορθοδόξων στον κόσμο. Ήδη όμως από το 1978 το ζήτημα είχε εντοπισθεί σε άλλη όμως βάση. Τότε η Τουρκία (και όχι η Ρωσία) αποτελούσε την κύρια απειλή. Λίγα μόλις χρόνια μετά τη μεταπολίτευση, η Ελλάδα ζούσε τη νέα μεταβατική της περίοδο. Ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε το νεαρό τότε υπουργό Παιδείας Ιωάννη Βαρβιτσιώτη στο γραφείο του και του έδωσε εντολή να αναζητήσει ένα χώρο για να στεγαστεί το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, σε περίπτωση που άλλαζε το status quo στην Πόλη με τρόπο μοιραίο και μη αναστρέψιμο. Το 1978 απείχε μόλις 4 χρόνια από τα γεγονότα της Κύπρου και η Τουρκία είχε ήδη σκληρύνει «επικίνδυνα» τη στάση της έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Τα γεγονότα των προηγούμενων δεκαετιών στην Πόλη ήταν ακόμη νωπά και οι σχέσεις των δύο χωρών στο ναδίρ της διπλωματικής σφαίρας.

Εκεί εντοπίζεται η πρώτη αφετηρία μιας άγνωστης σε πολλούς ιστορίας, η οποία εκτυλίχθηκε και έφτασε μέχρι το γνωστό -πλέον- και ως «σκάνδαλο» του Βατοπεδίου. Σκάνδαλο που σε οικονομικό επίπεδο δεν στοιχειοθετείται ακόμα και σήμερα. Στην αρμόδια Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής όλοι οι ειδικοί (Γκρόζος, Μαντούβαλος, Γούσιος) μέλη της «Επιτροπής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομη Δραστηριότητα» κατέθεσαν ότι «δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό, τίποτε παράνομο, καμία δωροδοκία» στην υπόθεση Βατοπαιδίου. Ο βουλευτής Β’ Θεσ/νίκης της ΝΔ κ. Σάββας Αναστασιάδης, μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής, δήλωσε σε συνέντευξή του ότι η υπόθεση Βατοπαιδίου δεν είναι σκάνδαλο αλλά μία «συνήθης, νομική υπόθεση».

Παρόλα αυτά η υπόθεση στην συνείδηση των περισσοτέρων Ελλήνων (και με την βοήθεια πληροφοριακών επιχειρήσεων ξένων υπηρεσιών) ακόμα και σήμερα παραμένει περίπλοκη συσκοτισμένη κι ίσως και να συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανατροπή της Κυβερνήσεως Καραμανλή.

Το 1978 λοιπόν, εκτιμήθηκε ότι οι εξελίξεις θα οδηγούσαν αργά ή γρήγορα στην εξορία του Πατριαρχείου από την Κωνσταντινούπολη. Ακόμη κι αν δεν προχωρούσαν οι Τούρκοι σε μονομερή πράξη, φοβούμενοι κυρίως την αντίδραση των Αμερικανών, η λειψανδρία μεταξύ των μελών της ελληνικής κοινότητας θα αναδείκνυε σε βάθος χρόνου τη δυσκολία εκλογής νέου πατριάρχη και θα καθιστούσε αναπόφευκτη την αναζήτηση νέας στέγης για το «Βατικανό» της ορθοδοξίας. Ο ίδιος προβληματισμός αλλά με κινητήριο μοχλό την πολιτική των ΗΠΑ πλέον αναπτύχθηκε και γύρω στο 2000. Το 1978 υπήρξε η σκέψη να χρησιμοποιηθεί η ακίνητη περιουσία που διαθέτει το Πατριαρχείο στη Γενεύη, αλλά η λύση αυτή γρήγορα εγκαταλείφθηκε, αφού θεωρήθηκε ότι αυτόματα το Πατριαρχείο θα έχανε το γεωγραφικό του προσδιορισμό ως Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το επόμενο σενάριο που εξετάστηκε ήταν εκείνο του Αγίου Όρους, αλλά το ιερό άβατο αποτέλεσε σοβαρό ανασταλτικό παράγοντα. Εξετάστηκε και η περίπτωση της Πάτμου, αλλά κι αυτή γρήγορα απορρίφθηκε λόγω έλλειψης υποδομών.

Ο κ. Βαρβιτσιώτης εξέτασε τότε την πιθανότητα του Μυστρά και η πρόταση αυτή άρεσε και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Με τον Μυστρά υπήρχε κι ένας εθνικός συμβολισμός, καθώς ήταν το καταφύγιο των Παλαιολόγων αμέσως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Το θέμα έπεσε χαμηλά σε προτεραιότητα ιδίως με την μεταπήδηση του Εθνάρχη στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Ήδη όμως το 1993 εκτιμήθηκε ότι υπήρχε ζήτημα άμεσης εξεύρεσης εναλλακτικής λύσεως για τον Οικουμενικό Θρόνο αφενός διότι είχαν περιέλθει αρκετές πληροφορίες στις υπηρεσίες πληροφοριών της Χώρας μας σχετικά με απειλές κατά της ζωής του Πατριάρχη, αφετέρου άνοιγε μέτωπο και κατά του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων (από άλλο Κράτος και άλλες Υπηρεσίες πληροφοριών) όπου εκεί μάλιστα ο μετέπειτα σχεδιασμός και εκτέλεση της αποστολής προστασίας του, αντιμετώπισαν υπονομευτικές διαρροές που συνετέλεσαν δυστυχώς στην απόλυτη επιτυχία των επιχειρήσεων οργάνων των ξένων Υπηρεσιών. (Πολύ αργότερα ένα αξιόλογο στέλεχος των Ελληνικών Υπηρεσιών ο γνωστός Βαβύλης αποκαλύφθηκε από ξένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών και η όλη Ελληνική αποστολή θεωρήθηκε ως ένα ακόμη σκάνδαλο, όπως σήμερα το αντίστοιχο του Βατοπεδίου που ακόμα θεωρείται από μερικούς σκάνδαλο).

Η ανάδειξη του Βαρθολομαίου στο θρόνο του Πατριάρχη επανέφερε το ζήτημα ξανά στην ατζέντα. Αυτή τη φορά επελέγη το Άγιο Όρος και ο στόχος ήταν ξεκάθαρος, να υπάρχει η υποδομή για να μεταφερθεί σε περίπτωση ανάγκης εκεί το Πατριαρχείο. Κρίθηκε ως η καλύτερη λύση, μολονότι υφίσταται το «αγκάθι» του άβατου. Κι αυτό διότι το Άγιο Όρος έχει το αυτοδιοίκητο και ταυτόχρονα αποτελεί πνευματικό σημείο αναφοράς για τη χριστιανοσύνη. Το ΠΑΣΟΚ εκτίμησε και ορθά ότι η καλύτερη αντιπρόταση στη Ρωσία σε περίπτωση που διεκδικούσε για λογαριασμό της την μεταφορά σε αυτήν του Οικουμενικού Θρόνου ήταν το Άγιο Όρος. Επελέγη από τη τότε Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μια μονή εγκαταλελειμμένη και ετοιμόρροπη και αποφασίσθηκε αυτή η μονή να ενισχυθεί άμεσα οικονομικά και με αξιόλογο προσωπικό μοναχών (με πολλούς μεταπτυχιακούς τίτλους). Η προσπάθεια ξεκίνησε μεθοδικά με ορίζοντα πενταετίας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι πρώτες ανταλλαγές οικοπέδων για τη Μονή του Βατοπεδίου ξεκίνησαν επί διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και τις χειρίσθηκαν οι κοι Φωτιάδης και Δρυς. Και ορθά έπραξαν. Ας μην ξεχνάμε τις άριστες σχέσεις της τότε κυβέρνησης με το Πατριαρχείο και την αντίστοιχη «κόντρα» της κυβέρνησης με την Ελλαδική Εκκλησία. Η βασική ιδέα ήταν ότι θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος για να ενισχυθεί οικονομικά η επιλεγείσα μονή (Βατοπεδίου), έτσι ώστε να υπάρχει η απαραίτητη οικονομική βάση στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να φτάσουμε στο απευκταίο σενάριο της εξορίας του Πατριαρχείου από τον φυσικό του χώρο ή διεκδίκησής του από την Ρωσία. Το 2004 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπεσε. Όταν άλλαξε η κυβέρνηση η επικοινωνία μεταξύ κεντρικής Κρατικής διοίκησης και εκκλησίας έγινε ευκολότερη, διότι άμεσοι συνεργάτες του πρωθυπουργού, όπως ο κ. Ρουσσόπουλος και ο κ. Αγγέλου, είχαν ουσιαστική και προσωπική σχέση με τη μονή του Βατοπεδίου, ίσως σαν αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που χτιζόταν στο προηγούμενο διάστημα σε Εθνικό επίπεδο. Η Κυβέρνηση της ΝΔ συνέχισε και ορθώς μια πολιτική που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ δεδομένου μάλιστα ότι το διεθνοπολιτικό πεδίο είχε διαμορφωθεί ακόμα πιο απειλητικό για το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Πιο συγκεκριμένα οι «θρησκευτικοί μηχανισμοί» (όπως τα Πατριαρχεία) προκαλούσαν ανέκαθεν απροσδιόριστο φόβο στις υπηρεσίες των ΗΠΑ διότι εκτιμούν πως η έκφραση της θρησκευτικότητας με την ανατολική ορθόδοξη μορφή μπορεί να αναδείξει πολιτικές εκφράσεις και πρότυπα στις χώρες όπου επικρατεί πλειοψηφικά το ορθόδοξο δόγμα. Δηλαδή ότι θα μπορούσε να αναδείξει πολιτισμικά πρότυπα τα οποία αργά ή γρήγορα θα γίνουν εκφράσεις εφαρμοσμένης πολιτικής που θα απευθυνθούν στους λαούς αυτούς σαν εναλλακτική πρόταση στην κυριαρχία της προτεσταντικής αντίληψης για τις κοινωνικές δομές που επικρατούν τώρα σε όλη την χριστιανοσύνη. Η εκτίμηση αυτή έχει κάποια βάση αν μπορέσει κανείς να συνδυάσει το γεγονός ότι «έσκασε» ένα τέτοιο θέμα σε μια μονή με μεγάλη διορθόδοξη δράση και με πολλούς μοναχούς απ’ όλο τον ορθόδοξο και όχι μόνο κόσμο. Η αμερικανική αντίληψη για τα πράγματα είναι ότι πρέπει να ενισχυθεί το δικό τους πρότυπο ζωής που δίχως την ύπαρξη εξωτερικών εχθρών ευδοκιμεί στην Βόρεια Αμερική. Στην συγκεκριμένη όμως γεωγραφική περιοχή με την ύπαρξη του μωσαϊκού λαών είναι νομοτέλεια ότι αυτό το πρότυπο θα ενισχύσει τις διαλυτικές τάσεις στο εσωτερικών αυτών των κοινωνιών χωρίς ένα ισχυρό κεντρικό κράτος. Παράδειγμα αποτελεί η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η εξακολουθητική αποσύνθεση της Σερβίας που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Ο ρόλος δε του Βατικανού στο όλο ζήτημα ελέγχεται.

Έτσι από το 2004 άνοιξε ο δρόμος για να ολοκληρωθεί από τη ΝΔ το εθνικό σχέδιο που είχε ξεκινήσει το ΠΑΣΟΚ σε ακόμα πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Κι εδώ έγινε ίσως το μεγάλο σφάλμα: Το γεγονός ότι η αμεσότητα επικοινωνίας και το επείγον δημιούργησαν την αίσθηση ότι τα πάντα θα ήταν πιο εύκολα και έτσι όλοι έγιναν επιρρεπείς στα λάθη και αβλεψίες που προκάλεσαν ξένες υπηρεσίες πληροφοριών και επέτρεψαν σε συνεργάτες τους που επιχειρούν στην Ελλάδα να αναλάβουν δράση αναστολής και εξάρθρωσης του σχεδίου. Ήδη ο Καραμανλής είχε ενοχλήσει τόσο με το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν, με το ΟΧΙ στο ζήτημα εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και η χαριστική βολή ήταν η συνεργασία της Ελλάδας με τους Ρώσους στο θέμα των αγωγών. Τότε ο κύβος ερρίφθη και με ένα σμπάρο θα επετύγχαναν δύο τρυγόνια: θα εμποδιζόταν αφενός η Ελλάδα να προετοιμάσει διάδοχη κατάσταση για το Πατριαρχείο παράλληλα δε το διεθνές σύστημα θα απαλλασσόταν από τον μόνο μεταπολεμικά Ευρωπαίο Πρωθυπουργό που τόλμησε να αντιταχθεί σε δημόσια εκπεφρασμένη άποψη Προέδρου των ΗΠΑ: «Τα Σκόπια θα εισέλθουν στο ΝΑΤΟ». (ούτε ο ντε Γκωλ δεν είχε τολμήσει να αντιταχθεί σε Πρόεδρο των ΗΠΑ).

Ήταν πράγματι προκλητικές οι ανταλλαγές της λιμνοθάλασσας με τα οικόπεδα στο Μαρούσι ή σε άλλα κεντρικά σημεία των Αθηνών. Ο κοινός Εθνικός σκοπός όμως σε συνδυασμό με το μυστικιστικό περιβάλλον των μονών του Αγίου Όρους συντελούσαν στο να αποκοπεί κάθε αντίληψη κοινής λογικής. Είναι επίσης σαφές ότι μόνο με την επίκληση ενός «εθνικού λόγου» θα μπορούσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι να συναινέσουν σε μια τόσο εξωφρενική ιστορία. Δεν είναι δυνατόν δύο τουλάχιστον Κυβερνήσεις και αριθμός αξιωματούχων και των δύο, να παραφρόνησαν ή να συνωμότησαν ξαφνικά ένα πρωί. Τελικά μια διαδικασία Εθνικής σημασίας εξελίχθηκε σε μια φούσκα που έγινε ένα «σκάνδαλο» μέσω ατέρμονων και ανερμάτιστων δηλώσεων ύποπτων ατόμων και ΜΜΕ που είτε κινούμενα από προσωπικές στρατηγικές, είτε κατ` εντολή ξένων προϊσταμένων. Αντί να υπερασπίσουν μία Μονή που προορίζεται (από πολλές διαφορετικές χρονικά Κυβερνήσεις) να αποτελέσει θεματοφύλακα της Ορθοδοξίας και του Έθνους δημιούργησαν την εικόνα σκανδάλου που τελικά δεν στοιχειοθετείται πουθενά και για κανέναν παρ’ όλες τις έρευνες.

Ομιλούν οι «επικριτές» για «παρακράτος». Η Μονή Βατοπαιδίου ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου συνεργάστηκε με τα αρμόδια όργανα του Κράτους (Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, Γνωμοδοτικό Συμβούλιο, ΚΕΔ, στελέχη Κυβερνήσεων κλπ). Το μόνο σφάλμα του Κώστα Καραμανλή είναι ενδεχομένως το ότι έδωσε λευκή επιταγή χειρισμού του θέματος σε άτομα που δεν είχαν την εμπειρία να αντιμετωπίσουν στοχευμένες επιχειρήσεις αντιπληροφοριών που εκδηλώνονται από ξένες υπηρεσίες πληροφοριών στην Ελλάδα με καταιγιστικό πλέον ρυθμό. Ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξη του είχε δηλώσει με νόημα: «Ήταν ένα προσωπικό μου λάθος».

Αυτή είναι η αληθινή ιστορία του Βατοπεδίου. Στις πληροφοριακές επιχειρήσεις όμως η αλήθεια δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η εικόνα που προβάλλεται και οι εντυπώσεις που δημιουργούνται. Η αλήθεια είναι σαν ένα δάσος που καίγεται σε λίγα λεπτά και μετά …απαιτούνται πενήντα χρόνια για να ξαναγίνει.

Κοσμάς Αθανασόπουλος
Αναλυτής Πληροφοριών – Διεθνολόγος

Παράπονα Σκοπιανών για τους Σέρβους φιλάθλους

2012-01-16T12:17:00.000+02:00

Παράπονα Σκοπιανών

για τους Σέρβους φιλάθλους

Φρικτά παράπονα εναντίον των Σέρβων φιλάθλων εκτόξευσε η σκοπιανή ηλεκτρονική εφημερίδα Курир για όσα συνέβησαν στον αγώνα χειροσφαίρισης (χάντμπωλ) μεταξύ Σερβίας-Σκοπίων στην πόλη Σμεντέρεβο, την Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012 με τίτλο ΠΓΔΜ και ελληνική σημαία για τους παίκτες μας του χάντμπωλ (БЈРМ и грчко знаме за нашите ракометари во Смедерево). Στην σχετική ανταπόκριση καταγγέλλει ότι οι Σέρβοι φίλαθλοι τους υποδέχθηκαν με ελληνικές σημαίες και ανέφεραν την χώρα τους όχι ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, αλλά ως ΠΓΔΜ. Παραθέτουν μάλιστα και την παραπάνω φωτογραφία όπου πράγματι, στο κάτω μέρος, αναγράφεται το αποτέλεσμα Σερβία-ΠΓΔΜακεδονίας 14-10.

Προφανώς, μία-μία οι χώρες που τους είχαν αναγνωρίσει ως Δημοκρατία της Μακεδονίας, για τυπικούς λόγους οι περισσότερες, αναθεωρούν την στάση τους, μετά από τις απίστευτες γελοιότητες του ψυχοπαθούς Γκρούεφσκι. Και έπεται συνέχεια...

Ελπίζω αυτό το κλίμα να το αξιοποιήσουν οι ενδοτικοί και φοβικοί πολιτικοί μας και να σταματήσουν να παίρνουν στα σοβαρά ύποπτα ιδρύματα τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ και τις σχετικές "εισηγήσεις" τους.

ΔΕΕ

http://kurir.mk/makedonija/vesti/56291-BJRM-i-grcko-zname-za-nasite-rakometari-vo-Smederevo

Μοναστήρι-Βιτώλια (Bitola)

2012-01-15T14:46:00.000+02:00

Ένα ενδιαφέρον κείμενο για μια ελληνικότατη περιοχή της Μακεδονίας, που δεν μπορέσαμε να απελευθερώσουμε, ακόμη.

ΔΕΕ

Μοναστήρι-Βιτώλια (Bitola)-Ηράκλεια Λυγκηστίς

Πέρασε ένας αιώνας από την ημέρα που ο Ελευθέριος Βενιζέλος έκανε την εμφάνιση του στο μπαλκόνι του νεοκλασσικού κτηρίου του σημερινού προξενείου μας στο Μοναστήρι, και ανακοίνωσε προς τους Έλληνες της πόλης : ''Έλληνες του Μοναστηρίου, από σήμερα είστε Σέρβοι πολίτες!''

Η πόλη τότε είχε πληθυσμό γύρω στους 50.000 κατοίκους από τους οποίους το 80% περίπου ήσαν Έλληνες και είχαν πρωταγωνιστήσει στην διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τον Οθωμανικό ζυγό και την Ένωση με την Ελλάδα. Δυστυχώς, ο ακμαίος ελληνισμός της περιοχής της Πελαγονίας (για τους Πελαγόνες εδώ: http://ethnologic.blogspot.com/2009/11/5.html εγκαταλείφθηκε από τους ελλαδίτες πολιτικούς χάριν ...σκοπιμοτήτων, μια πολιτική που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ας επιχειρήσουμε όμως μια αναδρομή στο παρελθόν της περιοχής.

Το 358 π.χ ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β' μετά απο νικηφόρες μάχες εναντίον των Ιλλυριών στα ΒΔ του μακεδονικού Βασιλείου και αφού κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό του την περιοχή της Λύγκου (σημερινή περιοχή Φλώρινας. Για τους Λυγκηστές εδώ: http://ethnologic.blogspot.com/2009/11/4.html), αποφάσισε να ιδρύσει πόλη, ως προπύργιο του μακεδονικού κράτους, που την ονόμασε Ηράκλεια, τιμώντας έτσι τον γενάρχη των Μακεδόνων Ηρακλή, τον μεγαλύτερο Έλληνα μυθικό ήρωα. Έτσι η Ηράκλεια Λυγκηστίς, όπως ονομαζόταν ώστε να μη συγχέεται με άλλες πόλεις με το ίδιο όνομα, καθορίζεται ως αρχαιότατη ελληνική πόλη της μακεδονικής γης. Λίγους αιώνες μετά ο γεωγράφος Στράβων αναφερόμενος στη ρωμαϊκή Εγνατία Οδό την αναφέρει ως πόλη–σταθμό της αρχαίας οδού που ένωνε την Ανατολή με τη Δύση: « …ἐκεῖθεν δ΄ ἐστὶ παρὰ Βαρνοῦντα διὰ Ἡρακλείας καὶ Λυγκηστῶν καὶ Ἐορδῶν εἰς Ἔδεσσαν καὶ Πέλλαν μέχρι Θεσσαλονικείας» (Στράβωνος Γεωγραφικά, Ζ΄ 2).

Ελληνική νεοκλασσική οικία

Με την κατάλυση του μακεδονικού κράτους από τους Ρωμαίους, η Ηράκλεια δεν έμεινε στην αφάνεια. Η δημιουργία της Εγνατίας Οδού και η διέλευσή της από την πόλη, της έδωσε ώθηση ώστε να αναπτυχθεί περισσότερο. Μετατράπηκε σε έναν σπουδαίο ρωμαϊκό σταθμό. Στην εποχή αυτή αναφέρονται τα εναπομείναντα ερείπια της αρχαίας πόλης, που βρίσκονται δύο χιλιόμετρα νότια της νεότερης πόλης Μοναστήρι ή Μπίτολα όπως την ονομάζουν οι σημερινοί κάτοικοι (και δυστυχώς πάμπολλοι αγράμματοι τουριστικοί πράκτορες).

Η Ηράκλεια ήταν μια ακμαιότατη ελληνική πόλη του μακεδονικού βορρά. Ο Στέφανος Βυζάντιος (5ος-6ος μ.Χ.) την αναφέρει μεταξύ άλλων πόλεων με το όνομα Ηράκλεια ως κτίσμα του Αμύντα του Φιλίππου (λανθασμένα, αντί Φιλίππου του Αμύντα) και καθορίζει την ονομασία του κατοίκου. Λέει ακριβώς: «Ἡράκλεια: Ἀμύντου τοῦ Φιλίππου κτίσμα. τό ἐθνικόν Ἡρακλεύς και Ἡρακλειώτης καί Ηρακλεώτης και Ἡράκλειον και Ἡρακλεωτικόν».

Ήδη στους χριστιανικούς αυτούς αιώνες παρουσιάζεται ως επισκοπή της Πελαγονίας. Αυτό μας γίνεται γνωστό από το 343 μ.Χ. με τα πρακτικά της Συνόδου της Σερδικής (σημερινής Σόφιας, της πρωτεύουσας της Βουλγαρίας) όπου είχε λάβει μέρος ο επίσκοπος Ηρακλείας Λυγκηστίδος Ευάγριος. Επίσης από τη δεύτερη Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου του 449 μας είναι γνωστός ο επίσκοπος Κουιντιλίνος. Στη διάρκεια του ίδιου αιώνα, το 472, έχουμε μια μεγάλη καταστροφή της πόλης από τους Οστρογότθους, οι οποίοι υπό την αρχηγία του Θεοδώριχου την λεηλατήσαν, που επαναλήφθηκε το 479 παρά το μεγάλο χρηματικό ποσό που είχε πληρώσει για να αποφύγει την λεηλασία, ο επίσκοπος της πόλης.

Στα 518 μ.Χ. ένας φοβερός σεισμός κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της πόλης. Η πόλη θα ανοικοδομηθεί, αλλά στα τέλη του 6ου αιώνα και στις αρχές του 7ου αρχίζει να παρακμάζει όταν αρχίζουν οι επιδρομές από τα σλαβικά φύλα που είχαν αρχίσει να κατέρχονται από τον Δούναβη.

Ο αδριάντας του Φιλίππου Β΄ στην πλατεία Μανιόλιας (Magnolia Square),

που μετονομάστηκε σε πλατεία Φιλίππου Β΄!

Η πόλη λεηλατήθηκε άγρια και γύρω από την καταστραμμένη πια πόλη εγκαταστάθηκαν άγριες σλαβικές φυλές. Κυρίαρχο σλαβικό φύλο αναφέρονται οι Δραγουβίτες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Λυγκηστίδος και της Πελαγονίας.

Η Ηράκλεια όμως συνεχίζει να επιβιώνει μέσα στους αιώνες αφού σημειώνεται από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο (10ος αιώνας) με άλλες στις άλλες μακεδονικές πόλεις. Από τον αιώνα, όμως αυτόν παύει να αναφέρεται, όπως πολλές πόλεις στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο. Η εποχή ταυτίζεται με την εξάπλωση των Βουλγάρων στα βόρεια τμήματα της Μακεδονίας, όπου είχαν καταλάβει αρκετές πόλεις, εγκατέστησαν βουλγαρικές διοικήσεις και έκτοτε παύουν να υφίστανται. Στον ίδιο χώρο της Ηράκλειας, δίπλα από τα συντρίμμια της πόλης δημιουργήθηκε η νέα πόλη. Αυτή ξεκινά με τον εκχριστιανισμό των Σλάβων.

Η νέα πόλη κτίζεται δίπλα στα ερείπια της παλιάς. Οι σλαβικές φυλές αρχίζουν να εκπολιτίζονται και βιώνουν ειρηνικά με τους ελληνικούς πληθυσμούς. Με την πάροδο του χρόνου η παλιά πόλη χάνει την αξία και την ονομασία της. Η νέα έγινε γνωστή ως Μοναστήρι, λόγω των μοναστηριών που ιδρύθηκαν στην περιοχή. Μας λέει ο Α. Αρβανίτης (Η Μακεδονία εικονογραφημένη, Αθήνα 1909) πως έλαβε την ονομασία από τη Μονή που βρισκόταν στη νέα πόλη: «Ιδρυτής της Μονής υπήρξε ο Ιουστινιανός, κατ’άλλους όμως αυτός ο Όσιος Ναούμ, μαθητής του μεγάλου Κυρίλλου, ο διδάξας τα εκεί βάρβαρα έθνη και εν αυτή τελευτήσας» (σελ.108).

Από την χριστιανική ονομασία της πόλης προέκυψε η σημερινή ονομασία Μπίτολα - Bitola (Битола), που προέρχεται από την παλιά σλαβική λέξη Obitel που θα πει Μοναστήρι. Στα βυζαντινά χρόνια αναφέρεται ως Βουτέλιον και Βιτώλια. Επί Οθωμανικής Κυριαρχίας το Μοναστήρι αποτελούσε Βιλαέτι (Περιφέρεια) με τρεις επαρχίες (καζάδες): Μοναστηρίου, Κορυτσάς και Σερβίων.

Ο Θυρεός της πόλης με την σχετική δόση αρχαιοπληξίας

και κλοπής ξένων συμβόλων (αρχαιοελληνικός μαίανδρος)

Σύμφωνα με απογραφή του πληθυσμού που δημοσιεύθηκε το 1908, στην επαρχία Μοναστηρίου καταγράφηκαν 70.000 ορθόδοξοι Έλληνες (από τους οποίους οι μισοί περίπου διέμεναν στην πόλη), 126.000 Σχισματικοί (βουλγαρίζοντες), 2990 Βλάχοι ρουμανίζοντες, 15.000 Σλάβοι σερβίζοντες, 80.000 Μουσουλμάνοι και 4.200 Εβραίοι. (Σ.Α. Γυαλίστρα, Οι πληθυσμοί της Μακεδονίας προ του 1912, Αθήνα 1960).

Ο Μοναστηριώτης συγγραφέας αγωνιστής της Μακεδονίας Γεώργιος Μόδης, σε διάλεξή του το 1962 με θέμα «Η Μακεδονία μας και η μακεδονική μειονότης» θα τονίσει:

«Το Μοναστήρι είχε ελληνικά σχολεία, πρωτού δημιουργηθούν τα βαλκανικά κράτη, τρεις Μοναστηριώτες φοιτηταί έπεσαν στην μάχη Βαφέ της Κρήτης το 1866, η Ελληνική Κοινότητα ίδρυσε το Νοσοκομείον «Ευαγγελισμός» ήδη το 1828 και το ανήγειρε εκ θεμελίων μεγαλοπρεπέστατον το 1900 με δαπάνην πολλών χιλιάδων λιρών των αδελφών Δημητρίου και διατηρούσε μέχρι το 1912 Γυμνάσιον, Παρθεναγωγείον, Διδασκαλείον, θερινόν και χειμερινόν Γυμναστήριον και άλλα 20 σχολεία, στεγασμένα όλα εις ιδιόκτητα κοινοτικά μέγαρα.

»Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, είχε το μοναδικόν προνόμιον να εκδίδει «καϋμέδες» μικρά χαρτονομίσματα. Εις όλα όμως εκείνα τα σχολεία διδάσκεται σήμερα άλλη γλώσσα!…”

Κι ο περήφανος Μοναστηριώτης θα συμπληρώσει:

«Μέσα στο Μοναστήρι διεξήχθη τότε σκληρός ελληνοβουλγαρικός πόλεμος. Πολλαί δωδεκάδες έβαψαν με το αίμα των τα καλντερίμια του. Οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια υπερίσχυσαν. Ήτα το ζωηρότερο εθνικό προπύργιο, το οποίο περιέβαλλε με θερμήν στοργήν και θαυμασμό όλος ο Ελληνισμός. Είχε και Έλληνα Βουλευτήν στη Τουρκική Βουλή, τον Τραϊανό Νάλη και εις τας δύο περιόδους».

Άλλοι γνωστοί Έλληνες που διέπρεψαν στο Μοναστήρι ήταν οι αδελφοί Μανάκια. Ο Γιαννάκης και ο Μίλτος από τον οικισμό Αβδέλλα των Γρεβενών. Ήταν φωτογράφοι και οι πρώτοι κινηματογραφιστές των Βαλκανίων. Άνοιξαν φωτογραφείο στα Γιάννενα αλλά έφυγαν για το Μοναστήρι στα 1904. Τα δύο αδέλφια αργότερα θα χωρίσουν λόγω πολιτικών ιδεολογιών. Αργότερα ο πρώτος θα εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη όπου και θα πεθάνει και ο δεύτερος θα παραμείνει στο Μοναστήρι μέχρι το τέλος της ζωής του. Σήμερα οι σλάβοι του Μοναστηρίου, θεωρούν το Μίλτο ως ‘Μακεδόνα’ και τιμούν με ετήσιες γιορτές κινηματογράφου τη μνήμη του.

Να σημειωθεί επίσης ότι κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος είχε τη βούληση να κατευθυνθεί ο Ελληνικός στρατός προς το Μοναστήρι και όχι προς τη Θεσσαλονίκη...

Τελικά όμως επικράτησε η γνώμη του Ελευθέριου Βενιζέλου για κατεύθυνση του Ελληνικού στρατού προς τη νύφη του Θερμαϊκού...

Το παλιό ελληνικό ρολόϊ της πόλης, όπου στο επάνω μέρος του αναγράφεται η φράση του Ηρακλείτου: ''ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ''

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ (ΒΙΤΩΛΙΑ) ΣΗΜΕΡΑ

Το Μοναστήρι σήμερα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δημοκρατίας της Βαρδάρσκας. Είναι μάλιστα ένας απο τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς της γειτονικής μας χώρας.

Όλα τα περίφημα Ελληνικά νεοκλασσικά της πόλης είναι ανακαινισμένα και σε άριστη κατάσταση δίνοντας και πάλι στην πόλη την παλιά της αίγλη... Η ειρωνία μάλιστα είναι ότι ακόμα και τα γραφεία του σωβινιστικού κυβερνόντως κόμματος του μισελληνικού VMRO, στεγάζονται σε ένα νεοκλασσικό δωρικού ρυθμού που θυμίζει Παρθενώνα!

Παρ' όλο που την πόλη την επισκέπτονται πολλοί Έλληνες ως τουρίστες πλεον, οι προκλήσεις των γειτόνων μας δεν σταματάν εδώ. Πριν λίγους μήνες ο δήμος Βιτωλίων ανήγειρε άγαλμα του Φιλίππου του Β', το οποίο δείχνει προς το Νότο!

Μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα το Μοναστήρι ήταν μια απο τις πιο πολυπληθέστερες Ελληνικές πόλεις των Βαλκανίων με πληθυσμό 40.000 συμπατριώτες μας...

Και σήμερα δυστυχώς σε αυτή την πόλη οι Σλαβοβαρδάριοι τολμούν με θράσος να επιδεικνύουν τις άρρωστες και ανιστόριτες διεκδικήσεις τους...

Όμως ο καιρός... έχει γυρίσματα...

Μεγάλο μέρος του παραπάνω κειμένου μεταφέρθηκε από την ιστοσελίδα
http://www.el-democracy.blogspot.com/ αφού διορθώθηκαν λάθη, αβλεψίες και ανακρίβειες και συμπληρώθηκε με περισσότερες πληροφορίες.

Νέες προκλήσεις από την Αλβανία

2012-01-14T01:20:00.000+02:00

Νέες προκλήσεις από την Αλβανία

Ιδιαίτερα προκλητική παρουσιάζεται η Αλβανία απέναντι στους Βορειοηπειρώτες και στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα. Νέες κομματικές παρατάξεις, με έντονο ανθελληνικό και εθνικιστικό ύφος, εμφανίζονται στη γειτονική χώρα, αλλά ακόμη και τα παραδοσιακά κόμματα δεν θέλουν να μείνουν έξω από αυτό το χορό των προκλήσεων.

Πρόσφατα, η εθνικιστική και ανθελληνική οργάνωση «Ερυθρόμαυρη Συμμαχία» θα μεταβληθεί σε πολιτικό κόμμα τον ερχόμενο Μάιο, ενώ παράλληλα ο ηγέτης του σοσιαλιστικού κόμματος Έντι Ράμα ανακάλυψε ξανά τις εθνικιστικές κορώνες.

Σύμφωνα με στελέχη της «Ερυθρόμαυρης Συμμαχίας», η Αλβανία εκτείνεται σε Ήπειρο, Βορειοδυτική Ελλάδα, Φλώρινα και Καστοριά, περιοχές στις οποίες «αιμοσταγείς Έλληνες έκαναν εθνοκάθαρση σε βάρος των Τσάμηδων».

Η Συμμαχία κινείται εκτός της Αλβανίας, στο Κόσοβο, στις ΗΠΑ και σε ευρωπαϊκές χώρες με έντονο αλβανικό στοιχείο.

http://www.tet-a-tet.gr/%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/%CE%BD%CE%AD%CE%B5%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BB%CE%B2%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1

Αρχαίο νόμισμα επιστρέφεται στην Ελλάδα

2012-01-13T01:15:00.000+02:00

Υπέρ της επιστροφής αρχαίου νομίσματος

στην Ελλάδα αποφάνθηκε ελβετικό δικαστήριο

Το δρόμο για την επιστροφή σπάνιου αρχαίου νομίσματος στην Ελλάδα άνοιξε απόφαση δικαστηρίου στην Ελβετία που έκρινε ότι η εκσκαφή και η πώληση του ήταν παράνομες.

Το δικαστήριο έκρινε ότι πρόκειται για προϊόν εγκληματικής δραστηριότητας που εξήχθη παράνομα από την Ελλάδα και πωλήθηκε παράνομα στο εξωτερικό, εξηγεί ο δικηγόρος της ελληνικής πλευράς στο Associated Press. Η απόφαση του περασμένου Οκτωβρίου ανοίγει το δρόμο για την επιστροφή του νομίσματος, προσθέτει.

Το νόμισμα, ένα ασημένιο οκτάδραχμο που βρέθηκε στη βόρεια Ελλάδα, υπολογίζεται ότι κυκλοφόρησε το 480 π.Χ από Θράκα ηγεμόνα.

Σύμφωνα με την ελληνική πλευρά, το οκτάδραχμο άλλαξε χέρια μέσα από εταιρείες off shore και τελικά πωλήθηκε το 2009 για 100.000 ελβετικά φράγκα (περίπου 82.000 ευρώ)

Το νόμισμα κατασχέθηκε από τις ελβετικές Αρχές με ελληνικό αίτημα και στη συνέχεια η υπόθεση παραπέμφθηκε στη ελβετική δικαιοσύνη.

Το όνομα του προσώπου που πούλησε το νόμισμα στον συλλέκτη αλλά και του συλλέκτη δεν έγιναν γνωστά. Διώξεις έχουν ασκηθεί και από τις ελληνικές Αρχές.

Οι ελβετικές Αρχές περιμένουν τώρα μία νομικά δεσμευτική απόφαση από την Ελλάδα για τις περιστάσεις της ανακάλυψης του νομίσματος, σημειώνει ακόμη το Associated Press.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

http://news.in.gr/culture/article/?aid=1231145682

ΙΝΔΙΑ, ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ

2012-01-12T12:36:00.000+02:00

ΙΝΔΙΑ, ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ

Διεθνής Ρόλος και Σημασία

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου

Η Παγκόσμια οικονομική κρίση έχει αναδείξει τον ρόλο της Ασίας στο διεθνές σκηνικό. Σε μια εποχή που είναι σε πρώτη προτεραιότητα οι οικονομικές δυνατότητες δεν έχει σημασία η κατάκτηση εδαφών αλλά ο έλεγχος αγορών. Η Κίνα και Ινδία είναι οι κεντρικοί άξονες της ομάδας ΒΡΙΚ (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα). Μαζί με το Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν που αποτελούν τις σημαντικότερες χώρες της Κεντρικής Ασίας σε οικονομικό επίπεδο, έχουν διατρέξει τα τελευταία δύσκολα χρόνια με σχετικά ελάχιστες οικονομικές απώλειες. Με την συμμετοχή τους στο Shanghai Cooperation Organization (μετεξέλιξη του Shanghai Five) έχουν βάλει τις βάσεις για μια πολύ σημαντική παρουσία στο διεθνές σκηνικό.

Ιδιαίτερος δε είναι ο ρόλος αυτών των χωρών στην Παγκόσμια κρίση χρέους. Οι χώρες αυτές διαχειρίζονται τεράστια διαθέσιμα με εντελώς αδιαφανή τρόπο και έτσι είναι σε θέση να ταράξουν τις διεθνείς αγορές. Ο δημοσιογράφος Eric Weiner,ο οποίος υπήρξε για δύο χρόνια ανταποκριτής του NPR στο Νέο Δελχί, αποκαλύπτει στο βιβλίο του “The Shadow Market: How Sovereign Wealth Funds Secretly Dominate the Global Economy” (2011) την πραγματική δύναμη των σχετικών κρατικών «σκοτεινών» ταμείων (κυρίως Κίνας, Άμπου Ντάμπι, Σιγκαπούρης, Νοτίου Κορέας, Σαουδικής Αραβίας και Νορβηγίας αλλά με εξ ίσου μεγάλες δυνατότητες της Ρωσίας, του Ουζμπεκιστάν και του Καζακστάν). Η κατάρρευση των Κρατικών ομολόγων, και οι συγκλονιστικές ανακατατάξεις στις τιμές των μετάλλων και των αγροτικών προϊόντων στα σχετικά χρηματιστήρια, αντανακλούν κινήσεις και των Ταμείων αυτών (Sovereign Wealth Funds).Το EFSF (European Financial Stability Facility) εξαρτά την ύπαρξή του από την προθυμία των Ταμείων αυτών να ενεργοποιηθούν και να συμμετάσχουν στον σχηματισμό των κεφαλαίων του.

Ο ρόλος της Κίνας στις διεθνείς εξελίξεις

Κεντρικός είναι ο ρόλος της Κίνας στις διεθνείς εξελίξεις. Η πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο με την πλέον αλματώδη εξέλιξη και ανάπτυξη. Η στροφή στην οικονομία της αγοράς με διατήρηση σφιχτού ελέγχου στην πολιτική από το Κομουνιστικό Κόμμα δημιούργησε θεαματικές οικονομικές εξελίξεις. Η Κίνα θεωρείται η βιομηχανική καρδιά της γής την στιγμή αυτή. Μέσω outsourcing, τεράστιες Δυτικές επιχειρήσεις έχουν εγκατασταθεί στην Κίνα παράγοντας τα πρωτογενή τους προϊόντα (Made by USA in China). Η ανάπτυξη δημιούργησε όμως και σοβαρά προβλήματα και κοινωνικές εντάσεις. Οι Τράπεζες ζουν πάνω στην αβεβαιότητα μιας και έχουν σαν εγγυήσεις θηριωδών δανείων που διέθεσαν αμφισβητούμενης αξίας περιουσιακά στοιχεία (κυρίως ακίνητα). Η διεθνής οικονομική κρίση μειώνει την ροή των εξαγωγών, άρα και την εισροή συναλλάγματος, η εσωτερική κατανάλωση είναι σε χαμηλά επίπεδα, ενώ οι εισαγωγές εξακολουθούν να είναι υψηλές λόγω της ανάγκης του κράτους να δημιουργήσει έργα υποδομής και να στεριώσει μεγάλα αστικά κέντρα στην ενδοχώρα. Ο στόχος σήμερα είναι η δημιουργία εσωτερικής αγοράς ώστε να μην εξαρτάται από η χώρα απόλυτα από τις εξαγωγές.

Οι εσωτερικές εντάσεις δοκιμάζουν τις αντοχές του ΚΚ για την επιβολή πολιτικών. Τα 2/3 της Κινέζικης κοινωνίας (πάνω από 1 δισ 1οο εκατ. άνθρωποι) ζουν ακόμα κάτω από συνθήκες υπανάπτυξης. Ιστορικά, η αντίθεση αυτή ανάμεσα σε κέντρο και περιφέρεια έχει προκαλέσει μεγάλες αναστατώσεις στην Κίνα. Ανατρέποντας ιστορικές πορείες και εξελίξεις. (Μάο: «Να Περικυκλώσουμε το Κέντρο από την Περιφέρεια»). Ιδανικό της δυναστείας των Τανγκ για αποτελεσματική διοίκηση και κεντρικό έλεγχο. Ο μύθος του Ορους Νέρου. Τα μεγάλα Κινέζικα συναλλαγματικά διαθέσιμα προκαλούν αγωνία στην διεθνή οικονομική πραγματικότητα και γίνεται μάχη για υπερτίμηση του Γιουάν. Δύσκολη πάντα είναι η εξωτερική θέση της Κίνας. Δεν μπορεί ποτέ, λόγω μεγέθους αλλά και ιστορικής κληρονομιάς ,να αισθάνεται ισότιμη. Είτε επικυρίαρχος θα είναι , είτε αντίπαλος. Έτσι βλέπει η ίδια τον εαυτό της, έτσι την βλέπουν και οι γύρω της. Τελευταίες δυσκολίες είναι ο ανταγωνισμός για πρώτες ύλες της Κεντρικής Ασίας (αέριο του Τουρκμενιστάν, πετρέλαιο του Καζακστάν), το υπέδαφος της Νότιας Θάλασσας της Κίνας και οι σχετικοί ανταγωνισμοί με το Βιετνάμ, τις Φιλιππίνες και την Ιαπωνία. Βαθειά καχυποψία επικρατεί επίσης για κάθε κίνηση της Ινδίας και των ΗΠΑ. Εύθραυστες αλλά καλές είναι οι σχέσεις αυτήν την εποχή με Πακιστάν και Αφγανιστάν.

Η Σημασία της Ινδίας

Ραγδαία είναι η οικονομική ανάπτυξη μετά την στροφή της χώρας σε μηχανισμούς της αγοράς και έμφαση σε νέες τεχνολογίες. Παρ όλα αυτά το δύσκαμπτο κράτος και ο γιγαντιαίος δημόσιος τομέας με ένα σύστημα μεγάλων κρατικών παροχών δυσκολεύει για παραπέρα κινήσεις. Η εξέλιξη στις τεχνολογίες προήλθε από υψηλού επιπέδου ιδιωτικά τεχνολογικά ινστιτούτα με τέλεια κατηρτισμένους – και γνώστες της αγγλικής γλώσσας – αποφοίτους. Η υπόλοιπη παιδεία είναι χαμηλού επιπέδου εκτός από τις περιοχές που έχουν επέμβει οι τοπικές κοινότητες – δηλαδή, όπου οι περιφερειακές κυβερνήσεις έχουν πάρει επάνω τους τις ευθύνες. Σκληρές είναι οι μάχες ανάμεσα σε παραδοσιακούς και μεταρρυθμιστές για την ψυχή της Ινδίας.

Η Κίνα θεωρείται το σώμα και η Ινδία ο εγκέφαλος της ανάπτυξης της Ασίας. Στην Ινδία όμως υπάρχει σοβαρό κενό ανάμεσα στην ανάπτυξη της υψηλής τεχνολογίας και την σχεδόν πρωτόγονη υπόλοιπη οικονομική δραστηριότητα. Δεν υπάρχει αξιόλογη βιομηχανική υποδομή και η οικονομία κινείται σε επίπεδα ξεπερασμένης γεωργικής παραγωγής και ενός χαμηλού γενικά επιπέδου μεταποίησης. Το Κόμμα του Κογκρέσου είναι υπεύθυνο για την γενικότερη υπανάπτυξη αλλά ταυτόχρονα είναι και ο μοχλός για τις καινούργιες αναπτυξιακές κατακτήσεις. Στο εσωτερικό του γίνονται οι ζυμώσεις για την νέα Ινδία.

Η Ινδία στην διεθνή πολιτική σκηνή βρίσκεται κοντά στις ΗΠΑ και την Δύση κυρίως λόγω της αντίθεσης της στο ακραίο Ισλάμ. Βρίσκεται σε αντιπαράθεση με το Πακιστάν που ενσωματώνει τους γενικότερους φόβους της Ινδίας. Αυτό συμβαίνει επειδή το Πακιστάν διεκδικεί εδάφη της στο Κασμίρ, έχει αναπτύξει στην περιοχή αντάρτικο και υποθάλπει τρομοκρατικές ενέργειες (Μπομπάι). Πάντως το επίπεδο των σχέσεων της Ινδίας είναι καλό με το επίσημο καθεστώς του Αφγανιστάν και είναι αντίθετη με τους Ταλιμπάν.

Καλλιεργείται έτσι ένας φυσικός ανταγωνισμός με την Κίνα λόγω σχετικών μεγεθών και των σχέσεων του Πεκίνου με το Πακιστάν. Οικονομικές σχέσεις υπάρχουν με το Ιράν στον τομέα της ενέργειας και είναι γενικά καλές αλλά προσεκτικές οι σχέσεις με χώρες της ΝΑ Ασίας. Επίσης υπάρχει ανταγωνισμός με την Κίνα για τα ενεργειακά προϊόντα της Κεντρικής Ασίας. Η σχέση της Ινδίας και της Κίνας με την Ρωσία είναι ρευστή, επειδή το Κρεμλίνο τις βλέπει σαν ανταγωνίστριες δυνάμεις.

Η Κεντρική Ασία

Ουζμπεκιστάν (πρωτ. Τασκένδη) , Καζακστάν (Αστάνα), Τατζικιστάν (Ντουσάμπε), Κιργκιστάν (Μπισκέκ), Τουρκμενιστάν (Ασκαμπατ) και, για κάποιους , Αζερμπαιτζάν (Μπακού).

Μουσουλμάνοι όλοι. Από Τουρκία προς Ανατολάς (Νότιος Καύκασος, Τουρκμενιστάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργκιστάν, Επαρχία Ζινζιάνγκ στην Κίνα) Σουνίτες. Με γλωσσική βάση διάλεκτο Τουρκική. Νοτιότερη ζώνη (Αζέροι, Ιράν, κεντρικό Αφγανιστάν (Χαζάρας), Τατζικιστάν , Χούντζα του Πακιστάν και σε μέρη των Βόρειων Περιοχών της χώρας) Σιίτες και Ισμαηλίτες. Πολιτισμός κατά βάση Πέρσικος και σε πολλές περιοχές ομιλούν Φαρσί.

Λόγω πρώτων υλών (Ουζμπεκιστάν) και υδρογονανθράκων (Καζακστάν) οι χώρες αυτές δείχνουν εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης. Έχουν και οι δύο δημιουργήσει stabilization funds (Sovereign Wealth Funds) που τους δίνει δυνατότητες σοβαρών κινήσεων στο παγκόσμιο οικονομικό σκηνικό. Το Καζακστάν είχε το 2008-09 κάποια προβλήματα λόγω κυρίως μείωσης των τιμών του πετρελαίου. Τώρα όμως τα πράγματα έχουν ισορροπήσει και η ανάπτυξη έχει και πάλι ξεπεράσει το 6%.

Στο Ουζμπεκιστάν, κυρίως λόγω του χρυσού και των άλλων πρώτων υλών, δεν ανακόπηκε η ραγδαία ανάπτυξη. Έχει ενισχύσει ιδιαίτερα τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας κι έχει δημιουργήσει σοβαρότατες υποδομές όπως βιομηχανικές ζώνες και περιοχές υψηλής τεχνολογίας, αυτοκινητόδρομους, σιδηροδρομικές γραμμές, αεροδρόμια κλπ.

Εξωτερικές Σχέσεις Κεντρικής Ασίας

Οι μικρότερες χώρες έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και στηρίζονται κυρίως στην Ρωσία για την επιβίωσή τους. Το Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν, μετά από διάφορες επιμέρους κινήσεις, βρίσκονται και πάλι κοντά στην Ρωσία την οποία χρειάζονται και για την εξασφάλιση της εσωτερικής τους ισορροπίας. Το Καζακστάν διατηρεί εξαιρετικά στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ αλλά δεν λησμονεί να υπερτονίζει τις σχέσεις του με την Μόσχα. Το Ουζμπεκιστάν, μετά από ένα εντυπωσιακό άνοιγμα προς τις ΗΠΑ, βρίσκεται και πάλι κοντά στη Ρωσία. Μετά τις ταραχές στο Αμπιτζάν και την κοιλάδα της Φεργκάνα πάγωσε τις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον, έδιωξε τις Μη-Κυβερνητικές Οργανώσεις κι έκλεισε τις αμερικανικές βάσεις στον νότο που διευκόλυναν τους αμερικανούς στις επιχειρήσεις τους στο Αφγανιστάν. Γενικά η περιοχή δεν προβάλλει ένα ιδιαίτερα έντονο προφίλ στο διεθνές σκηνικό επιχειρώντας να τακτοποιήσει εσωτερικές εκκρεμότητες και να εμπεδώσει την πολιτική σταθερότητα. Με όρους βέβαια που δεν ταυτίζονται απόλυτα με τις αντιλήψεις περί δημοκρατίας που κυριαρχούν στη Δύση.

http://www.andrianopoulos.gr/0010000710/andrian.html

Μία πρόταση για τα ταραγμένα Βαλκάνια

2012-01-11T15:32:00.001+02:00

H "σημαία" του νέου κρατιδίου του Κοσσυφοπεδίου (Κόσοβο)

Μία πρόταση για τα ταραγμένα Βαλκάνια

Κωνσταντίνος Χολέβας - Πολιτικός Επιστήμων

Οι Σέρβοι που σήμερα αποτελούν μειονότητα στο πάλαι ποτέ σερβικό Κοσσυφοπέδιο-Κόσσοβο ανακοίνωσαν ότι στα μέσα Φεβρουαρίου 2012 θα διοργανώσουν δημοψήφισμα με αίτημα την αυτονόμηση της περιοχής Μητρόβιτσα από το υπόλοιπο «κράτος» του Κοσσόβου. Οι λίγοι Σέρβοι που απέμειναν στην ιστορική κοιτίδα της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας ζουν αποκλεισμένοι σ’ αυτόν τον θύλακα και δεν επικοινωνούν με την αλβανική πλειοψηφία, η οποία ελέγχει το Κόσσοβο. Ενδιαφέρουσα είναι και η είδηση που έρχεται από το κράτος των Σκοπίων. Το αλβανικό κόμμα DPA ανακοίνωσε ότι πρέπει η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ να αλλάξει το συνταγματικό όνομα του κράτους για να επιτευχθεί συμφωνία με την Ελλάδα. Οι Αλβανοί αποτελούν το 30% του πληθυσμού των Σκοπίων και έχουν ουσιαστικά, αλλά όχι τυπικά, αυτονομηθεί στις δυτικές περιοχές (Τέτοβο, Ντέμπαρ, Στρούγκα κ.λπ). Συνήθως οι θέσεις τους στο ζήτημα του ονόματος προσεγγίζουν μάλλον τις ελληνικές απόψεις παρά αυτές του Γκρούεφσκι.Υπό το φως αυτών των εξελίξεων και λαμβάνοντας υπ’ όψιν και άλλες ρευστές καταστάσεις στη Βαλκανική μας Χερσόνησο κρίνω σκόπιμο να επισημάνω τρεις περιφερειακές μορφές Αυτονομίας, οι οποίες μπορούν να δώσουν λύση στα σημερινά προβλήματα και να εκτονώσουν ειρηνικά τις δυναμικές διεκδικήσεις συγκεκριμένων εθνικών κοινοτήτων. Ξεκαθαρίζω ότι όταν μιλώ για Αυτονομία εννοώ Ευρεία Τοπική, Εκπαιδευτική, Αστυνομική και Οικονομική Αυτοδιοίκηση χωρίς να αλλάζουν ή να κινδυνεύουν τα υφιστάμενα σύνορα. Πιστεύω ότι η γνωμοδότηση του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου υπέρ του ανεξαρτήτου Κοσσόβου (2010) είναι λαναθασμένη, γι’ αυτό αξίζει να αναζητήσουμε εξισορροπητικές λύσεις, όπως οι τρεις Αυτονομίες τις οποίες προτείνω.

Πρώτον. Αυτονομία των Σέρβων του Κοσσόβου. Η Ελλάς, η Κύπρος, η Ρωσία, η Ισπανία και πολλές άλλες χώρες (ακόμη και μουσουλμανικές όπως το Αζερμπαϊτζάν) καλά κάνουν και δεν αναγνωρίζουν το Κόσσοβο ως ξεχωριστό κράτος, διότι η κάθε χώρα οφείλει να σκέπτεται τις πρακτικές συνέπειες στα δικά της εθνικά θέματα ( κατεχόμενη Κύπρος, Καταλωνία, Μουσουλμάνοι του Καυκάσου κ.λπ). Από τη στιγμή, όμως, που άλλες και μάλιστα ισχυρές χώρες , όπως οι ΗΠΑ, αναγνωρίζουν το Κόσσοβο, πρέπει όλοι να συμβάλλουμε στη αναζήτηση λύσεων για την επιβίωση της Σερβικής Ορθόδοξης μειονότητας στην περιοχή. Οι βομβαρδισμοί του 1999 έγιναν με στόχο δήθεν το πολυεθνικό Κοσσυφοπέδιο και κατέληξαν σε ένα μονοεθνικό αλβανικό προτεκτοράτο, όπου οι περισσότεροι Σέρβοι έχουν φύγει και οι λίγοι εναπομείναντες έχουν περιορισθεί στον βόρειο θύλακα, όπως προανέφερα. Η μόνη λύση για να επιβιώσουν και να μην αισθάνονται διωκόμενοι είναι να αποκτήσουν μία μορφή Αυτονομίας με δικό τους τοπικό Κοινοβούλιο, άνεση επικοινωνίας με την μητέρα Σερβία, εκκλησιαστικούς και εκπαιδευτικούς θεσμούς στο πλαίσιο της εθνικής τους παράδοσης, χωρίς παράλληλα να εμποδίζεται η συμμετοχή τους στους ευρύτερους θεσμούς του Κοσσόβου, εάν θέλουν και στον βαθμό που αυτή είναι εφικτή. Η Αυτόνομη αυτή περιοχή θα προστατεύεται από τον ΟΗΕ και την Ευρ. Ένωση ενώ ταυτόχρονα η ΟΥΝΕΣΚΟ θα πρέπει να προστατεύσει πιο αποτελεσματικά τους Ορθοδόξους Ναούς και τα σερβικά μοναστήρια που μένουν εκτός της Αυτόνομης περιοχής και έχουν ήδη δεχθεί επιθέσεις από Αλβανούς κατά τα τελευταία 13 χρόνια.

Δεύτερον. Αυτονομία των Αλβανών εντός των ορίων της ΦΥΡΟΜ. Από το 2001, όταν οι Αλβανοί των Σκοπίων πήραν τα όπλα, μέχρι και σήμερα η περίφημη Συμφωνία της Αχρίδος αποτελεί πεδίο αντεγκλήσεων και αμφισβητήσεων μεταξύ των Σλάβων (ψευδομακεδόνων) και των Αλβανών. Οι Αλβανοί έχουν αναθαρρήσει μετά την αμερικανική υποστήριξη στη απόσχιση του Κοσσόβου και οραματίζονται τη απόσχισή τους από τη ΦΥΡΟΜ και την ένωσή τους με τους ομοεθνείς τους, οι οποίοι ελέγχουν το Κόσσοβο. Η Μεγάλη Αλβανία έχει μετονομασθεί πιο διπλωματικά σε Φυσική Αλβανία, ενώ τα όπλα της εξεγέρσεως του 2001 παραμένουν σε κρύπτες για το ... επόμενο βήμα. Η μόνη λύση τουλάχιστον για το προσεχές μέλλον είναι η σαφής Αυτονομία των περιοχών με αλβανική πλειοψηφία εντός των ορίων του κράτους της ΦΥΡΟΜ. Έτσι το κράτος αυτό θα χάσει τον χαρακτήρα του μονοεθνικού «μακεδονικού», όπως προβάλλεται σήμερα. Επομένως θα είναι ευκολότερο να προβάλλει η Ελλάς τα επιχειρήματά της για το ζήτημα του ονόματος. Ένα δι-εθνικό ή ορθότερα πολυ-εθνικό κράτος δεν μπορεί να λάβει το όνομα που εκφράζει μία μόνον εθνότητα. «Μακεδόνες» αυτοαποκαλούνται οι Σλάβοι της ΦΥΡΟΜ. Οι Αλβανοί ήδη έχουν προτείνει το όνομα Δαρδανία που εξυπηρετεί και την Ελλάδα.

Τρίτον. Αυτονομία των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών εντός αλβανικών συνόρων. Όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν την Αλβανία από το 1990 μέχρι σήμερα απαιτούν από την Ελλάδα να συντηρεί πολυάριθμους Αλβανούς μετανάστες, αλλά ασκούν πολιτική γενοκτονίας «χαμηλών τόνων» κατά του αυτόχθονος Ελληνισμού. Αν δεν αποκτήσει μία μορφή Αυτονομίας η Β. Ήπειρος ο εκεί Ελληνισμός θα σβήσει τελείως. Μόνο με τη λύση της Αυτονομίας θα εξασφαλίσει εκπαιδευτικά, περιουσιακά και εκκλησιαστικά δικαιώματα και δίκαιη αστυνόμευση. Επιπλέον θα δημιουργηθεί μία ζώνη επενδύσεων με βοήθεια από την Ελλάδα για να επιστρέψουν πολλοί Βορειοηπειρώτες που εργάζονται σήμερα στον Ελλαδικό χώρο. Δυστυχώς οι αλβανικές ηγεσίες ενισχύουν τον ανθελληνισμό και πυροδοτούν την προπαγάνδα των Τσάμηδων (απογόνων των εγκληματιών πολέμου του 1941-44). Ας τούς θυμίσουμε την Αυτονομία, την οποία προβλέπει το Πρωτόκολλο της Κερκύρας του 1914, το οποίο υπέγραψε τότε και η Αλβανία!

Κ.Χ. 7.1.2012

Κηδεία με... αγροτικό για τον Κίρο Γκλιγκόροφ!

2012-01-10T16:05:00.001+02:00

Ο Κίρο Γκλικόροφ, πρώτος πρόεδρος της χώρας, ο οποίος την οδήγησε στην ανεξαρτησία και κατοχύρωσε την κρατική της οντότητα, που απεβίωσε πρόσφατα (βλ. σχετική ανάρτηση εδώ: http://ethnologic.blogspot.com/2012/01/blog-post_7987.html), πλήρωσε ακριβά την αντίθεσή του στις γελοιότητες του φαιδρού δικτατορίσκου και μεγαλοπράκτορα των Αμερικάνων Γκρούεφσκι, ο οποίος φρόντισε να τον εκδικηθεί ακόμα και μετά τον θάνατό του. Βεβαίως, επειδή όλα εδώ πληρώνονται, θα έρθει και η σειρά του.

ΔΕΕ

Κηδεία με... αγροτικό

για τον Κίρο Γκλιγκόροφ

Έντονες αντιδράσεις προκαλεί στη γειτονική μας χώρα ο τρόπος που αντιμετώπισε η πολιτική ηγεσία της τον Γκλιγκόροφ ακόμη και μετά τον θάνατό του.

Αρκετές αντιδράσεις προκαλεί στα Σκόπια ο τρόπος που αντιμετωπίσθηκε ο θάνατος του Κίρο Γκλιγκόροφ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το βράδυ της Πρωτοχρονιάς. Μπορεί η τελευταία του επιθυμία να ήταν η κηδεία του να γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο, χωρίς τιμές αρχηγού κράτους, όμως διατυπώνονται πολλές αιχμές για το πώς συμπεριφέρθηκαν κυρίως ο κρατικός μηχανισμός, τα δημόσια, αλλά και πολλά ιδιωτικά ΜΜΕ που ελέγχονται από τον πρωθυπουργό, Ν. Γκρούεφσκι. Κάνουν συγκρίσεις μάλιστα με τον πάνδημο τρόπο που αντιμετωπίσθηκε ο πρόσφατος θάνατος του πρώην προέδρου της Τσεχίας, Βάτσλαβ Χάβελ, στην Τσεχία και ευρύτερα.

Πλήθος κόσμου συνοδεύει το φορτηγάκι που μεταφέρει τη σορό του πρώην προέδρου της ΠΓΔΜ, Κίρο Γκλιγκόροφ, στο νεκροταφείο του Μπούτελ.

Δεν θύμιζε σε τίποτα κηδεία αρχηγού κράτους.

Οι λιγοστές εικόνες από το νεκροταφείο του Μπούτελ να οδηγείται στην τελευταία του κατοικία με μια απλή πολιτική κηδεία και με το φέρετρο να μεταφέρεται πάνω σε ένα ανοικτό... φορτηγάκι σόκαραν τους Σκοπιανούς που δεν περίμεναν ότι θα αντιμετωπιζόταν έτσι ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, ο οποίος την οδήγησε στην ανεξαρτησία και κατοχύρωσε την κρατική της οντότητα.

«Οι μεσίστιες σημαίες χάθηκαν μέσα στα χριστουγεννιάτικα στολίδια» -στην ΠΓΔΜ τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με το παλιό ημερολόγιο στις 7 Ιανουαρίου- «Δημοσιογράφοι και ΜΜΕ πιάστηκαν με... τις πιτζάμες», «Ο πρόεδρος πέθανε και οι διακοπές... συνεχίστηκαν», είναι μερικοί μόνο τίτλοι από επικριτικά άρθρα σε κάποιες εφημερίδες, ενώ στο στόχαστρο βρέθηκε ιδιαίτερα η κρατική τηλεόραση MTV, όπου οι υπεύθυνοι αντιμετώπισαν τον θάνατο του Κ. Γκλιγκόροφ απλώς επαγγελματικά, σαν να ήταν απλώς μια προσωπικότητα, χωρίς να υπάρξει μια γενική τροποποίηση του προγράμματος, με εκτενή αφιερώματα κ.ά., όπως γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις σε πολλές χώρες.

Ο καθηγητής πανεπιστημίου της Σχολής Δημοσιογραφίας Τόμε Γκρούεφσκι ήταν ένας από αυτούς που τηλεφώνησε, όπως λέει, στον αρχισυντάκτη του MTV για να ζητήσει εξηγήσεις και να διαμαρτυρηθεί. «Η εθνική τηλεόραση ανήκει σε όλους τους πολίτες και σίγουρα δεν ανήκει σε κανένα πολιτικό κόμμα», δήλωσε με νόημα, εκφράζοντας την καχυποψία που υπάρχει ότι πίσω από αυτά υπάρχει δάκτυλος των ανθρώπων του Ν. Γκρούεφσκι.

Ο Κ. Γκλιγκόροφ ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ΠΓΔΜ, ο οποίος την οδήγησε στην ανεξαρτησία και κατοχύρωσε την κρατική της οντότητα. «Δεν έχουμε καμία σχέση με τον πολιτισμό του Αλέξανδρου», είχε πει σε ομιλία του ο Κίρο Γκλιγκόροφ στη Βουλή της ΠΓΔΜ το 1992.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ

Θα «μιλήσει» για την απόπειρα δολοφονίας

Τι ήξερε ο Κ. Γκλιγκόροφ για τους υποψήφιους δολοφόνους του, που προσπάθησαν να τον βγάλουν από τη μέση με την έκρηξη που προκάλεσαν σε παγιδευμένο αυτοκίνητο στο κέντρο των Σκοπίων στις 3 Οκτωβρίου 1995; Ολα αυτά τα χρόνια υπάρχει ένα θολό τοπίο γύρω από την απόπειρα, που είχε ως αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά και να χάσει το μάτι του ο τότε πρόεδρος της ΠΓΔΜ, ενώ βρισκόταν στον πρώτο χρόνο της δεύτερης θητείας του και σε ηλικία 78 χρόνων. Αυτές τις μέρες γράφηκε στα Σκόπια ότι ο Κ. Γκλιγκόροφ ήθελε οι όποιες αποκαλύψεις γύρω από την απόπειρα δολοφονίας του να γίνουν μετά τον θάνατό του και το θέμα εκ των πραγμάτων επανέρχεται στην επικαιρότητα. Αναφορά έγινε και από τον Μπράνκο Τσερβενκόφσκι κατά την ομιλία του στο πολιτικό μνημόσυνο που έγινε στα γραφεία του SDSM για τον Κ. Γκλιγκόροφ. «Γιατί έγινε αυτή η επίθεση εναντίον μου; Τι κακό έχω κάνει;» ήταν τα λόγια του αποθανόντος προέδρου στον τότε πρωθυπουργό. Κάποιοι θυμίζουν ότι ο Κ. Γκλιγκόροφ είχε πει μετά την απόπειρα στον τότε πρόεδρο της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς τη φράση: «Μη με αφήσετε μόνο...».

To αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο πρώην πρόεδρος της ΠΓΔΜ μετά την έκρηξη σε κεντρικό δρόμο της πόλης των Σκοπίων.

Μια συμπάθεια που φάνηκε αργότερα όταν επισκέφθηκε τις ΗΠΑ και ο πρόεδρος Μπιλ Κλίντον του έκανε λόγο για μια τρίτη θητεία στη θέση του προέδρου της ΠΓΔΜ. «Έχετε σκεφτεί μια τρίτη θητεία;» φέρεται να τον βολιδοσκόπησε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ για να πάρει την απάντηση ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντισυνταγματικό, αφού υπήρχε περιορισμός από το Σύνταγμα για δύο μόνο θητείες.

Ο καραγκιόζης των Βαλκανίων σε επίσκεψή του στην Αυστραλία

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Έγινε λόγος για ανάμειξη εταιρείας

Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Κ. Γκλιγκόροφ είχε γίνει λίγο πριν τις 10 το πρωί της 3ης Οκτωβρίου 1995 σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης των Σκοπίων, δίπλα ακριβώς σε ένα ξενοδοχείο στο οποίο συνήθιζαν να μένουν και πολλοί Ελληνες δημοσιογράφοι. Το αυτοκίνητο του προέδρου της ΠΓΔΜ ακολουθούσε καθημερινά αυτή τη διαδρομή μεταφέροντάς τον από το σπίτι του στο προεδρικό γραφείο στη Βουλή. Ένα αυτοκίνητο που ήταν παγιδευμένο με εκρηκτικά εξερράγη, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο ο Κ. Γκλιγκόροφ ενώ σκοτώθηκε επί τόπου ο οδηγός του, Αλεξάντερ Σπίροφσκι.

Ο υπουργός Εσωτερικών Λιούμπομιρ Φριτσκόφσκι είχε μιλήσει τότε «για μια ισχυρή πολυεθνική εταιρεία από μια γειτονική χώρα» που βρισκόταν πίσω από την απόπειρα, και ερμηνεύτηκε ότι αναφερόταν στη βουλγαρική Multigroup, κάτι όμως που διαψεύδονταν κατηγορηματικά από εκπροσώπους της βουλγαρικής οργάνωσης. Εκτοτε υπήρξαν πολλά σενάρια χωρίς όμως να βρεθούν απτά στοιχεία.

Η ΠΕΡΙΒΟΗΤΗ ΔΗΛΩΣΗ
Είμαστε Σλάβοι, όχι «απόγονοι» του Αλέξανδρου

«Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο π.Χ. αιώνα. Δεν έχουμε καμία σχέση με τον πολιτισμό του Αλέξανδρου». Είναι λόγια του Κίρο Γκλιγκόροφ από ομιλία του στη Βουλή της ΠΓΔΜ το 1992. Στα έδρανα της αντιπολίτευσης ως πρόεδρος του VMRO-DPMNE καθόταν ο Λιούπτσο Γκεοργκίεφσκι, ο οποίος σε αρκετά νεαρή ηλικία το 1990 ίδρυσε το νέο VMRO-DPMNE, με το οποίο εκλέχτηκε πρωθυπουργός μέχρι το 2002, για να αποχωρήσει στη συνέχεια προωθώντας ως διάδοχό του τον... τεχνοκράτη (τότε) Ν. Γκρούεφσκι. Για τον Λ. Γκεοργκίεφσκι που αποτελούσε τον πολιτικό και ιδεολογικό αντίπαλο του Γκλιγκόροφ άλλαξαν από τότε πολλά και βρέθηκε σήμερα να ασπάζεται τα όσα έλεγε ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ και να είναι στην πρώτη γραμμή αυτών που αντιμάχονται τον εξαρχαϊσμό και τη βουτιά στην αρχαία Μακεδονία του σημερινού εθνικιστή πρωθυπουργού.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ

Βρήκαν ευκαιρία για... επίθεση

Ο θάνατος του Κίρο Γκλιγκόροφ, πέρα από τις γνωστές νεκρολογίες, έδωσε την ευκαιρία να αναφερθούν δημόσια και όσα καταλογίζουν στον αποθανόντα πρόεδρο της χώρας o εθνικιστής πρωθυπουργός Ν. Γκρούεφσκι και το κόμμα του VMRO-DPMNE. Προσπάθειά τους όλα αυτά τα χρόνια ήταν να τον βγάλουν από το κάδρο και ο ίδιος ο Γκρούεφσκι επιχειρούσε πάντα να τον περιορίσει επιδεικτικά στη δεύτερη θέση.

Αυτό που του καταλόγιζαν ήταν ότι έβαλε τη χώρα στον ΟΗΕ με το όνομα της ΠΓΔΜ. Ακόμη ότι όταν το 1990 διαλυόταν η πρώην Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία, ήταν από αυτούς που αποδέχθηκε την πρόταση του Ζακ Ντελόρ για είσοδο της Γιουγκοσλαβίας στην ΕΕ ως ενιαίας χώρας, ώστε να αποφευχθεί ο πόλεμος, κάτι που υποστηρίζεται πως θα έβαζε σε δεύτερη μοίρα την ανεξαρτησία της ΠΓΔΜ. Αμφισβητούν ακόμη τη σκοπιμότητα του δημοψηφίσματος της 8ης Σεπτεμβρίου του 1991, με το ερώτημα αν θέλουν οι πολίτες την ανεξαρτησία.

Σ΄αυτές τις κατηγορίες απάντησε και ο πρώην πρόεδρος της χώρας και πρόεδρος της Σοσιαλδημοκρατικής Ενωσης (SDSM) Μπράνκο Τσερβενκόφσκι στο πολιτικό μνημόσυνο που έγινε στα γραφεία του κόμματος για τον Κ. Γκλιγκόροφ. Αλλωστε, ο τελευταίος ήταν ο ιδρυτής του κόμματος. Ετσι, ο Μπ. Τσερβενκόφσκι μίλησε για καλές και κακές στιγμές που υπήρξαν για τον Κ. Γκλιγκόροφ στα 20 χρόνια ζωής της χώρας ως ανεξάρτητης, λέγοντας ότι δεν ήταν γενναίες οι επιθέσεις που δεχόταν και απάντησε αιχμηρά σε εκείνους που τον κατηγορούσαν πως οδήγησε τη χώρα στον ΟΗΕ με το όνομα της ΠΓΔΜ, υπογραμμίζοντας ότι είναι τώρα αυτοί που ζητούν και δεν μπορούν να πετύχουν την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ με το όνομα της? ΠΓΔΜ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΕΛΙΔΗΣ

Πηγή: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22769&subid=2&pubid=63599901

ΑΡΘΡΟ ΣΤΟΝ ΣΟΥΗΔΙΚΟ ΤΥΠΟ

2012-01-09T16:05:00.000+02:00

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στις 8 Αυγούστου 2011 στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter, ναυαρχίδας του σουηδικού τύπου, και περιγράφει την κατάσταση στην Ελλάδα αντικειμενικά, σε αντίθεση με την κυρίαρχη προπαγάνδα των ευρωπαϊκών ΜΜΕ (και των σουηδικών ΜΜΕ δυστυχώς μεταξύ αυτών)

När eurokostymen inte passar

(Όταν το ευρωκοστούμι δεν ταιριάζει)

Kajsa Ekis Ekman

Η Ελλάδα βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση. Η Κάισα Έκις Έκμαν επισκέφτηκε μια παρεξηγημένη χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους. Πώς θα νιώθαμε αν όλα όσα μας ανήκαν πουλιόνταν για να ξεπληρώσουμε δάνεια από τα οποία δεν είδαμε ποτέ όφελος; Αν οι μισθοί μας μειώνονταν στο μισό και τα λεφτά πήγαιναν κατευθείαν σε ξένες τράπεζες; Και αν εμείς, ενώ προετοιμαζόμασταν να ζήσουμε στο όριο διαβίωσης, ως επιστέγασμα όλων αποκαλούμασταν τεμπέληδες και κακομαθημένοι; Αν κάποιος εξοικειωθεί με αυτή την κατάσταση, μπορεί να αποκτήσει μια ιδέα πώς είναι να είσαι Έλληνας αυτή τη στιγμή.

Έχω μόλις επιστρέψει από την Ελλάδα. Σε μία χώρα που βρίσκεται σε κρίση επικρατεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Μια καχεξία και απελπισία, αναμεμιγμένη με την πολιτική αφύπνιση που ακολουθεί μεγάλα γεγονότα και προκαλεί ευφορία. Ξαφνικά, οι χαμηλοί μισθοί και η δυσκολία πληρωμής των λογαριασμών, από ατομικό πρόβλημα του καθενός, απέκτησαν κοινό πολιτικό περιεχόμενο. Ορισμένοι σκέφτονται να μεταναστεύσουν. Άλλοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Μια αναγκαία αντιασφυξιογόνα μάσκα κρέμεται σε πολλά σπίτια, ως ανάμνηση των διαδηλώσεων των 28 και 29 Ιούνη, οπότε το κοινοβούλιο υπερψήφισε το πακέτο στήριξης προς την Ελλάδα. Δεν νομίζω ότι έχω βρεθεί παλιότερα σε χώρα όπου όλοι μα όλοι που συνάντησα να συμφωνούν. Είναι όλοι αγανακτισμένοι με το ευρώ, με τη Γερμανία, με την κυβέρνησή τους και με τους εαυτούς τους που την ψήφισαν. Ύστερα από μια βδομάδα στην Αθήνα, μπορώ να πω ότι αν ήμουν Ελληνίδα, θα ήμουν κι εγώ αγανακτισμένη.

Αυτά που μαθαίνουμε για την Ελλάδα από τις σουηδικές εφημερίδες είναι πάνω κάτω ότι οι Έλληνες δουλεύουν πολύ λίγο και αμείβονται πολύ καλά. Ο υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, Άντρες Μπόρι, έχει δηλώσει ότι «οι Έλληνες βγαίνουν στη σύνταξη στα 40». Στο άρθρο «Ερωτήσεις και Απαντήσεις για την Ελλάδα» της 17/6 στην Dagens Nyheter γραφόταν ότι οι μισθοί στην Ελλάδα έχουν αυξηθεί κατακόρυφα». Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ έκανε έκκληση στους Έλληνες να δουλεύουν περισσότερο και να μην κάνουν τόσο πολύ καιρό διακοπές. Όλα αυτά καρυκευμένα με τη συνηθισμένη μπούρδα περί ενός τεράστιου και μη αποτελεσματικού κράτους. Τώρα θα αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και θα τους δανείσει ακόμα περισσότερα χρήματα, αυτό θα μπορούσε να βάλει σε μια τάξη τα πράγματα, άρα γιατί διαμαρτύρονται;

Τι τραγικός κυκεώνας παραπληροφόρησης! Και τι τραγική έλλειψη αλληλεγγύης προς μία χώρα που οφείλουμε τώρα να υποστηρίξουμε! Οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη – 42 ώρες τη βδομάδα σύμφωνα με τη Eurostat, την στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 803 ευρώ. Το πραγματικό όριο ηλικίας συνταξιοδότησης δεν είναι τα 40 χρόνια, όπως ισχυρίζεται ο Άντερς Μπόρι, αλλά τα 61,4.

Πρόκειται δηλαδή για έναν από τους πιο σκληρά εργαζόμενους και ταυτόχρονα πιο χαμηλά αμειβόμενους λαούς της Ευρώπης. Όμως έχουν μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό και όχι από κάποια αμιγώς δικιά της μεγάλη παραγωγή. Και μια χώρα με ένα διερρηγμένο κοινωνικό συμβόλαιο. Όπου ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το κράτος ενώ το κράτος δεν παρέχει στους πολίτες του ούτε τις βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Και το οποίο, ως επιστέγασμα όλων, βρίσκεται στη θηλιά του ευρώ. Κάθε εθνικό νόμισμα μπορεί να παρομοιαστεί με ένα ρούχο. Κάθε χώρα φορούσε μέχρι πρότινος το ρούχο που της ταίριαζε. Μπορούσε να το στενέψει και να το φαρδύνει αν ήταν ανάγκη. Για παράδειγμα, μπορούσε να υποτιμήσει το νόμισμά της σε περίοδο κρίσης, ή να αυξομειώνει τα επιτόκια ανάλογα με τι ανάγκες της.

Όταν όμως εισήχθη το ευρώ, όλες οι χώρες έπρεπε ξαφνικά να φορέσουν τα ίδια ρούχα. Μόνο που τα μέτρα των ρούχων πάρθηκαν για να ταιριάζουν σε ορισμένες μόνο χώρες – όπως τη Γερμανία και τη Γαλλία. Για άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, το εν λόγω κουστούμι δεν ταίριαζε.

Η Ελλάδα κυβερνάται για δεκαετίες από δύο «δυναστείες» – τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ, με δύο οικογένειες στην κορυφή, μία στο κάθε κόμμα. Και οι δύο κυβερνήσεις έχουν πάρει μεγάλα δάνεια, αλλά λίγοι ξέρουν τι δρόμο πήραν τα χρήματα των δανείων. Πολλά από αυτά έχουν εξαφανιστεί στη διαφθορά και σε σκοτεινά συμβόλαια. Λέγεται ότι η κατασκευή ενός δρόμου στην Ελλάδα κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ ότι στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς παρεμβάλλονται πάρα πολλοί μεσάζοντες. ΈΟ λαός δεν θέλει να πληρώνει φόρους μιας και δεν παίρνει τίποτα ως ανταπόδοση από το κράτος. Ενα μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων πηγαίνει στη στήριξη μιας κρατικής γραφειοκρατίας που υπάρχει για να εξυπηρετεί μόνο τον εαυτό της. Ταυτόχρονα οι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες αποτελούν πονεμένη ιστορία για τον κόσμο. Ένας ασθενής πρέπει να πληρώσει φακελάκι στο γιατρό για να τον φροντίσει, ενώ οι Έλληνες μαθητές χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να ανταποκριθούν στις σχολικές εξετάσεις. Και μέσα σ’ όλα αυτά, ήρθε η οικονομική κρίση το 2008. Η Ελλάδα, η οικονομία της οποίας εξαρτάται από τον τουρισμό, επλήγη ακόμα πιο σκληρά.

Υπό άλλες συνθήκες, η κυβέρνηση θα μπορούσε να υποτιμήσει το εθνικό νόμισμα για βγει η χώρα από την κρίση. Όμως μετά την εισαγωγή του ευρώ, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Η Ελλάδα περιορίζεται από το κουστούμι της το οποίο δεν μπορεί να βγάλει. Κι έτσι το κουστούμι καταστρέφεται – μόνο που αυτό δεν επιτρέπεται να συμβεί, καθώς το ίδιο φοράνε και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι προτιμότερο λοιπόν να πετσοκοφτεί αυτός που το φοράει.

Αυτό ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση» και σημαίνει απλά ότι αντί να υποτιμηθεί η αξία του νομίσματος περικόπτεται το εισόδημα του λαού. Κατ’ απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, οι Έλληνες κρατικοί γραφειοκράτες έβαλαν σε εφαρμογή ένα σχέδιο. Οι μισθοί θα συμπιεστούν και μεγάλα τμήματα γης θα ιδιωτικοποιηθούν. Παραλίες, αεροδρόμια, εθνικές οδοί και κατά το ήμισυ όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις θα ξεπουληθούν. Στην πλατεία Συντάγματος κυκλοφορεί μια φήμη ότι η Ακρόπολη θα εξαγοραστεί από μια γερμανική εταιρεία.

Έμενα στο σπίτι κάποιων νέων που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ». Σύντομα θα μεταμορφωθούν στη «γενιά των 500 ευρώ». Είναι στην ηλικία μου – 30 χρονών και πάνω – όχι τόσο νέοι τελικά, όμως νιώθουν πιο νέοι απ’ ότι είναι καθώς ακόμα αναρωτιούνται τι θα κάνουν στο μέλλον. Κανείς τους δεν έχει παιδιά. Το να κάνουν παιδιά είναι κάτι αδιανόητο γι’ αυτούς. Είναι μορφωμένοι, έχουν πολλά χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών στο ενεργητικό τους, όμως δουλεύουν ευκαιριακά ως διακοσμητές γάμων. Ο ασφαλέστερος τρόπος να βρουν μια σταθερή δουλειά ήταν παλιότερα δια μέσου του κράτους, όμως αυτό πρόκειται τώρα να αλλάξει. Η κατάσταση αυτή δεν είναι εντελώς άγνωστη• το ίδιο ισχύει για τη γενιά μας σε όλη την Ευρώπη. Μόνο που στην Ελλάδα συμπιέζονται επιπλέον οι μισθοί μέχρι το κατώτερο όριο, με πρόσχημα την κρίση.

Στην πλατεία Συντάγματος διοργανώνεται κάθε απόγευμα συνέλευση. Όταν βρέθηκα εκεί στα μέσα του Ιούλη, ο αρχικός ενθουσιασμός είχε κάπως υποχωρήσει. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν πια χιλιάδες, παρά εκατοντάδες. Ο καθένας μπορούσε να πάρει το λόγο και να μιλήσει, ενώ τα θέματα ήταν διάφορα: από προτάσεις για γενική απεργία μέχρι εκκλήσεις να μην κλέβονται αντικείμενα από τους συγκεντρωμένους στην πλατεία. Ορισμένες ελληνικές λέξεις στριφογυρίζουν επίμονα στο μυαλό μου. Μία από αυτές είναι ο «Ισημερινός», που σημαίνει Εκουαδόρ. Ο πρόεδρος του Εκουαδόρ, Ραφαέλ Κορέα, ήταν ένας μεγάλος ήρωας για την πλατεία. Τρεις στους τέσσερις Έλληνες επιθυμούν η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα του Εκουαδόρ και της Αργεντινής: να κηρύξει στάση πληρωμών του χρέους. Ένας στους τέσσερις θέλει να φύγει η χώρα από το ευρώ. Αυτό που πρέπει να καταλάβει κανείς είναι ότι οι Έλληνες δεν είναι εξοργισμένοι με ένα αναγκαίο κακό – παρά με ένα μη αναγκαίο κακό.

Το πακέτο στήριξης που δόθηκε στην Ελλάδα δεν επιλύει την κρίση, παρά αναγκάζει τη χώρα να βυθιστεί βαθύτερα σ’ αυτήν. Αντί να γίνουν επενδύσεις στην ύπαιθρο, να φτιαχτεί κάποια παραγωγή που να μην βασίζεται στον τουρισμό, να χτιστεί κράτος πρόνοιας και να γεμίσει ο λαός αισιοδοξία, περικόπτονται τα εισοδήματα του κόσμου. Το ΔΝΤ, διαβόητο για τις πολιτικές λεηλασίας του στον τρίτο κόσμο, τα μάζεψε και έφυγε από τη Λατινική Αμερική. Τώρα κατασπαράσσει τα άκρα της Ευρώπης. Θα το αφήσουμε αυτό να συμβεί;

http://www.votegreece.gr/archives/16883